"You're the luckiest guy i've ever meet" sabi ko kay Christopher.

"Ang gwapo mo na, mayaman, mabait, matulungin, gentleman, talentado, matalino at sikat kapa. Tapos every months nagtratravel ka sa ibang bansa para lang mamasyal" sabi ko habang nakangiti sa kanya.

"I saw your post last week. Congrats pala, ang daming achievements na nakuha mo tapos Magna Cum Laude kapa. I know your parents are so proud of you" sabi ko kaya nagpasalamat siya.

"You're the luckiest Guy I've meet but yet the saddest" sabi ko kaya napatingin siya sa akin. Nawala ang malapad kong ngiti at napalitan ng malungkot.

"Mayaman ka nga pero hindi ka naman masaya" sabi ko at bumalik sa alaala ko nung nakita ko siyang hindi masaya sa mansion nila.

"Matalino at Talentado ka nga pero hindi naman nakikita ng pamilya mo dahil busy sila sa negosyo niyo" sabi ko at naalala ko nung mga time na everytime na may awards siya piro mag-isa lang siyang umaakyat sa stage tapos everytime na nag peperform siya ng talent niya eh wala yung parents niya.

"Mabait at mabuti ka ngang anak pero hindi din nila makita dahil mga pagkakamali lang ang nakikita nila sayo"

"Sikat ka nga pero yung attension naman ng pamilya mo hindi mo makuha" sabi ko at tuluyan kong nakita sa mata niya ang tunay niyang nararamdaman.

"Noong una akala ko nag tratravel ka sa ibat' ibang bansa para lang mamasyal pero noong makita ko sa bag mo yung mga papel na dala mo, I discover na nagpapagamot ka pala sa ibang bansa because of depression" sabi ko at tuluyan ng tumulo yung luha sa mata niya.

"You're right" sabi niya kaya agad ko siyang yinakap.

"Andito lang naman ako sumusuporta ng palihim sayo" sabi ko habang nakangiti.

I just realized that a perfect prince doesnt exist. Every people has their different flaws and every one made mistake.