ညရောက်တော့ ရှောင်းကျန့် သူ့မှာရှိသမျှ အဆောင်မှန်သမျှကို သူ့ကုတင်ဘေးမှာ လိုက်ချထားသည်။ငယ်ငယ်ထဲက သရဲကြောက်တတ်သူမို့ ပါးနှစ်ယောက်စလုံးက သူ့အတွက် ဘုရားအဆောင်မှန်သမျှကို ရှာထားပေးသည်။

သူက သေသွားသည့်ပါးရဲ့ ရင်သွေးအစစ်အမှန် ဖြစ်တာမို့ ပါးသေသွားတုန်းက သူ့ဆီလာမလားဆိုပြီး တစ်လလောက် စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရသေးသည်။ကျန်ခဲ့သည့် ပါးပါးရှောင်း ထပ်ပြီးယူလာပေးသည့် အဆောင်ပစ္စည်းတွေကြောင့်သာ အဆင်ပြေသွားတာ ဖြစ်သည်။

သူ့ပါးပါးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းချစ်ကြတာမို့ တစ်ယောက်ရဲ့သွေးက သူဖြစ်တည်လာပြီး မျိုးရိုးကတော့ အခြားတစ်ယောက်ရဲ့မျိုးရိုးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက သွေးသားရင်းမဟုတ်သည့် ပါးပါးရှောင်းရဲ့ မျိုးရိုးနဲ့ ဖြစ်သည်။သူ့ရဲ့ ဆွေစဥ်မျိုးဆက်ကို ကြည့်ရင် ပိုတောင်ဆိုးသေးသည်။အဖိုးတွေကလည်း gayတွေပင်ဖြစ်ကာ သွေးသားတိုင်းက အငှားကိုယ်ဝန်တွေနဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန့် သူ့မျိုးရိုးအရ သူကွေးလာခဲ့ပေမဲ့ အမှန်စင်စစ် သူက ကွေးမနေပေ။ကောက်ရုံလေးသာ ဖြစ်သည်။

ထို့​ကြောင့် အကောက်လေးဖြစ်သည့်သူက သရဲဆိုရင်တောင် ခပ်ဖြောင့်ဖြောင့် ခပ်ချောချောကိုမှ လက်ခံနိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။

သို့သော် သရဲဆိုမှတော့ ချောမည်မဟုတ်ပေ။အဆင်လေးဖြစ်ရင်တောင် အစွယ်လေးတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် ဖြူဖပ်ဖပ် မျက်နှာကြီးနဲ့ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူက အောက်ထပ်ကမို့ အစွယ်ပါပါက သူ့ရဲ့ဟာမှန်သမျှ ပြတ်ထွက်နိုင်ပြီး ဖြူဖပ်ဖပ်ဆိုပါက သူက အပေါ်ကတောင် နေရနိုင်ချေ ရှိသဖြင့် လုံးဝလက်မခံနိုင်ပါ။

လူသားအနေနဲ့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘဲ ငြင်းရမှာက အားနာစရာဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ကို ကြိုက်နေတာက သရဲဖြစ်နေတာကြောင့် အားမနာနေတော့ပေ။

ရှောင်းကျန့် အဆောင်တွေကြောင့် စိတ်ချမ်းသာသွားကာ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်လိုက်ပါတော့သည်။သူ့ကုတင်က တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်အသေးလေးဖြစ်ပြီး ရီချုံးမိုနဲ့ ဖန်မုဟန်တို့က နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်အကျယ် မှာ ဖြစ်သည်။သူတို့က ကျောင်းကအဆောင်မှာမဟုတ်ဘဲ အပြင်အဆောင်မှာမို့ နေရာကျယ်ဝန်းပါသည်။

ရှောင်းကျန့် အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့အနောက်မှာ အရိပ်မဲတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ကုတင်သေးသေးလေးမှာ ရှောင်းကျန့်ခါးကို ဖက်ထားလေသည်။

"အဆောင်တွေက အတုတွေချည်းဘဲ...အစစ်ဆိုရင်တောင် မင်းလေးက ကိုယ့်ကို မတားနိုင်ပါဘူး"

ထို့နောက် အရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ရုပ်လုံးပေါ်လာကာ ချောမောအေးစက်တဲ့ ရှေးခေတ်စာသင်သားပုံလေး ဖြစ်သွားသည်။

ဆံပင်တွေက ရှည်လွန်းကာ မျက်တောင်လေးတွေကအစ လှပလွန်းသဖြင့် မိန်းကလေးရှုံးအောင် လှပလေသည်။

အပြင်မှာ လျှောက်သွားနေသည့် သရဲတွေသာ မြင်ပါက မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလောက်သည်။ဗိုလ်ချုပ်ရုပ်ထုထဲက သရဲဟာ ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားတွေနဲ့မို့ လူပေါင်းများစွာ သတ်ဖြတ်ဖူးသည့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်လို့သာ ထင်နေမှာဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူတို့ကလည်း အရိပ်မဲပုံစံကိုသာ မြင်ရသဖြင့် ပိုတောင်ကြောက်ရွံ့ကြသေးသည်။အခုတော့ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားပိုင်ရှင်က အလှလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်လေ။

ထိုစာသင်သားအလှလေးဟာ ရှောင်းကျန့်ခါးကို ဖက်နေရင်း လက်က အင်္ကျီအတွင်းထဲ ရောက်သွားကာ ရှောင်းကျန့်ရဲ့ အဆီနည်းနည်းလေးနဲ့ ဗိုက်ပူပူလေးကို ပွတ်သပ်နေသည်။

ရှောင်းကျန့် အထိအတွေ့ကြောင့် မျက်လုံးပွင့်လာလေသည်။သို့သော် နိုးမနေပါ။ပြန်မှိတ်ကာ ပြန်ပြီးအိပ်ပျော်သွားလေသည်။

အခုချိန်မှာ သူ့ကို မဒိန်းတက်ကျင့်ရင်တောင် သူနိုးလာမှာ မဟုတ်ပေ။မဒိန်းတက်ကျင့်ဖို့ လာတဲ့သူကတောင် ပြန်ပြေးနိုင်လောက်အောင် ရှောင်းကျန့်ဟာ အိပ်ရေးဆိုးပါသည်။

သရဲအလှလေး ဖက်ထားလို့ ငါးမိနစ်မပြည့်သေးခင် သူက ကုတင်ပေါ်က ပြုတ်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ကြမ်းပြင်မှာလည်း တစ်ပတ်လည်ကာ ခေါင်းနဲ့ ခြေထောက်နေရာမှားနေပြီး စောင်ကလည်း မျက်နှာကို အုပ်နေတော့သည်။

သရဲအလှလေးခမျာ ပွေ့ဖက်ကို အရေးကိုတောင် ဘာလုပ်ရမယ်မှန်း မသိတော့ပေ။ထို့ကြောင့် သူ့ရဲ့ ဝိဉာဥ်ကိုယ်ထည်ကို ရှောင်းကျန့်နဲ့ ကပ်ထားရင်း ရှောင်းကျန့်တစ်ပတ်လည်ရင် သူပါတစ်ပတ်လည်နေရတော့သည်။

..............

မိုးလင်းတော့ ရှောင်းကျန့်က အိပ်ရေးဝဝနိုးထလာခဲ့သည်။အရိပ်မဲအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားသည့် သရဲအလှလေးကတော့ သူသာ လူသားဆိုပါက မျက်ကွင်းနက်နက်တွေ ပိုင်ဆိုင်လောက်ပြီဟု တွေးနေမိသည်။

"Morning....ရှောင်းကျန့်...မင်းကတော့ နေ့သစ်တစ်ရက်ကို ထပ်ပြီး ဖြတ်သန်းရပြန်ပြီ...ကံကောင်းလိုက်လေခြင်း...သေမဲ့အချိန်ကို မသိတဲ့အတွက် တစ်ရက်လေး အသက်ပိုရှင်ရတာက ပျော်ရွှင်စရာဘဲ"

ရှောင်းကျန့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောရင်း ကုတင်ပေါ်တက်ကာ အိပ်လိုက်လေသည်။ငါးမိနစ်အိပ်ပြီးတော့ ပြန်ထကာ ရေမိုးချိုးပြီး ကျောင်းသွားတော့သည်။

ဖန်မုဟန်တို့ကတော့ အခုထိ မနိုးကြသေးပေ။ရှောင်းကျန့်က အတန်းခေါင်းဆောင်ပီပီ စောစောကြိုသွားတတ်သဖြင့် ကျောင်းကို ဘယ်သူမှမရောက်ခင် ရောက်လေ့ရှိသည်။

စာတော်တဲ့သူတွေတောင် သူ့လောက်မစောကြပေ။သူ့လောက်လည်း ဝီရိယမရှိကြပေ။အဆောင်နဲ့ ကျောင်းက သိပ်မဝေးသည်မို့ သူအကျွမ်းကျင်ဆုံးယာဥ်လေးနဲ့သာ သွားလိုက်သည်။

ရှောင်းကျန့် သူ့အကျွမ်းကျင်ဆုံး လမ်းလျှောက်ခြင်းဖြင့် ကျောင်းရောက်ပြီးနောက် ကျောင်းရဲ့ အဝင်ဝတွင် ထူးဆန်းသည့်စာတစ်စောင် ကပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လက အနီရောင်​ပြောင်းတော့မယ်....အဲ့နေရာကလည်း အသက်ဝင်လာတော့မယ်....လူတွေလည်း သေကြတော့မယ်....ဘာပါလိမ့်...ကဗျာ? "

ရှောင်းကျန့် သူ့မျက်မှန်သူ ပင့်တင်ရင်း ခေါင်းတညိမ့်ညိမ့်ဖြင့် ထပ်ဆိုလိုက်သည်။

"လက အနီရောင်​ပြောင်းတော့မယ်....အဲ့နေရာကလည်း အသက်ဝင်လာတော့မယ်....လူတွေလည်း သေကြတော့မယ်....ရှောင်းကျန့်လည်း စွံတော့မယ်...သူ့ကောင်လေးကလည်း အချောလေးဖြစ်မယ်...ဟူး...နောက်ဆုံးတော့ လူတွေမွေးဖွားကြသေကြရင်တောင် ရှောင်းကျန့်က ယောကျ်ားရဦးမှာဘဲ...ဘဝ...ဘဝ....ဆန်းကြယ်လိုက်လေခြင်း"

စကားဆုံးတာနဲ့ ရှောင်းကျန့်ဟာ ကျောင်းထဲကိုသာ ဝင်လိုက်တော့သည်။သူမသိလိုက်သည်က သူ့အနောက်က အရိပ်မဲလေးဟာ စာကြည့်တိုက်ဘက်ကို စူးရှစွာ ကြည့်နေတာကိုသာ ဖြစ်သည်။

Part (5)ဆက်ရန်....

Zawgyi

ညေရာက္ေတာ့ ေရွာင္းက်န့္ သူ႕မွာရွိသမွ် အေဆာင္မွန္သမွ်ကို သူ႕ကုတင္ေဘးမွာ လိုက္ခ်ထားသည္။ငယ္ငယ္ထဲက သရဲေၾကာက္တတ္သူမို႔ ပါးႏွစ္ေယာက္စလုံးက သူ႕အတြက္ ဘုရားအေဆာင္မွန္သမွ်ကို ရွာထားေပးသည္။

သူက ေသသြားသည့္ပါးရဲ႕ ရင္ေသြးအစစ္အမွန္ ျဖစ္တာမို႔ ပါးေသသြားတုန္းက သူ႕ဆီလာမလားဆိုၿပီး တစ္လေလာက္ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရေသးသည္။က်န္ခဲ့သည့္ ပါးပါးေရွာင္း ထပ္ၿပီးယူလာေပးသည့္ အေဆာင္ပစၥည္းေတြေၾကာင့္သာ အဆင္ေျပသြားတာ ျဖစ္သည္။

သူ႕ပါးပါးႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အရမ္းခ်စ္ၾကတာမို႔ တစ္ေယာက္ရဲ႕ေသြးက သူျဖစ္တည္လာၿပီး မ်ိဳးရိုးကေတာ့ အျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕မ်ိဳးရိုးျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူက ေသြးသားရင္းမဟုတ္သည့္ ပါးပါးေရွာင္းရဲ႕ မ်ိဳးရိုးနဲ႕ ျဖစ္သည္။သူ႕ရဲ႕ ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ကို ၾကည့္ရင္ ပိုေတာင္ဆိုးေသးသည္။အဖိုးေတြကလည္း gayေတြပင္ျဖစ္ကာ ေသြးသားတိုင္းက အငွားကိုယ္ဝန္ေတြနဲ႕ပင္ ျဖစ္သည္။

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕မ်ိဳးရိုးအရ သူေကြးလာခဲ့ေပမဲ့ အမွန္စင္စစ္ သူက ေကြးမေနေပ။ေကာက္႐ုံေလးသာ ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အေကာက္ေလးျဖစ္သည့္သူက သရဲဆိုရင္ေတာင္ ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ခပ္ေခ်ာေခ်ာကိုမွ လက္ခံနိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ သရဲဆိုမွေတာ့ ေခ်ာမည္မဟုတ္ေပ။အဆင္ေလးျဖစ္ရင္ေတာင္ အစြယ္ေလးတစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ျဖဴဖပ္ဖပ္ မ်က္ႏွာႀကီးနဲ႕ ျဖစ္နိုင္သည္။

သူက ေအာက္ထပ္ကမို႔ အစြယ္ပါပါက သူ႕ရဲ႕ဟာမွန္သမွ် ျပတ္ထြက္နိုင္ၿပီး ျဖဴဖပ္ဖပ္ဆိုပါက သူက အေပၚကေတာင္ ေနရနိုင္ေခ် ရွိသျဖင့္ လုံးဝလက္မခံနိုင္ပါ။

လူသားအေနနဲ႕ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘဲ ျငင္းရမွာက အားနာစရာျဖစ္ေပမဲ့ သူ႕ကို ႀကိဳက္ေနတာက သရဲျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အားမနာေနေတာ့ေပ။

ေရွာင္းက်န့္ အေဆာင္ေတြေၾကာင့္ စိတ္ခ်မ္းသာသြားကာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အိပ္လိုက္ပါေတာ့သည္။သူ႕ကုတင္က တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္အေသးေလးျဖစ္ၿပီး ရီခ်ဳံးမိုနဲ႕ ဖန္မုဟန္တို႔က ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္အက်ယ္ မွာ ျဖစ္သည္။သူတို႔က ေက်ာင္းကအေဆာင္မွာမဟုတ္ဘဲ အျပင္အေဆာင္မွာမို႔ ေနရာက်ယ္ဝန္းပါသည္။

ေရွာင္းက်န့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း သူ႕အေနာက္မွာ အရိပ္မဲတစ္ခု ေပၚလာၿပီး ေရွာင္းက်န့္ရဲ႕ ကုတင္ေသးေသးေလးမွာ ေရွာင္းက်န့္ခါးကို ဖက္ထားေလသည္။

"အေဆာင္ေတြက အတုေတြခ်ည္းဘဲ...အစစ္ဆိုရင္ေတာင္ မင္းေလးက ကိုယ့္ကို မတားနိုင္ပါဘူး"

ထို႔ေနာက္ အရိပ္က တျဖည္းျဖည္း ႐ုပ္လုံးေပၚလာကာ ေခ်ာေမာေအးစက္တဲ့ ေရွးေခတ္စာသင္သားပုံေလး ျဖစ္သြားသည္။

ဆံပင္ေတြက ရွည္လြန္းကာ မ်က္ေတာင္ေလးေတြကအစ လွပလြန္းသျဖင့္ မိန္းကေလးရႈံးေအာင္ လွပေလသည္။

အျပင္မွာ ေလွ်ာက္သြားေနသည့္ သရဲေတြသာ ျမင္ပါက မယုံနိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားေလာက္သည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ထုထဲက သရဲဟာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္စြမ္းအားေတြနဲ႕မို႔ လူေပါင္းမ်ားစြာ သတ္ျဖတ္ဖူးသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ေယာက္လို႔သာ ထင္ေနမွာျဖစ္သည္။

ထို႔ျပင္ သူတို႔ကလည္း အရိပ္မဲပုံစံကိုသာ ျမင္ရသျဖင့္ ပိုေတာင္ေၾကာက္႐ြံ႕ၾကေသးသည္။အခုေတာ့ ထိုေၾကာက္မက္ဖြယ္စြမ္းအားပိုင္ရွင္က အလွေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္ေလ။

ထိုစာသင္သားအလွေလးဟာ ေရွာင္းက်န့္ခါးကို ဖက္ေနရင္း လက္က အကၤ်ီအတြင္းထဲ ေရာက္သြားကာ ေရွာင္းက်န့္ရဲ႕ အဆီနည္းနည္းေလးနဲ႕ ဗိုက္ပူပူေလးကို ပြတ္သပ္ေနသည္။

ေရွာင္းက်န့္ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ မ်က္လုံးပြင့္လာေလသည္။သို႔ေသာ္ နိုးမေနပါ။ျပန္မွိတ္ကာ ျပန္ၿပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္။

အခုခ်ိန္မွာ သူ႕ကို မဒိန္းတက္က်င့္ရင္ေတာင္ သူနိုးလာမွာ မဟုတ္ေပ။မဒိန္းတက္က်င့္ဖို႔ လာတဲ့သူကေတာင္ ျပန္ေျပးနိုင္ေလာက္ေအာင္ ေရွာင္းက်န့္ဟာ အိပ္ေရးဆိုးပါသည္။

သရဲအလွေလး ဖက္ထားလို႔ ငါးမိနစ္မျပည့္ေသးခင္ သူက ကုတင္ေပၚက ျပဳတ္က်ေနၿပီျဖစ္သည္။ၾကမ္းျပင္မွာလည္း တစ္ပတ္လည္ကာ ေခါင္းနဲ႕ ေျခေထာက္ေနရာမွားေနၿပီး ေစာင္ကလည္း မ်က္ႏွာကို အုပ္ေနေတာ့သည္။

သရဲအလွေလးခမ်ာ ေပြ႕ဖက္ကို အေရးကိုေတာင္ ဘာလုပ္ရမယ္မွန္း မသိေတာ့ေပ။ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕ရဲ႕ ဝိဉာဥ္ကိုယ္ထည္ကို ေရွာင္းက်န့္နဲ႕ ကပ္ထားရင္း ေရွာင္းက်န့္တစ္ပတ္လည္ရင္ သူပါတစ္ပတ္လည္ေနရေတာ့သည္။

..............

မိုးလင္းေတာ့ ေရွာင္းက်န့္က အိပ္ေရးဝဝနိုးထလာခဲ့သည္။အရိပ္မဲအျဖစ္ ျပန္ေျပာင္းသြားသည့္ သရဲအလွေလးကေတာ့ သူသာ လူသားဆိုပါက မ်က္ကြင္းနက္နက္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ေလာက္ၿပီဟု ေတြးေနမိသည္။

"Morning....ေရွာင္းက်န့္...မင္းကေတာ့ ေန႕သစ္တစ္ရက္ကို ထပ္ၿပီး ျဖတ္သန္းရျပန္ၿပီ...ကံေကာင္းလိုက္ေလျခင္း...ေသမဲ့အခ်ိန္ကို မသိတဲ့အတြက္ တစ္ရက္ေလး အသက္ပိုရွင္ရတာက ေပ်ာ္႐ႊင္စရာဘဲ"

ေရွာင္းက်န့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာရင္း ကုတင္ေပၚတက္ကာ အိပ္လိုက္ေလသည္။ငါးမိနစ္အိပ္ၿပီးေတာ့ ျပန္ထကာ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ေက်ာင္းသြားေတာ့သည္။

ဖန္မုဟန္တို႔ကေတာ့ အခုထိ မနိုးၾကေသးေပ။ေရွာင္းက်န့္က အတန္းေခါင္းေဆာင္ပီပီ ေစာေစာႀကိဳသြားတတ္သျဖင့္ ေက်ာင္းကို ဘယ္သူမွမေရာက္ခင္ ေရာက္ေလ့ရွိသည္။

စာေတာ္တဲ့သူေတြေတာင္ သူ႕ေလာက္မေစာၾကေပ။သူ႕ေလာက္လည္း ဝီရိယမရွိၾကေပ။အေဆာင္နဲ႕ ေက်ာင္းက သိပ္မေဝးသည္မို႔ သူအကြၽမ္းက်င္ဆုံးယာဥ္ေလးနဲ႕သာ သြားလိုက္သည္။

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕အကြၽမ္းက်င္ဆုံး လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းျဖင့္ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းရဲ႕ အဝင္ဝတြင္ ထူးဆန္းသည့္စာတစ္ေစာင္ ကပ္ထားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

"လက အနီေရာင္ေျပာင္းေတာ့မယ္....အဲ့ေနရာကလည္း အသက္ဝင္လာေတာ့မယ္....လူေတြလည္း ေသၾကေတာ့မယ္....ဘာပါလိမ့္...ကဗ်ာ? "

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕မ်က္မွန္သူ ပင့္တင္ရင္း ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္ျဖင့္ ထပ္ဆိုလိုက္သည္။

"လက အနီေရာင္ေျပာင္းေတာ့မယ္....အဲ့ေနရာကလည္း အသက္ဝင္လာေတာ့မယ္....လူေတြလည္း ေသၾကေတာ့မယ္....ေရွာင္းက်န့္လည္း စြံေတာ့မယ္...သူ႕ေကာင္ေလးကလည္း အေခ်ာေလးျဖစ္မယ္...ဟူး...ေနာက္ဆုံးေတာ့ လူေတြေမြးဖြားၾကေသၾကရင္ေတာင္ ေရွာင္းက်န့္က ေယာက်္ားရဦးမွာဘဲ...ဘဝ...ဘဝ....ဆန္းၾကယ္လိုက္ေလျခင္း"

စကားဆုံးတာနဲ႕ ေရွာင္းက်န့္ဟာ ေက်ာင္းထဲကိုသာ ဝင္လိုက္ေတာ့သည္။သူမသိလိုက္သည္က သူ႕အေနာက္က အရိပ္မဲေလးဟာ စာၾကည့္တိုက္ဘက္ကို စူးရွစြာ ၾကည့္ေနတာကိုသာ ျဖစ္သည္။

Part (5)ဆက္ရန္....