"သူမ ဘယ်လိုသေသွားတာလဲ"

ထိုမေးခွန်းအတွက် လူတိုင်းမှာ အဖြေမရှိပါချေ။ဘာသရဲတစ္ဆေမှ ပေါ်မလာဘဲ သေသွားတာကတော့ အကြောင်းရှိလိမ့်မည်။

တချို့မိန်းကလေးတွေက ရွံရှာဖွယ်မြင်ကွင်းကြောင့် အော့အန်နေကြသည်။ရှောင်းကျန့်တောင် အန်ချင်စိတ်ကို ထိန်းနေရသည်။အဲ့သွေးတွေနဲ့ ရွံစရာအပုံလိုက်ကြီးကို မကြည့်နဲ့လို့ စိတ်ကအော်ဟစ်နေပါစေ မျက်လုံးကတော့ ရောက်ရောက်သွားသည်။

လူတိုင်း ခဏကြာမှ စိတ်တည်ငြိမ်သွားကြကာ ဒုတိယထပ်ကို သေချာကြည့်တော့သည်။ထို့ပြင် ထိုကျောင်းသူလေး သေဆုံးပုံကို သေချာသိမှ သူတို့လည်း အန္တရာယ်ကို ရှောင်နိုင်မှာဖြစ်သည်။

ဒုတိယအထပ်ဟာ အိမ်ပုံစံပြင်ဆင်ထားပေမဲ့ နန်းတော်ကြီးလို ခမ်းနားလေသည်။အခန်းတွေကလည်း အကျယ်ကြီးဖြစ်ကာ အပေါ်ထပ်အောက်ထပ်ဆိုပြီး နှစ်ထပ်ဖြစ်သည်။

အပေါ်ထပ်မှာက အိပ်ခန်းတွေချည်းဘဲဖြစ်ပြီး အောက်ထပ်မှာသာ ထမင်းစားခန်း၊ဧည့်ခန်းနဲ့ ရေကူးကန်တို့ ရှိလေသည်။

လူတိုင်း ရေကူးကန်ကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ချက်ချင်းခုန်ဝင်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာလေသည်။ရေကူးဝတ်စုံတွေပါ ​သေချာပြင်ဆင်ထားတာကြောင့် ရေချိုးချင်စိတ်က ထိန်းမရတော့ပေ။

ရှောင်းကျန့် ရေချိုးချင်တာကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ဝမ်ရိပေါ်က ခေါင်းခါပြသဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

"မင်းက အကျင့်မကောင်းဘူး....ငါရေကူးချင်တာကို....သူများတွေတောင် ရေထဲဆင်းကုန်ပြီ"

ရှောင်းကျန့်အပြောကြောင့် ဝမ်ရိပေါ် ရေကူးကန်ထဲ ကြည့်လိုက်တော့ ကျောင်းသား၅ယောက်ကို ရေကူးကန်ထဲမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူး"

"ဘာလဲ....သူတို့တောင် ဘာမှမဖြစ်...."

ရှောင်းကျန့်စကားတောင် မဆုံးသေးခင် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

Ding-dong

အသံထွက်ပြီးတာနဲ့ ရေကူးကန်ထဲက ကျောင်းသားငါးယောက်ဟာ ကြိတ်စက်နဲ့အကြိတ်ခံလိုက်ရသလို ရေထဲမှာလည်နေပြီး ရေကူးကန်က သွေးကန်လုံးလုံး ဖြစ်သွားတော့သည်။

တစ်စစီ ဖြစ်နေတဲ့ အသားတွေက မြင်မကောင်းရှု့မကောင်းပင်။ရှောင်းကျန့် ချက်ချင်းငိုချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာလေသည်။ဝမ်ရိပေါ်သာ မတားပါက အဲ့သေမဲ့အထဲမှာ သူပါ ပါသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဖန်မုဟန်တို့တောင် ဝမ်ရိပေါ်ကို လေးစားတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြသည်။

"ရိပေါ်.....ငါ....ငါနောက်ဆို မင်းရဲ့စကား နားထောင်ပါ့မယ်...အီးဟီး"

"မငိုပါနဲ့....မင်းအန္တရာယ်မဖြစ်ရင် အဆင်ပြေပါပြီ"

"ရိပေါ်.....မင်းဘာလို့ အရမ်းmanlyဆန်နေရတာလဲ"

"ဘာဖြစ်လို့ မေးတာလဲ"

"ဟိုမိန်းမကြီးကြောင့်မသေခင် မင်းကို ကြွေလွန်းလို့ သေသွားမှာဆိုးလို့"

ရိပေါ်ဟာ ပြုံးလာပြီး ရှောင်းကျန့်ပါးလေးအား ခပ်ဖွဖွ ဆွဲညှစ်လေသည်။

"ကိုယ်ကသာ မင်းက ချစ်စရာကောင်းလွန်းလို့ နှစ်ခါပြန်သေသွားမှာ"

"ဟင်....ဘာလို့နှစ်ခါပြန်လဲ"

"ကိုယ်က သေပြီးသားမို့လို့လေ"

"ဟားဟား....ကျွန်တော့်ရဲ့ ချောမောမှုကြောင့် ပထမတစ်ခါက သေသွားတာနေမှာ"

"မဟုတ်ပါဘူး....လုပ်ကြံခံရတာ"

"ဟွန့်....ကျွန်တော်က တမင်တကာ လုပ်ကြံတာ မဟုတ်ပါဘူး... မတော်တဆပါနော်"

ဝမ်ရိပေါ် "......"

'ငါ့ကို လုပ်ကြံတာက ငါ့အချစ်လေး မဟုတ်ပါဘူး....အမတ်ချုပ်ကြီးဟာကို....အချစ်လေးက ငါ့ကို ချစ်လွန်းလို့ ရူးများသွားတာလားမသိဘူး'

ရှောင်းကျန့်တို့က နှစ်ယောက်တစ်ကမ္ဘာတည်နေပေမဲ့ အခြားလူတွေကတော့ ခုနက အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ကြောက်လန့်နေဆဲပင်။

ထို့ကြောင့် ရေကူးကန်နားကနေ အမြန်ထွက်သွားတော့သည်။ပိုင်ယန်စန်းဟာ ရှောင်းကျန့်တို့ကို ဘယ်ဟာမဆို မဆင်မခြင် မထိဖို့ မှာလိုက်ပြီး အခြားသူတွေနဲအတူ သွားလိုက်ကြသည်။

အခု လေ့လာဆန်းစစ်ချက်အရ ဒီဒုတိယအထပ်ကအရာတွေကို ကန့်သတ်ထားတာဖြစ်နိုင်သည်။ထိုကန့်သတ်ထားတာကို ထိကိုင်မိလျှင် အသတ်ခံရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သေချာမသိသေးပေမဲ့ သရဲမရှိဘဲ သေတာက ဒီလိုအကြောင်းကြောင့် အများကြီး ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။ထို့ပြင် လှေကားကလည်း ရှာရဦးမည်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းဟာ လူစုမကွဲစေဘဲ အတူစုသွားကြကာ ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်လာကြသည်။ပထမအထပ်မှာထဲက အခုဒုတိယအထပ်အထိ မနားရသေးတာကြောင့် ဒီထမင်းစားခန်းရောက်တော့ လူတိုင်း ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ထိုင်ခုံမလောက်ပေမဲ့ ကြမ်းပြင်မှာ ကတ္တီပါကော်ဇောတွေ ခင်းထားတာကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ ဒီရောက်ထဲက ဗိုက်ဆာသလို မခံစားရဘူးနော်"

အမွှာအငယ် ဖုဖန်ရဲ့စကားကို လူတိုင်းထောက်ခံကြသည်။သူတို့အခေါ်ခံလာရတုန်းက နေ့ခင်းထမင်းစားချိန် မလွှတ်ရသေးသဖြင့် ဘာမှမစားရသေးပေ။

သို့သော် တစ်ယောက်မှ ဗိုက်မဆာကြပါ။ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ရေခဲသေတ္တာရှိသဖြင့် လူတိုင်း ထိုရေခဲသေတ္တာအား ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်သူကမှ သွားမဖွင့်ရဲကြပေ။တစ်ခုခုဖြစ်မှာကို ကြောက်နေကြသည်။ထို့ကြောင့် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကျန့်ကျန့်....ဗိုက်ဆာရင် ကိုယ်သွားဖွင့်ပေးမယ်"

ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့် ရေခဲသေတ္တာကို ကြည့်နေတာကြောင့် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟင့်အင်း....ငါဗိုက်မဆာပါဘူး...ဆာလည်း မစားချင်ဘူး"

"ဘာလို့လဲ"

"ချီးမပါချင်လို့"

လူတိုင်း "......"

Part (11)ဆက်ရန်....

Zawgyi

"သူမ ဘယ္လိုေသသြားတာလဲ"

ထိုေမးခြန္းအတြက္ လူတိုင္းမွာ အေျဖမရွိပါေခ်။ဘာသရဲတစ္ေဆမွ ေပၚမလာဘဲ ေသသြားတာကေတာ့ အေၾကာင္းရွိလိမ့္မည္။

တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြက ႐ြံရွာဖြယ္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေအာ့အန္ေနၾကသည္။ေရွာင္းက်န့္ေတာင္ အန္ခ်င္စိတ္ကို ထိန္းေနရသည္။အဲ့ေသြးေတြနဲ႕ ႐ြံစရာအပုံလိုက္ႀကီးကို မၾကည့္နဲ႕လို႔ စိတ္ကေအာ္ဟစ္ေနပါေစ မ်က္လုံးကေတာ့ ေရာက္ေရာက္သြားသည္။

လူတိုင္း ခဏၾကာမွ စိတ္တည္ၿငိမ္သြားၾကကာ ဒုတိယထပ္ကို ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့သည္။ထို႔ျပင္ ထိုေက်ာင္းသူေလး ေသဆုံးပုံကို ေသခ်ာသိမွ သူတို႔လည္း အႏၱရာယ္ကို ေရွာင္နိုင္မွာျဖစ္သည္။

ဒုတိယအထပ္ဟာ အိမ္ပုံစံျပင္ဆင္ထားေပမဲ့ နန္းေတာ္ႀကီးလို ခမ္းနားေလသည္။အခန္းေတြကလည္း အက်ယ္ႀကီးျဖစ္ကာ အေပၚထပ္ေအာက္ထပ္ဆိုၿပီး ႏွစ္ထပ္ျဖစ္သည္။

အေပၚထပ္မွာက အိပ္ခန္းေတြခ်ည္းဘဲျဖစ္ၿပီး ေအာက္ထပ္မွာသာ ထမင္းစားခန္း၊ဧည့္ခန္းနဲ႕ ေရကူးကန္တို႔ ရွိေလသည္။

လူတိုင္း ေရကူးကန္ကို ျမင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်က္ခ်င္းခုန္ဝင္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာေလသည္။ေရကူးဝတ္စုံေတြပါ ေသခ်ာျပင္ဆင္ထားတာေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးခ်င္စိတ္က ထိန္းမရေတာ့ေပ။

ေရွာင္းက်န့္ ေရခ်ိဳးခ်င္တာေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚကို ၾကည့္လိုက္သည္။ဝမ္ရိေပၚက ေခါင္းခါျပသျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းဆူလိုက္သည္။

"မင္းက အက်င့္မေကာင္းဘူး....ငါေရကူးခ်င္တာကို....သူမ်ားေတြေတာင္ ေရထဲဆင္းကုန္ၿပီ"

ေရွာင္းက်န့္အေျပာေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚ ေရကူးကန္ထဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းသား၅ေယာက္ကို ေရကူးကန္ထဲမွာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။

"တစ္ခုခု မူမမွန္ဘူး"

"ဘာလဲ....သူတို႔ေတာင္ ဘာမွမျဖစ္...."

ေရွာင္းက်န့္စကားေတာင္ မဆုံးေသးခင္ ေခါင္းေလာင္းသံ ထြက္ေပၚလာေလသည္။

Ding-dong

အသံထြက္ၿပီးတာနဲ႕ ေရကူးကန္ထဲက ေက်ာင္းသားငါးေယာက္ဟာ ႀကိတ္စက္နဲ႕အႀကိတ္ခံလိုက္ရသလို ေရထဲမွာလည္ေနၿပီး ေရကူးကန္က ေသြးကန္လုံးလုံး ျဖစ္သြားေတာ့သည္။

တစ္စစီ ျဖစ္ေနတဲ့ အသားေတြက ျမင္မေကာင္းရႈ႕မေကာင္းပင္။ေရွာင္းက်န့္ ခ်က္ခ်င္းငိုခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာေလသည္။ဝမ္ရိေပၚသာ မတားပါက အဲ့ေသမဲ့အထဲမွာ သူပါ ပါသြားမည္ျဖစ္သည္။

ဖန္မုဟန္တို႔ေတာင္ ဝမ္ရိေပၚကို ေလးစားတဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႕ ၾကည့္ေနၾကသည္။

"ရိေပၚ.....ငါ....ငါေနာက္ဆို မင္းရဲ႕စကား နားေထာင္ပါ့မယ္...အီးဟီး"

"မငိုပါနဲ႕....မင္းအႏၱရာယ္မျဖစ္ရင္ အဆင္ေျပပါၿပီ"

"ရိေပၚ.....မင္းဘာလို႔ အရမ္းmanlyဆန္ေနရတာလဲ"

"ဘာျဖစ္လို႔ ေမးတာလဲ"

"ဟိုမိန္းမႀကီးေၾကာင့္မေသခင္ မင္းကို ေႂကြလြန္းလို႔ ေသသြားမွာဆိုးလို႔"

ရိေပၚဟာ ၿပဳံးလာၿပီး ေရွာင္းက်န့္ပါးေလးအား ခပ္ဖြဖြ ဆြဲညွစ္ေလသည္။

"ကိုယ္ကသာ မင္းက ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းလို႔ ႏွစ္ခါျပန္ေသသြားမွာ"

"ဟင္....ဘာလို႔ႏွစ္ခါျပန္လဲ"

"ကိုယ္က ေသၿပီးသားမို႔လို႔ေလ"

"ဟားဟား....ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ေခ်ာေမာမႈေၾကာင့္ ပထမတစ္ခါက ေသသြားတာေနမွာ"

"မဟုတ္ပါဘူး....လုပ္ႀကံခံရတာ"

"ဟြန့္....ကြၽန္ေတာ္က တမင္တကာ လုပ္ႀကံတာ မဟုတ္ပါဘူး... မေတာ္တဆပါေနာ္"

ဝမ္ရိေပၚ "......"

'ငါ့ကို လုပ္ႀကံတာက ငါ့အခ်စ္ေလး မဟုတ္ပါဘူး....အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးဟာကို....အခ်စ္ေလးက ငါ့ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ႐ူးမ်ားသြားတာလားမသိဘူး'

ေရွာင္းက်န့္တို႔က ႏွစ္ေယာက္တစ္ကမၻာတည္ေနေပမဲ့ အျခားလူေတြကေတာ့ ခုနက အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ေၾကာက္လန့္ေနဆဲပင္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေရကူးကန္နားကေန အျမန္ထြက္သြားေတာ့သည္။ပိုင္ယန္စန္းဟာ ေရွာင္းက်န့္တို႔ကို ဘယ္ဟာမဆို မဆင္မျခင္ မထိဖို႔ မွာလိုက္ၿပီး အျခားသူေတြနဲအတူ သြားလိုက္ၾကသည္။

အခု ေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္အရ ဒီဒုတိယအထပ္ကအရာေတြကို ကန့္သတ္ထားတာျဖစ္နိုင္သည္။ထိုကန့္သတ္ထားတာကို ထိကိုင္မိလွ်င္ အသတ္ခံရလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။

ေသခ်ာမသိေသးေပမဲ့ သရဲမရွိဘဲ ေသတာက ဒီလိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ အမ်ားႀကီး ျဖစ္နိုင္ေခ် ရွိသည္။ထို႔ျပင္ ေလွကားကလည္း ရွာရဦးမည္ျဖစ္သည္။

လူတိုင္းဟာ လူစုမကြဲေစဘဲ အတူစုသြားၾကကာ ထမင္းစားခန္းသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ပထမအထပ္မွာထဲက အခုဒုတိယအထပ္အထိ မနားရေသးတာေၾကာင့္ ဒီထမင္းစားခန္းေရာက္ေတာ့ လူတိုင္း ထိုင္လိုက္ၾကသည္။

ထိုင္ခုံမေလာက္ေပမဲ့ ၾကမ္းျပင္မွာ ကတၱီပါေကာ္ေဇာေတြ ခင္းထားတာေၾကာင့္ လြယ္လြယ္ကူကူ ထိုင္လိုက္ၾကသည္။

"ငါတို႔ ဒီေရာက္ထဲက ဗိုက္ဆာသလို မခံစားရဘူးေနာ္"

အမႊာအငယ္ ဖုဖန္ရဲ႕စကားကို လူတိုင္းေထာက္ခံၾကသည္။သူတို႔အေခၚခံလာရတုန္းက ေန႕ခင္းထမင္းစားခ်ိန္ မလႊတ္ရေသးသျဖင့္ ဘာမွမစားရေသးေပ။

သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္မွ ဗိုက္မဆာၾကပါ။ထမင္းစားခန္းထဲမွာ ေရခဲေသတၱာရွိသျဖင့္ လူတိုင္း ထိုေရခဲေသတၱာအား ၾကည့္လိုက္သည္။

ဘယ္သူကမွ သြားမဖြင့္ရဲၾကေပ။တစ္ခုခုျဖစ္မွာကို ေၾကာက္ေနၾကသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ၾကည့္႐ုံသာ ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။

"က်န့္က်န့္....ဗိုက္ဆာရင္ ကိုယ္သြားဖြင့္ေပးမယ္"

ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းက်န့္ ေရခဲေသတၱာကို ၾကည့္ေနတာေၾကာင့္ ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

"ဟင့္အင္း....ငါဗိုက္မဆာပါဘူး...ဆာလည္း မစားခ်င္ဘူး"

"ဘာလို႔လဲ"

"ခ်ီးမပါခ်င္လို႔"

လူတိုင္း "......"

Part (11)ဆက္ရန္....