Ilang minuto pa ang lumipas at sa wakas ay dumating na ang mga Vallderama. Akmang lalapitan ko sila nang agad akong sapakin ni Mr. Antonio, ang papa ni Khalia. Humarang sina Papa at Mama kaya sila ang nag harap-harap. "You don't have rites para sapakin ang anak ko" Dikta ni papa.

Tumindig lang ang tayo ni Mr. Antonio at saakin nakatitig. "Kung hindi kayo aalis dito—"

"Sir please po," alam kong nakakawalang respeto pero wala nakong magagawa. "Wag mong gawing misirable ang buhay ng anak nyo!"

Akmang sasapakin nya ako muli nang humarang na ang asawa nito na si Mrs. Amalia na syang nanay ni Khalia. "Antonio hindi ito ang panahon para bulyawan mo sila."

Hindi nya pinansin ang sinasabi ng kanyang asawa, nasa akin lang ang mga mata nito na tila ba gusto nakong patayin... "Ikaw ang rason kung bakit naging misirable ang buhay ng anak ko!"

"Sir nag mamakaawa ho ako," Muli nanamang tumulo ang basang likido saaking mga mata. Handa akong gawin ang lahat wag lang mawalay ang mag-ina ko saakin. Kahit pa isuko ko ang dignidad ng aking pagkalalaki ay gagawin ko maprotektahan lang sila... "wag mong gawin toh sa anak nyo"

"At inutusan pako ng hamak na katulad mo—"

"Antonio." Diin ni papa kaya napatigil si Mr. Antonio sa pag sasalita. "Aalis kami ng matiwasay, hindi mo kami kailangang ipagtabuyan." Taas noong sabi ni papa saka nag lakad palabas.

Sa pangalawang pag kakataon ay wala akong nagawa. Pinalabas kami sa ulanan ng walang awa. Sina mama ay nasa loob na ng van habang ako ay basang-basa na nakaluhod sa harapan ng hospital. Wala akong magawa kundi mag sisigaw sa sakit na nararamdman ko ngayon.

***

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Puro puti ang nakikita ko, alam kong ospital ito. Akmang tatayo nako nang makarinig ako ng pamilyar na boses.. "You're so stupid." Diin ni daddy na nakatayo sa pintuan.

Hindi ko sya pinansin.

Hinanap lang ng mata ko si Arkiyo.

"Walang Arkiyo, Dilan, Al o Belle ang makikita mo dito," Diin nyang muli.

Akmang tatayo nako nang pigilan ako ni ate... "Ate si A-arkiyo?" tanong ko habang pilit na tumatayo.

"y-yung papa ng anak ko..k-kailangan ko sya..." Wala pako sa isang hakbang nang maramdaman ko ang kirot saaking tyan kaya naman bumalik ako sa kama para maupo.

Ang sakit nito na para bang pinupunit ang aking balat... Habang hinihimas ko ang tyan ko ay doon ko lang napansin ang lahat. Dahan-dahang lumabas ang basang likido saaking mga mata matapos mapagtantong may tahi ang aking tyan.

"Y-yung.. B-baby ko?" utal na tanong ko habang kinakapa iyon. "Y-yung baby ko? A-ate.. Mama, yung baby ko?"

Tinititigan lang nila ako na para bang namatayan kaya lalo akong nanlumo at napaiyak... "yung baby ko?! Yung baby ko?!" Sigaw ko habang umiiyak sa harapan nilang lahat.

Niyakap lang ako ni ate at ni mama. Pare-pareho kaming walang laban kay Daddy.

Ilang minuto lang ang nag tagal nang muli syang mag salita. "get ready," Sabi nya saka pinihit ang door knob. "Next month na ant kasal nyo ni Izmael Garnilio" Paliwanag nya saka lumisan ng kwarto.

Walang kahit na anong salita ang lumalabas saaking bibig. Malakas na sigaw at iyak lang ang umaalingaw-ngaw sa buong kwarto. Walang tigil ang mga luhang bumabagsak saaking mata, pagod nakong mag hirap. Ayoko na umiyak... Walang ibang nasa utak ko kundi ang baby ko. Hindi ko pa sya nakakasama kaya bakit nila kinuha agad?!

Wala silang awa.

Buong buhay ko binigay ko na kay daddy pero wala padin. Ngayon siguro ay masaya na sya dahil wala ng dahilan para mag kita kaming mula ni Arkiyo.... Wala ng baby ko, wala na ang pinaghirapan naming dalawa ni Arkiyo.

Pano nako ngayon? Pano na ang lahat.