Үнэр мөн үхэл. Үхсэн бас гоц үнэртэх чадвар. Чэёон хаана юу байгааг андалгүй мэдэж байсан. Тэр үнэртэж байсан. Үхсэн бол одоо дахин амьдарч буй гэсэн үг.

Би цаашлан эргэцүүлж, энэ хачин тохиолдлуудыг гайхан бодох зуур хэсэг хугацаанд хоосон зүйл рүү гөлөрч орхисон ба Чэёон миний мөрийг зөөлхөн базлаад, би хараагүй ч тэр хүчилж инээх шиг аядав. Бид хогийн цэг дундуур хөндлөн гулд гатлаад, элдэв өмхий үнэр шингээсээр нэг юм байгууламжаас бага зэрэг холдлоо. Эргэн тойрон хав харанхуй, тонгойгоод газар хол мэт санагдам бүрэнхий шөнө, ард буй төв лабораторийн дэлбэрэлтээс үүсэх их гэгээ л бидний зарим хэсгийг зурвас гэрэлтүүлнэ. Бидний сүүдэр газарт хааяахан үзэгдээд, сарнина. Эергээр төсөөлвөл ард минь аварга биетэй хүмүүсийн галын наадам болж байна. Харин галыг ноцоож буй зүйлс нь хэчнээн зуун хүмүүс аж.

Амьсгал давхцаж илүү хурдан алхсаар л байв. Би яаравчилж учир шалтгаан даруй мэдэхийг хүсэн, ийм нөхцөлд Чэёоноос даруй лавлахыг хүссэнгүй. Энд буй хүн бүр л амьд үлдэхийг хүсэж байгаа учир дуугүй байж, Чэёоны зөөлхөн баруун гараар нь долоовор болон дунд хуруунуудаа ороолгон чирүүлнэ. Миний дүү л гараас минь ингэж хөтлүүлдэг байж билээ.

Чэёон хаана юу байгааг таамаглаж, хаашаа л харна сохор шөнө дунд тэр зүг чиг ямар нэг аргаар, (үнэрлэх мэдрэмжээрээ) хичээнгүйлэн заах ч, би энэ бүгдэд анхаарлаа төвлөрүүлж нэг л дөнгөхгүй байв. Зүгээр л салхины аясаар хөдлөх хамхуул адил махан биедээ хувилаад, бүдэрч унаж, уйлж буйгаа ч үл анзаарна.

Бидний ард шатсаар үлдэх том байгууламж уруу толгойгоо байнга эргүүлж, тэндээс сонсогдох буудалцааны дуу, үхэгсдийн орилоон толгойг минь гашилгаж, энэ бүх чимээ намайг үнэнхүү ядраана. Хүн үхэх чимээнд дасал болохоор хугацаа өнгөрсөн ч, үхлийн чимээ хэзээд л аймшигтай байдаг хойно. Үүнээс гадна Еэрим харь гаргийнх, Лиса чихэн дээр минь амь тавьсан, Чэёон надтай ижил үхсэн. Би үхээд амилсан. Дэлхий рүү Кастиллчууд дайрах гэж байгаа. Харь гарагийн хүмүүс намайг өөрсдийнхөө нэн гэж андуурсан.

Амьсгаагаа гаргах хэрэгтэй. Уйлах хэрэгтэй. Хашхирч, таарсан бүхнээ хэмхлэх хэрэгтэй. Би тайвширмаар байна. Өндөр уулан дээр гарч, ширүүн салхинд алгадуулж, хоолойгоо сөөтөл орилсон ч тайтгаралд би хүрэлцэхгүй мэт. Энэ үзэгдэл ихэнх кинонууд дээр тод илэрдэг. Толгод дээрээс сөнөж буй, шатаж буй барилгыг харан зогсох. Бид цаашаа урт хугацааны турш алхсаар, эрдэмтдийн төв бааз бяцхан хонгил мэт үзэгдмээр газарт ирсэн байв. Газар доороос галт улаан цэцэг дэлбээгээ нээх адил дүрэлзэх тэр газар. Энэ үзэсгэлэнтэй биш сэтгэл урам.

Би хүндээр амьсгалж, дороо сөхрөн суугаад уруулаа хазлаа. Хэн ч юу ч ярилгүй, чив чимээгүй, гашуудалтайгаар явсны эцэст одоо хэнд нь ам нээх тэнхэл үгүй болжээ. Миний бие сая болсон бүх зүйлээс болж итгэл, хүч алдан хэр их сульдсанаа булчингийн эд бүрээрээ мэдэрнэ. Хөл өөрөө хумигдаж, нуруугаараа газар тэрийн унав. Нүцгэн арьсаараа өвс мэдрэх зуураа бие минь сэтгэлийн шархандаа дийлдэж зүүрмэглэх аж. Ким Согжин болон Чэёон хоёр мөн л шууд унацгаан, тэр даруй тэр хоёрын хурхирах чимээ тодхон дуулалдан, шууд л унтаж орхив.

Бодох зүйл хэчнээн их. Төөрөгдөл, уртаас урт төөрдөг замын хаана нь яваа юм бол доо. Чимээгүй агаартай барьцалдан наалдаж, биднийг унтуулах гэсэндээ хорхой шавж ч чимээгүй болох шиг. Би унтаж байна. Үнэхээр их ядарчээ.

Зовхинд үүр цайж буй нь мэдэгдэн, үл ялиг гэрлийн илч нүд хайрна. Зовхи минь дээшээ өргөгдөж, мандаж буй нарыг харах хүсэлдээ хэчнээн тэмцэн, хүсэх ч нэгэнт л чадал барагдсан ажээ. Үүрээр зүүдэнд минь гэрийнхэн минь бүгд ирж, Еэрим биднийг галд цовдлон шатаах шиг өвдсөөр тарчлан хонов.

Хүнд хүнд гутлын чимээ чих дэлдсээр, бидний зүг хүмүүс ойртож буй нь чанга сонсогдоно.Чихэнд ирэх чимээг хүлээн авсаар, шууд нүдээ нээе гэвч нарны эгц тусгал нүд хорсгож, зовхи минь таталдана. Лисаг хөнөөсөн тэр хүнтэй хамт явсан цэргүүдийн гутлын чимээтэй тун төстэй, гэвч илүү хүнд, төмөр тоногууд нь хоорондоо муухайгаар хавиралдаж, ойртох тусмаа хөл нь улам хурдсаж байв. Бүхэл шөнөжин энэ чигээрээ үхэх мэт л унтсан би ойртох гутлын дуунд зүрх бараг үхсээр, нүдээ яарангуй нээж өндийсөн ба Чэёон амандаа амьтны арьсны муухай үнэр болон хүний үнэрийг муулсаар мөн л босов. Миний хөл гар салгалж, хаа таарсан газар луугаа зугтахаар шийдэн бэлтгэх байдалдаа авангаа ирж буй хүмүүсийн зүг нүдээ дүрлийлгэн ширтэв. Жэнни, Мин Юнги, Ким Намжүүн гурав бидний зүг гүйх аж.

Чэёон Ким Согжинийг дуудсаар түүнийг сэрээж, хав халтар, угаарын утаанд өнгөө алдсан нүүрээрээ дүүрэн инээмсэглэж, гараараа даллана. Тэр гурвын ард нэлээн хол газар нисдэг тэрэг харагдаж, үүдэнд нь нэг хүн зогсож буй мэт авч нүдний харах хүрээ энэ хүрээд зогсов. Ерөнхий төрх нь Жон Хусог сэтгүүлчтэй тун төстэй санагдана.

Жэннигийн нүүрээр дүүрэн шаналал болон санаа зовнил дүүрч, тэр нөгөө хоёроосоо ч хурдан гүйсээр бидний урд ирэн зог туссаар номхон зогсов. Чэёон, Жэнни бид гурвын нүдэнд тэр даруй нулимс цийлгэнэж, цэлмэж, өөр зүйлд хүрэлцэх зайтай болсон зүрхэндээ чангаар уйлж байлаа.

Би тонгойсоор, хоолой минь цахиртсаар, Чэёон болон Жэнни рүү ээлжлэн хараад тэднийг чангаар тэврэв. Бид дор бүрнээ цурхиран уйлахаас ч илүүтэй шаналаж, чив чимээгүй гэмшилд ороогдоно. Жэнни гараа цусыг нь гартал базаж уруулаа хазсаар уур гунигаа хүлцэнэ.Би тэдний мөрүүдээр нь гараа явуулсаар өөртөө ойртуулав. Тэр хоёр над уруу улам шахан зогсож, нүүр нүүрээрээ тулцгаан бие биенийхээ халуун амьсгалыг мэдэрцгээнэ. Эгч дүүсийн үнэр. Эгч дүүсийн амьсгал. Бид бүгд л Лисагийн талаар бодож буй нь илт.

Аагим халуун Монголын зун айлчилж ирснээ мэдэгдэн дээрээс ээж, эргэн тойронд хаа сайгүй элс үзэгдэнэ. Өчигдөр шөнө хөл доошоо сууж, хальтраад өгсөж уруудаад байсан нь бидний байсан газарт элсэн манхан хэд хэд байсан аж. Бид тэврэлтээсээ салцгаан, амьсгаагаа даран зогсох үед би Чэёоны умард зүг рүү гайхангуй, харцаа үл салган ширтэхийг анзаарч би ч мөн эргэж харлаа. Төсөөлөө ч үгүй зүйл харах нь тэр.

Бусад маань ч гэсэн шууд л анзаарч, бид бүгд умард зүг рүү анхаарлаа хандуулна.

Зэрэглээн дунд эхлээд морины хөл болон урт хар сүүдэр, дараа нь хоёр морьны хөлний төвөргөөн чихэнд дуулдаж, их говийн зэрэглээн дундаас бидний нүдэн дээх нэг морьтой хүн, хажуу морин дээрээ шуудайтай зүйл тэгнэсээр гарч ирэх аж.

Чэёоны амандаа бувтнахыг сонсов.

Лисагийн үнэр.

Морьтой хүмүүсийн дүр улам тодорсоор, би нүдээ томруулан, морьтой этгээдийн хойноос нар тусаж царайг нь үл харуулна. Бид нөмөрт нь нуугдах ойгүй, хоноглож болох агуйгүй, бүх зүйл хамар доор мэт харагдах тал газрын дунд, элсэн дунд унтацгаажээ. Морьтон толгойгоо алчуураар ороож,толгойдоо зүүлттэй бололтой, шүрэн зүйлс хоорондоо хавиралдах нь сонсогдоно. Бид энэ гэнэтийн, хачин этгээд гэмээр үйл явдалд хариу үзүүлж үл түвдэн, царцсан мэт газарт шигдэцгээн зогсоно.

Ойртож ирэхэд нь царай нь тод үзэгдвээс энэ нь Ази царайтай, Япон Хятад, Солонгос гэхэд арай биш нэгэн ба салхинд ээгдсэн бага зэрэг бордуу арьс, толгойноос нь унжих сувдан зүүлт, өмссөн хувцасных нь энгэрээс дээл гэдэг нь мэдэгдэн Монгол хүн гэдгийг нь шууд л ойлголоо. Гэвч тэр арван зургаан нас ч хүрээгүй гэмээр жаахан охин, нүүрээрээ дүүрэн инээмсэглэл тодруулан бидний зүг ширтэнэ. Онигор нүдтэй, булцгар хацар, нимгэн уруултай бяцхан охин бидний бараг урд тэртээ зэрэглээнээс хэд л алхаад өмнө минь ирж, орон зайг алгасах мэт болов. Тэртээ алсад харагдаж байсан, одоо бидний урд.

Шуудай гэж бодсон зүйлийг сайн ажиглавал хүнийг морины нуруун дээр тэгнэсэн мэт үзэгдсэн бөгөөд, хүрэн алчуураар ороосон тэр хүний алчуурын үзүүрээс улбар шар үс цухуйж байлаа. Тэр хүн хүндээр амьсгалж, аймшигтай тарчлан өвдөх мэт татвалзах ба энэ зуур би хэн гэдгийг нь унжиж буй гараас нь шууд л танив.

Чэёон бид хоёр зэрэг урагшилж, даавуунд ороогдсон хүнийг газар буулгалаа. Түүнийг хойш хэвтүүлж, үснийх нь урдуур орсон үсийг хойшлуулсаар царайг нь ил гаргав.

Алчууран цаанаас түүний царай тодорно. Энэ Лиса байна. Нүдэнд минь даруй нулимс цийлгэнэж, цоохортсон байсан ч зүв зүгээр болтлоо эдгэсэн түүний хацраар долоовор хуруугаа гүйлгэв. Тэр амьсгалж, халуунд тийчигнэн, тарчлан өвдөх мэт хүндээр аахилна. Бурхан минь, тэр амьд байна, амьсгалж байна.

Би толгойгоо өндийлгөсөөр өнөөх охин руу харав.

Тэр охин миний дээрээс таатайгаар мишээж, гэнэн цайлган гэгч нь инээмсэглээд,

- Одоо цаг нь ирлээ. Дөрвөн махбод бүрэлдэн, цугларлаа. Би та нарыг их удаан хүлээсэн. Намайг ойлгож байгаа биз дээ? Ким Жисү.

Бусад нь Монгол охины амнаас унах үгсийг ойлгохгүй, Жисү болон тэр хоёрын хооронд нүдээ гүйлгэсээр гайхацгаан юу ч хийхээ үл мэдэцгээн зогсоцгооно. Тэд ахин нэг газар цугларлаа.