Энэ дэлхий дээр гурван толгойтой хүн төржээ, дөрвөн тархитай хүүхэд мэндэлжээ, долоон хуруутай жаал байна гэхтэй Кастилл хүн хэн нэгнийг хайрласан гэх явдлыг адилтгаж болно. Хайр бол заяагдмал бус олдмол гажиг юм гэж бидэнд сургадаг байлаа. Гэхдээ үнэхээр тийм сэн үү? Юу ч байлаа хэзээ ч үл эдгэрэх ужиг өвчинд би нэрвэгджээ. Гэхдээ тэрхүү өвчин надад ийм гайхамшгийг мэдрүүлнэ гэж хэн санах билээ? Хайр бол бузар, худал зүйл гэж, хайр бол биднийг үхэл рүү урвалт руу чиглүүлэх тийм л гутамшиг хэмээн ямагт хэлнэ. Үнэнч зан бол цус бүхэнд нэвчсэн байх ёстой эрхэм зүйл гэнэ. Эцэст нь үнэхээр л өнөөх хайр гэгч нь намайг урвалт өөд аваачиж, үнэнч занг минь ялан дийллээ. Энэ зүйлийг хийсэн тул би хэзээ ч өөрийгөө уучлахгүй гэдгээ мэдэж байсан юм. Ингэж урвасныхаа төлөө төлөх ёстой.

Тэгээд л би өөртөө буу тулгаж, өөрийгөө энэхүү ертөнцөөс нэг удаа арчиж хаясан юм. Хэчнээн их энд баймаар буй ч өөрийн бүтээсэн гутамшиг дундаа цаашид оршсоор байх нь үнэхээр тэсэмгүй байлаа. Тэсэж чадахааргүй байсан. Хүний ертөнцөд амиа хорлох бол арчаагүй дорой үйлдэл л гэнэм. Харин миний хувьд төлбөр минь юм. Надад цаашид сайн сайхныг мэдрэх эрх гэж үгүй. Чэн Чэнийгээ харж баясах, түүнээсээ хамгийн сайхан мэдрэмжүүдийг хүртэх эрхгүй. Чи Чэн Чэнийг минь таних уу? Чамд би түүнийхээ талаар ярьж өгье.

Тэр үхвэл гарцаагүй диваажинд л очих болно. Би ийм мэтийн ярианд үнэмшдэггүй ч Чэн Чэн минь үүний талаар гүнзгий итгэл үнэмшилтэй тул ийн бичиж байна. Тэр минь хэтэрхий сайхан сэтгэлтэй, уг сайхан сэтгэл нь түүнийг гай руу ихэд чирдэг, гэсэн ч хаширдаггүй, шаламгай, нэг л хийнэ гээд шийдчихвэл огтхон ч салдаггүй тийм л тууштай нэгэн. Түүний итгэдэг зүйлд би итгэж, түүний дурладаг зүйлд би дурладаг байлаа. Надад өөрийн гэсэн зүйл юу ч байгаагүй, бүгд л миний Чэн Чэнийх. Хязгааргүй сэхүүн зантай тэр бүсгүйнх.

Түүнийг анх харах мөчид л би дурласан. Цагаан халаадтай, хар чагнууртай түргэний тэрэг рүү гүйж буй бор үстэй нэгэн. Нүүрэнд нь өвчтөнөө гэх санаа зовнилоор дүүрсэн, хөлөрч хоолой нь хатсан туранхай бүсгүй. Тэр эмнэлгийн гадаа би бүтэн шөнө зогсов. Цас дээрээс орж, салхи хажуугаас алгадан байхад ч ажралгүй зогссон байтал хүний бие гээч энэ хэврэг зүйл шууд л өвдчихсөн юм. Хуурамч ээж минь намайг зэмлэнгүй ширтээд хоёр шөнө сахиж хонов. Энэ хүүгийн биеийг эцэг эх нь үнэхээр их хайрладаг. Бараг л цэцэг шүргээд гэмтээчихээс, бороонд норвол хэмхэрчих мэт торгонд ороож өсгөнө. Хүний тэрхүү хайр гээч зүйл нь ийм л хэрэггүй эд байна гэж би боддог байв. Хуурамч ээжийн минь үдэш бүр духыг минь илээд хэлэх "Хайртай шүү, үр минь" гэх үгс, эцгийн минь хэлдэг эелдэг чин сэтгэлийн үгс.

Хүмүүн гэгч амьтан ийм л хөгийн төөрөгдөл дунд аж төрөн байжээ, мунхаг юм гэж би боддог байсан. Яаж төгссөнийг чи мэднэ шүү дээ. Чэн Чэн миний урд гарч ирээд л хамаг бүхнийг маань сүйрүүлж орхисон. Удирдлагаас надад ажилдаа улам муудаж байгааг минь сануулна. Тусгай багийн гишүүн байж хариуцлага алдах нь зүй ёсгүй хэрэг гэж үзэгдэнэ. Надад огт хамаагүй байсан, ердөө л Чэнийг харах тэгээд л боллоо. Амьдрал минь ийм л зүйл дээр тогтдог болсон. Дараа нь би гараа хугалсан, өөрөө. Хананд бүхэл биеэрээ баруун гараа савж, зүүн гараараа үен дээр нь нуга дарсан юм. Шалтгаан нь их энгийн л дээ. Чэнтэй үргэлж уулзах гэж л тэр. Түүнтэй уулзах шалтаг л олдож байвал бүх үеэ дахин хугалсан ч зүгээр. Би түүн дээр очсон. Хугарсан гараа атгаад, худлаа ёолж дүр үзүүлнэ. Эмч гэх ажлын завгүйг нь ч хэлэх үү? ийм л болзол намайг түүнтэй уулзах боломжийг нээсэн юм. Өвчтөн болох, тэр миний эмч байх. Дүр үзүүлсээр, заримдаа жинхэнээсээ ч өөрийгөө өвтгөнө. Тэгээд тэр ч мэддэг болсон мэт санагдана. Би энэ удаад бас л нэг зүйл өвдсөн гэх нэрийдэлтэй түүний өрөөнд сууж байсан юм.

- Ишин, та үргэлж л гэмтэж байх юмаа? Одоо бас юу тань өвдөө вэ?

- Энд л их өвдөж байна даа, бусдаар бол таны сайхан гарын ачаар бүх үе маань эдгэж зүгээр болсон. Таны... гэж хэлээд би гараа зүрхнийхээ харалдаа аваачаад их л зовуурьтай мэт жүжиглэлээ. Түүний хөмсөг даруй л зангираад, суудлаасаа өндийн миний урд зогсов. Тонгойгоод тэр чихнээс минь угзарч өөр лүүгээ татсан. Маш чангаар, бүр хумсалж шүү.

- Чи яагаад асуучхаж чаддаггүй юм бэ? Хамт хоолонд орох уу? Үдийн цайгаа уусан уу? Би дайлах уу? Эмэгтэйчүүд санаачлагатай зүйлсэд дуртай шүү, Ишин. Худлаа өвдөхөө боль. Маргааш би ээлжийн амралттай. 14 цагт намайг Жэжиний наймдугаар байрны урдаас ирж аваарай, одоо гар! Дараагийн өвчтөн орж ирнэ үү!

Тэр миний дэргэд их зоримог нэгэн болдог. Нүүр бардам, сэхүүн, үргэлж өөрийгөө дөвийлгөн магтагч болон хувирдаг атлаа өвдөж буй нэгнийг харахаараа үнэнхүү сул дорой болчихно. Дараа нь тэр ч намайг шохоорхож явдгаа хэлсэн, бид үерхсэн, тэгээд хоёулхнаа сүмд гэрлэсэн. Гэрлэлт, амлалт, амьдралын минь хамгийн үнэт мөчүүд, анхны шөнө, түүний бэлэглэсэн зангиа. Зүүнүүд хэзээ ч намайг өвтгөж байгаагүй ч би зүүнээс айж буй мэт жүжиглэдэг байв. Чэн Чэнийг л хөгжилтэй болгох гэж шүү дээ. Тариураа бариад намайг сүрдүүлэх нь түүний хийх дуртай ажлуудын эн тэргүүн эгнээнд байлаа. Чэн гуниглахаараа их иддэг, идчихээд жин нэмлээ гэж надад уурладаг байсан. Өөрийг нь хориглох ёстой байсан гээд л гомдчихно. Би аргадах гэж түүний жижигхэн биеийг хөнжилд ороогоод нялх хүүхэд шиг бүүвэйлнэ. Тэр гар дээр минь унтчихдаг байв. Чэн унтах үедээ шүдээ хавирдаг бас чанга хурхирдаг, шөнө ярьна шүү. Хөдлөгөөн хийж байгаад бүр үстэж байсан. Гэхдээ би хэзээ ч өөрт нь хэлээгүй юм. Түүний өөрөө мэддэг эсэхийг нь ч мэдэхгүй нууцыг мэдэж буй мэт тийм л сайхан санагддаг.

Би чамд өгүүлээд байвал дуусах нь уу? Ахиад арван мянга, хорин мянга үгс ч бичмээр байна. Түүний тухай л гэхэд арван боть ном гаргах сан.

Миний Чэн Чэн, Чэн Чэний Ишин, бидний хайр. Үнэнч хайр, мөнхийн хайр, дурлал. Баяртай, баяртай. Би үхэв.

Гэтэл бороо орсон. Яг дээрээс минь, үүлгүй цэлмэг тэнгэрээс аадар асгарч байсан юм. Тэгтэл би биш байсан. Юу гэхээр байна шүү дээ. Би биш өөр би болсон байсан. Өөр нэгэн, кастилл биш би. Хүн би. Хүн болчихсон байсан. Тэнгэрээс орж буй бороон дуслууд энэ бол бэлэг гэдгийг илэрхийлж байв. Би кастилл байхаа больсон тул, тэдний үнэнч нэр төр ч хэрэггүй, нэгэнтээ төлөөсөө ч төлсөн тул надад энэхүү хүний амьдралаар амьдарч болох эрх хангалттай байлаа.