با غرولندی حوله ی خیس از دور گردنش روی میز کنار دیوار پرت کرد و چونه ی دردناکش لمس کرد، با تیر کشیدنش لعنتی زیرلب فرستاد. دستی بین موهای بهم خیسش کشیده و حوله ی تنش دراورد و پیژامه ی نخی توسی رنگش با خستگی پاش کرد.

اگه توی یه خونه پر از ادم با یه بچه زندگی نمیکرد حتما لخت میخوابید.

مستی پریده و فقط سردرد براش باقی مونده بود

از شب هایی که کنترل احساساتش از دستش درمیرفت متنفر بود.

از شب هایی که مجبور بود با بغض بخوابه، متنفر بود

بغض لعنتی که اجازه نمیداد با گریه کمی ارام بگیره.. نه. نمیخواست هیچ وقت سر این قضیه گریه کنه ولی سنگی که گلوش خراش میداد حسابی آزار دهنده بود.

سعی میکرد نفس های عمیق و بلندی بکشه تا کمی آرام بشه و بتونه بخوابه

حتی نمیتونست اونقدر مست بشه که همه چی فراموش کنه، بدنش به الکل، عادت کرده

در اتاق با صدای قیژی باز شد و باعث شد سمتش بچرخه

-: اینجا چیکار میکنی؟

بچه ای توی لباس های راحتی با طرح دایناسور همراه پتوی نازک پشمیش توی بغلش که طرح کاکتوس داشت، بین در ایستاده بود

+: هون..

اخمی کرده و به دستش که محکم به لبه ی پتو چنگ زده و نصف پتو تقریبا روی زمین میکشید نگاه کرد

-: نه اصلا فکرشم نکن

+: اما تو حتی نذاشتی حرف بزنم..

بچه غر زد و از سرجاش تکان نخورد

-: چون میدونم چی میخوای بگی.. برو پیش مامانت

بچه اما انگار که اصلا نشنیده باشه جلوتر اومد.

+: امشب سخت خوابش برد نمیخوام بیدارش کنم..هی.. زخمی شدی؟

پتو از دستش رها شد و بچه خیلی زود بالاسرش ایستاده و با چشم های درشتش نگاهش میکرد.

بهش اخم کرد

-: نه یعنی نه. اعصاب ندارم مینی.. امشب با اعصابم بازی نکن

تهدیدش کرد.

بچه اما، بی توجه به حرف هاش سمت اتاق خودش دوید،

و خیلی زود دوباره توی اتاق برگشته و روی تخت بالا اومد

-: چرا اومدی رو تخت بچه؟ برو پایین ببی..

دست های کوچیکش چونه اش گرفتن و خیلی زود مشغول زدن یه چسب زخم با طرح دایناسورهای سبز رنگ به زخم روی چونش شد

-: نمیخواد.. این چیه داری میزنی به من

چسب زخم رو محکم فشار داد و باعث شد آخ کوتاهی بگه

+: چسب زخم.. اینطوری زود خوب میشه.

چرخی به چشم هاش داد

-: طرحش بچه‌ گونه اس.

لبخند مستطیل شکلی تحویلش داد

+: خیلی هم خوشگله

سمت پایین تخت خم شد و پتوش رو روی تخت کشید

+: برو اونور تر هون.. کنارت جا نمیشم

-: قرار نیست جا بشی

+: اگه نری کنار میام روت تو بغلت میخوابم

الان تهدیدش کرده بود؟

چشم غره ای بهش رفت و کمی خودش روی تخت کنار کشید تا ته او کنارش جا بشه

-: تو باید تا الان خوابیده بودی.. اصلا چرا بیداری؟

با اینکه کنارش جا شده بود اما دست از وول خوردن برنمیداشت

+: خواب بد دیدم.. بعد هم همش صداهای عجیب غریب از توی کمد میومد. مطمئنم میونهی دیروز سرکلاس میگفت که یه هیولای نارنجی با چشم های بنفش هست که عاشق موندن توی کمد و زیرتخته.

غرولندی کرد و به بچه توی تاریکی چشم غره رفت

-: هیولا؟ توی کمد؟ این چرت و پرتا از کجا میارن؟

+: ولی واقعا صدا میداد

اخمی بهش کرد و ته او لب هاش آویزان کرد

+: راست میگم

اثرات ماریجوانایی بود که کشیده یا خوابالودگیش یا دلتنگی؟

نمیدونست

فقط میدونست اون لحظه اون قدر شبیه جونگین شده بود که نمیتونست تحمل کنه.

-: صدبار گفتم لبهات جلوی من آویزان نکن مینی. زشت میشی

مینی! اره این بچه ی لعنتی واقعا مینی سایز جونگین بود

و اونطوری بیش از حد شبیه میشد و این شباهت بیش از اندازه داشت تمام تلاش هاش برای نگه داشتن خودش و بغل نکردن اون بچه رو به هدر میداد.

ته او جای ناراحت شدن خنده ی ریزی کرده و خودش توی بغلش جا داد

+: بغلم کن تا بخوابم. فقط همین امشب.. شب های دیگه میرم پیش بقیه، باشه؟

بغض احمقی که دوباره تو گلوش جاخوش کرده بود به زور قورت داد و تلاشی برای پس زدن ته او نکرد.

کی رو گول میزد؟ اون به این بغل حتی بیشتر از ته اویی که از ترس موجود زشتِ توی کمدش احتیاج داشت، نیازمند بود.

ته او هم مثل باباش، انگار متوجه ی منظور حرکاتش میشد

محض رضای خدا، اون فقط یه بچه ی کوچولوی لعنتیِ ، چطور امکان داره که بفهمه؟ که بشناستش؟

+: با ددی حرف زدم.. روزهایی که باهاش حرف میزنم مام خیلی ناراحت میشه. امشب فهمیدم که قبل خواب کلی گریه کرده بود برای همین.. نمیخواستم بیدارش کنم.

جوابی بهش نداد

+: میگفت زود برمیگرده. هون..تو میدونی چرا ددی نمیاد؟

سمتش نگاه کرد، چشم هاش توی تاریکی برق میزدن و طوری نگاهش میکرد که انگار بهش التماس میکرد که بگه باباش قراره زود برگرده پیشش

به معنی نه سری تکان داد،

اگه حرف میزد دیوار یخی دورش با شکسته شدن بغضش، فرو میریخت

+: این روزهایی که با ددی حرف میزنم.. توهم ناراحت تر بنظر میرسی

با تعجب تک ابرویی براش بالا انداخت و بچه خمیازه ای کشید

+: وقتی برگرده حسابی باهاش قهر میکنم.. اخه قبلا وقتی خواب بد میدیدم میرفتم تو بغل ددی. حتی اگرم خواب بود بیدار میشد و کلی بغلم میکرد بعدم کلی برام قصه میگفت تا خوابم ببره

-: من قصه بلد نیستم.

خیلی یهویی پروند و خودش از حرفش تعجب کرد

فهمیده بود که منظورش چیه و کاملا ناخوداگاه قبول کرده بود که نقش جونگین براش بازی کنه؟

لعنتی به خودش فرستاد

+: اشکالی نداره بداخلاق.. اون هیولای نارنجی مطمئنم ازت میترسه. مثل بقیه که ازت میترسن پس فقط بغلم کن تا خوابم ببره باشه؟

-: پس تو چرا نمیترسی؟

شونه ای بالا انداخته و با بلند کردن دستش به زور خودش توی بغلش جا داد

+: چون من از هیولاهای نارنجی با چشم های بنفش میترسم. تو نارنجی نیستی

ناخوداگاه خنده ی کوتاهی کرده و پتو رو روی خودشون کشید

-: عادت نمیکنیا.. فقط همین امشب اجازه داری. بقیه اش باید خودت یه فکری برای هیولای نارنجیِ توی کمد اتاقت بکنی..

....................................................................

....................................................

صدای تیربلندی سرو صدای توی سالن بزرگ موتورخانه رو متوقف کرد.

مرد روی زمین وحشت زده التماس کرد

-: نه نه نه.. توروخدا

صدای محکم مرد اسلحه بدست شنیده شد

+: بهت گفتم فقط یبار سوال میپرسم. دیدی که اگه جواب درست ندی چی میشه؟ پس بهتره شانست رو امتحان نکنی

به سردی گفت و مرد ببشتر به التماس افتاد

-: بخدا من نمیدونم.. نمیدونم کی باعث باز گذاشتن شیرهای گاز شده بود. ما دوربین هارم چک کرده بودیم اما باور..

قبل تموم شدن جمله صدای تیر بعدی بلند شد و مرد به سمت جلو و روی صورتش سقوط کرد

اسلحه ی توی دستش سمت لوکاس پرت کرد

+: تمیزکاری کنین..

و با برداشتن کت مشکی رنگش سمت خروجی سالن پیچید. با چشم تو چشم شدنش با سودام، سری به معنای سلام خم کرد

×: خیلی شبیه پدرتی.. همون جذبه. کاش زودتر اورده بودمت رو کار پسر

این اولین باری نبود که این جمله رو میشنید. خیلی ها با دیدنش بهش گفته بودن که شبیه پدرشه.

خشونتی که این روزها حس میکرد و گاهی حتی برای خودش هم ترسناک میشد

شاید ارثیه ای بود که از پدرش بهش رسیده بود

+: باعث افتخارمه

دروغ گفت؟ نمیدونست

این روزها اونقدر با دروغ و واقعیت بازی کرده بود که گاهی مرزش رو گم میکرد

مرز بین حقیقت و دروغ

تنفر و عشق

راهروی باریکی که تمایز کننده ی این دو راهه و راه رفتن روی لبه اش بزرگ ترین ریسک.

×: میدونی فکر نمیکردم اینطوری بشی..

سودام گفت درحالی که باهم به سمت دفتر اصلی میرفتن

×: انقدر زود بتونی کنار بیای.. اون جونگووی لعنتی پسربرادرم طوری بزرگ کرده بود که باورم نمیشد به این مردی که الان رو به رومه تبدیل بشه.

با اوردن اسم شخصی که سالها نقش پدرش داشت و درعرض یک سال به غریبه تبدیل شده بود، نفس عمیقی کشید

×: اما تو نشون دادی که خون، کار خودش میکنه..

لبخندی زد

+: ولی کار من با جونگوو تموم نشده

لبخند پهنی روی لب های سودام نقش بست

×: میدونم.. معلومه که با زندان انداختن جونگین این بازی تموم نمیشه. من قراره به زودی لیدر کد بشم و برای اینکار باید جونگوو هم کنار بره اما..

نگاه تیزی بهش انداخت

+: هنوز نمیدونم چقدر میتونم بهت اعتماد کنم چانیول. باید نشونم بدی که جایگاه پدرت میخوای. که میخوای انتقام پدرت ازین کیم های لعنتی بگیری. تو پارکی، چانیول. یادت نره

به چشم هاش زل زد

محکم و واضح

×: معلومه که نمیره.

..............................................

با وارد شدن به پنت هاوس، کتش روی مبل پرت کرد و سمت آشپزخونه رفت.

اونجا بود

با لباس های نخی آبی رنگش و عینکی که روی نوک دماغش نشسته بود جلوی اجاق ایستاده بود و درحال آشپزی بود

قلبش با خوشحالی توی قفسه ی سینه اش به هیجان دراومد

+: بک..

سمتش نیم چرخی زد

-: اومدی؟ حوصلم سر رفته بود گفتم یچیزی درست کنم.. اشکالی که نداره؟

چرا باهاش مثل غریبه ها برخورد میکرد؟

چرا براش این رفتارهاش عادی نمیشد؟

شونه ای بالا انداخت و سمت یخچال رفت

ابجویی برداشته و به کانتر نزدیک یخچال تکیه زده و به مرد درحال آشپزی زل زد

+: روز بدی داشتی؟

بی حواس نیم نگاهی سمتش انداخت

-: هم؟

+: به نظر توی فکر میای.. میگم روز بدی داشتی؟

روی ماهی تابه ای که مواد داخلش درحال قل قل بودن دری گذاشته و بعد سمت یخچال رفت تا ابجویی برای خودش برداره

-: بد؟ نه.. نمیشه بهش گفت بد

سکوت اذیت کننده ای بینشون برقرار شد و خیلی زود بکهیون کنارش به کانتر تکیه داده و مشغول مزه کردن ابجو شد.

+: وقتی میگن شبیه پدرمم.. ازین جمله متنفرم. بنظرت عجیبه؟

درسته که ازش نمی پرسید ولی چانیول نیاز داشت که باهاش حرف بزنه.

چه اشکالی داره؟ مهم اینه که اون اینجا کنارش باشه و حرف هاش بشنوه

-: نه.. اینکه خوشت نمیاد درواقع میتونه یه نشونه ی خوب باشه

حس خوبی توی سینه اش پخش شد

بهش اهمیت میداد، هرچقدرم که بخواد نشان نده، حرف ها و حرکات کوچیکی هنوزم ازش پیدا میشد که نشان دهنده ی اهمیت دادنش بودن.

همین نشانه های کوچیک، همه ی امید چانیول بودن.

امید برای برگشتن همون بکهیون دوست داشتنی و سرزنده ی خودش

لبخندی رو لب هاش نشست که خیلی زود با تماس لب های بکهیون با لب هاش، محو شد

با نفس عمیقی لب های شیرینش که مزه ی موز میداد بین لب هاش کشید و مک محکمی زد

ناله ی آرامی بین لب هاش رها کرد و به کمرش چنگ زد

سعی کرد پیراهنش از تنش دربیاره که با کشیدن سرش به عقب، اجازه نداد

+: نه بک.. الان نه. شب وقتی خواستیم بخوابیم. قبل ازون فقط میتونی بوسم کنی. بعدش هم باید پیشم بخوابی.

اخمی کرد و چانیول لبخندی بهش تحویل داد

+: میخوای بریم حمام؟

با ماساژ دادن عضلات منقبض گردن بکهیون گفت

پسر چرخی به چشم هاش داد

-: اگه حمامت شامل ماساژ و ساک زدنت برام میشه قبوله.

خندید

کاملا ناخوداگاه و توی بغلش کشیدش

+: هرچی دکتر بخواد.

.........................................................................

.................................................

یک خونه ی یک طبقه ی ویلایی، با طرح مدرن به رنگ طوسی.

نفس عمیقی کشیده و زنگ زد

وارد حیاط بزرگ با چمن ها و گلکاری های رز قرمز و صورتی شد.

زنی با لباس فرم سرمه ای رنگ جلوی در اومد

-: سلام خوش اومدین. بفرمایید داخل

با لحجه ی غیرکره ای گفت

در سکوت دنبالش راه افتاد

به سالن بزرگ و روشنی با مبل های مدرن، راهنماییش کرد

-: گفتین از دوست های اقا هستین؟ این اتاق منتظر بمونید تا اقا تشریف بیارن.

زن میانسال گفت و بعد در سالن پذیرایی رو بست

گلوش صاف کرد و نیم نگاهی به میز جلوش انداخت که از انواع نوشیدنی و میوه پرشده بود

نفس عمیقی کشید و سعی کرد به حسش که میگفت به سرعت ازینجا بیرون بزنه، غلبه کنه

چندین دقیقه ی طولانی درحالی گذشت که هرلحظه بیشتر دلش میخواست ازین خونه فرار کنه

بالاخره با صدای تقی در باز شد

مردی روی ویلچر سرمه ای رنگ تمام الکترونیک وارد سالن شد و پشت سرش مرد قدبلند برنزه ای ایستاده بود

نفسش توی گلو گیر کرد

لعنت،

چیزخاصی ازش بخاطر نداشت جز چشم های ترسیده اش

اما این مردی که جلوش بود؟

اونقدری ظریف و زیبا بود که باعث شد لحظه ای نفسش ببره

طبق اطلاعاتی که داشت باید همسن جونگین باشه اما با اون هیکل و صورت ظریف طوری بنظر میومد که انگار یه بچه ی ۱۸ ساله جلوش نشسته.

-: آقای شیو لوهان؟

به سختی خودش وادار کرد که حرف بزنه

مرد لبخند کوچیکی زد

+: بله. خودمم. با من کاری داشتید؟

نشناخته بودش؟

حالا چطوری باید بهش توضیح میداد که کیه؟

به مرد پشت سرش نگاهی انداخت و انگار که لوهان متوجه شده باشه؛ سمت مرد پشت سرش چرخید

+: عزیزم.. میتونی چند لحظه تنهامون بذاری؟

مرد به انگلیسی چیزی زمزمه کرده و بعد با بوسه ی سبکی روی لب هاش از سالن مهمان خارج شده و در پشت سرش بست

با خروج مرد از اتاق چهره ی لوهان، کمی مضطرب شد

+: من شمارو نمیشناسم. دلیلی داره که اصرار روی این ملاقات داشتید؟

نگاهش روی انگشت های ظریف و باریکش کشیده شد و ناخوداگاه اخم کرده و نگاهش سمت دست های خودش کشیده شد.

دست هایی که از کارهای مداوم سخت شده و پینه بسته بودن

-: پس شناختیم؟

نگاهش کمی رنگ تعجب گرفته بود. نشناخته بودش؟

+: باید بشناسم؟

نیشخندی تحویلش داد و چند ثانیه طول کشید که تعجب از نگاه پسر خالی بشه و ترس جاش بگیره

رنگش کمی پرید

انتظار جیغ و داد داشت اما؛ فقط صدای نفس های تند شده ی پسر جوابش بود

+: بعد از این همه سال.. چی از جونم میخوای؟

سعی کرده بود صداش نلرزه، اما

چنگ محکمش به دسته ی ویلچر، نشان واضح از ترسی بود که سعی توی کنترلش داشت

.....................................................................

.....................................................................