တစ်နာရီတစ်ခါ ညပြောင်းမှာဖြစ်တာကြောင့် လူတိုင်းတွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ လှေကားရှာကြသည်။သို့သော် ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ဒီကားလမ်းမကြီးဘဲ ဖြစ်နေတာကြောင့် လှေကားရှာဖို့ အကြံမထွက်လာကြပေ။

ဆက်လျှောက်လေ ပိုမောလေ ဖြစ်လာတာမို့ ခဏခဏနားရသည်။အထူးသဖြင့် ကျောင်းသူတွေနဲ့ ရှောင်းကျန့်က အဆိုးဆုံးဖြစ်သည်။

ဆယ်လှမ်းလောက်သာ လျှောက်ရသေးသော်လည်း သူတို့က မောနေကြလေပြီ။ထို့ပြင် ရှောင်းကျန့်ကိုလည်း မဆူပူရဲပေ။သူ့မှာ ကျောထောက်နောက်ခံကြီး ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

ရှောင်းကျန့် အခြားလူတွေ ဘယ်လိုတွေးနေကြလဲဆိုတာကို မသိပေ။သိများသိခဲ့ပါက ဂုဏ်ယူနေပြီး ခဏခဏ လူတိုင်းကို ဆရာကြီးလုပ်မဲ့သဘောရှိသည်။

"ရှောင်းကျန့်.....ငါစဥ်းစားမရတာတစ်ခုရှိတယ်"

"ဘာလဲ"

ဝမ်ရိပေါ်ကို တောက်တဲ့လိုကပ်နေတဲ့ရှောင်းကျန့်က ဖန်မုဟန်စကားကိုကြာတာနဲ့ ပြန်ပြောလေသည်။

"ဝမ်ရိပေါ် မင်းကို ဘာကြောင့်များ ကြွေဆင်းသွားရတာလဲ...ငါဘယ်လိုစဥ်းစားစား မယုံနိုင်ဘူး"

"လွယ်လွယ်လေးပါ...ငါက ချောတယ်...ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်...ဉာဏ်လည်းကောင်းတယ်...ထက်မြတ်တယ်...သွက်လက်တယ်...ငါ့လိုမျိုး ပြီးပြည့်စုံတဲ့သူကို ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲနေမှာလဲ...မကြိုက်တဲ့သူတွေက ရူးနေလို့ဘဲ"

ဝမ်ရိပေါ်ကလွဲ၍ရူးနေသူများ"....."

'တကယ်က ငါတို့က ရူးနေတာမဟုတ်ဘဲ...မင်းကိုကြွေဆင်းသွားတဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ကသာ ရူးနေတာ'

သို့သော် သူတို့ဘယ်လိုတွေးတွေး အပြင်မှာတော့ ထုတ်မပြောရဲပေ။ဖန်မုဟန်တောင် ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်မြင့်မားနေတဲ့ပုံကို ဝေဖန်ချင်ပေမဲ့ ဝမ်ရိပေါ်က ပြုံးနေတာမို့ သူ့စကားတွေကို ပြန်မြိုချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့...ဟုတ်တာပေါ့...ဒီလိုစဥ်းစားတော့လည်း လွယ်သားဘဲ"

ဖန်မုဟန်က အံကြိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။သို့သော် သူငယ်ချင်းတွေအကြောင်း နောကျေနေတဲ့ ရှောင်းကျန့်ကတော့ ထိုလူတွေက သူပြောတာကို မယုံမှန်း သေချာသိလေသည်။

"ရိပေါ်....ငါပြောတာမှန်တယ်မလား"

"ဒါပေါ့...မင်းပြောတာမှန်သမျှ အကုန်မှန်တယ်"

"ဒါဆို ဖန်မုဟန်က ရုပ်ဆိုးတယ်...အကျင့်မကောင်းဘူး...ညစ်ပတ်တယ်လို့ ပြောရင်ရော ယုံမှာလား"

"သေချာပေါက် ယုံတာပေါ့"

"မင်းက အကောင်းဆုံးဘဲ...ပေါ်ပေါ်"

ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ နမ်းတော့သည်။ဘေးကလူတွေကတော့ ဆက်ဘဲကြည့်ရမလိုလို မျက်စိဘဲလွှဲရမလိုလို ဖြစ်နေကြတော့သည်။

လူတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မိန်းမကြီးကတော့ သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်နေရာကနေ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်နေလေသည်။

"အိုကွယ်...မင်းတို့က မင်းတို့အခုရောက်နေတဲ့နေရာကို အတွဲတွေ ချိန်းတွေ့လို့ကောင်းတဲ့ ပန်းခြံများ ထင်နေတာလား မသိဘူး...ဟီး...မမေ့သင့်ပါဘူးကွယ်...မင်းတို့ရောက်နေတာက ဘယ်အချိန်သေမလဲ မသိရတဲ့ အန္တရာယ်တွင်းကြီးနော်...တကယ်ကို ပေါ့ပါးနေလိုက်ကြတာ"

အရမ်းကိုပေါ့ပါးနေကြတဲ့ ရှောင်းကျန့်တို့ဘက်ကတော့ ပျော်စရာတွေပြီးရင် ရင်တုန်စရာတွေ ရောက်လာလေသည်။တစ်နာရီအထိ လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း ဘာသဲလွန်စမှ မရကာ ညအချိန်သို့ ပြောင်းလဲမှာကို ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်နေရသည်။

ခဏအကြာမှာ ညအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတိုင်းကလည်း ဖုန်းမီးတွေနဲ့ အသင့်အနေအထား ရှိနေကြသည်။လူတိုင်း စက်ဝိုင်းသဖွယ်စုရပ်နေကြသည့်အတွက် အလယ်ကလူတွေက လုံခြုံလေသည်။

အလယ်ကလူတွေဟာ ကျောင်းသူတွေဖြစ်ကြကာ ရှောင်းကျန့်ကတော့ အလယ်မှာမဟုတ်ပေမဲ့ ဝမ်ရိပေါ်အနောက်မှာဖြစ်ကာ ကာကွယ်ခံရတဲ့လူအုပ်စုထဲမှာ ပါလေသည်။

Ding-dong

ချက်ချင်းဆိုသလို ခေါင်းလောင်းသံဟာ ဆယ်ခါဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်းကျန့်အနောက်က အလယ်မှာစုနေတဲ့ ကျောင်းသူဆယ်ယောက်ဟာ သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်တွေနားရွက်တွေကနေ အပင်တွေထွက်ပေါ်တော့သည်။

ထိုသစ်ကိုင်းတွေထွက်ပေါ်လာတဲ့နေရာမှာ သွေးတွေကစီးကျနေပြီး တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ရှောင်းကျန့် သူ့အနောက်မှာဖြစ်နေတာမို့ သွေးတွေနဲ့သစ်ကိုင်းတွေက သူ့ကို လာထိနေသည်။ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တောင့်တင်းသွားသည်။

အလယ်က အခြေအနေအကြောင့် လူတိုင်းထိတ်လန့်သွားကာ တချို့က ဖုန်းမီးတွေတောင် လွတ်ကျကုန်သည်။

Ding-dong

ခေါင်းလောင်းသံတွေကလည်း နောက်ထပ် ဆယ်ချက်ထပ်ပေါ်လာကာ သူတို့လူအုပ်ထဲက ကျောင်းသားတွေကျောင်းသူ ၇ယောက်က ခုနကကျောင်းသူတွေပုံစံအတိုင်း သေဆုံးကုန်သည်။

ဝမ်ရိပေါ်က တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားဟန်ဖြင့် လူတိုင်းကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်းအလင်းရောင်ရှိတဲ့နေရာမှာဘဲနေကြ....ကိုယ့်နေရာကိုယ်မမှောင်စေနဲ့"

ထိုအခါမှ လူတိုင်း သတိပြန်ကပ်ကြပြီး ဖုန်းတွေကို ပြန်ကောက်ကာ အလင်းရောင်ရစေလိုက်သည်။ညအချိန်ဟာ ခဏဘဲ ဖြစ်တာမို့ ခဏအကြာမှာ နေ့ခင်းပြန်ရောက်သွားသည်။

ဒီတစ်ခေါက် သူတို့ဘက်က ၁၇ယောက်သေဆုံးသည်မို့ ထိတ်လန့်စရာအခြေအနေဖြစ်နေသည်။အခုတော့ အယောက်၈၀ဆယ်မှာ ၆၃ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှောင်းကျန့်တို့အဖွဲ့ကတော့ လူတိုင်းအသက်ရှင်သေးသည်။အမွှာနှစ်ယောက်ကတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ကာ နှစ်သိမ့်နေကြသည်။ခုနက ဖုန်းတွေလွတ်ကျတဲ့အထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ပါနေသည်လေ။

သို့သော် ကံကောင်းတာမို့ အသက်မသေဆုံးသွားခြင်းပင်။ပိုင်မုံ့မုံ့ကတော့ ဒီအထပ်ရောက်မှ ခင်သည့် ကျောင်းသူ သူငယ်ချင်းသုံးယောက်လောက်က သေဆုံးတဲ့ထဲ ပါသွားသည်မို့ ငိုနေတော့သည်။

ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ဒီတစ်ခေါက် မအော်တဲ့ချစ်သူလေးကို သေချာပွေ့ဖက်ထားသည်။မအော်ပေမဲ့ အခုထက်ထိ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

"စိတ်လျှော့ထားနော်...အကုန်အဆင်ပြေသွားပြီ"

"တကယ်လို့ အဲ့သစ်ကိုင်းတွေက ငါ့ကို ထိုးဖောက်သွားရင် ငါ့ရင်ဘတ်က ဟောင်းလောင်းကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့နော်"

"စိတ်မပူနဲ့...အပေါက်ကြီးဖြစ်သွားရင်တောင် ကိုယ်ကတစ်ခုခုနဲ့ အပြည့်ဖာထေးပေးမယ်"

"အဲ့တာဆို စိတ်အေးသွားပြီ"

ရှောင်းကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။သူက သေရင်တောင် ကမ္ဘာ့အလှဆုံးအလောင်းဖြစ်ဖို့က ရည်မှန်းချက်မို့ သေဖို့နီးလာတိုင်းထိတ်လန့်မိသည်။သို့သော် ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့စကားကြောင့် သူ့စိတ်တွေပေါ့ပါးသွားသည်။အနည်းဆုံးတော့ အန္တရာယ်ကြုံလာရင် သေဖို့ကို စိတ်အေးသွားရတော့သည်။

Part (19)ဆက်ရန်....

Zawgyi

တစ္နာရီတစ္ခါ ညေျပာင္းမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ လူတိုင္းတြန့္ဆုတ္မေနေတာ့ဘဲ ေလွကားရွာၾကသည္။သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ ဒီကားလမ္းမႀကီးဘဲ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေလွကားရွာဖို႔ အႀကံမထြက္လာၾကေပ။

ဆက္ေလွ်ာက္ေလ ပိုေမာေလ ျဖစ္လာတာမို႔ ခဏခဏနားရသည္။အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႕ ေရွာင္းက်န့္က အဆိုးဆုံးျဖစ္သည္။

ဆယ္လွမ္းေလာက္သာ ေလွ်ာက္ရေသးေသာ္လည္း သူတို႔က ေမာေနၾကေလၿပီ။ထို႔ျပင္ ေရွာင္းက်န့္ကိုလည္း မဆူပူရဲေပ။သူ႕မွာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံႀကီး ရွိေနသည္မဟုတ္ပါလား။

ေရွာင္းက်န့္ အျခားလူေတြ ဘယ္လိုေတြးေနၾကလဲဆိုတာကို မသိေပ။သိမ်ားသိခဲ့ပါက ဂုဏ္ယူေနၿပီး ခဏခဏ လူတိုင္းကို ဆရာႀကီးလုပ္မဲ့သေဘာရွိသည္။

"ေရွာင္းက်န့္.....ငါစဥ္းစားမရတာတစ္ခုရွိတယ္"

"ဘာလဲ"

ဝမ္ရိေပၚကို ေတာက္တဲ့လိုကပ္ေနတဲ့ေရွာင္းက်န့္က ဖန္မုဟန္စကားကိုၾကာတာနဲ႕ ျပန္ေျပာေလသည္။

"ဝမ္ရိေပၚ မင္းကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ေႂကြဆင္းသြားရတာလဲ...ငါဘယ္လိုစဥ္းစားစား မယုံနိုင္ဘူး"

"လြယ္လြယ္ေလးပါ...ငါက ေခ်ာတယ္...ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္...ဉာဏ္လည္းေကာင္းတယ္...ထက္ျမတ္တယ္...သြက္လက္တယ္...ငါ့လိုမ်ိဳး ၿပီးျပည့္စုံတဲ့သူကို ဘယ္သူက မႀကိဳက္ဘဲေနမွာလဲ...မႀကိဳက္တဲ့သူေတြက ႐ူးေနလို႔ဘဲ"

ဝမ္ရိေပၚကလြဲ၍႐ူးေနသူမ်ား"....."

'တကယ္က ငါတို႔က ႐ူးေနတာမဟုတ္ဘဲ...မင္းကိုေႂကြဆင္းသြားတဲ့ ဝမ္ရိေပၚကသာ ႐ူးေနတာ'

သို႔ေသာ္ သူတို႔ဘယ္လိုေတြးေတြး အျပင္မွာေတာ့ ထုတ္မေျပာရဲေပ။ဖန္မုဟန္ေတာင္ ေရွာင္းက်န့္ရဲ႕ ယုံၾကည္ခ်က္ျမင့္မားေနတဲ့ပုံကို ေဝဖန္ခ်င္ေပမဲ့ ဝမ္ရိေပၚက ၿပဳံးေနတာမို႔ သူ႕စကားေတြကို ျပန္ၿမိဳခ်လိဳက္သည္။

"ဟုတ္တာေပါ့...ဟုတ္တာေပါ့...ဒီလိုစဥ္းစားေတာ့လည္း လြယ္သားဘဲ"

ဖန္မုဟန္က အံႀကိတ္ကာ ေထာက္ခံလိုက္သည္။သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေနာေက်ေနတဲ့ ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ ထိုလူေတြက သူေျပာတာကို မယုံမွန္း ေသခ်ာသိေလသည္။

"ရိေပၚ....ငါေျပာတာမွန္တယ္မလား"

"ဒါေပါ့...မင္းေျပာတာမွန္သမွ် အကုန္မွန္တယ္"

"ဒါဆို ဖန္မုဟန္က ႐ုပ္ဆိုးတယ္...အက်င့္မေကာင္းဘူး...ညစ္ပတ္တယ္လို႔ ေျပာရင္ေရာ ယုံမွာလား"

"ေသခ်ာေပါက္ ယုံတာေပါ့"

"မင္းက အေကာင္းဆုံးဘဲ...ေပၚေပၚ"

ေရွာင္းက်န့္က ဝမ္ရိေပၚလည္ပင္းကို သိုင္းဖက္ထားရင္း ႏႈတ္ခမ္းကို ထပ္ခါထပ္ခါ နမ္းေတာ့သည္။ေဘးကလူေတြကေတာ့ ဆက္ဘဲၾကည့္ရမလိုလို မ်က္စိဘဲလႊဲရမလိုလို ျဖစ္ေနၾကေတာ့သည္။

လူတိုင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းမႀကီးကေတာ့ သူမရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ေနရာကေန ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရယ္ေနေလသည္။

"အိုကြယ္...မင္းတို႔က မင္းတို႔အခုေရာက္ေနတဲ့ေနရာကို အတြဲေတြ ခ်ိန္းေတြ႕လို႔ေကာင္းတဲ့ ပန္းၿခံမ်ား ထင္ေနတာလား မသိဘူး...ဟီး...မေမ့သင့္ပါဘူးကြယ္...မင္းတို႔ေရာက္ေနတာက ဘယ္အခ်ိန္ေသမလဲ မသိရတဲ့ အႏၱရာယ္တြင္းႀကီးေနာ္...တကယ္ကို ေပါ့ပါးေနလိုက္ၾကတာ"

အရမ္းကိုေပါ့ပါးေနၾကတဲ့ ေရွာင္းက်န့္တို႔ဘက္ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြၿပီးရင္ ရင္တုန္စရာေတြ ေရာက္လာေလသည္။တစ္နာရီအထိ လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ္လည္း ဘာသဲလြန္စမွ မရကာ ညအခ်ိန္သို႔ ေျပာင္းလဲမွာကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေစာင့္ေနရသည္။

ခဏအၾကာမွာ ညအျဖစ္ေျပာင္းလဲသြားၿပီး လူတိုင္းကလည္း ဖုန္းမီးေတြနဲ႕ အသင့္အေနအထား ရွိေနၾကသည္။လူတိုင္း စက္ဝိုင္းသဖြယ္စုရပ္ေနၾကသည့္အတြက္ အလယ္ကလူေတြက လုံၿခဳံေလသည္။

အလယ္ကလူေတြဟာ ေက်ာင္းသူေတြျဖစ္ၾကကာ ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ အလယ္မွာမဟုတ္ေပမဲ့ ဝမ္ရိေပၚအေနာက္မွာျဖစ္ကာ ကာကြယ္ခံရတဲ့လူအုပ္စုထဲမွာ ပါေလသည္။

Ding-dong

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေခါင္းေလာင္းသံဟာ ဆယ္ခါဆက္တိုက္ထြက္ေပၚလာၿပီး ေရွာင္းက်န့္အေနာက္က အလယ္မွာစုေနတဲ့ ေက်ာင္းသူဆယ္ေယာက္ဟာ သူတို႔ရဲ႕ ပါးစပ္ေတြနား႐ြက္ေတြကေန အပင္ေတြထြက္ေပၚေတာ့သည္။

ထိုသစ္ကိုင္းေတြထြက္ေပၚလာတဲ့ေနရာမွာ ေသြးေတြကစီးက်ေနၿပီး တကယ္ကို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ေရွာင္းက်န့္ သူ႕အေနာက္မွာျဖစ္ေနတာမို႔ ေသြးေတြနဲ႕သစ္ကိုင္းေတြက သူ႕ကို လာထိေနသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္က ထိတ္လန့္မႈေၾကာင့္ ေတာင့္တင္းသြားသည္။

အလယ္က အေျခအေနအေၾကာင့္ လူတိုင္းထိတ္လန့္သြားကာ တခ်ိဳ႕က ဖုန္းမီးေတြေတာင္ လြတ္က်ကဳန္သည္။

Ding-dong

ေခါင္းေလာင္းသံေတြကလည္း ေနာက္ထပ္ ဆယ္ခ်က္ထပ္ေပၚလာကာ သူတို႔လူအုပ္ထဲက ေက်ာင္းသားေတြေက်ာင္းသူ ၇ယောက်က ခုနကေက်ာင္းသူေတြပုံစံအတိုင္း ေသဆုံးကုန္သည္။

ဝမ္ရိေပၚက တစ္ခုခုကို ရိပ္မိသြားဟန္ျဖင့္ လူတိုင္းကို ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

"လူတိုင္းအလင္းေရာင္ရွိတဲ့ေနရာမွာဘဲေနၾက....ကိုယ့္ေနရာကိုယ္မေမွာင္ေစနဲ႕"

ထိုအခါမွ လူတိုင္း သတိျပန္ကပ္ၾကၿပီး ဖုန္းေတြကို ျပန္ေကာက္ကာ အလင္းေရာင္ရေစလိုက္သည္။ညအခ်ိန္ဟာ ခဏဘဲ ျဖစ္တာမို႔ ခဏအၾကာမွာ ေန႕ခင္းျပန္ေရာက္သြားသည္။

ဒီတစ္ေခါက္ သူတို႔ဘက္က ၁၇ေယာက္ေသဆုံးသည္မို႔ ထိတ္လန့္စရာအေျခအေနျဖစ္ေနသည္။အခုေတာ့ အေယာက္၈၀ဆယ္မွာ ၆၃ေယာက္သာ က်န္ရွိေတာ့သည္။

ေရွာင္းက်န့္တို႔အဖြဲ႕ကေတာ့ လူတိုင္းအသက္ရွင္ေသးသည္။အမႊာႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ေပြ႕ဖက္ကာ ႏွစ္သိမ့္ေနၾကသည္။ခုနက ဖုန္းေတြလြတ္က်တဲ့အထဲမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ပါေနသည္ေလ။

သို႔ေသာ္ ကံေကာင္းတာမို႔ အသက္မေသဆုံးသြားျခင္းပင္။ပိုင္မုံ႕မုံ႕ကေတာ့ ဒီအထပ္ေရာက္မွ ခင္သည့္ ေက်ာင္းသူ သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ေလာက္က ေသဆုံးတဲ့ထဲ ပါသြားသည္မို႔ ငိုေနေတာ့သည္။

ဝမ္ရိေပၚဟာ ဒီတစ္ေခါက္ မေအာ္တဲ့ခ်စ္သူေလးကို ေသခ်ာေပြ႕ဖက္ထားသည္။မေအာ္ေပမဲ့ အခုထက္ထိ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ျဖစ္ေနသည္။

"စိတ္ေလွ်ာ့ထားေနာ္...အကုန္အဆင္ေျပသြားၿပီ"

"တကယ္လို႔ အဲ့သစ္ကိုင္းေတြက ငါ့ကို ထိုးေဖာက္သြားရင္ ငါ့ရင္ဘတ္က ေဟာင္းေလာင္းႀကီး ျဖစ္သြားမွာေပါ့ေနာ္"

"စိတ္မပူနဲ႕...အေပါက္ႀကီးျဖစ္သြားရင္ေတာင္ ကိုယ္ကတစ္ခုခုနဲ႕ အျပည့္ဖာေထးေပးမယ္"

"အဲ့တာဆို စိတ္ေအးသြားၿပီ"

ေရွာင္းက်န့္ သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။သူက ေသရင္ေတာင္ ကမၻာ့အလွဆုံးအေလာင္းျဖစ္ဖို႔က ရည္မွန္းခ်က္မို႔ ေသဖို႔နီးလာတိုင္းထိတ္လန့္မိသည္။သို႔ေသာ္ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕စကားေၾကာင့္ သူ႕စိတ္ေတြေပါ့ပါးသြားသည္။အနည္းဆုံးေတာ့ အႏၱရာယ္ႀကဳံလာရင္ ေသဖို႔ကို စိတ္ေအးသြားရေတာ့သည္။

Part (19)ဆက္ရန္....