Нисч эхлээд хоёр цаг өнгөрсөн байлаа. Хэн хүнгүй л бүгд догдолж, баярлаж буй нь тэдний хурдсаж буй зүрхний цохилтоос мэдэгдэнэ. Лиса надаас зуураастай бөгөөд түүний бие хэрхэн чичирхийлж, байж ядаж буй нь надад мэдрэгдэнэ. Энэ охин үнэхээр л их баярлаж буй ажээ. Түүнд буй ганц гэр бүл нь Бэмбэм гэх нэртэй залуу гэдгийг би мэднэ. Пак Жиминтэй ярьсан ярианаас нь сонсоход тэр залуу Жон Хусог гэх сэтгүүлчтэй хамт байгаа бѳгѳѳд, "Чѳлѳѳт бүс"-ийн мэдээллийн системийн багт байгаа гэх. Би тэдний ярианаас Лисагийн Бэмбэмд хэр их санаа тавьдгийг тод олж сонссон билээ. Түүний тѳлѳѳ л гэвэл Лиса ѳѳрийнхѳѳ гэдсийг ч хүүлж чадмаар. Лиса над руу тун жаргалтай инээмсэглэсээр:

- Би дүүгийнхээ талаар танд ярьж ѳгѳх үү? гэж их л идэвх дүүрэн нүдээ анивчуулсаар асуулаа. Нисдэг тэрэгний сэнсний чимээ хэт чанга байсан учир зэрэгцээ суугаа хүмүүс ч хоорондоо юм ярихад хэцүү байсан ч надад түүний яриаг ялгаж сонсоход сүртэй асуудал байхгүй тул чимээгүй хариу толгой дохив.

- Эгчээ, надад нэг эрэгтэй дүү бий. Цус холилдоогүй ч миний төрсөн дүүгээс өөрцгүй. Үргэлж халамжилж, хайрласаар ирсэн нэгэн.

Лиса сэнсний дууг давах гэсэндээ чанга орилон ийн хэлэв. Дундуур нь тэсэж ядсан мѳн баярласан мэдрэмжээ нүүрээрээ дүүрэн дэлгэн, байдгаараа ярзайна. Хэн нэгэнтэй уулзах; хэн нэгнийг зүрхнээсээ хайрласан, ямар нэг худалгүй цэвэр ариун инээмсэглэл. Би дүү нартайгаа уулзана. Хэчнээн их догдлох ч ѳнѳѳх хоосон мэдрэмж дагаж ирээд бас л дѳнгѳлнѳ. Тэдний хүзүүгээр нь ороон тэвэрч, хацар дээр нь үнсэнэ. Хэчнээн их санаснаа илэрхийлж, чангаар эхэр татан уйлах байх. Тэгээд ахиж гарнуудаас нь тавихгүй гэж магад амлана. Хамгийн бага дүүгээс минь үргэлж үнэртдэг будааны боовны үнэр үнэртэх болов уу? Ээж намайг явах хэрэггүй байсан гэж үглэх болов уу? Жэвоны шилийг хугалаад нуучихсан байсныг олчихсон байх даа? Би Чэвоны хамгийн дуртай одой морьны зурагтай дотуур хувцсыг нь ѳмсчихсѳн, уулзахад намайг үстэнэ дээ? Би ингэж их адган яарч байхад, сандал дээрээ тогтож чадахгүй байгаа Лисад энэ нисдэг тэрэг хамгийн удаанаараа л яваад байгаа мэт санагдаж байгаа биз. Түүний нүүрнээс аз жаргалтай инээмсэглэл огт салахгүй... Лиса дүүгийнхээ талаар, "Тэр ѳндѳр бас их царайлаг залуу, бид урьд нь..." гээд ярьж байснаа чимээнд бууж ѳгѳв болой хамгийн сүүлийн ѳгүүлбэртээ дүүгээ бидэнтэй заавал танилцуулна гэсэн амлалт ѳгѳѳд дуугүй боллоо.

Ким Согжин эмч болон Чэёон хоёр зэрэгцэн суугаад, бие биенийгээ налан үхдлүүдэд хийсэн шинжилгээндээ ямар үр дүн гаргасан тухайгаа хүүрнэлдэн, бие биенийхээ чихэн дээр орилж байгаад болив.

Нэг хачин зүйл саяхнаас хойш анзаарагдсан нь үхдэл гэхээр зүйлс энэ хавиар нэг ч дүрс үзэгдэхгүй хоёр цаг ѳнгѳрсѳн нь юм. Бидний уулзахаар товлогдсон байсан бүсээс цаашаа үхдлүүдийн тоо ихсэнэ, "Чѳлѳѳт бүс"-ийн хананы гадуур гол шиг л тойрон урсаж байгаа мэт их байгаа гэсэн.

Бид ѳндѳр биш, нам газраар нисэж буй учир доор үе үе үзэгдэх тосгодийн суурь, тариалангийн талбай илхэн үзэгдэх ч хов хоосон, үхдэлгүй. Үнэхээр л бид Ѳмнѳд Солонгосоос наашаа ирэх зам сийрэгхэн байсан шүү дээ. Тэд ч анзаарах нь илт ч, үг дуугарсангүй. Учрыг нь олж чадахгүй зүйлсэд санаа тавьж, хэлэлцэхийг хүсээгүй нь илт ч хачин байдал цаг ѳнгѳрѳх тусам тавгүйтүүлнэ.

Бид нисээд дѳрвѳн цаг хэдийн ѳнгѳрсѳн. Гэтэл одоо хүртэл бѳѳгнѳрсѳн үхдлүүд битгий хэл үхдлийн сүүдэр ч хараагүй байна. "Чѳлѳѳт бүс"-д элдэв зүйл тохиолдоогүй тийм үү?

Хэдий үхдэлд идэгдсэн ч дэлхий урьдынх шигээ л үзэсгэлэнтэй буй аж. Хятад орон зугаалвал үзэсгэлэнтэй газруудтай, дурлаж болмоор орон байв. Хаврын уур амьсгал, ѳнгѳц ногоон ѳнгѳ мод болоод газарт нь туяа татуулжээ. Гэвч урьдын байгалийн ногоон өнгөтэй дүйцэж чадахгүй, дээр нь үнс цацчихсан мэт тийм ядмагхан ногоон.

Хэрвээ сүйрэл тохиогоогүй бол би одоо Сѳүлийн дургүй хүрэм хаврын салхинд хийсээд алхаж буй. Шороо, цас гээд дѳрвѳн улирал холилдсон салхинд хормойгоо сѳхүүлэх охидын нарийхан хѳлийг харан инээсээр л алхана. Эцэст нь энэ сүйрэл л хүмүүст энгийн ертѳнцийн үзэсгэлэн гоо, гэр бүлийн үнэ цэнийг мэдрүүлэв бололтой.

Бид ниссээр хѳгжил дэвшил ѳндѳр байсан, газар хѳдлѳлтѳнд Гванжуг бодвол ѳнгѳцхѳѳн ѳртсѳн ч сүйдэж, хүнгүй болсон Ѳвѳр Монголын Ѳѳртѳѳ Засах Оронд ирлээ.

. Хорин таван давхар, цэнхэр шилэн цонхоор бүрхэгдсэн, дээвэр дээрээ том станцтай, урьд нь байсан хаягнаас нь Хятадаар хоёр л ханз үлдсэн, тѳлѳвлѳгѳѳний дагуух барилга дээр бид ирлээ.

Гэвч тѳлѳвлѳж, устгах байсан, санаа зовж ядаж байсан тэр олон үхдэл юу ч алга. Үхдлүүд байхгүй байна гэдэг сайн хэдий ч, хэдэн саяараа алга болно гэдэг бол муу хэрэг.

Тэд үнэр дагадаг учир ийм олон байсан үхдлүүдийг ѳѳр тийш нь нүүлгэе гэвэл хэр их хүч шаардагдах билээ. Мѳн тэдний үнэрлэх мэдрэмжийн цар хүрээ нь миний сонсголын хүрээнээс бага шүү дээ. Тийм учир хѳдѳлгѳхийн тулд хэчнээн хэсэг үхдлийн анхаарлыг татна гэж? Замын туршид бид юуны ч бараа харсангүй.

Бид юу ч дуугарч чадахгүй, тайлбар ч дэвшүүлж оролдсонгүй, бүгд гайхангуй мѳн үл мэдэгдэх зүйлээс айх айдсаар хучигдан, нисдэг тэрэгнээс цувран бууна. Барилгийн дээврээр дүүрэн тѳмрийн хог тарж, хаа нэг цааснууд хийснэ.

Нэгэн цагт сая хүн бужигнаж инээд бас хэрүүл, машины сигналын чимээнд живж байсан хотод одоо чимээ гаргаж буй нь хоосон салхи л ажээ. Хэсэгтээ бид хоорондоо юм дуугарч чадсангүй, энэ хотыг барилгын дээрээс сайн тольдож, би чимээ чагнана.

- Үнэхээр л юу ч алга.

Ким Намжүүн цухалдангуй дуугаран,

- Устгах үхдэлгүй бол сайн хэрэг тийм биз дээ?

Тэр уур амьсгал засахыг хичээн хэлэх ч хүмүүс тоож авч үзсэнгүй. Пак Жимин болон Лиса хоёр аль хэдийн зѳѳврийн компьютерээ дэлгээд мэдээлэл хайна. Бүгд тэднийг тойрон цугларч, тэдний хѳмсѳг байдгаараа л нумран, бараг л нэг цаг ѳнгѳрѳв. Тун удалгүй харанхуй болох шинж илт. Нар бараг л жаргачихсан байв.

- Юу болоод байгаа нь мэдэгдэхгүй ч гэсэн, энэ мэдээллийг бүр цоожилчихож. Хачин юмаа. Пак Жимин чи архивын санг ух. Харин би-...

Лиса үгээ дуусгалгүй дуугай болов.

- Саяхан бидэн лүү илгээсэн долгион нь ямар нэг мэдэгдэл байсан юм шиг байна. Үхдлүүд нэг газарт цуглаж байна. Гэхдээ байршил нь тодорхойгүй. Биднийг устгахаар бэлдэж байгаа юм шиг. Зарим хүмүүс ч нүүдэллэсэн байна.

Тэдний зарим нь түүний яриад байгааг ойлгоогүй ч, Жэнни мѳн Чэёон бид гурав хангалттай ойлгоно.

Лиса болон Пак Жимин хоёр сүлжээ рүү байршлийнхаа талаар мэдэгдэл болоод, Пак Чэёон болон Ким Согжин гэх эрдэмтэд байгааг баталгаажуулсан тэдний тоон гарын үсгийг явуулав. Онгоц маргааш ирнэ гэж бодсон ч, зѳвлѳл ѳнѳѳдѳртѳѳ ирнэ гэж яг таг шийджээ. Маргааш мѳн л шуурга болох бѳгѳѳд, энэ хавиар шуургийн эрч улам ихэссэн гэв. Бид ѳнѳѳ шѳнѳ гэхэд "Чѳлѳѳт бүс"-д нэвтрэнэ.

Хаврын хүйтэн салхи хацар бараг л алгадах мэт үлээнэ. Нар жаргаж, гадаа зэврүүн хаврын хѳх ѳнгѳ тогтсон байв. Хорин давхар барилгын дээврээс балгас болсон энэ хот бүхлээрээ үзэгдэнэ. Зѳн совин... зѳн совин минь, чи юунд муу ёрлоод байна вэ?