Лиса жагсаж буй цэргүүдийн дундуур уцаарлангуй алхаад бие хамгаалагч руугаа "Юу ч алга байна! Алив нөгөө салаа руу явъя" гэж орилоод хурдан хурдан алхана. Хүмүүсийг харь гарагийн эсэхийг шалгаж буй нь тэр. Үдийн халуун нар ээж, байдгаараа халан өглөөнөөс хойш явсан тул өлсөж бас цангана.

Тэгээд "ямар халуун юм бэ!" гэж дуу алдаад гадуурх цамцаа тайлан нэг хамгаалагчийнхаа нүүр лүү шидлээ. Энэ ажлыг Лисад зөвлөлөөс заавал хийгээрэй гэж даалгасан, энэ зайлшгүй шаардлагатай гэж үзэгдсэн ч өөрийг нь хаа сайгүй алхуулаад, хөл нь ч өвдөж эхэлсэн тул уур нь их хүрээд байв.

Тэгээд ихэнх уур нь хоёр хамгаалагч дээр нь бууж байлаа. Лиса алсын зайнаас хамгаалж буй дөрвөн хамгаалагчдаа бол тоох ч үгүй, их л гэдгэр алхаж- ойр буй хоёроо бол жинхэнэ шүүсэлж байв.

- Аяга ус аваад ирээч! Гөлийгөөд зогсоод байх юм! Хурдан хөдлөөч. Хүн ажиллуулж байгаа юм бол аятайхан юм авчраарай! Ус биш жүүс авчир!

- Ёо! Чи хөлдүү юм уу? Үхсэнээ хараад байгаа юм? Би тийм хөөрхөн байна уу? Чамд харахаас биш хазахын заяа байхгүй шүү муу азгүй минь!

- Алив угаалгын өрөө лүү чиглүүлээдэх! Алив жаалаа чи бие хамгаалагч л хойно хамтдаа орох юм уу? Үгүй юм бол зайлаач ээ!

- Хөөе! Битгий хүйтэн царайлаад байгаач! Инээ л дээ. Өөдөөс ингэж ширтээд байхаар хүний урам буугаад байна шүү дээ! Хамаг эрч хүч сороод байна! Алив ярзай!

- Хөл өвдөөд байна! Нэг жаахан бариадах даа! Яагаад заавал алхах ёстой юм бэ? Би юу юм бэ? Механик юм уу?

Байнгийн үглээд, уурлаж уцаарлана. Ийм газар лав олдохгүй тансаг юм нэхнэ. Өнөөхийг нь хамгаалагчид хайхаас өөр аргагүй байдалд ороод энэ тэрүүгээр явж явж ирэхээр яасан уддаг юм бэ! гээд л уурлаад байна.

Лисаг хариуцсан ойрын хамгаалагчид бүр тамаа цайж байв. Энэ бүхний эцэст үдийн хоёр цагийн алдад үдийн хоолны цаг болсон ба тэд Лисаг дагуулан цэргийн хоолны цэгт очлоо. Лиса бүр дуу нь ч гарахгүй ухаан алдах гэж буй аятай баахан идэх аж. Бүр дув дуугүй болж хорвоо ертөнцаас ходдон салаад идэж сууж буйг нь хоёр хамгаалагч гайхангуй харна.

Үнэхээр л их өлсөж бас ядарч байсан нь илт. Нөгөө хоёр нь байдгаараа ярвайсан хэвээр түүн рүү харцаа шилжүүлээд, эргэн тэд ч бас хоол идэх хэрэгтэй тул ширээнд өөд өөдөөсөө зэрэгцэн суув.

Хамгийн сайн л гэж сонгож, шилсэн уг хоёр хамгаалагч бүр ядарч бас шантарч гүйцээд урд буй хоол руугаа их л гунигтай ширтэн хоёул сууна. Тэгээд зэрэг санаа алдлаа. Салаандаа хамгийн шилдэг, боловсролтой нь байхад энэ жижигхэн улбар үст нурууг нь гудайлгаж, уурыг нь барж одоо бүр шалд нь бууруулж байна.

Нэг нь арай хөгшин, магад Жон Хусог даргын үеийнх биз. Цэргийн хувцасных нь энгэр дээр "Ким Минсок" гэж саарал пайзан дээр томоор бичжээ. Тэр нөгөө цэргээсээ хамаагүй илүү ахмад нь илтхэн.

Харин нөгөө цэрэг бараг л тэсвэр алдан үстэй толгойгоо зулгаах аж. Түүний нэрийг харваас пайзан дээр "Накамото Юта" гэж бичсэн байлаа. Тэр нас залуу, цус шингэн гал цог дүүрэн харагдах ба Лиса руу толгойгоо эргүүлээд тэгээд нүүрээ ярвайлган, нүдээ онийлгов. Мөн амандаа "бүр хоолны дуршил бууруулчихлаа" гэж бувтнажээ. Нэрнээс нь үзвэл тэр Япон үндэстэн гэвч Солонгосоор тун дажгүй, мөн англиар ч сайн ярих ба ийм учир түүнийг Лисаг хамгаалахаар сонгож гэнэ.

Хэсэг хугацааны дараа тэд хоолны газраас гарч, зөрж өнгөрсөн хүн бүр нэгэн цэргийн нуруун дээр тухтай гэгч нь үүрүүлэн явах улбар шар үстэй эмэгтэй лүү харцаа тогтоож байв.

Тэгээд хөлс нь цувах залуу цэрэг лүү харцаа тогтоож, зарим нь инээжээ. Улбар үст яг л морь унаж буй мэт аашилж, бараг чүү гээд орилох шахуу их л жаргалтай. Ийнхүү гурван ч салааны бэлтгэл хийж буй цэргүүдийн дундуур тэд явсан байна. Үнэндээ энэ хугацаанд тэд нэг ч цэрэг харь гарагийнх гэдгийг илрүүлээгүй билээ. Тагнуулд байсан Кастиллчууд нь өндөр албан тушаалтнууд байсан, тэд бүгдийг нь буудчихсан. Харин энгийн цэргүүд дунд лав хүн байхгүй байв. Лиса бүр сүүлдээ нүүгээд явчихсан байхад шал дэмий зүйл хийлгээд буй мэт санагдаж гэнэ.

Залуугийн хөлс цувж, хажууд буй арай ахимаг настай цэрэг нь дотроо инээх аж. Яг л хошин шог ч мэт. Зөвхөн Юта гэх цэргээр үүрүүлнэ гэж зөрүүдлэх улбар үст, адуу мал ачаа чирэх шиг харагдаж буй эр.

Тэгээд тэд ийнхүү бэлтгэл хийж буй цэргүүдийн дунд алхан орлоо. Нар бүр улам халуунаар ээх ба бүр халуу шатам болж эхэлнэ. Ийм халуунд хүнд үүрүүлнэ гэдэг нэмж хөлрөхийн нэр ч хөл өвдөж байснаас л дээр ажээ.

Лисагийн нүд нь сүүмийж бүр хамаг гал нь буурчихсан, ер нь цэрэг шалгаад байна уу? хүнд үүрүүлээд унтаж байна уу? гэдгээ ч бараг ялгахаа больчихсон амьтан бүх эрч хүчээ алдчихсан явна.

Гэтэл гэнэт улбар үст "Зогс!" гэж байдаг чангаараа Юта гэх цэргийн чих лүү орилов. Яг л хаан сэнтий дээрээсээ харц ард руугаа тушааж буй мэт. Гэхдээ их нухацтай гэгч нь.

Залуу зэрэг нэг татвалзаад чимээгүй болоод,

- Яасан бэ?

- Алив өгзгөө хурдан хөдөлгөж үз! Баруун тийшээ гурав алхаад урагшаа яг долоо алхаад зогс!

Цэрэг яг хэлсэн үгийнх нь дагуу хийж гэнэ. Улбар үстийн нүд нэг цэрэг дээр бууж байв. Магадгүй Солонгос, Хятад хоёрын эрлийз ч мэт. Энэ бүсэд Хятад байна гэдэг бол цагаач байсан гэсэн үг. Ямар нь хамаагүй Ази залуу Лиса руу бараг бүлтрэх нь үгүй гэлтэй харж, шүлсээ залгин хар хөлс нь цутгав. Яг л үхэх гэж буй мэт царай нь хувхай цайж, нүдэнд нь нулимс дүүрээд ирэх шиг санагджээ.

- Чи чинь...

Юта үнэхээр л нухацтай цаг агаарыг Лисагаас энэ хоромд мэдрэх аж. Тэр бүтэн өдөржин хөгийн шулам, адсага шиг ааш зан гаргасан. Харин энэ удаад бол бүр тэр тэс өөр. Өөрөө үсэрч буугаад өнөөх цэргийн цэргийн урд тулан зогслоо. Түүний хоолой бага зэрэг чичирхийлнэ.

- Чи их том бэлэг хүртсэн байна. Би хэнд ч хэлэхгүй. Сайхан амьдраарай. Нэр чинь сайхан нэр байна. Жан Ишин. Дэлхий чамайг ивээжээ.

Лиса инээмсэглээд залуугийн мөрөн дээр нь аяархан цохилоо. Юта гайхангуй Лисагийн зүг ширтэх зуураа ямар нэг зүйл мэдрэх аж. Нэг тийм хүүхдийрхүү гэхдээ их зэврүүн.

Тэгээд Лиса Юта руу,

- Алив тонгой муу анааш минь! Хөл өвдөж байна! Олигтойхон тонгойгооч дээ! Над шиг хөнгөхөн хүнийг ганц цаг үүрчхээд ядраад байгаа бол чи энэ дэлхийд төрсөндөө харамссан дээр!

Цэрэг амандаа Японоор,

- Амаа тат! Хөгийн эмэгтэй минь! Зуун тоосго шиг хүнд юм байж!

Лиса түүний чихнээс угзарч татаад,

- Би байна аа! Япон хэлтэй шүү! Муу турь муутай шонгийн мод минь!

Лиса японоор түүн рүү ингэж орилоод араас нь удаан байна гэж дарамталлаа. Ингээд Юта цэрэг түүнийг үүрсээр яван явсаар, нэг л мэдэхнээ нуруун дээр нь буй үглээ шаазгай бүр таг дуугүй болж гэнэ. Гайхан түүнийг чагнавал бүр нам унтчихсан байлаа. Юта түүнийг бага зэрэг унтуулахыг хүссэндээ удаанаар явж гэнэ. Инээмсэглэл түүний нүүрэнд яагаад ч юм өөрөө тодрох аж.