"Zyrah, mauna na ko ha?Ingat ka sa pag-uwi" sambit ni Erra habang sinusuklay ang kaniyang buhok.Off na namin ngayon eh.

"Sige.Kakausapin ko pa kasi si Manager. " sabi ko

"Ganun ba.Sige na, bukas na lamang ulit.Bye" Sabi nmn niya at tuluyan nang umalis.

Ako nmn ay nagpunta na sa opisina ni Manager at naabutan ko nmn siyang nakaupo sa swuvel chair habang nagtitipa sa laptop niya.

"Oh, Ms. Zapanta?Anong maitutulong ko sayo? " tanong niya. Naupo nmn ako sa upuan sa tapat lamang ng table niya.

"Ahm, manager.Pwede po bang magpabago ako ng schedule? Kasi-" hindi ko pa man natatapos ang sasabihin ko ay nagsalita na si manager.

"Ipapabago mo na nmn ang schedule mo? Eh ilang beses na nating nabago yan ah. Hindi na pwede, Ms. Zapanta. Alam mo namang kakaunti lamang ang tauhan rito sa cafe at nagkakagulo pa sa schedule." sambit niya

"Pero manager.Last na ho ito. Kailangan ko lang ho talaga.Pakiusap po manager. " Pagmamakaawa ko.

"Hayst, sige.Huli na to ha?Ano bang babaguhin natin sa schedule? " tanong niya

"Ahm, sa lunes ho sana hanggang Biyernes ay magtatrabaho ho ako. Pag sabado nmn po ng umaga hanggang hapon,wala p-pop" hindi ko an nmn natapos ang sasabihin ko nang sumabat na nmn siya.

"Hindi pwede iha. Hindi pwedeng sa sabado ka mawawala. Alam mo namang twing sabado ay marami tayong costumer diba? Hindi pwede.Pasensya na iha. " Sambit niya pero sadyang may katigasan talaga ang ulo ko.

"Sige na ho, manager. Pumayag na po kayo" Pagpupumilit ko pero umiling lamang siya

"Hindi talaga owede.Kung magpupumilit ka ay mas mabuti na lamang na Magresign ka. Tutal ay napapansin ko nitong mga nakaraan ay madalas kang wala sa trabaho. " sabi nito kaya ako nmn ngayon ang napailing.

"Wag po manager.Ayoko pong mawalan ng trabaho.Kailangan ko po ang trabahong ito, manager.Pasensya na po kung madalas akong absent nitong mga nakaraan. May nangyari lang ho kasi eh. Pasensya na po talaga manager. Hindi na po ako magpupumilit na baguhin ang schedule ko at hindi ja po ako aabsent basta ho wag niyo lang ho akong paalisin sa trabaho. " Pakikiusap ko.

Paano na lamang kaya ako kung wala na akong trabaho? Saan na ako kukuha ng pambili ng mga kailangan ko sa school?

"Kung gayun nmn pala eh mabuti.Hindi na kita aalisin sa trabaho basta ayusin mo lang ang routine mo. " Sambit lamang ni manager.

"Oh siya, umalis ka na at maghahating gabi na rin. " dugtong pa niya.

"Salamt po manager. Pasensya na rin po talaga. " Sambit ko nmn at tumayo na.

"Hmm,sige na iha.Mag ingat ka na lamang sa pag uwi. "Sambit nmn niya. Kung hindi niyo naitatanong ay babae ang manager namin.Siya ang namamahala rito sa cafe at ipinagkatiwala ito sa kaniya ng may ari na hanggang ngayon ay hindi pa namin nakikilala kung sino. Tanging si manager lamang ang nakakakilig rito.

" Kayo rin po manager. Mauna na po ako. "sambit ko at tuluyan nang umalis sa cafe.

Paglabas ko ay malamig na hanging ang sumalubong sakin.Iilan na rin ang mga dumadaang sasakyan dahil nga maghahating gabi na rin.Marami kaming mga costumer kanina kaya ganitong oras lamang kami makakauwi.

" Hayst, sana nmn may masakyan pa ko. "Sambit ko sa sarili.

Mga ilang minuto na akong nakatayo sa harap ng cafe habang naghihintay ng masasakyan pero sadyang malas ako ngayon dahil iilan na nga ang nadaan ay puro okupado pa.

"11:59" sambit ko nang tignan ko ang wristwatch ko.Hayst, may pasok pa nmn ako bukas.

Yung tungkol sa deal namin ni Tiya Mersi, siguro gagawan ko nalang ng paraan yun.Kakausapin ko nalang ulit siya at magmamakaawa.

*peeeppp* *p peeeppp! *

Napaiktad ako sa gulat nang bigla na lamang bumusina ang itim na kotseng nasa tapat ko tumigil.Hindi nagtagal ay bumukas ang bintana nito at bumungad sakin ang pamilyar na lalaki. Parang nakita ko na siya kung saan.

"Ano hong maitutulong ko? " tanong ko.Kung titignan ay siguro dalawang taon lamang ang tanda sakin ng lalaking to?

"Sakay na,Zy-Zyrah? " nag aalangan pa siya sa pagsasabi ng pangalan ko.Teka bakit nga pala niya alam ang pangalan ko? Saka bat pinasasakay niya ko sa kotse niya? Sira ba to? Eh hindi ko nga siya kilala eh.

"Bakit nmn ako sasakay? Kilala ba kita? " mataray na tanong ko

"*chuckles* Nakalimutan mo na ko? Ako yung isa sa gang mates ni Trev." sabi niya kaya saglit naman akong napaisip.

Oo nga!Kaya pala parang pamilyar siya.Hayst, naalala ko na nmn tuloy ang gabing yun.

'Namimiss ko na si, bato'

"Ops, sorry to remind you that time. " he said kaya mapait lamang akong napangiti

"Ays lang" malungkot na sambit ko

"I'm Zymon, anyway.Kung hindI mo natatandaan. "Sabi pa niya kaya tumango lamang ako. Hindi ko na kailangan magpakilala dahil kilala nmn na niya ako.

" Oh, sakay ka na. Ihahatid na kita"sabi niya kaya sumakay na lamang ako sa passenger seat dahil wala na rin nmn siguro akong masasakyan.

"Mag uumaga na, hindi ka pa umuuwi.Palagi bang ganito ang routine mo? " tanong niya. Ewan ko ba pero parang nag aalala siya sakin. Siguro guni-guni ko lang yun.

"Ahm, oo.Sanay nmn na ako. " sabi ko na lamang.

Naging tahimik ang buong byahe namin. Tulala lamang ako habang nakatingin sa kawalan.

"We're here" sambit ni Zymon kaya napatingin ako sa paligid at narito na nga kami sa tapat ng apartment.

Teka, pano niya nalaman kung san ako nakatira?

"Kung nagtataka ka dahil alam ko kung saan ka nakatira, well minsan na kasi akong kumain jan sa karinderya na katabi ng apartment at nakita kitang pumasok diyan sa apartment na yan.That's why" pagsisinungaling ng binata kahit ang totoo nmn ay sinundan niya lamang minsan si Zyrah at inalam kung saan ba ito namamalagi.

"Ah, ganun ba. Sige, salamat sa paghatid ha.Alis na ko. " sambit ng dalaga at lumabas na ng kotse ni Zymon.

Lingid sa kaalaman nito ay kanina pa nakatayo sa harap ng apartment na tinitirahan niya ang kaniyang tiyahin.Si Zymon nmn ay lumabas mula sa kaniyang kotse nang makita itong galit na nakatingin kay Zyrah.

"Zyrah! Bakit ba ngayon ka lamang?! Ni hindI mo manlang nagawang tumulong sa karinderya! Saan ka ba nagpupunta?! "galit na sigaw ng tiyahin kay Zyrah

" Tiya Merci, hindi ho bat nasabi ko na sayo na nagtrabaho ho ako. Nag usap ho tayo kanina diba? "mahinahon na saad ni Zyrah kaya napaisip nmn ang tiyahin.Sa isip isip niya ay tama ang dalaga at napahiya siya.

"Hays! Kahit na! Bat ba ngayon ka lamang?! Walang nagbabantay sa apartment! Paano kung manakawan yan ha?! May ibabayad ka ba?! " sigaw pa nito na tila nakahanap ng lusot para singhalan si Zyrah.

'Manakawan? Anong nanakawin dun? Isang sirang couch?! Oh baka yung katre? 'sa isip isip ng dalaga

"Pasensya na ho tiya Merci. Marami ho kasing costumer kanina sa cafe kaya pinag overtime ho kami" dahilan ng dalaga

"Hay naku! Oh, kamusta pala yung tungkol sa pag kausap mo sa manager mo at nang makatulong ka sa karinderya?! " inis na tanong nito

"Hindi ho pumayag si Manager.Pero wag po kayong mag alala, tiya. Gagawa ho ako ng paraan. " sambit ni Zyrah pero inungusan lamang siya ng tiyahin.

"Siguraduhin mo lamang dahil kung hindi, maghanap ka na ng tutuluyan" sambit pa nito bago tuluyang umalis.

SAMANTALA, kanina pa naiinis si Zymon sa tiyahin ni Zyrah at gusto na niya itong ihagis sa Mars dahil sa pagsigaw sigaw sa dalaga.At nang makaalis na nga ito ay siya nmn niyang nilapitan si Zyrah na nanghihinang napaupo sa lupa.

Nang makalapit siya sa dalaga ay tinulungan niya itong makatayo. Alam niya kung gaano ito kapagod tapos ganun pa ang nadatnan pag uwi nito. Isang nag aalburutong tiyahin.

"Palagi bang ganun yung tiyahin mo? " tanong pa niya sa dalaga nang maitayo niya ito.Nagulat nmn ang dalaga dahil narito pa pala siya at mukhang nakita pa ang eksena nila ng tiyahin niya.

"Nakita mo? " tanong ni Zyrah at tumango lamang si Zymon.

"She's a monster" Sabi pa niya pero natawa lamang si Zyrah.

"May utang na loob nmn kasi ako sa kaniya eh. Nung bata palang ako, nang maulila ako ay siya na ang nagalaga sakin. Sila ng tiyuhin ko. " Sabi ni Zyrah na ikinataka nmn ni Zymon.

"Ulila? " tanong pa nito

"Oo.Pero ngayon, patay na rin ang tiyuhin ko.Kaya si tiya, siya na lamang ang mag isang bumubuhay sa mga anak nila.Kaya naiiintindihan ko siya kahit papano. " sabi nmn ni Zyrah.

Tila nagkaroon nmn agad ng clue sa isip si Zymon. Mukang kailangan niyang kausapin ang tiyahin ni Zyrah.

"Is that so? " sambit lamang ng binata at tumango nmn si Zyrah.

"Pano,pasok na ko. " sabi pa ni Zyrah pero pinigilan agad siya ni Zymon.

"Bakit? " tanong ni Zyrah rito

"Can I hug you? " tanong ni Zymon na ikinataka nmn ni Zyrah.

"I just missed my lilsis.Kung buhay pa siya, sigurado akong kaedad mo lang siya" sabi ni Zymon pero ang totoo alam niyang si Zyrah na kaharap at kausap niya ngayon ay ang kaniyang kapatid. Kailangan niya pa lamang patunayan iyon.

"Sige na nga. " sambit ni Zyrah at ibinuka ang mga braso. Niyakap siya ni Zymon ngunit lingid sa kaalaman niya ay may hawak na maliit na gunting si Zymon para kuhaan siya ng buhok.

Nang kumalas sila sa yakapan ay kaagad tinago ni Zymon ang kamay niyang may hawak na gunting at ilang buhok ni Zyrah.

"Okay na? Sige na umuwi ka na.Papasok na rin ako. Kailangan ko nang matulog eh. " sabi ni Zyrah at ngumiti lamang si Zymon bilang sagot.

Nang tuluyan nang pumasok sa loob ng apartment si Zyrah ay siya namang pumasok si Zymon sa kotse niya.

"Kapag napatunayan na ikaw nga nag kapatid ko, sinisiguro kong hindi ka na maghihirap. " sambit pa nito habang nakatingin sa pinutol niyang buhok ni Zyrah.

Kinuha niya ang panyo niya at doon ay ibinalot ito saka muling sinilid sa bulsa. Pagkatapos ay tuluyan na siyang umalis pauwi sa kanila.