တစ်ပတ်အကြာမှာ ရှင်းဟွားကျောင်းထဲသို့ ရုပ်ထုတစ်ခု တင်ထားတဲ့ ကားတစ်စီး ဝင်ရောက်လာပါသည်။ကျောင်းသားတွေကလည်း ဘာလဲဆိုပြီး စပ်စုကြသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထိုရုပ်ထုကို ကျောင်းမှာ အလှဆုံးနဲ့ရှေးအဆန်ဆုံး စာကြည့်တိုက်ရှေ့မှာ နေရာချခိုင်းနေသည်။ ထမင်းစားခန်းမ၊ အားကစားခန်းမတွေက စာသင်ခန်းတွေနဲ့ တစ်ဆောင်ထဲ ဖြစ်သော်လည်း စာကြည့်တိုက်ကမူ သီးခြားနေရာတစ်ခုမှာ ဖြစ်သည်။

ကျောင်းဆောင်ကြီးကနေ စာကြည့်တိုက်ကို ငါးမိနစ်လောက် လမ်းလျှောက်ရပါသည်။ထို့ပြင် စာကြည့်တိုက်က အိမ်ပုံစံမျိုးလေးဖြစ်ကာ အရှေ့မှာ ချောင်းအသေးစားလေးနဲ့ တံတားအသေးလေးတောင် ရှိပါသည်။

စာကြည့်တိုက်က အပြင်ကကြည့်ရင် တစ်ထပ်တည်းလို့ ထင်ရပေမဲ့ အထဲမှာတော့ နှစ်ထပ်ပုံစံဖြစ်သည်။လှေကားကလည်း Y ပုံစံလှေကားဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးတွေ ဓာတ်ပုံအရိုက်ဆုံး နေရာလည်းဖြစ်သည်။

ရှင်းဟွားကျောင်းရောက်ပြီဆိုရင် စာကြည့်တိုက်ကတော့ မသွားမဖြစ် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။အခု ထိုလှပတဲ့ စာကြည့်တိုက်ရှေ့မှာ ဗိုလ်ချုပ်ရုပ်ထုကြီးတစ်ခု ရောက်လာပါတော့သည်။

"ရှောင်းကျန့်......ရုပ်ထုကြီး နေရာချလို့ပြီးရင် ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ရအောင်"

ရှောင်းကျန့် သူ့မျက်မှန်သူ ပင့်တင့်ပြီး ဖန်မုဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။အခု သူတို့က စာကြည့်တိုက်မှာ ဖြစ်သဖြင့် ရုပ်ထုနေရာချနေတာကို မြင်နေရသည်။

"မင်းတို့တွေဟာလေ...စာကျတော့မလုပ်ဘူး....အဲ့လိုကိစ္စတွေဆိုရင် ထိပ်ဆုံးကဘဲ...အဲ့ရုပ်ထုနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ ငါတို့က စာမေးပွဲမအောင်နိုင်ဘူးလေ...စာလုပ်မှ အောင်မှာပေါ့"

"ငကျန့်....မင်းကလေ ပြောလိုက်ရင် စကားတွေက မိုးပေါ်ကချည်းဘဲ"

"စာသာလုပ်စမ်းပါ....ချုံးမို ဒီတစ်လမှာ မင်းနေရာကို မင်းဆက်ထိန်းထား"

"ငါက ဘိတ်ဆုံးဘဲဟာကို ငါ့နေရာကို ဘယ်သူက လုမှာမို့လို့လေ"

"မုဟန်လေ...ဒီတစ်လမှာ သူအပျော်တွေ အရမ်းမက်နေတာ"

ရှောင်းကျန့် သူငယ်ချင်းတွေကို သြဝါဒချွေပြီးနောက် ရုပ်ထုကြီးကို ဖြတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်သည်။ရုတ်တရက် ရုပ်ထုနဲ့သူနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားတာကြောင့် လိပ်ပြာလွင့်မတတ် လန့်သွားတော့သည်။

"Fuck..."

"ဘာဖြစ်တာလဲ ရှောင်းကျန့်"

"ငါ...ငါ့ကိုလေ ရုပ်ထုကြီးက ကြည့်သွားတယ်"

"ဟားဟား....ဘယ်လိုလဲ ရင်ခုန်သွားလား"

"ငါ့အထင် မြင်မြင်ချင်း အချစ်ဘဲနေမှာ...ဟားဟား"

"တော်စမ်းပါ...ငါတကယ်လန့်သွားတာ..."

ရှောင်းကျန့် ထပ်မကြည့်ရဲတော့တာကြောင့် စာအုပ်တွေသာ ဖတ်နေလိုက်သည်။စာကြိုးစားတဲ့သူမို့ သူဖတ်နေတာက အချစ်ဝတ္ထုတစ်ခု ဖြစ်သည်။သူ့လိုဘဲ ဖန်မုဟန်နဲ့ ရီချုံးမိုက သိုင်းဝတ္ထုနဲ့ ဟာသဝတ္ထုတွေ ဖတ်နေကြသည်။

ရှောင်းကျန့် မကြည့်တော့သည့်အချိန်မှာ ထိုရုပ်ထုက သူ့ကိုဘဲ စိုက်ကြည့်နေတာကိုတော့ ရှောင်းကျန့် မသိလိုက်ပေ။ထိုရုပ်တုကြောင့် ကျောင်းထဲက သရဲတွေလည်း ပုန်းနေကြကာ အရင်လို ကျောင်းသားတွေအနား ဝေ့သီဝေ့သီတောင် မရှိတော့ပေ။

............

ရှောင်းကျန့်တို့ စာဖတ်ပြီးချိန်မှာ ရုပ်ထုနေရာချတာလည်း ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။နားချိန်ပြီးဖို့ကလည်း နီးနေတာမို့ အကုန်လုံး ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်သွားကြသဖြင့် ရှောင်းကျန့်တို့သာ ကျန်ခဲ့ပါသည်။

ရှောင်းကျန့်တို့ စာကြည့်တိုက်ကနေ ထွက်လာတော့ ထိုရုပ်ထုကြီးကို တန်းမြင်ရသည်။ရုပ်ထုဆိုပေမဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းကြီးသဖြင့် သေချာတောင် မကြည့်ရဲကြပေ။

"ရှောင်းကျန့်....ကျောင်းတက်ဖို့ ဆယ်မိနစ်လောက် လိုသေးတယ်...ငါတို့ဓာတ်ပုံရိုက်ရအောင်"

"မရိုက်ပါဘူး"

"ငါကြားတာကတော့ ဒီရုပ်ထုမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ဆုတောင်းရင် ပြည့်တယ်တဲ့"

"ပေါက်တတ်ကရတွေ"

"တကယ်ပါဆို...အရင်ထဲက ရုပ်ထုတွေဆိုတာ အရှိန်အဝါကြီးတာမို့ ဆုတောင်းရင် ပြည့်တတ်တယ်တဲ့"

"တကယ်လား"

"တကယ်ပေါ့"

ရှောင်းကျန့် ရုပ်ထုတင်ထားတဲ့ အုတ်ခုံပေါ် တက်လိုက်ပြီး ရုပ်ထုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အကြင်နာတရား ကြီးမားတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ရုပ်ထုကြီးခင်ဗျား....ဒီကျောင်းသားလေးက ဆုတစ်ခု တောင်းချင်လို့ ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့် ပြုပါနော်"

ရှောင်းကျန့် ခွင့်တောင်းပြီးတာနဲ့ ရုပ်ထုပခုံးပေါ် လက်တင်ပြီး ပို့စ်ပေးလိုက်သည်။ထို့နောက် ရုပ်ထုကို ဖက်လိုက်ပြန်သည်။

ရီချုံးမိုကလည်း မနားတမ်း ရှောင်းကျန့်လုပ်သမျှကို ရိုက်ပေးလေသည်။

"ဓာတ်ပုံမရိုက်ချင်ရှာလို့ဘဲ"

ဖန်မုဟန်က ရှောင်းကျန့်ကို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ရှောင်းကျန့်က ကြားပေးမဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ရုပ်ထုကို အနောက်ကနေဖက်လိုက် အရှေ့ကနေဖက်လိုက်နဲ့ အလုပ်များနေသည်။

သို့သော် မျိုးစုံပို့စ်ပေးနေတာကြောင့် ကိုယ့်ခြေထောက်ကို ခလုတ်တိုက်ကာ လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားသဖြင့် ရုပ်ထုကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သူမသိခင်မှာ အားတစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲလိုက်ပြီး အရှိန်လွန်ကာ ရုပ်ထုနှုတ်ခမ်းနဲ့ ထပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

"အာ့....တောင်းပန်ပါတယ်...ရုပ်ထုကြီးခင်ဗျား...ကျွန်တော့် ခင်ဗျားကို နမ်းဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး...တကယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ကသာ နစ်နာတာပါ...ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ first kissပါ...ရုပ်ထုကြီးကတော့ မသေခင်မှာ နမ်းဖူးပြီးသားဖြစ်နေမှာ...အဲ့တာကြောင့် အရှုံးလို့ သဘောမထားဘဲ အမြတ်လို့ တွေးလိုက်တာပါ"

"ရှောင်းကျန့်....ကျောင်းတက်တော့မယ်...ပြန်ဆင်းလားတော့"

"အွန်း....သွားလိုက်ပါဦးမယ်...ရုပ်ထုကြီးရေ"

ရှောင်းကျန့် အမြန်ဆင်းကာ စာသင်ခန်းထဲဆီ ပြေးတော့သည်။ကျန်ခဲ့တဲ့ ရုပ်ထုကြီးရဲ့ အပြုံးကိုတော့ ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ရတော့ပေ။

Part (3)ဆက်ရန်....

Zawgyi

တစ္ပတ္အၾကာမွာ ရွင္းဟြားေက်ာင္းထဲသို႔ ႐ုပ္ထုတစ္ခု တင္ထားတဲ့ ကားတစ္စီး ဝင္ေရာက္လာပါသည္။ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ဘာလဲဆိုၿပီး စပ္စုၾကသည္။

ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ထို႐ုပ္ထုကို ေက်ာင္းမွာ အလွဆုံးနဲ႕ေရွးအဆန္ဆုံး စာၾကည့္တိုက္ေရွ႕မွာ ေနရာခ်ခိဳင္းေနသည္။ ထမင္းစားခန္းမ၊ အားကစားခန္းမေတြက စာသင္ခန္းေတြနဲ႕ တစ္ေဆာင္ထဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း စာၾကည့္တိုက္ကမူ သီးျခားေနရာတစ္ခုမွာ ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးကေန စာၾကည့္တိုက္ကို ငါးမိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရပါသည္။ထို႔ျပင္ စာၾကည့္တိုက္က အိမ္ပုံစံမ်ိဳးေလးျဖစ္ကာ အေရွ႕မွာ ေခ်ာင္းအေသးစားေလးနဲ႕ တံတားအေသးေလးေတာင္ ရွိပါသည္။

စာၾကည့္တိုက္က အျပင္ကၾကည့္ရင္ တစ္ထပ္တည္းလို႔ ထင္ရေပမဲ့ အထဲမွာေတာ့ ႏွစ္ထပ္ပုံစံျဖစ္သည္။ေလွကားကလည္း Y ပုံစံေလွကားျဖစ္ၿပီး မိန္းကေလးေတြ ဓာတ္ပုံအရိုက္ဆုံး ေနရာလည္းျဖစ္သည္။

ရွင္းဟြားေက်ာင္းေရာက္ၿပီဆိုရင္ စာၾကည့္တိုက္ကေတာ့ မသြားမျဖစ္ ေနရာတစ္ခုျဖစ္သည္။အခု ထိုလွပတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေရွ႕မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ထုႀကီးတစ္ခု ေရာက္လာပါေတာ့သည္။

"ေရွာင္းက်န့္......႐ုပ္ထုႀကီး ေနရာခ်လိဳ႕ၿပီးရင္ ဓာတ္ပုံသြားရိုက္ရေအာင္"

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕မ်က္မွန္သူ ပင့္တင့္ၿပီး ဖန္မုဟန္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။အခု သူတို႔က စာၾကည့္တိုက္မွာ ျဖစ္သျဖင့္ ႐ုပ္ထုေနရာခ်ေနတာကို ျမင္ေနရသည္။

"မင္းတို႔ေတြဟာေလ...စာက်ေတာ့မလုပ္ဘူး....အဲ့လိုကိစၥေတြဆိုရင္ ထိပ္ဆုံးကဘဲ...အဲ့႐ုပ္ထုနဲ႕ ဓာတ္ပုံရိုက္လို႔ ငါတို႔က စာေမးပြဲမေအာင္နိုင္ဘူးေလ...စာလုပ္မွ ေအာင္မွာေပါ့"

"ငက်န့္....မင္းကေလ ေျပာလိုက္ရင္ စကားေတြက မိုးေပၚကခ်ည္းဘဲ"

"စာသာလုပ္စမ္းပါ....ခ်ဳံးမို ဒီတစ္လမွာ မင္းေနရာကို မင္းဆက္ထိန္းထား"

"ငါက ဘိတ္ဆုံးဘဲဟာကို ငါ့ေနရာကို ဘယ္သူက လုမွာမို႔လို႔ေလ"

"မုဟန္ေလ...ဒီတစ္လမွာ သူအေပ်ာ္ေတြ အရမ္းမက္ေနတာ"

ေရွာင္းက်န့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾသဝါဒေခြၽၿပီးေနာက္ ႐ုပ္ထုႀကီးကို ျဖတ္ခနဲ ၾကည့္လိုက္သည္။႐ုတ္တရက္ ႐ုပ္ထုနဲ႕သူနဲ႕ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံသြားတာေၾကာင့္ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ လန့္သြားေတာ့သည္။

"Fuck..."

"ဘာျဖစ္တာလဲ ေရွာင္းက်န့္"

"ငါ...ငါ့ကိုေလ ႐ုပ္ထုႀကီးက ၾကည့္သြားတယ္"

"ဟားဟား....ဘယ္လိုလဲ ရင္ခုန္သြားလား"

"ငါ့အထင္ ျမင္ျမင္ခ်င္း အခ်စ္ဘဲေနမွာ...ဟားဟား"

"ေတာ္စမ္းပါ...ငါတကယ္လန့္သြားတာ..."

ေရွာင္းက်န့္ ထပ္မၾကည့္ရဲေတာ့တာေၾကာင့္ စာအုပ္ေတြသာ ဖတ္ေနလိုက္သည္။စာႀကိဳးစားတဲ့သူမို႔ သူဖတ္ေနတာက အခ်စ္ဝတၳဳတစ္ခု ျဖစ္သည္။သူ႕လိုဘဲ ဖန္မုဟန္နဲ႕ ရီခ်ဳံးမိုက သိုင္းဝတၳဳနဲ႕ ဟာသဝတၳဳေတြ ဖတ္ေနၾကသည္။

ေရွာင္းက်န့္ မၾကည့္ေတာ့သည့္အခ်ိန္မွာ ထို႐ုပ္ထုက သူ႕ကိုဘဲ စိုက္ၾကည့္ေနတာကိုေတာ့ ေရွာင္းက်န့္ မသိလိုက္ေပ။ထို႐ုပ္တုေၾကာင့္ ေက်ာင္းထဲက သရဲေတြလည္း ပုန္းေနၾကကာ အရင္လို ေက်ာင္းသားေတြအနား ေဝ့သီေဝ့သီေတာင္ မရွိေတာ့ေပ။

............

ေရွာင္းက်န့္တို႔ စာဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ႐ုပ္ထုေနရာခ်တာလည္း ၿပီးသြားၿပီျဖစ္သည္။နားခ်ိန္ၿပီးဖို႔ကလည္း နီးေနတာမို႔ အကုန္လုံး ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ ျပန္သြားၾကသျဖင့္ ေရွာင္းက်န့္တို႔သာ က်န္ခဲ့ပါသည္။

ေရွာင္းက်န့္တို႔ စာၾကည့္တိုက္ကေန ထြက္လာေတာ့ ထို႐ုပ္ထုႀကီးကို တန္းျမင္ရသည္။႐ုပ္ထုဆိုေပမဲ့ အရွိန္အဝါက အရမ္းႀကီးသျဖင့္ ေသခ်ာေတာင္ မၾကည့္ရဲၾကေပ။

"ေရွာင္းက်န့္....ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ လိုေသးတယ္...ငါတို႔ဓာတ္ပုံရိုက္ရေအာင္"

"မရိုက္ပါဘူး"

"ငါၾကားတာကေတာ့ ဒီ႐ုပ္ထုမွာ ဓာတ္ပုံရိုက္ၿပီး ဆုေတာင္းရင္ ျပည့္တယ္တဲ့"

"ေပါက္တတ္ကရေတြ"

"တကယ္ပါဆို...အရင္ထဲက ႐ုပ္ထုေတြဆိုတာ အရွိန္အဝါႀကီးတာမို႔ ဆုေတာင္းရင္ ျပည့္တတ္တယ္တဲ့"

"တကယ္လား"

"တကယ္ေပါ့"

ေရွာင္းက်န့္ ႐ုပ္ထုတင္ထားတဲ့ အုတ္ခုံေပၚ တက္လိုက္ၿပီး ႐ုပ္ထုကို ၾကည့္လိုက္သည္။

"အၾကင္နာတရား ႀကီးမားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ထုႀကီးခင္ဗ်ား....ဒီေက်ာင္းသားေလးက ဆုတစ္ခု ေတာင္းခ်င္လို႔ ဓာတ္ပုံရိုက္ခြင့္ ျပဳပါေနာ္"

ေရွာင္းက်န့္ ခြင့္ေတာင္းၿပီးတာနဲ႕ ႐ုပ္ထုပခုံးေပၚ လက္တင္ၿပီး ပို႔စ္ေပးလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ႐ုပ္ထုကို ဖက္လိုက္ျပန္သည္။

ရီခ်ဳံးမိုကလည္း မနားတမ္း ေရွာင္းက်န့္လုပ္သမွ်ကို ရိုက္ေပးေလသည္။

"ဓာတ္ပုံမရိုက္ခ်င္ရွာလို႔ဘဲ"

ဖန္မုဟန္က ေရွာင္းက်န့္ကို ႏွာေခါင္းရႈံ႕လိုက္သည္။ေရွာင္းက်န့္က ၾကားေပးမဲ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ႐ုပ္ထုကို အေနာက္ကေနဖက္လိုက္ အေရွ႕ကေနဖက္လိုက္နဲ႕ အလုပ္မ်ားေနသည္။

သို႔ေသာ္ မ်ိဳးစုံပို႔စ္ေပးေနတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကို ခလုတ္တိုက္ကာ လဲက်ေတာ့မလို ျဖစ္သြားသျဖင့္ ႐ုပ္ထုကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။

သူမသိခင္မွာ အားတစ္ခုက သူ႕ကို ဆြဲလိုက္ၿပီး အရွိန္လြန္ကာ ႐ုပ္ထုႏႈတ္ခမ္းနဲ႕ ထပ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားသည္။

"အာ့....ေတာင္းပန္ပါတယ္...႐ုပ္ထုႀကီးခင္ဗ်ား...ကြၽန္ေတာ့္ ခင္ဗ်ားကို နမ္းဖို႔ မရည္႐ြယ္ပါဘူး...တကယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ကသာ နစ္နာတာပါ...ဒါက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ first kissပါ...႐ုပ္ထုႀကီးကေတာ့ မေသခင္မွာ နမ္းဖူးၿပီးသားျဖစ္ေနမွာ...အဲ့တာေၾကာင့္ အရႈံးလို႔ သေဘာမထားဘဲ အျမတ္လို႔ ေတြးလိုက္တာပါ"

"ေရွာင္းက်န့္....ေက်ာင္းတက္ေတာ့မယ္...ျပန္ဆင္းလားေတာ့"

"အြန္း....သြားလိုက္ပါဦးမယ္...႐ုပ္ထုႀကီးေရ"

ေရွာင္းက်န့္ အျမန္ဆင္းကာ စာသင္ခန္းထဲဆီ ေျပးေတာ့သည္။က်န္ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ထုႀကီးရဲ႕ အၿပဳံးကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မျမင္လိုက္ရေတာ့ေပ။

Part (3)ဆက္ရန္....