ခဏအကြာမှာ ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် ဝမ်ရိပေါ်ကျောမှဆင်းကာ လမ်းလျှောက်တော့သည်။သို့သော် လမ်းလျှောက်တယ်လို့ ပြောလို့မရလောက်အောင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးနီးပါးကို ဝမ်ရိပေါ်အားမှီပြီး လျှောက်နေတာဖြစ်သည်။

အခြားလူတွေကလည်း ဘာမှမပြောကြပေ။သူတို့ဆီမှာ လူကြီးတစ်ယောက်မှမှ မရှိဘဲ ရွယ်တူတွေနဲ့ ငယ်သူတွေသာ ရှိတာကြောင့် အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသား ရှောင်းကျန့်ကို ဆူပူလို့မရပေ။

အကယ်၍ ကျောင်းအုပ်ကြီးသာ ဒီအုပ်စုထဲရှိပါက ရှောင်းကျန့်ကို ဆူပစ်နေလောက်သည်။သို့သော် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကံကောင်းလွန်းသည်။သူအစည်းအဝေးသွားတက်တဲ့နေ့မှ သူတို့အားလုံး ဒီထဲအသွင်းခံရတာမို့ မပါလာခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန့်တို့ နောက်ပြန်လှည့်တာ တစ်ဝက်လောက်မှာ ခွဲထွက်သွားသည့်အဖွဲ့နဲ့ ပြန်ဆုံလေသည်။ကြည့်ရတာ သူတို့လည်း မှားတယ်ထင်ပြီး နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်လာတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ထိုအဖွဲ့ဝင်တွေပုံစံကို တွေ့လိုက်ရမှ မှားလို့နောက်ကြောင်းလှည့်လာတာမဟုတ်ဘဲ သူတို့နဲ့ပြန်ပေါင်းဖို့ သူတို့နောက်လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝမ်ရိပေါ်...ငါတို့ တောင်းပန်ပါတယ်...ငါတို့မင်းတို့အဖွဲ့နဲ့ ပြန်ပေါင်းပါရစေ"

"ဟုတ်တယ်...ငါတို့သာ ကံမကောင်းရင် အကုန်သေနေလောက်ပြီ...အခုတော့ ကိုးယောက်ဘဲ သေလို့ပေါ့"

ဝမ်ရိပေါ် သူ့ရှေ့က တောင်းပန်နေကြတဲ့လူဆယ့်တစ်ယောက်ကို ပြန်လက်ခံလိုက်သည်။ဘာလို့ဆို ထိုအဖွဲ့ပါသည်ဖြစ်စေ မပါသည်ဖြစ်စေ သူကာကွယ်ရမဲ့သူက တစ်ယောက်ထဲသာ။အခြားသူတွေက ကြုံကြိုက်လို့ ကယ်ပေးတာဘဲ ဖြစ်သည်။ရှောင်းကျန့်မဟုတ်တဲ့ ဘယ်သူသေသေ သူဂရုစိုက်နေမှာမဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ့ရဲ့မသိစိတ်ကတော့ ထိုအဖွဲ့က တစ်ခုခု လွဲနေလေသည်။ဒါပေမဲ့ ဘာလည်းဆိုတာကို သူမသိပေ။

ရှောင်းကျန့်ကတော့ ထိုလူတွေကို ကြည့်မရတာမို့ လျစ်လျူရှုထားသည်။သို့သော် သူ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်နေတာ တစ်ခုရှိသည်။အဲ့တာကတော့ ဝမ်ရိပေါ်ကို ရန်တွေ့ခဲ့တဲ့ကျောင်းသူလေးဟာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ငူငူငေါင်ငေါင်ကြီး ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုကျောင်းသူလေးနာမည်ဟာ စုယီဖြစ်သည်။သူမက ဘယ်ကိုမှမကြည့်ဘဲ အရှေ့တစ်ခုတည်းကိုသာ အကြည့်တွေပို့ထားပြီး ရုပ်သေးတစ်ခုလို လမ်းလျှောက်တာတောင် တောင့်နေသည်။ သူမရှေ့ ပိတ်နေတာမှန်သမျှကိုလည်း ဝင်တိုက်သွားသည်။

ဘယ်လိုဖြစ်ရပ်က သူမကို ဒီလောက်ဖြစ်စေတာလည်းဆိုတာ သူစဥ်းစားမရပေ။ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် ထိုအဖွဲ့ထဲက တစ်ယောက်အားမေးတော့ သူမက ပထမဆုံး ညပြောင်းပြီးထဲက ထိုသို့ဖြစ်သွားခဲ့တာလို့ ပြန်ဖြေလေသည်။

ရှောင်းကျန့် ဝမ်ရိပေါ်အနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရိပေါ်...စုယီက တစ်ခုခု လွဲနေသလိုဘဲ"

"ကိုယ်လည်းထင်တယ်"

"ငါ့ရဲ့ ရှေးဆယ်ဘဝအဆက်ဆက်လောက်က စုံထောက်အရည်အချင်းတွေအရ သူမက စိတ်ရောဂါရသွားပြီဆိုတာ ကျိန်းသေတယ်"

"ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဝမ်ရိပေါ် သူထင်တာက ဒါမဟုတ်ပေ။သို့သော် သူ့ရည်းစားလေး စိတ်ချမ်းသာဖို့က အဓိကမို့ ဘာမှထပ်မပြောလိုက်ပေ။

သူတို့တွေ လမ်းတွေဘယ်လောက်လျှောက်လျှောက် ဘာမှမထူးလာပေ။မကြာခင် ညအချိန်လည်း ရောက်လာတော့မှာမို့ လူတိုင်းကြောက်ရွံရပြန်သည်။

ဘယ်နေရာမှာ ပေါ်လာမယ်မှန်း မသိသော အန္တရာယ်ကို ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲဆိုတာတောင် သူတို့မသိပေ။

ညအချိန်ရောက်လာတော့ လူတိုင်းသတိအပြည့်နဲ့ ငြိမ်သက်နေကြသည်။တစ်ယောက်မှ မလှုပ်ကြပေ။ဖုန်းမီးတွေလည်း ဖွင့်ထာယကြသည်။

Ding-dong Ding-dong Ding-dong

ခေါင်းလောင်းသံက သုံးခါသာ မြည်ပြီးရပ်သွားသည်။သေသွားတာက ကျောင်းသားသုံးယောက်ဖြစ်သည်။ဒီတစ်ခါ ဘယ်သူမှ အော်သံမကြားမိတာကြောင့် သေတဲ့သူတွေရဲ့ အနီးကလူတွေမှလွဲရင် ဘယ်သူကမှ မသိကြပေ။

ရှောင်းကျန့်ဘေးကကျောင်းသားဟာ သေဆုံးသွားတဲ့အထဲ ပါတာမို့ ထိုကျောင်းသားသေပုံကို သူက ရှင်းရှင်းလင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ကိုယ်ထည်မပါတဲ့ လက်နှစ်ဖက်ဟာ တစ်ဖက်က ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်က ထိုကျောင်းသားရဲ့ နှလုံးတွေကျောက်ကပ်တွေအူတွေကို ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်လိုက်ရတာကြောင့် သူအန်ထုတ်ချင်လာသည်။သို့သော် အန်မထွက်ပေ။ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်အခြေအနေကိုသိတာကြောင့် ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကိုမမြင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့အကြည့်က စုယီဆီ ရောက်သွားသည်။ထိုကျောင်းသူလေးက သူ့နေရာမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး မတ်တပ်ရပ်နေပေမဲ့ တစ်ခုခုက မူမမှန်မှန်း ဝမ်ရိပေါ် သေချာသိသည်။

၁၅မိနစ်လည်းပြည့်တော့ နေ့ဘက်ပြန်ပြောင်းသွားပြီး လူတိုင်းသက်ပြင်းချလိုက်သည်။သို့သော် တချို့က ကလီအစာအပုံတွေနဲ့ အလောင်းသုံးလောင်းကို မြင်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူတို့ကို ပိုပြီးထိတ်လန့်စေတာက ဝမ်ရိပေါ်ဖြစ်သည်။နေ့ဘက်ပြောင်းတာနဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ရှောင်းကျန့်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲက ထုတ်ပြီး စုယီကို သူ့ရဲ့အင်္ကျီထဲမှာ ထည့်ထားသည့် ဓားမြှောင်လေးနဲ့ ထိုးသတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားရုံသာမက ရှောင်းကျန့်တောင် အံ့သြထိတ်လန့်သွားသည်။ဝမ်ရိပေါ်က စုယီရင်ဘက်တည့်တည့်ကို ဓားနဲ့ထိုးထားကာ ဓားကိုဒေါင်လိုက် ဆွဲချလိုက်သည်။

ပြီးတာနဲ့ သူ့လက်ကို ထည့်လိုက်ပြီး စုယီနှလုံးကို ထုတ်လိုက်ကာ ကားလမ်းမပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဘဲ ကားလမ်းမတွေချုံပုတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လှေကားကြီး ပေါ်လာခဲ့သည်။လူတိုင်း အံ့သြမှုကြောင့် ပါးစပ်တွေတောင် ဟကုန်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့အသည်းအသန် ရှာနေတဲ့ လှေကားကို ရှာတွေ့ခဲ့လေပြီ။တကယ်တော့ စုယီဟာ လှေကားရှာဖို့အတွက် သဲလွန်စဖြစ်နေခဲ့သည်လေ။

ရှောင်းကျန့် ဝမ်ရိပေါ်အနားသွားကာ ဝမ်ရိပေါ်အင်္ကျီအောက်အနားကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ပြီးတာနဲ့ ဝမ်ရိပေါ်လက်က သွေးတွေကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

အခြားချစ်သူတွေသာဆိုရင် သူတို့ကိုယ်ပိုင်အဝတ်ကိုသာ ဆွဲဖြဲမှာဖြစ်ပေမဲ့ ရှောင်းကျန့်ကတော့ သူ့အဝတ်ကိုသူ ဆွဲမဖြဲနိုင်ပေ။သူ့လက်ပေရင်လည်း ဝမ်ရိပေါ်အဝတ်ကိုသာ ဆွဲဖြဲမှာမို့ မမျှမတ ဖြစ်မှာမဟုတ်ပေ။

သူက ဝမ်ရိပေါ်လက်ကို သုတ်ပေးရင်း စိတ်ဆင်းရဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ညစ်ပတ်တဲ့သူတွေကို မကြိုက်တာ သိတယ်မလား..."

"အွန်း"

"အဲ့တာကြောင့် နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်ခဲ့ရင် လက်အိတ်စွပ်ထားနော်..ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း လက်နဲ့မထုတ်နဲ့...မင်းလက်က ငါ့လက်ကို အချိန်တိုင်ကိုင်ထားရမှာမို့လို့ မင်းလက်က သန့်ရှင်းနေရမယ်"

"နောက်ဆို ကိုယ်သတိထားပါ့မယ်"

"နောက်ပြီးတော့ မင်းရင်ဘက်နေရာတွေကို ရှောင်နော်...တော်ကြာ သူမရဲ့ပေါက်စီကို ထိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...ငါ့ရဲ့ချယ်ရီသီးကိုတောင် မကိုင်ရသေးတာကို သူများပေါက်စီ မထိရဘူး ကြားလား"

"အွန်း"

ရှောင်းကျန့်ပြောတာတွေ ကြားနေရတဲ့လူတိုင်းက ဝမ်ရိပေါ်လုပ်ရပ်ကိုဘဲ ကြောက်လန့်ရမလား လှေကားပေါ်လာလို့ ပျော်ရမလား ဒါမှမဟုတ် ရှောင်းကျန့်စကားကြောင့်ဘဲ ရီရမလားဆိုပြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

Part (22)ဆက်ရန်....

Zawgyi

ခဏအၾကာမွာ ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ဝမ္ရိေပၚေက်ာမွဆင္းကာ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့သည္။သို႔ေသာ္ လမ္းေလွ်ာက္တယ္လို႔ ေျပာလို႔မရေလာက္ေအာင္ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးနီးပါးကို ဝမ္ရိေပၚအားမွီၿပီး ေလွ်ာက္ေနတာျဖစ္သည္။

အျခားလူေတြကလည္း ဘာမွမေျပာၾကေပ။သူတို႔ဆီမွာ လူႀကီးတစ္ေယာက္မွမွ မရွိဘဲ ႐ြယ္တူေတြနဲ႕ ငယ္သူေတြသာ ရွိတာေၾကာင့္ အထက္တန္းေနာက္ဆုံးႏွစ္ေက်ာင္းသား ေရွာင္းက်န့္ကို ဆူပူလို႔မရေပ။

အကယ္၍ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးသာ ဒီအုပ္စုထဲရွိပါက ေရွာင္းက်န့္ကို ဆူပစ္ေနေလာက္သည္။သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ကံေကာင္းလြန္းသည္။သူအစည္းအေဝးသြားတက္တဲ့ေန႕မွ သူတို႔အားလုံး ဒီထဲအသြင္းခံရတာမို႔ မပါလာျခင္းျဖစ္သည္။

ေရွာင္းက်န့္တို႔ ေနာက္ျပန္လွည့္တာ တစ္ဝက္ေလာက္မွာ ခြဲထြက္သြားသည့္အဖြဲ႕နဲ႕ ျပန္ဆုံေလသည္။ၾကည့္ရတာ သူတို႔လည္း မွားတယ္ထင္ၿပီး ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္လာတာ ျဖစ္နိုင္သည္။

သို႔ေသာ္ ထိုအဖြဲ႕ဝင္ေတြပုံစံကို ေတြ႕လိုက္ရမွ မွားလို႔ေနာက္ေၾကာင္းလွည့္လာတာမဟုတ္ဘဲ သူတို႔နဲ႕ျပန္ေပါင္းဖို႔ သူတို႔ေနာက္လိုက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။

"ဝမ္ရိေပၚ...ငါတို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္...ငါတို႔မင္းတို႔အဖြဲ႕နဲ႕ ျပန္ေပါင္းပါရေစ"

"ဟုတ္တယ္...ငါတို႔သာ ကံမေကာင္းရင္ အကုန္ေသေနေလာက္ၿပီ...အခုေတာ့ ကိုးေယာက္ဘဲ ေသလို႔ေပါ့"

ဝမ္ရိေပၚ သူ႕ေရွ႕က ေတာင္းပန္ေနၾကတဲ့လူဆယ့္တစ္ေယာက္ကို ျပန္လက္ခံလိုက္သည္။ဘာလို႔ဆို ထိုအဖြဲ႕ပါသည္ျဖစ္ေစ မပါသည္ျဖစ္ေစ သူကာကြယ္ရမဲ့သူက တစ္ေယာက္ထဲသာ။အျခားသူေတြက ႀကဳံႀကိဳက္လို႔ ကယ္ေပးတာဘဲ ျဖစ္သည္။ေရွာင္းက်န့္မဟုတ္တဲ့ ဘယ္သူေသေသ သူဂ႐ုစိုက္ေနမွာမဟုတ္ေပ။

သို႔ေသာ္ သူ႕ရဲ႕မသိစိတ္ကေတာ့ ထိုအဖြဲ႕က တစ္ခုခု လြဲေနေလသည္။ဒါေပမဲ့ ဘာလည္းဆိုတာကို သူမသိေပ။

ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ ထိုလူေတြကို ၾကည့္မရတာမို႔ လ်စ္လ်ဴရႈထားသည္။သို႔ေသာ္ သူ႕အာ႐ုံကို ဆြဲေဆာင္ေနတာ တစ္ခုရွိသည္။အဲ့တာကေတာ့ ဝမ္ရိေပၚကို ရန္ေတြ႕ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသူေလးဟာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနၿပီး ငူငူေငါင္ေငါင္ႀကီး ျဖစ္ေနေလသည္။

ထိုေက်ာင္းသူေလးနာမည္ဟာ စုယီျဖစ္သည္။သူမက ဘယ္ကိုမွမၾကည့္ဘဲ အေရွ႕တစ္ခုတည္းကိုသာ အၾကည့္ေတြပို႔ထားၿပီး ႐ုပ္ေသးတစ္ခုလို လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္ ေတာင့္ေနသည္။ သူမေရွ႕ ပိတ္ေနတာမွန္သမွ်ကိုလည္း ဝင္တိုက္သြားသည္။

ဘယ္လိုျဖစ္ရပ္က သူမကို ဒီေလာက္ျဖစ္ေစတာလည္းဆိုတာ သူစဥ္းစားမရေပ။ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ထိုအဖြဲ႕ထဲက တစ္ေယာက္အားေမးေတာ့ သူမက ပထမဆုံး ညေျပာင္းၿပီးထဲက ထိုသို႔ျဖစ္သြားခဲ့တာလို႔ ျပန္ေျဖေလသည္။

ေရွာင္းက်န့္ ဝမ္ရိေပၚအနားကပ္ကာ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္သည္။

"ရိေပၚ...စုယီက တစ္ခုခု လြဲေနသလိုဘဲ"

"ကိုယ္လည္းထင္တယ္"

"ငါ့ရဲ႕ ေရွးဆယ္ဘဝအဆက္ဆက္ေလာက္က စုံေထာက္အရည္အခ်င္းေတြအရ သူမက စိတ္ေရာဂါရသြားၿပီဆိုတာ က်ိန္းေသတယ္"

"ျဖစ္နိုင္တယ္"

ဝမ္ရိေပၚ သူထင္တာက ဒါမဟုတ္ေပ။သို႔ေသာ္ သူ႕ရည္းစားေလး စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔က အဓိကမို႔ ဘာမွထပ္မေျပာလိုက္ေပ။

သူတို႔ေတြ လမ္းေတြဘယ္ေလာက္ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ဘာမွမထူးလာေပ။မၾကာခင္ ညအခ်ိန္လည္း ေရာက္လာေတာ့မွာမို႔ လူတိုင္းေၾကာက္႐ြံရျပန္သည္။

ဘယ္ေနရာမွာ ေပၚလာမယ္မွန္း မသိေသာ အႏၱရာယ္ကို ဘယ္လိုကာကြယ္ရမလဲဆိုတာေတာင္ သူတို႔မသိေပ။

ညအခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့ လူတိုင္းသတိအျပည့္နဲ႕ ၿငိမ္သက္ေနၾကသည္။တစ္ေယာက္မွ မလႈပ္ၾကေပ။ဖုန္းမီးေတြလည္း ဖြင့္ထာယၾကသည္။

Ding-dong Ding-dong Ding-dong

ေခါင္းေလာင္းသံက သုံးခါသာ ျမည္ၿပီးရပ္သြားသည္။ေသသြားတာက ေက်ာင္းသားသုံးေယာက္ျဖစ္သည္။ဒီတစ္ခါ ဘယ္သူမွ ေအာ္သံမၾကားမိတာေၾကာင့္ ေသတဲ့သူေတြရဲ႕ အနီးကလူေတြမွလြဲရင္ ဘယ္သူကမွ မသိၾကေပ။

ေရွာင္းက်န့္ေဘးကေက်ာင္းသားဟာ ေသဆုံးသြားတဲ့အထဲ ပါတာမို႔ ထိုေက်ာင္းသားေသပုံကို သူက ရွင္းရွင္းလင္း ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ကိုယ္ထည္မပါတဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္ဟာ တစ္ဖက္က ပါးစပ္ကို ပိတ္ထားၿပီး က်န္တစ္ဖက္က ထိုေက်ာင္းသားရဲ႕ ႏွလုံးေတြေက်ာက္ကပ္ေတြအူေတြကို ဆြဲထုတ္ပစ္လိုက္တာ ျဖစ္သည္။

ထိုကဲ့သို႔ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္လိုက္ရတာေၾကာင့္ သူအန္ထုတ္ခ်င္လာသည္။သို႔ေသာ္ အန္မထြက္ေပ။ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းက်န့္အေျခအေနကိုသိတာေၾကာင့္ ရင္ခြင္ထဲထည့္ကာ ထိုျမင္ကြင္းကိုမျမင္ေအာင္ လုပ္လိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္ သူ႕အၾကည့္က စုယီဆီ ေရာက္သြားသည္။ထိုေက်ာင္းသူေလးက သူ႕ေနရာမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး မတ္တပ္ရပ္ေနေပမဲ့ တစ္ခုခုက မူမမွန္မွန္း ဝမ္ရိေပၚ ေသခ်ာသိသည္။

၁၅မိနစ္လည္းျပည့္ေတာ့ ေန႕ဘက္ျပန္ေျပာင္းသြားၿပီး လူတိုင္းသက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕က ကလီအစာအပုံေတြနဲ႕ အေလာင္းသုံးေလာင္းကို ျမင္ၿပီး ထိတ္လန့္သြားသည္။

သူတို႔ကို ပိုၿပီးထိတ္လန့္ေစတာက ဝမ္ရိေပၚျဖစ္သည္။ေန႕ဘက္ေျပာင္းတာနဲ႕ ဝမ္ရိေပၚဟာ ေရွာင္းက်န့္ကို သူ႕ရင္ခြင္ထဲက ထုတ္ၿပီး စုယီကို သူ႕ရဲ႕အကၤ်ီထဲမွာ ထည့္ထားသည့္ ဓားျမႇောင္ေလးနဲ႕ ထိုးသတ္လိုက္သည္။

လူတိုင္း ထိတ္လန့္သြား႐ုံသာမက ေရွာင္းက်န့္ေတာင္ အံ့ၾသထိတ္လန့္သြားသည္။ဝမ္ရိေပၚက စုယီရင္ဘက္တည့္တည့္ကို ဓားနဲ႕ထိုးထားကာ ဓားကိုေဒါင္လိုက္ ဆြဲခ်လိဳက္သည္။

ၿပီးတာနဲ႕ သူ႕လက္ကို ထည့္လိုက္ၿပီး စုယီႏွလုံးကို ထုတ္လိုက္ကာ ကားလမ္းမေပၚ ပစ္ခ်လိဳက္သည္။

ခ်က္ခ်င္းဘဲ ကားလမ္းမေတြခ်ဳံပုတ္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး ေလွကားႀကီး ေပၚလာခဲ့သည္။လူတိုင္း အံ့ၾသမႈေၾကာင့္ ပါးစပ္ေတြေတာင္ ဟကုန္သည္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတို႔အသည္းအသန္ ရွာေနတဲ့ ေလွကားကို ရွာေတြ႕ခဲ့ေလၿပီ။တကယ္ေတာ့ စုယီဟာ ေလွကားရွာဖို႔အတြက္ သဲလြန္စျဖစ္ေနခဲ့သည္ေလ။

ေရွာင္းက်န့္ ဝမ္ရိေပၚအနားသြားကာ ဝမ္ရိေပၚအကၤ်ီေအာက္အနားကို ဆြဲၿဖဲလိုက္သည္။ၿပီးတာနဲ႕ ဝမ္ရိေပၚလက္က ေသြးေတြကို သုတ္ေပးလိုက္သည္။

အျခားခ်စ္သူေတြသာဆိုရင္ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္အဝတ္ကိုသာ ဆြဲၿဖဲမွာျဖစ္ေပမဲ့ ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ သူ႕အဝတ္ကိုသူ ဆြဲမၿဖဲနိုင္ေပ။သူ႕လက္ေပရင္လည္း ဝမ္ရိေပၚအဝတ္ကိုသာ ဆြဲၿဖဲမွာမို႔ မမွ်မတ ျဖစ္မွာမဟုတ္ေပ။

သူက ဝမ္ရိေပၚလက္ကို သုတ္ေပးရင္း စိတ္ဆင္းရဲစြာ ေျပာလိုက္သည္။

"ငါက ညစ္ပတ္တဲ့သူေတြကို မႀကိဳက္တာ သိတယ္မလား..."

"အြန္း"

"အဲ့တာေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ခါ ဒီလိုမ်ိဳး ထပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ လက္အိတ္စြပ္ထားေနာ္..ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း လက္နဲ႕မထုတ္နဲ႕...မင္းလက္က ငါ့လက္ကို အခ်ိန္တိုင္ကိုင္ထားရမွာမို႔လို႔ မင္းလက္က သန့္ရွင္းေနရမယ္"

"ေနာက္ဆို ကိုယ္သတိထားပါ့မယ္"

"ေနာက္ၿပီးေတာ့ မင္းရင္ဘက္ေနရာေတြကို ေရွာင္ေနာ္...ေတာ္ၾကာ သူမရဲ႕ေပါက္စီကို ထိသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ...ငါ့ရဲ႕ခ်ယ္ရီသီးကိုေတာင္ မကိုင္ရေသးတာကို သူမ်ားေပါက္စီ မထိရဘူး ၾကားလား"

"အြန္း"

ေရွာင္းက်န့္ေျပာတာေတြ ၾကားေနရတဲ့လူတိုင္းက ဝမ္ရိေပၚလုပ္ရပ္ကိုဘဲ ေၾကာက္လန့္ရမလား ေလွကားေပၚလာလို႔ ေပ်ာ္ရမလား ဒါမွမဟုတ္ ေရွာင္းက်န့္စကားေၾကာင့္ဘဲ ရီရမလားဆိုၿပီး ျဖစ္သြားေတာ့သည္။

Part (22)ဆက္ရန္....