Үдэш болж байлаа, гадаа зэврүүн, ѳнгѳ нь зэвхий хѳх, нар шингэчихсэн байв. Ер нь ийм өдөр цэлмэгхэн, налайсан байдалтай байна гэдэг байж боломгүй шүү дээ. Би ѳнѳѳх зандалчны цогцос, цусны амт орсон, бага зэргийн улаан туяатай болсон устай аягийг барьсаар, үүдний ѳрѳѳндѳѳ баавгайн арьс дэвссэн эцгийнхээ ѳрѳѳнд оров. Миний эцэг хѳгшин болсон нь илт, дугуй хүрээтэй шилээ дээшлүүлсээр, хүрэн бор нүд нь хүйтэн гэж жигтэйхэн. Тэр ажлын ширээн дээрээ орж ирснийг минь анзаарахгүй ч үгүй сонин уншин сууна. Би үүнээс урьд нь эцэгтэйгээ нүүр тулж үзээгүй, магадгүй тэр жил намайг тѳрѳхѳд хүйсийг маань харах гэж л дээрээс тонгойж байсан нь бидний сүүлчийн уулзалт байсан биз.

Би аавынхаа ѳндѳр, хүрэн ѳнгийн модон ширээн дээр ѳнѳѳх усаа ѳлмийгѳѳ ѳргѳсѳѳр нэг юм тавьж, дараа нь ширээг нь тогшив. Ирсэн гэдгээ мэдэгдэж байгаа юм.

Бид ярилцаж, миний уулгахыг хүсэж байсан усыг аав хана савуулж шидээд, хийсэн бүхний минь тѳлѳѳ надад шагнал олгов. Үхсэн мэт арил. "Эцэг нэгт дүүдээ саад болвол ѳчиггүй хорооно." Би аавыгаа муу ѳвѳг шигээ ѳрѳвдѳж буйг хэлмээр байсан ч түүнд хэлсэнгүй. "Чи охин болж тѳрсѳн ч, энэ удмын хэрцгий зан байна. Мѳн энэ айлын охин болж тѳрсѳн. Тийм учир хоосон явах хэрэггүй, тэмцэл бүрт ялагч, түүнд оноогдох шагнал бий" гэсэн юм.

Би ааваас Мелик эгчтэй байхыг хүссэнээ далдхан илэрхийлж, ямар аргаар нь мэдэхгүй, бодвол сүрдүүлсэн үү? эсвэл мѳнгѳ ѳгсѳн үү? Мелик эгч, Бэмбэм хоёр ч хоёулахнаа хүмүүс байсан, биднийг Солонгост очиж амьдруулахаар шийдэв. Эцэг бүх асуудлыг зохицуулж, бид давхар иргэншилтэй болов.

Мелик эгч, Бэмбэм бид гурав очингуутаа их л эрчэмтэй хэл сурж,эгч даатгалын компанид ажилд орсон юм. Аав түүнд биднийг хангалттай тэжээхүйц мѳнгѳ ѳгсѳн ч, эгч ѳѳрѳѳ ажиллахыг хүснэ. Мелик эгч ѳрѳвч нандин сэтгэлтэй, дуугүй мѳн зожиг, миний харахад л сул дорой нэгэн ба том алаг нүдтэй, булцгар биетэй, үс нь их ѳтгѳн учир ѳглѳѳ болгон цаг шаарддаг, хичээл заахаас бусад үед тийм их зүйл ярьдаггүй, мэдээж тѳрсѳн үр болох Бэмийг надаас илүүчлэн үзэх ч, намайг түүнээс ялгаагүй ѳсгѳсѳн юм. Мелик эгч миний боловсролд анхаарч хичээл заадаг байсан ч, би онлайн сургалтуудад явж эхэлснээр, мѳн Мелик эгч даатгалын компанидаа тушаал ч дэвшиж эхэлснээр тѳгсгѳл болсон юм.

Тэр тѳрүүлсэн ээж минь биш ч ѳсгѳж авсан ээж минь гэж хангалттай хэлэгдэхүйц, үлгэрт гардаг үзэсгэлэнт, сайхан сэтгэлт дагинуудын нэг байлаа. Би түүнийг "Ээж Мелик" гэж дууддагсан.

Бид амралтын ѳдрийн үдэш болгон хуураагүй эрдэнэ шишийг жүржийн ундаатай хослуулан идэж, Солонгос кино үзнэ.

Би ѳдрийн ихэнх цагаа үйлчлүүлэгчдийн хурууг маань ч хүргэдэггүй байсан компьютер дээр элдэв зүйл хийж сурж байлаа. Би нууц сайтууд, системүүдэд нэвтэх, эргэн тойрны хяналтын камеруудын бичлэг үзэх, шинэ программууд бичих гэж оролдоно.

Үүнийг би уйгагүй оролддог, сурснаа эргээд Бэмд заахад тэр сайн сурна. Бэмбэм бага зэрэг хѳѳрүү, тийм учраас намайг болон ѳѳрийгѳѳ "гоц ухаантан" гэж магтана. Тухайн үедээ бол бид энгийн л зүйл хийдэг байсан, харин Бэм үүндээ их баясдаг байв. Энэ талаар тэр Мелик эгчид хэлэхгүй байхыг гуйсан юм.

Бэмбэм сургуульдаа явж, би гэртээ ганцаараа үлдэнэ. Зарим ѳдрүүдэд би тэрний сургууль дээр очиж тоглож, орилж байгаа хүүхдүүдийг харахаар очно. Энэ бага зэрэг гунигтай л санагддаг байсан юм. Бэмбэм хэд хэдэн найзтайгаа цагийг ѳнгрѳѳж, тэдэнтэй хамт зугаалахаар гарна. Урьд нь би харшаасаа гарж ч үзээгүй нэгэн лонхонд гацсан чулуу мэт байснаа, сургууль цэцэрлэг гэх мэт хүүхдүүдийн ордны талаар энд ирэхдээ л мэдсэн юм. Бэмбэм намайг ийш тийш дагуулж, найзуудтайгаа гаргахыг оролдох ч би тоохгүй.

Би тийм ч зожиг нэгэн байгаагүй ч хүүхдүүдийн заавал асуудаг "Аль сургуульд сурдаг юм?" гэсэн асуулт дургүйг минь хүргэнэ. Ѳсвѳр насны хүүхэд сургуульд сурдаггүй байх нь хаана ч хачин тооцогддог. Энэ асуулт намайг ѳвтгѳдѳг байсан юм. Эцэст нь би гажиг нэгэн ч хүүхэд шүү дээ. Би хуурамч нэгэн байгаагүй ч, Ээж Меликт сайн охины жишгийг үзүүлэх гэж хичээнэ.

Эцэг маань түүнд ямар бузрын нүгэл үйлдсэнийг би мэдэхгүй түүнрүү инээж, хайрлахыг хүсэж байсандаа гэмшдэг. Тэр ийм зүйл надаас л болж хүртсэн шүү дээ.

Би зугаатай байж инээмсэглэхийг хүсдэг, юм л болвол инээд алдаж явдаг охин байлаа. Энэ зүрхнээс минь гардаггүй, харин би үргэлж л ѳѳртѳѳ тодруулж аль болох л хѳгжилтэй байхыг хичээнэ. Тэд надаас ялгаатай учир би сайн охин болж жүжиглэдэг. Би орхигдохоос айдаг байсан. Хачин шүү...Гэвч үхлээс айдаггүй нэгэн хэвээр.

Бид бүтэн сайн ѳдѳр хѳдѳѳ, "Цэцэгт Дагины сүм"-рүү шороон замаар явж байсан бѳгѳѳд бидний замаас хол зайтай ч нѳлѳѳ үзүүлж чадахуйц газарт хэдэн хоногийн ѳмнѳ солир унасан бѳгѳѳд, тэр хавийн бүх зүйл манан мэт ѳтгѳн зүйлсэд бүрхэгдээд гурван хоног болж байгаа аж. Ердѳѳ гурав дѳрѳвхѳн минут л явах хэсэг нь манантай бѳгѳѳд, Мелик эгч үүнийг тѳвѳггүй туулчихна гэж үзнэ. Ѳнѳѳх зүйлийг нь Бэм бид хоёр хортой манан байна гэж тоглож машинд байсан маскуудыг зүүгээд, мананд хордож үхэж байгаа мэтээр суудал дээрээ унаж жүжиглэнэ. Ээж Мелик бид хоёрыг хараад инээд алдсаар, бид тэр ѳтгѳн мананг замаа дагасаар саадгүй давсан юм. Тухайн үедээ бидэнд саад тулгараагүй ч манангаас гарсны дараа Мелик эгч их хачин болчихсон. Тэр муудсан хоол идсэн аятай, ѳѳр, ширүүн дориун нэгэн шиг аашилж, ѳвс шороо, чулуу гээд барьж үзэн, урьд нь дэлхий дээр байгаагүй нэгэн мэт аашилж эхэлсэн. Түүний нандин сайхан сэтгэл мѳс болж царцсан мэт, ѳглѳѳ хамтдаа бэлдсэн үдийн хоолоо ч гаргаж ирж идсэнгүй.

Бид уг сүмрүү орох ч үгүй гаднаас нь явж, буцаж гэртээ ирээд оройны киногоо ч үзсэнгүй. Ээж Мелик бидэнд хоол ч хийж ѳгсѳнгүй, ѳдѳржингѳѳ юу ч идээгүй ѳлсгѳлѳн ходоодтой хоёр хүн унтлаа. Тэр нэг ч удаа биднийг ѳлсгѳж байгаагүй. Эгч юу ч хэлэлгүй, Бэм түүнд хүрвэл түлхэж хаян унагаад ѳрѳѳндѳѳ орчихов. Бид хоёр эгчээс их айж, бүтэн шѳнѳ унтаж чадсангүй.

Тэр чивэлт манан луу орохын ѳмнѳ л бид хоорондоо инээлдэж байсансан.

Бэм хичээлдээ явалгүй, бид хоёр эгчийг бүтэн ѳдѳржин сахидаг болов. Нэг удаа эгчид хоол оруулж ѳгѳн тавьсан ч тэр орон дээрээ хѳшѳѳ мэт суугаастай. Бид чимээ гарган мэдэгдвэл эгч хѳлс урсгам хүйтэн нүдээр бидэнрүү ширтсэн юм. Бэм айсандаа уйлж "ээжээ та яачихсан юм бэ?" гэж орилно. Түүний эх хүний ариун, эелдэг дѳлгѳѳхѳн бидэн лүү муухай ч харж үзээгүй шахам тэр нүднээс нь ийм харц унахад бид их айж билээ.

Зүрх сэтгэлээсээ хайрласан хүн минь нүдний минь ѳмнѳ ѳнгѳѳ ѳѳрчилж, "бидний мэдэхгүй хэн нэгэн" болж хувирна.

Бид ийм чимээгүй бас түгшүүртэй байдалд живцгээн сууж ахуйд, тэнд миний эцэг нэгт таван настай дүү саажилттай, ухаан дутуу гэдэг нь тогтоогдож байв.

Эцэг хүүхэдтэй болох боломжгүй болсон бѳгѳѳд, тэр намайг дуудсан юм. Намайг Тайландад ирэхийг хүсэж хүн явуулсан байсан бѳгѳѳд би Мелик эгчийг, ялангуяа Бэмийг ийм хүнд байдалд орхихыг хүсэхгүй байв. Тэр надаас бүхнийг хаяж ганцаараа ирэхийг хүссэн аж.

Анхнаасаа минийх байгаагүй хѳрѳнгийг би ѳвлѳхийн тѳлѳѳ Бэмийг мѳн эгчийг орхино гэж үү? Үгүй. Эцэг намайг гѳлѳг тѳѳрүүлэх аятай загначихаад одоо ѳѳр шигээ, ѳвѳг шиг минь ѳрѳвдѳлтэй нэгэн болгохыг хүсэж буй аж.

Бэм намайг амьдралын баясалгүй, дурлах зүйлгүй байна гэж үглэдэг байсан. Үнэндээ тийм ч байсан юм. Мелик Бэмбэм эгч хоёртой би дотно ч тэднийг тэгтлээ их нандигнадаг эсэхдээ эргэлздэг, тэднийг нэг л ѳдѳр үхэхэд би уйлахгүй юм шиг санагддаг байлаа. Гэтэл энэ худал байв. Мелик эгч ѳѳрчлѳгдѳж, биднийг хѳнѳѳхийг оролдох үед би арван зургаан настай байв.