Би Тайландын харанхуй, бузар, бохир заваан талыг бүрнээ удирддаг, азийн зах зээлийн тэн хагаст нь тун чухал байр суурийг эзэлдэг, ѳнгѳн тал нь гэрэлтэй ч, үзэгдэхгүй далд тал нь өршөөл гэгч зүйлгүй, харгис хэрцгий гэр бүлийн цор ганц охин болж мэндэлсэн юм. Энэ нь аз эз хоёрыг хослуулсан тийм л үйл явдал байж. Гэр бүлдээ гудамжны мягуйнаас ч дорд үзэгдэж, хоолны шавхруу шиг гутаагдаж хаягдсан би нийгэмд онцгой гай тарих нэгэн болж өссөн юм. Ерөөс төрөхөөсөө л өгсүүлэн миний бие энэхүү шалбааг шиг ертөнцөд түймэр л тавьснаас тус болж байсангүй. Сайн нэгэн байна гэдэг миний хэзээ ч давж чадахгүй даваа, давахыг ч хэзээ ч оролдохгүй тэр даваа байсан юм. Төрөлх мөн чанар минь, сүнс минь өөрөө түйтгэр зовлонгийн шинжтэй байв.

Өөрийнхөө талаар тодорхой өгүүлэхийн тулд би эрхэм эцгийнхээ талаар дурдах ёстой. Өвөө минь долоон эхнэртэй байлаа. Тэр хишиг буянтай хүмүүн байж. (Өвөө өөрийгөө ингэж л хэлдэг байсан юм.) Тиймээс эхнэр бүр нь түүнд нэг нэгэн хүү төрүүлж өгчээ. Эцэг минь тэр долоон хүүгийн хамгийн бага балчир нь байв. Балчир настай, эрх мэдэл султай бага эхнэрийн хүүхэд гээд эцгийг ихэд басамжлан байсан л гэдэг юм. Гэрийн үйлчлүүлэгчдийн ярьснаар миний эцэг их л өрөвч нинж л хүүхэд байсан юм байх. Энэ чухал биш дээ. Өвөө минь аль ч хүүхэддээ анхаарал тавьдаг байсангүй. Тэднийг хооронд нь нөхөрлүүлэхийг бүр ч хүссэнгүй. Өвөр түрийндээ орж, өөр хоорондоо арсалдах, үргэлжид шуналд зутрах тийм л өлсгөлөн араатнууд болгож өсгөлөө. "Хэний ч өмнө бүү гудай, хэн ч урд чинь алхах ёсгүй" гэж тэр сургамжилна. Хүүхнүүд бол хөөрхөн зурагтай шаазан төдий зүйл гэж тэр үзнэ. Зугаа цэнгэл, зуурдын л жаргал төдийхөн. Тэдний хэвлийд хүүхэд бүрэлдэнэ, түүнээс бусад ашиггүй гэнэ. Өвөөгийн эхнэрүүд урьд нь жирэмсэлж, хоёр ч охинтой болсон гэдэг ч охид хаана байгааг хэн ч үл мэднэ. Зарим хүмүүс тэднийг төрөхөд нь л шууд нохойд хаяад өгчихсөн гэдэг юм. Хэрэггүй болохоор л тэр шүү дээ.

Өвөө минь хөгширлөө. Хөрөнгө хуваах асуудал үүсэв. Хүүхдүүдээ өөр хоорондоо алалцаж талалцаг гэсэндээ тэр албаар хураасан бүхнээ тэнцүүхэн долоо хувааж өгсөн юм. Эрхэм эцэг минь яс нэгтэй зургаан ахыгаа хороож, хаан ширээний тоглоомд ялалт байгуулав. Үүнийг л өвөө хүсэж байсан юм.

Тэр л ганцаардмал хаан ширээндээ харгис аргаар ноёрхож, эх минь харин түүний гараараа хѳдѳлгѳх тоглоом, үнэнч нохой нь, харин би үүн дунд ѳсѳж буй нэгэн жижигхэн цэцэг байлаа. Хүрвэл чи гараа түлж, хүсвэл амиараа төлдөг тийм л цэцэг. Гурван нас хүртлээ дуудагдах нэргүй ѳсѳж, шинээр ирсэн асрагч намайг Пранпияа буюу "адислагдсан" гэсэн утгатай нэр ѳгсѳн, надад энэ нэр их таалагддаг байж билээ.

Нэгэн ѳдѳр би гэрийнхээ цэцэрлэгээр ганцаараа зугаалж яваад ѳнѳѳх бүхий л аймшигт бүхний эхлэл ѳвѳѳтэйгѳѳ уулзав. Тэр тэргэнцэр дээр, хѳгшин цэцэгт модны сүүдэрт, ѳнѳѳх араатны мэт харц нь ядрангуй үрчлээт бүхнээр далдлагдсан нүдээрээ юуг ч юм ширтэн сууна.

Миний ихэнх бага насны ѳдрүүд харшийн энэ тэрүүгээр хэрэн хэсэж эсвэл Мелик эгч надад заваараа заадаг хичээлүүдийг хийнэ. Ахлах даамал үйлчлэгчдийг зодож, шийтгэж байгааг харж инээнэ. Бэмбэмтэй зодолдоно. Тэр надаас нэг насаар дүү, Мелик эгч тэр хоёр харшийн зүүн жигүүрийн хамгийн буланд амьдарна. Үхсэн мэт чимээгүй байх ёстой тул бидэн шиг зүггүй хүүхдүүд чимээ гаргахгүй гэсэндээ хэрэндээ хичээнэ.

Би тэр үед зургаан настай. Мѳн эцгийн минь ѳѳр эхнэрээс нь хүү тѳрчихѳѳд байсан үе.

Ѳвѳѳ минь модноос ховхорч унах цэцэгсийг ширтсээр, тэр намайг анх удаагаа харав. Тэр хэзээ ч ѳѳрийнхѳѳ цорын ганц ач охины царайг хараагүй байсан бѳгѳѳд надруу ажингүй харна. Би ѳвѳг рүүгээ дѳхсѳѳр түүний урд зогсоно. Тэр ѳрѳвдѳлтэй мѳн юу ч үгүй хоосон, ертѳнцийн ганцаардмал нэгэн шиг харагдаж байлаа. Би түүнийг их ѳрѳвдѳж хажууд нь суув. Тухайн үедээ бол хань болъё л гэж бодсон юм. Би иймэрхүү хѳгшин хүмүүсийг ѳрѳвдѳж, цагаа гаргадаг нэгэн байгаагүй ч тэр миний ѳвѳѳ шүү дээ. Хааяа багахан ч гэсэн хайрлаж болно.

Ѳвѳѳгийн минь цамцан дээр "Ѳршѳѳл" гэж ногоон ѳнгѳѳр бичсэн байв. Би тэр үед уншиж мѳн бичээд сурчихсан, тоо үзээд эхэлчихсэн байсан. Эцэг маань үүнийг анзаараагүй нь аз юм даа. Тэр энэ талаар мэдсэн бол би зургаан насандаа амьдралаа эцэслэх байсан юм.

Би ѳвѳѳгийнхѳѳ тэргэнцэрийн хажууд газар суухад гэнэт л инээд минь хүрээд явчихав. Би ѳвѳѳд "Та ѳршѳѳгдѳхгүй" гэж хэлээд үргэлжлүүлэн инээсэн. Ѳвѳѳ надруу уурлангуй биш үхэж буй, бѳхѳж буй нүдээрээ ширтэнэ. Ѳвѳѳ юу ч хэлээгүй, би ч юм хэлээгүй бид суусаар л тэр ѳдѳр дууссан юм.

Энэ явдлаас хоёр хоногийн дараагаас ѳвѳѳ эцэгтэй нэг зүйл хэлэлцсэн бѳгѳѳд, энэ нь миний талаар байсан аж. Миний ѳвѳг хол хараатай, хүн таньдаг гэдгээрээ их алдартай бѳгѳѳд хахир, хүйтэн эцэгт маань ѳвѳѳгийн унагасан үгс их нѳлѳѳлнѳ. Ѳвѳг минь эцэгт "барын бамбарыг бага дээр нь дар" гэж хэлсэн. Эцгийн минь шинэ хүүд ирээдүйд учрах заналхийлэл нь би болж чадахуйц, "энэ охин ѳсѳѳд их ухаантай нэгэн болно" гэж ѳгүүлжээ.

Миний эцэг намайг хэт жаахан байсан учраас эсвэл ямар нэг далдын нѳлѳѳллѳѳр хѳнѳѳж чадалгүй, арван хоёр насны тѳрсѳн ѳдрѳѳр минь усанд живүүлж үхүүлэхээр шийдсэн байв. Ирээдүйн хүчирхэг ѳв залгамжлагчийг түлхэж унагаах магадлалтай ѳсѳж буй бамбар гэж би үзэгдсэн. Ердѳѳ нэг муу үхэх гэж байгаа бѳгтѳр хѳгшнѳѳс болж шүү дээ.

Тийм ч учир намайг сургуульд явахыг хориглож, бичиг үсэг мэддэггүй, боловсролгүй, нийгэмшээгүй зожиг нэгэн болоосой гэж хүссэн юм. Гэвч намайг охин шигээ хайрлаж энэрч, нэр хайрласан Мелик гэх асрагч эгч маань нууцаар бичиг үсэг, тоо заана. Тэр ийм газар, миний дэргэд баймааргүй ухаантай нэгэн байсан ба түүний ганцаардмал хүүг Бэмбэм гэдэг байлаа. Мелик эгч нѳхѳртѳѳ хаягдаж, бэлэвсэрч хоцорсон нэгэн бѳгѳѳд тэрнийг асрагчид болоод үйлчлэгчид дундаа дуугүй, зожиг нэгэн байсныг хожим сонссон юм.

Эгч намайг үргэлж л магтдагсан. Бусдаас илүү ухаантай, юмыг хурдан сурдаг гэдэг. Түүний хүү Бэмбэм ч ялгаагүй ухаантай, бид хоорондоо юм ярьдаггүй байсан ч хамт хичээл хийх болгондоо ѳрсѳлдѳнѳ. Тэр жаал надаас нэг насаар дүү мѳртлѳѳ зарим тохиолдолд надаас илүүрхэх нь дургүй хүрэм.

Ийнхүү нэгэн том бас харанхуй, хүйтнээс илүү илчгүй тэр харшийн булан дахь жижигхэн, муудсан мод шалнаас нь ханхалдаг ѳрѳѳнд бид гурав жаргалтай суудаг байв. Мянган цонхтой харшийн гэрэлт ганц ѳрѳѳ, хүний амьсгал цуурайтдаг, чин сэтгэлээсээ инээдэг дулаахан газар тэр л байлаа. Би ѳссѳѳр л, заримдаа харшаас ганцаараа гараад энэ тэрүүгээр явна. Хүмүүст тѳрѳѳд байдаг, Мелик эгчийн тэгтлээ суулгах гэж зүтгээд байдаг айдас надад байгаагүй, хааяахан Бэм бид хоёр мэлхий барьж тоглоно.

Миний арван хоёр насны минь тѳрсѳн ѳдѳр ойртоно. Эцэг намайг сүүлийн замд үдэхдээ "тѳрсѳн ѳдѳр" гэнэ үү? Нэг удаа Мелик эгч Бэмбэмд хийж ѳгж байсантай ижил зүйл хийж ѳгнѳ гэв. Их л аятайхан тѳрсѳн ѳдѳр хийж ѳгѳхийг хүссэн бололтой, ширээн дээгүүр үзэж хараагүй дүүрэн амттан ѳрѳѳтэй, шинэхэн хоолны үнэр гэдэс хонхолзуулан анхилан, үргэлж ѳмсдѳг бараг л муудаад салж унах гэж буй хувцаснуудаас минь ѳѳр шив шинэ гоёмсог зуны даашинз ѳмс гэнэ. Томоос том ширээн хаана нь ч хүн суугаагүй, харин гэрийн минь зэвхий царайт, шѳнѳдѳѳ эцгийн минь доор холбирдог үйлчлэгч нар намайг тойрон зогсоно.

Хүмүүс ганцаардал-ыг гунигтай зүйл гэж үздэг юм байна лээ. Надад хүнгүй ширээнд, тѳрѳл бүрийг амттануудаас дураараа шүүрдэх нь харин ч аятайхан санагдсан юм. Газар зогсоод ширээндээ хүрж ч чадахгүй учир, би ширээ тойруулаад тавьсан сандлууд дэээгүүр сармагчин шиг л дүүлэн, энийг ч амсаж, тэрийг ч уусаар их л зугаатай байсан сан. Эцэг тэр үед нэгэн зандалчинд намайг идэж дуусмагц, намайг дагуулж гаргаад худагт живүүлж үхүүл гэж тушаасан байв.

Гэвч ээжийн минь надад ѳгч, цэв хүйтэн эцгийн минь харцыг хүртэл булаасан тэр уруул, нүд, хѳмсѳг, тухайн үедээ булцгар байсан хацар уг зандалчны хайрыг хѳдѳлгѳж чаджээ. Миний ээж Тайландын дагина гэгдэхүйц үзэсгэлэнтэй эмэгтэй, харин би түүний бүгдийг нь улам илүү аятайхан болгож ѳѳртѳѳ буулгасан охин байлаа.

Намайг хѳнѳѳхѳѳсѳѳ азнан, ѳрѳвдѳж алдаа гаргасан зандалчны муухай орилон доошоо "пад" гээд усанд цалгилан унах нь сонсогдоно. Би түүнийг худагруу түлхэн унагаагаад, инээд алдсаар буцаж алхсан юм.

Намайг хѳнѳѳх талаар ярилцаж буйг нь би гэрийнхээ харшаар, хүний нүдэнд үзэгдэлгүй сармагчин шиг дүүлж явахдаа сонсчихсон байсан бѳгѳѳд тийм ч их гуниг тѳрѳѳгүй, харин ч их хѳгжилтэй санагдаж байсансан. Би гэрийнхээ энд тэнд л хүний нууц яриа сонсож явах нь миний ѳдрийн нэг хэсэг болсон байлаа.

Харин ч тэр ѳдрийн орой нь худаг руу унавал инээсээр л унана гэж бодсон юм. Надад гайгүй дотно хүмүүс минь Мелик эгч болон Бэмбэм байсан, гэхдээ хүмүүс дотно нэгнээсээ болоод үхэж чаддаггүй гэсэн. Гэтэл надад үхэх эсэх маань ч сонин байсангүй. Мэдэхгүй юм, би багадаа үхлээс айдаг хүмүүсийг бага зэрэг гайхдаг, хүмүүс яагаад үхэж чадалгүй амьдралаас зуураад байдгийг ойлдоггүй байлаа. Үхнэ тэгээд л болоо, энэ их энгийн зүйл шүү дээ... Харин ч аюулгүй.

Ердѳѳ зугаацахын тулд л ѳнѳѳх зандалчныг худаг руу түлхтэл тэр үхчихсэн. Би түүнийг живүүлчихээд Мелик эгч, Бэмбэм хоёртой хичээл хийхээр явсан билээ. Даанч Мелик эгч хаашаа ч юм явсан бѳгѳѳд Бэмбэм бид хоёр баахан зодолдож байгаад л тэр ѳдѳр дууссан юм. Маргааш нь би ѳѳрѳѳ эцгийнхээ ѳрѳѳнд очсон юм даа. Би тэрнийг ѳрѳвдѳж буйгаа хэлмээр байв. Тэр ирээдүйд яг л ѳвѳѳ шиг болно шүү дээ. Би ѳнѳѳх зандалчны үхсэн худгийн уснаас саванд хийгээд эцэгтээ уулгахыг их хүслээ. Тэгээд би аяганд ѳнѳѳх уснаас хийгээд инээд алдсаар ѳрѳѳ лүү нь алхсан юм.