Isang tanong lang naman yun,

Pwedeng pwede kong saguting 'I'm Jelene' pero hindi ko magawang ibuka ang bibig ko. Para lang akong napipi habang nakatitig sa mukha niya.

.

.

.

"I can't clearly see your face, but I think I know you." Para naman akong nabunutan ng malaking tinik sa lalamunan sa narinig ko. Akala ko ay nakalimutan na talaga niya ako.

"I-it's me Jelene." Sagot ko kasabay ang dahan dahang paglapit sa gawi niya.

"Jel." Nagulat na lang ako nang lumuhod siya sa ibabaw ng kama at niyakap ako ng sobrang higpit.

"Nanaginip ako." Bulong niya, ngunit nagulat na lamang ako nang maramdaman ko ang pagpatak ng tubig sa braso ko at ang bahagyang pagyugyog ng balikat niya.

.

.

.

Umiiyak siya!

"Nanaginip ako, tumatakbo daw ako nun sobrang bilis ng takbo ko nakalagpas ako ng mga bahay naka tawid ng mga kalsada ngunit ang hindi ko maintindihan ay kung bakit ako umiiyak. Muntik na akong masagasaan, pinagalitan pa ako ng may ari ng sasakyan ngunit parang wala akong narinig at tumakbong muli." Ewan ko ba kung bakit, pero kinakabahan ako sa idudugtong niya. Ngunitnnung maalalang may mga doktor at nurses pa at naroroon ay agad kung na isip na hindi ito angvtamang panahon para sabihin niya sakin ang panaginip niya.

"Ace I think it's not the right time, the doctors need to check you first." Malumanay kong bulong sa kaniya.

"Doc can I talk to her alone?" Nagulat ako nang bigla siyang magpaalam at tumingin sa kung saan.

"Sure, but only for a short while Mr. Tolentino I need to check you up." Tumango na lang rin si Ace, Nakatingin siya sa doctor na parang inaaninag ang hitsura nito.

Maya't maya pa ay lumabas na ito matapos akong habilinan ng dapat na gawin kahit sa labas lang rin naman sila maghihintay kasama niya ring lumabas ang mga nurses na kasamahan niya.

"Jelene." Tawag niya sa pangaln ko sabay hawak sa mukha ko.

"Hmmmm." Tinitigan niya ako ng maigi, nakakunot ang nuo na parang inaaninag ang hitsura ko. Ngunit nang hindi niya siguro ako maaninag ay siya na rin ang sumuko at niyakap akong muli.

"Narating ko ang isang simbahan." Duon dumoble ang kaba sa puso ko, para bang may nagkakarerahang kabayo sa loob nun, bahagya akong lumayo. Natatakot na maramdaman niya ang abnormal na tibok ng puso ko, ngunit hinigit niya ako at niyakap ng sobrang higpit.

"Umiiyak akong tumakbo papasok ng simbahan pero hinarang ako ng mga tao roon, sa tingin ko ay mga gwardiya sila. Sarado na ang pinto ng simbahan ngunit nagpumilit ako. Halos matawa pa nga ako sa panaginip kong iyon, pinipilit kong pumasok sa kasal na hindi ako imbitado. Kailan pa ako naging desperado sa pag attend ng kasal?" Natatawang saad niya ngunit pekeng peke iyon, dahil kasabay nun ay ang masaganang luha na tumutulo sa braso ko. At ang pagtawang yun ay nasundan ng hagulgol.

"Pero hindi iyon basta lang kasal Jelene." Pabitin niyang saad, parang nabingi ako. Pakiramdam ko ay isa akong kriminal na iniinterview ng mga pulis sa mga oras na iyon.

"Kasal iyon ng taong mahal ko...."

Saglit siyang nanahimik.

"Kasal mo." Parang nahinto ang mundo ko, paanong????

===============================================