Би бага балчир байхдаа дэлхийн дулаарал, хүнсний дутагдал, хүмүүсийн хэт нягтшил, хэдхэн жилийн дотор хэдэн зуу дахин ѳссѳн дэлхийн хүн ам, мѳхѳж буй амьтад, мѳн "Хүн тѳрѳлхтѳн байхгүй зуун жилийн дараа" орчлон ертѳнц хэрхэн ѳѳрчлѳгдѳх тухай кино үзсэн юм. Хүмүүс надад яг л зунгааралдсан хѳвд шиг санагдаж байлаа. Усанд хэт элбэг байдаг ургамал шиг. Далай руу хог хаягдлаа хаяж, сая сая загас бохирдон үхэж, төрөл зүйлүүд нэг мөр устан үгүйрч, дэлхийн дундаж температур ч урьдаасаа өсжээ. Гэсэн хэдий ч энэхүү өөрчлөлтүүд ердөө л өчүүхэн хэсэг нь байв. Тэр нэвтрүүлгийг цааш үзнэ гэхээс яс хавталзаж байв. "Хүн тѳрѳлхтѳн байхгүй зуун жилийн дараа" дээр хүн гэгч амьтан байхгүй бол дэлхий ямар болох тухай гардаг юм. Өнөө үзэсгэлэнт шилэн, гялтгар барилгуудыг ороон ургамал ургаж, зэрлэг амьтад өнөө барилгыг гайхан ширтэнэ. Дэлхий лав миний харж буй тэр л дэлхийгээс хамаагүй үзэсгэлэнтэй байсан юм даг.

Би хэсэгхэн зуур огт хүнгүй дэлхийг мѳрѳѳдсөн. Эсвэл хэсэгхэн бүлэг бүхий, цөөн хүмүүстэй дэлхий. Ямар нэг үхлийн халдварт өвчин дэлхий даяар тархаж, үй түмэн хүн үхэж үрэгдвэл хэчнээн сайхан бол гэж хүртэл бодсон юм. Хүн гээч шимэгчид хүй олноороо хүйс тэмтрүүлээсэй. Өнөө бодол минь нүдний өмнө амилжээ. Энэ бүх үхэл үгүйрлийн дараа бид нэг мөр ойлгоно гэдэгт би итгэнэм. Бид нэг мөр устаж үгүй болох заяатай тийм төрөл мөн үү?

Хүмүүс үзэсгэлэнтэй. Хүмүүсээс сайхан зүйлийг бид олж харсаар л байх болно. Үзэсгэлэнт соёл иргэншил, уран зураг, яруу найраг, хөгжим, бүжиг, хайр, гэр бүл, ёс заншил, ариун гэгээн мөн чанар. Хамгийн гайхамшигтай нь хайр. Хэн бүгд, амьтан бүгд ижлээ, үрээ хайрланам. Дэлхий ч үрээ хайрланам.

Би Гванжу руу явахаас арван дѳрвѳн хоногийн ѳмнѳ зурагтаар "INFERNO" гэдэг кино үзсэн юм. Уг кинонд дэлхийн хүн амыг цѳѳрүүлэх тухай гардаг юм. Хэдэн мянга биш хэдэн сая биш, хэдэн тэрбум хүний ундны усанд үхлийн хор хийх гэж байдаг. Нэг залуу өнөө хороо байрлуулчхаад амиа хорлочихсон байдаг юм. Тэгээд нэг бичлэг үлдээчихнэ. Найдвартай газар тохирох өдөр нь цацаарай гээд үлдээвч үхчихсэн л хойно өнөө бичлэгийг нь үзэж орхино. Хүн төрөлхтөн хэт олширчээ, дэлхий биднийг даахгүйд хүрчээ. Тиймээс уг залуу уутанд хор хийгээд цаг нь ирмэгц нөгөөх нь дэлбэрэхээр байрлуулж. Энэ бүхний эсрэг нэг олон улсын байгууллага тэмцэж, ѳвгѳн эрдэмтнээр хорыг хаана байрлуулсныг хайлгана. Дурлалцаж явсан бүсгүйдээ сэжүүр үлдээснийх нь араас л өвгөн эрдэмтэн мөшгиж гарна даа. (Гэхдээ үүнийг хор байсан уу халдварт ѳвчин тараах гэж байдаг эсэхийг бас санахгүй байна. Нян ч байсан бил уу?)Уг кинонд зориулж би Дантэгийн "Там" зургийг дуурайж зурав. Тэгээд ѳнѳѳх зургаа эргэлзээгүй шатааж орхисон. Энэ үзэсгэлэнтэй ч би хэзээ ч даахгүй байсан юм. Хаашаа л харна зовж тарчилж буй хүмүүс миний хүртэж, тэсэж чадах зүйл биш байсан ба бүх бийр будгаа ч шатааж билээ. "INFERNO" гэдэг нь там гэсэн үг.

Еэрим миний ѳмнѳ хоолойгоо засан, урд минь суусан хэвээрээ, тунгалаг хүрэн нүдээрээ тас ширтэх аж. Тэр миний бяцхан дүү, үдэш бүр ширэлдээг нь гаргаж ѳгдѳг жижигхэн охин хэвээрээ л юм шиг харагдах юм. Би түүнийг үзэн ядаж, харааж чадахгүйдээ бухимдана. Тэр хэр удаан миний дүү байж амьдарсан бол? Түүнээс мэдэрдэг байсан тэр хайр бүгд хуурамч байсан гэж үү? Хайр хуурамч байж болдог гэж үү? Цаашид жүжиглэхийг би хүссэнгүй. Ямар хэрэгтэй гэж?

- Дэлхий бидний талд бий. Цэрэг минь. Байгаль бидний талд бий.

- Еэрим. Дүү минь. Чи намайг ѳѳрсдийн нэг биш гэдгээ мэднэ шүү дээ. Яагаад ингэж их намайг ѳѳрсѳддѳѳ нэгтгэхийг хүсээд байгаа юм? Би дэлхийг үргэлж сонгоно. Чи худлаа ярих үедээ эрхий хуруугаа гаран дотроо хумьж баздаг. Ярьж байх зуураа чи гурван удаа базлаа. Яагаад худлаа яриад байгаа юм? Чи миний бяцхан дүү мѳн байна шүү дээ. Еэрим!

- Одоо больж үз! Хүмүүс та нар үнэхээр тэнэг юм! Би чиний дүү биш! Чам шиг дорой нэгэнд би ингэж их хугацаагаа зарцуулалгүй буудах л хэрэгтэй байсан юм! Хараал ид!

- Еэрим. Ээж аав яасан юм? Дүү нар маань амьд уу? Чи тэдний талаар юу мэдэх вэ? Чи ямар нэг зүйл тэдэнд хийгээгүй биз дээ? Тийм үү?