"Sir, ito na po ang result ng DNA test" our family doctor said matapos niyang ibigay sakin ang brown envelope na naglalaman ng result ng DNA test.

Damn, I hope this will be positive.I can't help to be excited lalo't alam kong tama ang hinala ko.

Tinanguan ko lang si Doc Ramirez saka ito umalis na sa mansyon namin.

Pumunta muna ako sa kwarto ko at doon binuksan ang envelope.Binasa ko ito at napangiti sa lumabas na resulta.

Tama nga ako.We're siblings.She's my lilsis.Siguradong matutuwa si mommy kaag nalaman niya to.

Lumabas na ako ng kwarto ko at pumunta sa kwarto nila mom.Dad is not here kasi may isang buwan siyang businesstrip sa ibang bansa kasama si Tito Renz.

Pagkarating ko dun ay naabutan ko si mom na nakaupo sa paanan ng kama habang sinusuklay ang mahabang buhok niya.My mom, she's really beautiful at kamukha talaga siya ni lilsis.

"Mom,I have a good news" I said then sat beside her.Tiningnan niya nmn ako ng may pagtataka.

"What's it son? " she asked

(Zymon's Mom)

"What's it son?" I asked.I wonder kung anong good news ang dala niya.

"Mom, positive." he said that made me look at him asking

"Mom, remember what I said na nahanap ko na siya? Mom, positive! She's my lilsis.Mom, magkakasama na ulit tayo! " he said that made me feel happy.

God knows kung ilang taon akong naghintay para mahanap ang anak ko.At ngayon, makakasama na namin ulit siya.Napakasaya ko at sobrang thankful kay Lord dahil makalipas ang ilang taong paghahanap ko sa bunso kong anak ay natupad din ang hiling kong mahanap ito.

"Really, son?! " hindi makapaniwalang sabi ko

"Yes, mom.Here" He said then inabot sakin yung isang papel kaya binasa ko nmn agad yun.

And then suddenly, a tears fell down to my cheeks.I'm sooo happy na makakasama ko na siya.I really miss her.I really miss my daughter.

"Omy! I'm so happy son.Sa wakas makakasama na natin siya.Thank you My son, thank you. " I said then pulled him to a hug

"Mom, I just did my responsibility for being a brother.You know mom, I really love my little sister. " he said

By the way,I remember nung time na nawala siya samin.Kakapanganak ko lang noon sa kaniya.Nung time na dinala siya dun sa pinag dadalhan ng mga bagong anak na sanggol.(Di ko alam tawag dun basta yun) Nagkasunog nun sa ospital at alalang alala ako sa anak ko.Yung asawa kong si Zyron,pinigilan niya ako nung pupuntahan ko na sana si Zychelle. Sabi niya ay bakit mapahamak lang daw ako.

Nagpupumilit ako nun pero talagang pinipigilan niya ako.Sabi pa niya ay may mga doctor nmn daw na magliligtas sa anak namin at ang importante raw ay makalabas na agad kami dun.

Hanggang sa hindi rin siya nanalo sakin.Hindi rin siya nagtagumpay sakin dahil nakawala rin ako sa kaniya.Kaya nung oras na yun ay tumakbo agad ako para puntahan ang anak ko pero sa di inaasahang pangyayari.Nang malapit na ako sa kwartong pinaglalagyan ng mga sanggol ay may bumagsak namn na kung ano sa harapan ko dahila para hindi ako makadaan.

At bigla nang hindi ko manlang namamalayan ay nabagsakan ako ng kung anong bagay dahilan para mahimatay ako.Pero bago pa man ako tuluyang mawalan ng malay ay narinig ko pa ang iyak ng sanggol.

Ilang araw ang lumipas nang magising akong nakaratay nalang sa hospital bed.Nagwala pa ako nun kasi hinahanap ko ang anak ko.Gusto kong puntahan pero dumating ang asawa ko at sinabing wala na raw ang anak namin.Galit na galit ako nun sa kaniya dahil hindi niya manlang nagawang iligtas ang anak namin.

Pilit ko siyang sinisisi sa nangyari at pinagsasalitaan na napakawalang kwenta niyang ama.Wala nmn siyang nagawa noon dahil sa galit ko.Ang tanging nagawa niya lamang ay tanggapin ang masasakit na sampal at salita ko.

Hanggang sa lumipas ang isang taon.Napagpasyahan kong hanapin ang anak ko.Hanggang sa may nakilala akong isang estrangherong lalaki.Nagpakilala siya sakin at sinabing kilala niya ako.Napagalaman kong siya pala yung tinulungan ko dati nung nag aagaw buhay ang anak niya at sa kabutihang palad ay nailigtas nmn yun.

Nagtapat siya sakin na naroon siya sa ospital nung mga oras bago ang sunog.Nagpapagamot daw kasi siya noong mga oras na yun.At nang magsimula na daw ang sunog ay nataranta na siya.Hanggang sa dinala na lamang daw siya ng kaniyang mga paa sa tapat ng kwarto na yun kung nasaan ang nga bgong panganak na sanggol.

Nakita niya raw ako dun na nakahandusay at plano sanang tulungan nang natanaw niya raw mula sa malayo ang asawa ko kaya imbes na tulungan ako ay pumasok nalang daw siya sa loob ng kwartong yun.Nahirapan pa nga daw siya dahil may nakaharang sa may pintuan.

Mabuti na lamang daw at mataas daw siyang tumalon kaya napasok niya ang kwarto.Pagdating niya daw dun ay may isang sanggol siyang nadatnan na iyak ng iyak at nang basahin niya daw ang pangalan ay napag alaman daw niyang anak ko yun.Kaya ang ginawa niya, iniligtas niya raw ang sanggol at plano sanang hanapin ako pero hindi na raw niya ako nakita.

Gustohin man raw niya akong hanapin ngunit hindi niya daw alam kung paano lalo na at hindi niya alam kung saan ako nakatira.Hindi niya rin daw kasi ako naabutan pa sa ospital nun.Kaya napagdesisyunan niyang ampunin nalang ang anak ko.

Ilang araw daw ang lumipas at napagdesisyunan niyaang hanapin ako ngunit napag alaman daw niyang nasa ibang bansa na kami nun.Hindi niya nmn daw ako magawang tawagan dahil hindi niya alam ang numero ko.

Hanggang sa dumating daw sa puntong gipit na gipit na ang pamilya nila at halos wala na silang makain. Nag aaway na rin sila ng asawa niya kaya napilitan siyang ipaampon sa iba ang anak ko.

Nang itanong ko nmn sa kaniya kung kanino niya ibinigay ang anak ko, hindi niya na raw maalala ang pangalan kaya tuluyan na akong nawala ng pag asa.

Pero dahil sa kagustuhan kong mahanap ang anak ko, gabi gabi akong nagdarasal at patuloy pa rin sa paghahanap sa kaniya.

At ngayon, makakasama ko na ulit siya.Makakapiling ko nang muli ang anak ko.Napakasaya ko.

"Mom? Mom are you okay? You're spacing out" nabalik ako sa realidad nang tapikin ni Zymon ang pisngi ko.

"Yes son.Im okay.Naalala ko lang noon kung paano siya nawalay satin. " I said. Tatlong taon palang si Zymon noon nang ipanganak ko si Zychelle.

"Mom, kalimutan na natin yun.Ang mahalaga ay ngayon.Makakasama na natin siya. " he said so I just smiles at him.Can't wait to see my daughter and son being together.

"Yes son.Come, let's call your dad and tell him the good news.Siguradong masaya yun." I said then kinuha ang phone ko at tinawagan si Zyron, ang asawa ko, para sabihin sa kaniya ang magandang balita.

(Pasensya na, tinamad ako gumawa ng flashback kaya shinort cut ko nalang hihihi)