Жисү бодно.

Бид яагаад харамсаж гашууддаг юм бол? Түүний байсан зайг нь үгүйлж, цамцыг нь тэврээд унтдаг юм бол? Ирэхгүй гэдгийг нь мэдсээр байж дэмий зүйлд гашуудаж, зүс царай сэтгэл зүрхээ хоромхон дотор гээдэг юм бол? Хүчтэй нэгэн биш болохоороо цурхиран уйлдаг гэж үү? Сул дорой хүмүүс л аз жаргалыг мэдэрдэг юм уу?

Хорин таван давхраас доошлохдоо би хѳл алдан, хоёр болон гурван ч удаа шатны уруу ѳнхѳрч унан, хѳл гар, нүүрний минь зарим хэсэг шалбаран ѳвдѳх ч хамаа алга. Миний зүрх цохилохгүй, амьсгал минь түгжрэх мэт санагдан нулимс урссаар, би урдах замаа ч сайн харж чадахгүй, үргэлж нүдээ арчих шаардлага гарна. Түүнийг амьд байх боломжгүйг мэдэх ч итгэл найдвар цээжинд гэрэлтсээр л байх аж. Түүнийг амьд үлдэж, зүв зүгээр босоод ирээсэй гэх хүсэл.

Гадаа бороо гэнэт л шаагьж, удалгүй чимээгүй болов. Энэ бороо хэсэгхэн, гурав дѳрѳв дусаад л арилсан бѳгѳѳд, барилгын цонх, болон гадна талын чулуунуудыг хэмхэлж эвдлэн, юмны хайлах бутрах чимээ тэрхэн зуур чихэнд хадна. Миний бие согтуу юм шиг л нааш цааш найган, алхаж буйгаа ч мэдрэхгүй байгаа мэт санагдана. Ухаан мэдрэл болоод бодол сүнс минь хаана ч юм тэнүүчилнэ. Толгойноос минь цус шүүрч, бугуйн дээр минь том ч шалбархай үүссэн байв. Гэвч ѳвдѳлт огт алга бѳгѳѳд Ким Намжүүн миний араас орилно. Түүний үгс чихний хажуугаар л гарч, би биеэ мэдрэлгүй уруудсаар л байв. Хорин таван давхар гэдэг уртаас урт зам, гунигаас гунигт ертѳнцѳд хүрэх нэгэн шулуун мэт санагдана.

Бороо дусаад л арилчихсан.

Би шилэн хаалгыг татсаар гадагшаа гарлаа. Хэсэг зогсон түүнээс амьсгалах чимээ сонсогдох эсэхийг чагнав. Гэтэл би Ким Намжүүний, бусад нисдэг тэргэнд буй хүмүүсийн л амьсгалыг сонсохоос биш ѳѳр нэгэн бүдэгхэн, энхрийхэн хэмнэлийг эрэх ч үл сонсогдоно. Би гар чийдэнгээ тусгасаар барилгыг тойрон, гэрэлд үзэгдэх бүхнийг зүрх эмтрэн ширтсээр алхана. Чийдэнгийн гэрэл дээшээ доошоо, хаа хамаагүй тусгагдан би түүнийг эрсээр л байна. Амьсгал давхцаж, уруул минь ѳмѳлзсѳѳр би түүний нэрийг хашхичин дуудна. Яс минь үйрч бяцран, хумсны минь завсраар зүү шигтгэх мэт ѳвдѳлт цээж эзлэн, би хаана яваад байгаагаа ч үл мэдэрнэ.

Би түүнийг оллоо.

Тэр дээшээ хараад хэвтэж байв. Түүнээс ямар ч чимээ үл гарна. Мангар юм шиг инээж, намайг тэвэрдэг гар. Мѳрѳн дээр минь налаад уйлж байсан тэр нүд нь... Ийм зүйл харсандаа хѳл минь урагш ч алхахгүй, хоолойгоос маань дуу ч үл гарна. Түүний нэрийг дуудан орилж байсан уруулаа би цус гартал нь хазаж, түүний толгойн хажууд сѳхрѳн суув. Үзэсгэлэнтэй, шингэж буй нар адил улбар үстэй, булцгардуу хэдий ч хѳѳрхѳн хацар, итгэл найдвар болоод амьд үлдэх хүслээр тэмүүлж асан байсан энэ нүдэнд одоо ямар ч гал алга.

Би толгойг нь ѳвѳр дээрээ зѳѳлхѳн тавин, түүний үсийг аяархан иллээ. Түүний эрэмдэг болсон хацар, арьсыг нь хараад би амаа дараад дотроо орилов. Хүчлийн бороо энэ бяцхан охины арьсыг юу ч үгүй түлж, хүн харахын ч эцэсгүй ѳрѳвдѳм болгосон байлаа. Сахиусан тэнгэрийн мэт түүний инээмсэглэл ч нүүрнээс нь арилжээ. Бүхий л нулимс минь шавхагдан, цаг хугацаа бидний хажууд сѳхѳрнѳ. Бурхан түүнээс амийг нь булаасан, гэвч ханахгүй үзэсгэлэнтэй энэ оршихуйн биеийг хүртэл цоохорлож орхисон байна. Би гараараа түүний магнайгаас хацар дагуулан зѳѳлхѳн илж, түүний энгэрт мэгшинэ. Бие нь аль хэдийнээ мѳс мэт хѳрч, зүрх нь амьдын чимээ гаргахаа байжээ.

Энэ ертѳнцѳд бид бороонд ч норж чадахгүй болон хувирсан аж. Ижилхэн л гамшигт нэрвэгдэж, амьд үлдэхийг хүсдэг боловч нэгнээ хѳнѳѳж, амийг нь үрж чаддаг болсон байна. Ийм хүнд нѳхцѳлд элэг нэгтнээ хѳнѳѳхдѳѳ тэд инээмсэглэж чадна. Үс, цамцаа бороонд норгоод гүйдэг байсан тэр ѳдрүүд ахиад хэзээ тохиох бол? Малгайгаа ѳмсѳѳгүй гэж ээждээ загнуулж, найзуудтайгаа инээн алхдаг тэр ѳдрүүд ахиад ирэх болов уу?

Лиса минь... Чи минь...

Түүний юу үйлдэж, юу туулсныг би мэдэхгүй. Хэчнээн нүгэл, амь, нулимс урсгасныг мэдэхгүй. Гэвч бид хайрлаж эхлэх цагт бусад бүхий л муу зүйлс нь бүрэлзэн алга болдог. Түүнээс гэрэлтэх хурц гэрэл харанхуйг устгаж чадахгүй ч, түүнээс тод харагдана. Уй гашуу гэж юу вэ? Үхэл гэж юу вэ? Би Лисаг ѳнгийн олон цэцэгс дунд үлдээсэй гэж хүссэн. Түүнийг хүчлийн бороо түлж, эрээн цоохор нэгэн болсон ч үзэсгэлэнтэй зүрхийг нь бѳхѳѳж хүчрэхгүй. Амьд цэцэгс, цэлмэг тэнгэр доор би түүнийг үлдээхийг хүссэн. Гэвч энэ газарт шарлаж, хатаж, гэмтсэн ѳвснѳѳс ѳѳр зүйл байсангүй.

Би ѳнѳѳх ѳндѳр барилгаас ѳнгийн баахан цааснууд олоод, түүнд бүхэл шѳнѳжин цэцэг урлав. Улаан, ногоон, ягаан, цагаан ѳнгийн хиймэл цаасан цэцэгс дунд түүнийг хэвтүүлнэ. Хѳл гар, нүүр, түүний биеийг хүрээлүүлэн ѳрж тавив. Жинхэнэ цэцэг бас бороо үгүй дэлхийд чи энэ хүйтэн, цементэн шалан дээр, дээшээ харахад харанхуй тэнгэр л угтах газар амьсгал хураалаа. Би түүнийг оршуулахыг хүссэнгүй, энэ чигээр нь орхин, гашуудал илэрхийлэн суусаар нэг л мэдэх нь ѳглѳѳ болчихжээ. Ургах улаан нар хүйтнээр дүнсийн мандахад түүний урссан цус, аниатай нүд нь тод үзэгдэнэ. Түүнийг үлгэрт гардаг цасан гоо мэт цэцгээр хучиж, оршуулгыг нь хийсэнгүй.

Ѳнѳѳдѳр хүчтэй шуурга болох учир бид нартай уралдан "Чѳлѳѳт бүс"-рүү даруйхан нислээ. Ким Намжүүн нисэхийн ѳмнѳ биеийн минь энд тэнд цэвэрлэн, шархны боолт гурван ч газар хийж ѳгѳв. Миний бие тэнхэл гэхээр зүйлгүй болж, Лисаг дээврээс түлхэж буй тэр дүр зураг зурагдсан хуурцаг шиг л ахин дахин тоглогдоно. Эдгээр залуус дуугаа хураасаар, үг хэлэлгүй чимээгүй л сууцгаана. Нисдэг тэрэгний дуунаас ѳѳр зүйл хадахгүй, хэн нь ч огцом хѳдѳлгѳѳн, элдэв чимээ гаргахгүй. Бид дѳрвѳн цагийн турш үг ч үгүй, юу ч үгүй ѳнѳѳх инээж байсан, бүжиглэж байсан мѳч үгүй явсаар Чѳлѳѳт бүс-д ирлээ.

Ѳндѳр гэгч хана ѳѳдѳѳс минь угтах бѳгѳѳд, үүнийг тойроод нэг ч үхдлийн мѳр, чимээгүй. Тойруулаад ѳндѳр, ѳндѳр ханануудаар хүрээлэгдсэн нэг том ѳргѳн газар, жижиг биш, дунд зэргийн нягтшил ѳндѳртэй хот мэт зүйл аж. Би иймэрхүү газрыг Юрийн галавын цэцэрлэгтэй ижилхэн гэж хэлэх бага зэрэг хачин зүйрлэл ч таван ширхэг Юрийн галавын цэцэрлэгийг зэрэгцүүлэн барьж, хэсэг тус бүрт улсууд, ямар нэг нийтлэг шинжээрээ хуваагдсан мэт санагдав.

Бид нисдэг тэрэгний нээлттэй зогсоол буй газарт газардан, хэн нэгэн ирэхийг хүлээв. Цаанаас нь буу барьж бүрэн зэвсэглэсэн цэргүүд олон тоотой гарч ирцгээн биднийг тосон авлаа. Тэдний нэг нь бусдаасаа урд гарч ирэн, ѳѳр нэгэн мэдээллийн систем хариуцдаг бололтой залуу гарч ирсээр бидний нэр болон харьяаллыг асууна. Бүхий л талаас нь бидэнд шалгалт хийж, бид бүгд цэвэр нэртэй, гэмт хэрэггүй учир асуудал тулгарсангүй. Тэнд байсан цэргүүдийн хоёр нь Ким Намжүүн болон Мин Юнгиг таньж байсан ба бүх л нисэж чадах хүмүүс албадан татлагаар армид нэгдэж байгааг хэлэн, тэдний авч явна гэж хэллээ. Харин Ким Тэхён, Жон Жонгүг болон бид гурав "Чѳлѳѳт бүс"-ийн энгийн иргэдийн бүртгэлд орж, энд цаашид яаж амьдрах талаар нэгэн цэрэгт биднийг хариуцуулан ѳгѳв. Бид хоёр тийшээ хуваагдан салахаар болж, дугаар эсвэл пайз маягийн зүйл бүгд гар гартаа авав. Ким Намжүүн, Мин Юнги хоёр шууд л бүс дэх цэргийн бааз руу явахаар харин бид ѳѳр тийш явахаар боллоо.

Ким Намжүүн над руу эргэсээр миний урд ирж зогсов.

- Миний бодлоор бол Ким Жэнниг энгийн иргэд дунд оруулалгүй, бид нар шиг нэгдсэн армид цэргээр шууд оруулна. Пак Чэёон болон Ким Согжин хоёр тѳв лабораторид очно. Пак Жиминийг би Бэмбэмтэй хамт байна гэж бодож байна. Ким Тэхён, Жон Жонгүг хоёр цаашид таныг харж хандан, гэр бүлээ олж тусалж чадна. Ким Жэнни бидний нэг байсан, мѳн та тэдний найз мѳн эгч учир бид халамж тавихаас буцахгүй. Алив залуусаа, та нар түүнд анхаарал хандуулна биз дээ? Хэрвээ танд ямар нэг хэцүү зүйл тохиолдвол Жон Хусог сэтгүүлчийг олж уулзаарай. Таныг найзуудтайгаа уулзахад, хэрвээ ямар нэг зүйлд... Бидний нэрийг хэлбэл тэр танд эргэлзээгүй тусална.

Ким Тэхён, Жон Жонгүг хоёр тэр даруй толгой дохисоор, Намжүүний оногдуулах үүргийг хүлээн авснаа илэрхийлэн, бид дээвэр дээрээс хоёр тийшээгээ салан явлаа. Би Ким Намжүүнийг явахаас ѳмнѳ түүнийг эргүүлж дуудахад, тэр дороо зогссоор над уруу гайхан харна. Түүний нүд гэмшил эсвэл хоосрол мѳн сандарлаар бүрэн бүрхэгдсэн, миний юу хэлэхийг таамаглаж ядан зогсох аж.

- Би таны хийсэн бүхэнд талархаж байна.

Би түүний гараас хѳнгѳхѳн атган, хэд дээш доош сэгсрээд Жон Жонгүг болон Ким Тэхён хоёртой нэгдэн буцаж алхлаа. Бид энэ том хананы цаад талд гарлаа. Одоо намайг юу хүлээх бол? Жэнни мѳн Чэёоныг юу хүлээх бол? Гэр бүл минь бий болов уу? Лиса чи минь байсан бол хэчнээн баярлах байсан бол доо...

Ким Намжүүн цаашаа алхан булан эргэх хүртэл нь Жисүгийн араас тасралтгүй ширтэн, гараа атгасаар инээмсэглэн зогсоно. Мин Юнги түүнийг дуудах үед тэр сая нэг сэхээ авав.

Жисү энгийн иргэдийн бүсэд,

Пак Чэёон тѳв лабораторид,

Жэнни магадгүй армид,

Лалиса цэцэгс дунд.