လူတိုင်း ကြောက်လန့်နေစဥ် ကြောက်မက်ဖွယ်မိန်းမအသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟားဟား.....ဟီးဟီးဟီး....ငါစောင့်မျှော်နေတဲ့အချိန်ဘဲ....လက အနီရောင်ပြောင်းသွားပြီ....ငါ့ရဲ့ သက်ရှိစာကြည့်တိုက်ကလည်း အသက်ဝင်လာပြီ...ဟားဟားဟား....ပျော်စရာအချိန်ဘဲ....ကလေးလေးတွေရေ...မကြောက်နဲ့နော်...ဒါက ကစားရုံပါဘဲ...ဒီမှာ အထပ်၁၅ထပ်ရှိတယ်...မင်းတို့က သတ်မှတ်ချိန်နှစ်နာရီအတွင်း အပေါ်ထပ်ကို တက်နိုင်မဲ့လှေကားကို ရှာရမယ်...ဒီကြားထဲ Ding dongဆိုတဲ့အသံတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်...အသံမြည်တဲ့ အရေအတွက်အလိုက် မင်းတို့တွေ သေရလိမ့်မယ်...သုံးခါမြည်ရင် သုံးယောက်သေမယ်...ဆယ်ခါမြည်ရင် ဆယ်ယောက်သေမယ်...ဘယ်လိုလဲ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်မလား"

ထိုစကားကြောင့် ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေအားလုံး ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။ကျောင်းသူလေးတွေဆို ငိုပါငိုနေကြသည်။ပါလေရာငါးပိချက်ကြီး ရှောင်းကျန့်တောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။သို့သော် နဂိုထဲက အမေးအမြန်းထူသူပီပီ မေးဖြစ်အောင်မေးလိုက်သေးသည်။

"အသတ်....အသတ်ခံရတာက ဘယ်လိုအကြောင်းအရင်းကြောင့်လဲ...ကြုံရာရွေးတာလား"

ရှောင်းကျန့်ဟာ ဒူးတုန်တုန်နဲ့ မေးပြီးနောက် ဝမ်ရိပေါ်ရင်ခွင်ထဲ ဝင်လိုက်သည်။သူ့ကို သတ်သွားမှာကို အရမ်းကြောက်ပါသည်။

"ဟားဟားဟား.....သတ္တိရှိလိုက်တဲ့ ကျောင်းသားလေးဘဲ....မင်းဘေးက လူငယ်လေးကလည်း အံ့သြစရာဘဲ...ကျောင်းသားလေး...ဒါက ကစားတာဆိုတော့ ငါက ကံကိုမကြည့်ဘူး...အရည်အချင်းဘဲကြည့်တယ်....အသံမြည်တာနဲ့ မင်းတို့ကိုသတ်ဖို့ ငါ့ရဲ့အချစ်ကလေးတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်....မင်းအားနည်းရင်တော့ မင်းက အသတ်ခံရလိမ့်မယ်...မင်းတို့မှာ ပုန်းဖို့အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်...အပုန်းကောင်းရင်တော့ အသက်ရှင်မှာပေါ့...ခုနက သုံးယောက်က စလာထဲက မင်းတို့ကို ဒီထဲမြှားလာခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ကစားစရာလေးတွေမို့ အစမ်းပြတဲ့နေရာမှာ သုံးလိုက်တာ.....ကဲ....ပျော်ရွှင်စရာဂိမ်းလေးကို စလိုက်ရအောင်....ဟားဟားဟား"

ထိုမိန်းမအသံကြီး ပျောက်သွားတော့ အကုန်လုံးဟာ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမယ်မှန်း မသိတော့ပေ။တစ်ကျောင်းလုံးက ဆရာဆရာမတွေအပါအဝင် ကျောင်းသားတွေနဲ့မို့ အယောက်၃၀၀ ကျော်လေသည်။

ဒီလောက်လူအများကြီး ရှိနေတာတောင် စာကြည့်တိုက်က ချောင်နေကာ အရင်ကထက်များစွာ ကျယ်နေလေသည်။

ခဏအကြာမှာ သတ္တိရှိတဲ့ကျောင်းသားလေးတွေဟာ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး ပုန်းမဲ့နေရာတွေ ရှာကြတော့သည်။ခေါင်းလောင်းသံဟာ ဘယ်အချိန်ဘယ်လိုမြည်မယ်မှန်း မသိတာကြောင့် နေရာရှာထားမှ တော်ကာကျမည်။

ဆရာတွေကတော့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ဘဲ ပူးပေါင်းကြသည်။ကျောင်းသူတွေကလည်း သေမှာကြောက်တာကြောင့် အငိုရပ်လိုက်ကြပြီး အားကိုးရာ ရှာတော့သည်။ရှောင်းကျန့်တို့တစ်ဖွဲ့သာ ကျန်ခဲ့လေသည်။

"ရှောင်းကျန့်.....မင်းဘာလို့ ငြိမ်နေတာလဲ...မင်းက အဲ့ဒီသရဲမှန်းဘာမှန်းမသိတဲ့ဟာကြီးကိုကျ မေးခွန်းထမေးပြီးတော့ အခုကျတော့ ငြိမ်နေတယ်ပေါ့"

"ဟုတ်တယ်....သူများတွေ ပုန်းစရာလိုက်ရှာနေကြပြီ... အခုချိန်ခေါင်းလောင်းသံမြည်ရင် ငါတို့အဖွဲ့သေမှာ"

ငြိမ်နေတဲ့ရှောင်းကျန့်ဟာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခဏအကြာမှာ ထငိုတော့သည်။ငိုတာတောင် ဝမ်ရိပေါ်ကို ဖက်ထားသေးသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမှာလဲ....လာသတ်မဲ့သူတွေက သရဲတွေလို ကြောက်စရာကောင်းနေရင် ငါလန့်သေသွားလိမ့်မယ်....ပြီးတော့ ငါက လှလှလေး သေချင်တာ....အဲ့လို မျက်လုံးတွေပြုတ်ထွက်ပြီး မသေချင်ဘူး....တစ်သက်မှာတစ်ခါသေရတာကို အလှဆုံးဖြစ်ချင်တာ"

"......."

ဖန်မုဟန်နဲ့ ရီချုံးမိုဟာ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပေ။ဘယ်အချိန်ဘယ်လိုသေရမလဲ မသိတဲ့အချိန်မှာ ဒင်းက လှလှလေး သေချင်တယ်ဆိုတော့ သူတို့ဘာများ ပြောနိုင်ဦးပါ့မလဲ။

ထိုစဥ် ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ အသံချိုချိုလေး ထွက်လာလေသည်။

"စိတ်မပူနဲ့....ကိုယ်မင်းကို ကာကွယ်မယ်...မင်းလှလှလေး သေစေရမယ်"

"အီးဟီး.....မင်းမသေအောင် ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ပြောရမှာလေ"

"အဲ့လိုလား....ဒါဆို ကိုယ်မင်းကို မသေအောင် ကာကွယ်ပေးမယ်"

"မှဲ့တစ်ပေါက်တောင်မစွန်းအောင် ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ပြောရင် ပိုကောင်းတယ်"

"အော်....ကိုယ်မင်းကို မှဲ့တစ်ပေါက်တောင် မစွန်းအောင် ကာကွယ်ပေးမယ်"

"ရိပေါ်... ​မင်းက ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ...မင်းစိတ်မပူပါနဲ့....ငါ့ကို ကာကွယ်ရင်း မင်းသေသွားရင် ငါမင်းနဲ့အတူ လိုက်သေပေးပါ့မယ်"

"ကိုယ်က သေပြီးသားလေ"

"......."

"......"

"ဟီး....မင်းက စကားသိပ်တတ်တာဘဲ....ငါ့အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့ မင်းအသက်ကို ပေးလိုက်ပြီးပြီလို့ မပြောဘဲ သွယ်ဝိုက်လိုက်တာဘဲ"

ဝမ်ရိပေါ်ကတော့ ရှောင်းကျန့် ဘာတွေသဘောကျနေမှန်း မသိတာကြောင့် လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။သူများတွေက ပုန်းပြီးနေကြပေမဲ့ ရှောင်းကျန့်ကတော့ စကားပြောနေဆဲပင်။

ထိုစဥ် ကျောင်းသား၃ယောက်နဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက် သူတို့အနားရောက်လာကြသည်။

"ငါတို့ ပူးပေါင်းကြမလား"

ပြောလိုက်တဲ့သူက အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ အရမ်းချောသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ cool guyပုံစံဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန့်သာ ဝမ်ရိပေါ်နဲ့ မတွေ့ရသေးပါက ထိုကျောင်းသားကို သူရအောင်လိုက်မည်ဖြစ်သည်။ကျောင်းချင်းတူတာတောင် မမြင်ဖူးလို့ အံ့တောင်သြမိသည်။

"ပူးပေါင်းလို့ရပါတယ်...ငါတို့လည်း လေးယောက်ဘဲရှိတာ"

"ကျေးဇူးပါ....ငါ့ဘေးက ကျောင်းသားနှစ်ယောက်က ဖုရိနဲ့ ဖုဖန်....သူတို့ကအမွှာတွေ....ကျောင်းသူလေးကတော့ ငါ့ညီမဝမ်းကွဲ ပိုင်မုံ့မုံ့....ငါ့နာမည်က ပိုင်ယန်စန်း..."

ရှောင်းကျန့်တို့တွေလည်း အပြန်အလှန် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။အမွှာဖြစ်တဲ့ ဖုရိနဲ့ဖုဖန်ဟာလည်း အရမ်းချောကြသည်။ပိုင်မုံ့မုံ့ကလည်း ချစ်စရာကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ဖန်မုဟန်ဟာ ပုန်းမဲ့နေရာရှာရန် ပြောလိုက်သည်။သို့သော် ပိုင်ယန်စန်းက တားလိုက်သည်။

"ငါတို့ ပုန်းမဲ့နေရာ မရှာဘူး...."

"ဘာလို့လဲ"

"အဲ့မိန်းမကြီးက လှေကားရှာဖို့ အချိန်နှစ်နာရီပေးတယ်လေ...ငါတို့သာ အချိန်မှီရှာမတွေ့ရင်ကော...သူက သတ်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ"

"ဟုတ်သားဘဲ"

ရှောင်းကျန့်က သူ့မျက်မှန်သူ ပင့်တင်မလို့လုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။သို့သော် ဝမ်ရိပေါ်က သူ့အစား အောက်စိုက်နေတဲ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ပေးလိုက်သည်။ရှောင်းကျန့်က ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုလည်း ငါတို့လှေကားရှာ...."

Ding-dong

Ding-dong

Ding-dong

Ding-dong

Ding-dong

ရှောင်းကျန့်စကားတောင်မဆုံးခင် ခေါင်းလောင်းသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။ထို့နောက် အခြားနေရာတွေကနေ အော်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်းကျန့်တို့ တစ်ဖွဲ့လုံး ကြောက်လွန်းလို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်သေးခင် အော်သံတွေရပ်သွားကာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတဲ့ သရဲတွေကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသရဲတွေရဲ့ ပါးစပ်မှာ လက်တွေ မျက်စိတွေ နှလုံးတွေကို တွေ့ရကာ သွေးတွေကလဲ ရဲရဲနီနေသည်။အသံက ငါးခါဖြစ်တာကြောင့် လူငါးယောက် သေသွားပြီဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ထိုသရဲတွေဟာ ပျောက်သွားကြသည်။သရဲဆိုတာကို အခုမှမျက်မြင် တွေ့လိုက်ရတဲ့ ရှောင်းကျန့်ကတော့ ခဏငြိမ်နေပြီးမှ တံမလွန်က ပါးပါးကြားအောင် ငယ်သံပါပါနဲ့ အော်ဟစ်ပါတော့သည်။အသံက စူးလွန်းတာကြောင့် သရဲတွေတောင် လန့်ပြီပြေးနိုင်ကာ ဘေးကလူတွေတောင် သူနဲ့ဝေးဝေးကို ရွေ့သွားကြတော့သည်။

Part (7)ဆက်ရန်.....

Zawgyi

လူတိုင္း ေၾကာက္လန့္ေနစဥ္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မိန္းမအသံႀကီး ထြက္ေပၚလာသည္။

"ဟားဟားဟား.....ဟီးဟီးဟီး....ငါေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဘဲ....လက အနီေရာင္ေျပာင္းသြားၿပီ....ငါ့ရဲ႕ သက္ရွိစာၾကည့္တိုက္ကလည္း အသက္ဝင္လာၿပီ...ဟားဟားဟား....ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ဘဲ....ကေလးေလးေတြေရ...မေၾကာက္နဲ႕ေနာ္...ဒါက ကစား႐ုံပါဘဲ...ဒီမွာ အထပ္၁၅ထပ္ရွိတယ္...မင္းတို႔က သတ္မွတ္ခ်ိန္ႏွစ္နာရီအတြင္း အေပၚထပ္ကို တက္နိုင္မဲ့ေလွကားကို ရွာရမယ္...ဒီၾကားထဲ Ding dongဆိုတဲ့အသံေတြ ထြက္လာလိမ့္မယ္...အသံျမည္တဲ့ အေရအတြက္အလိုက္ မင္းတို႔ေတြ ေသရလိမ့္မယ္...သုံးခါျမည္ရင္ သုံးေယာက္ေသမယ္...ဆယ္ခါျမည္ရင္ ဆယ္ေယာက္ေသမယ္...ဘယ္လိုလဲ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္မလား"

ထိုစကားေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြအားလုံး ထိတ္လန့္ကုန္ၾကသည္။ေက်ာင္းသူေလးေတြဆို ငိုပါငိုေနၾကသည္။ပါေလရာငါးပိခ်က္ႀကီး ေရွာင္းက်န့္ေတာင္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။သို႔ေသာ္ နဂိုထဲက အေမးအျမန္းထူသူပီပီ ေမးျဖစ္ေအာင္ေမးလိုက္ေသးသည္။

"အသတ္....အသတ္ခံရတာက ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရင္းေၾကာင့္လဲ...ႀကဳံရာေ႐ြးတာလား"

ေရွာင္းက်န့္ဟာ ဒူးတုန္တုန္နဲ႕ ေမးၿပီးေနာက္ ဝမ္ရိေပၚရင္ခြင္ထဲ ဝင္လိုက္သည္။သူ႕ကို သတ္သြားမွာကို အရမ္းေၾကာက္ပါသည္။

"ဟားဟားဟား.....သတၱိရွိလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေလးဘဲ....မင္းေဘးက လူငယ္ေလးကလည္း အံ့ၾသစရာဘဲ...ေက်ာင္းသားေလး...ဒါက ကစားတာဆိုေတာ့ ငါက ကံကိုမၾကည့္ဘူး...အရည္အခ်င္းဘဲၾကည့္တယ္....အသံျမည္တာနဲ႕ မင္းတို႔ကိုသတ္ဖို႔ ငါ့ရဲ႕အခ်စ္ကေလးေတြ ေရာက္လာလိမ့္မယ္....မင္းအားနည္းရင္ေတာ့ မင္းက အသတ္ခံရလိမ့္မယ္...မင္းတို႔မွာ ပုန္းဖို႔အခြင့္အေရး ရွိပါေသးတယ္...အပုန္းေကာင္းရင္ေတာ့ အသက္ရွင္မွာေပါ့...ခုနက သုံးေယာက္က စလာထဲက မင္းတို႔ကို ဒီထဲျမႇားလာခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ႕ကစားစရာေလးေတြမို႔ အစမ္းျပတဲ့ေနရာမွာ သုံးလိုက္တာ.....ကဲ....ေပ်ာ္႐ႊင္စရာဂိမ္းေလးကို စလိုက္ရေအာင္....ဟားဟားဟား"

ထိုမိန္းမအသံႀကီး ေပ်ာက္သြားေတာ့ အကုန္လုံးဟာ ေၾကာက္လန့္လြန္းလို႔ ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမယ္မွန္း မသိေတာ့ေပ။တစ္ေက်ာင္းလုံးက ဆရာဆရာမေတြအပါအဝင္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕မို႔ အေယာက္၃၀၀ ေက်ာ္ေလသည္။

ဒီေလာက္လူအမ်ားႀကီး ရွိေနတာေတာင္ စာၾကည့္တိုက္က ေခ်ာင္ေနကာ အရင္ကထက္မ်ားစြာ က်ယ္ေနေလသည္။

ခဏအၾကာမွာ သတၱိရွိတဲ့ေက်ာင္းသားေလးေတြဟာ အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး ပုန္းမဲ့ေနရာေတြ ရွာၾကေတာ့သည္။ေခါင္းေလာင္းသံဟာ ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္လိုျမည္မယ္မွန္း မသိတာေၾကာင့္ ေနရာရွာထားမွ ေတာ္ကာက်မည္။

ဆရာေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ဘဲ ပူးေပါင္းၾကသည္။ေက်ာင္းသူေတြကလည္း ေသမွာေၾကာက္တာေၾကာင့္ အငိုရပ္လိုက္ၾကၿပီး အားကိုးရာ ရွာေတာ့သည္။ေရွာင္းက်န့္တို႔တစ္ဖြဲ႕သာ က်န္ခဲ့ေလသည္။

"ေရွာင္းက်န့္.....မင္းဘာလို႔ ၿငိမ္ေနတာလဲ...မင္းက အဲ့ဒီသရဲမွန္းဘာမွန္းမသိတဲ့ဟာႀကီးကိုက် ေမးခြန္းထေမးၿပီးေတာ့ အခုက်ေတာ့ ၿငိမ္ေနတယ္ေပါ့"

"ဟုတ္တယ္....သူမ်ားေတြ ပုန္းစရာလိုက္ရွာေနၾကၿပီ... အခုခ်ိန္ေခါင္းေလာင္းသံျမည္ရင္ ငါတို႔အဖြဲ႕ေသမွာ"

ၿငိမ္ေနတဲ့ေရွာင္းက်န့္ဟာ ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ခဏအၾကာမွာ ထငိုေတာ့သည္။ငိုတာေတာင္ ဝမ္ရိေပၚကို ဖက္ထားေသးသည္။

"ဘယ္လိုလုပ္ၾကမွာလဲ....လာသတ္မဲ့သူေတြက သရဲေတြလို ေၾကာက္စရာေကာင္းေနရင္ ငါလန့္ေသသြားလိမ့္မယ္....ၿပီးေတာ့ ငါက လွလွေလး ေသခ်င္တာ....အဲ့လို မ်က္လုံးေတြျပဳတ္ထြက္ၿပီး မေသခ်င္ဘူး....တစ္သက္မွာတစ္ခါေသရတာကို အလွဆုံးျဖစ္ခ်င္တာ"

"......."

ဖန္မုဟန္နဲ႕ ရီခ်ဳံးမိုဟာ ဘာေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ေပ။ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္လိုေသရမလဲ မသိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒင္းက လွလွေလး ေသခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ဘာမ်ား ေျပာနိုင္ဦးပါ့မလဲ။

ထိုစဥ္ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ အသံခ်ိဳခ်ိဳေလး ထြက္လာေလသည္။

"စိတ္မပူနဲ႕....ကိုယ္မင္းကို ကာကြယ္မယ္...မင္းလွလွေလး ေသေစရမယ္"

"အီးဟီး.....မင္းမေသေအာင္ ကာကြယ္ေပးမယ္လို႔ေျပာရမွာေလ"

"အဲ့လိုလား....ဒါဆို ကိုယ္မင္းကို မေသေအာင္ ကာကြယ္ေပးမယ္"

"မွဲ႕တစ္ေပါက္ေတာင္မစြန္းေအာင္ ကာကြယ္ေပးမယ္လို႔ေျပာရင္ ပိုေကာင္းတယ္"

"ေအာ္....ကိုယ္မင္းကို မွဲ႕တစ္ေပါက္ေတာင္ မစြန္းေအာင္ ကာကြယ္ေပးမယ္"

"ရိေပၚ... မင္းက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ...မင္းစိတ္မပူပါနဲ႕....ငါ့ကို ကာကြယ္ရင္း မင္းေသသြားရင္ ငါမင္းနဲ႕အတူ လိုက္ေသေပးပါ့မယ္"

"ကိုယ္က ေသၿပီးသားေလ"

"......."

"......"

"ဟီး....မင္းက စကားသိပ္တတ္တာဘဲ....ငါ့အသက္ကို ကာကြယ္ဖို႔ မင္းအသက္ကို ေပးလိုက္ၿပီးၿပီလို႔ မေျပာဘဲ သြယ္ဝိုက္လိုက္တာဘဲ"

ဝမ္ရိေပၚကေတာ့ ေရွာင္းက်န့္ ဘာေတြသေဘာက်ေနမွန္း မသိတာေၾကာင့္ လႊတ္ထားလိုက္ေတာ့သည္။သူမ်ားေတြက ပုန္းၿပီးေနၾကေပမဲ့ ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ စကားေျပာေနဆဲပင္။

ထိုစဥ္ ေက်ာင္းသား၃ေယာက္နဲ႕ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ သူတို႔အနားေရာက္လာၾကသည္။

"ငါတို႔ ပူးေပါင္းၾကမလား"

ေျပာလိုက္တဲ့သူက အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕ အရမ္းေခ်ာေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ cool guyပုံစံျဖစ္သည္။

ေရွာင္းက်န့္သာ ဝမ္ရိေပၚနဲ႕ မေတြ႕ရေသးပါက ထိုေက်ာင္းသားကို သူရေအာင္လိုက္မည္ျဖစ္သည္။ေက်ာင္းခ်င္းတူတာေတာင္ မျမင္ဖူးလို႔ အံ့ေတာင္ၾသမိသည္။

"ပူးေပါင္းလို႔ရပါတယ္...ငါတို႔လည္း ေလးေယာက္ဘဲရွိတာ"

"ေက်းဇူးပါ....ငါ့ေဘးက ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္က ဖုရိနဲ႕ ဖုဖန္....သူတို႔ကအမႊာေတြ....ေက်ာင္းသူေလးကေတာ့ ငါ့ညီမဝမ္းကြဲ ပိုင္မုံ႕မုံ႕....ငါ့နာမည္က ပိုင္ယန္စန္း..."

ေရွာင္းက်န့္တို႔ေတြလည္း အျပန္အလွန္ မိတ္ဆက္လိုက္သည္။အမႊာျဖစ္တဲ့ ဖုရိနဲ႕ဖုဖန္ဟာလည္း အရမ္းေခ်ာၾကသည္။ပိုင္မုံ႕မုံ႕ကလည္း ခ်စ္စရာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။

တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၿပီးေနာက္ ဖန္မုဟန္ဟာ ပုန္းမဲ့ေနရာရွာရန္ ေျပာလိုက္သည္။သို႔ေသာ္ ပိုင္ယန္စန္းက တားလိုက္သည္။

"ငါတို႔ ပုန္းမဲ့ေနရာ မရွာဘူး...."

"ဘာလို႔လဲ"

"အဲ့မိန္းမႀကီးက ေလွကားရွာဖို႔ အခ်ိန္ႏွစ္နာရီေပးတယ္ေလ...ငါတို႔သာ အခ်ိန္မွီရွာမေတြ႕ရင္ေကာ...သူက သတ္မယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ဘာလုပ္နိုင္လို႔လဲ"

"ဟုတ္သားဘဲ"

ေရွာင္းက်န့္က သူ႕မ်က္မွန္သူ ပင့္တင္မလို႔လုပ္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။သို႔ေသာ္ ဝမ္ရိေပၚက သူ႕အစား ေအာက္စိုက္ေနတဲ့မ်က္မွန္ကို ပင့္တင္ေပးလိုက္သည္။ေရွာင္းက်န့္က ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး

"ဒါဆိုလည္း ငါတို႔ေလွကားရွာ...."

Ding-dong

Ding-dong

Ding-dong

Ding-dong

Ding-dong

ေရွာင္းက်န့္စကားေတာင္မဆုံးခင္ ေခါင္းေလာင္းသံထြက္ေပၚလာေလသည္။ထို႔ေနာက္ အျခားေနရာေတြကေန ေအာ္သံေတြ ထြက္ေပၚလာသည္။

ေရွာင္းက်န့္တို႔ တစ္ဖြဲ႕လုံး ေၾကာက္လြန္းလို႔ ဘာမွမလုပ္နိုင္ေသးခင္ ေအာ္သံေတြရပ္သြားကာ ေၾကာက္စရာေကာင္းလြန္းတဲ့ သရဲေတြကို ျမင္လိုက္ရသည္။

ထိုသရဲေတြရဲ႕ ပါးစပ္မွာ လက္ေတြ မ်က္စိေတြ ႏွလုံးေတြကို ေတြ႕ရကာ ေသြးေတြကလဲ ရဲရဲနီေနသည္။အသံက ငါးခါျဖစ္တာေၾကာင့္ လူငါးေယာက္ ေသသြားၿပီျဖစ္သည္။

ထို႔ေနာက္ ထိုသရဲေတြဟာ ေပ်ာက္သြားၾကသည္။သရဲဆိုတာကို အခုမွမ်က္ျမင္ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ ခဏၿငိမ္ေနၿပီးမွ တံမလြန္က ပါးပါးၾကားေအာင္ ငယ္သံပါပါနဲ႕ ေအာ္ဟစ္ပါေတာ့သည္။အသံက စူးလြန္းတာေၾကာင့္ သရဲေတြေတာင္ လန့္ၿပီေျပးနိုင္ကာ ေဘးကလူေတြေတာင္ သူနဲ႕ေဝးေဝးကို ေ႐ြ႕သြားၾကေတာ့သည္။

Part (7)ဆက္ရန္.....