- Лиса би чамаас юм гуйж болох уу?

Чэёон юу ч юм гэнэт учиргүй бодол болж дуугаа хураан, удаан машинд явсан учир бүгд ядарцгаан, Жэнни ч удаан жолоо барьж сульдсан нь илт. Тэр гучин минут ч болтугай унтахыг хүсэж, бид хотуудаас хол бараг л хѳдѳѳрхүү газар зогссон байв. Шатахуун ч удахгүй дуусах бѳгѳѳд, Лиса ойр хавийн шатахууны газрын байршил эсвэл шинэ машин сэлбэх тал дээр ажиллаад тун завгүй сууна. Азаар, нүдээ аниад мэдэрсэн ч энд тэнд үхдлүүдийн мѳр бараг алга байв. Энэ хавьд амьтны ч чимээ үл сонсогдоно. Үхдлүүд үнэр, амьтад ихтэй газар луу л явсан байх.

Би түүнээс асуув.

- Надад... гэр бүлийнхээ талаар мэдэх боломж бий болов уу?

Би аль болох хэвийн царайлахыг хичээх ч, түүнийг юу гэж хариулах бол гэхээс уруул минь чичрэх аж. Энэ зүйл гэр бүлээсээ хагацсанаас хойш л миний дотрыг маажиж, шимэгчилж байсан юм. Барин тавин зүүдлэгдэж, амьдаар минь намайг шатаана.

- Би хичээх болно оо.

Лиса хайж байсан зүйлээ орхиод, оронд нь ямар нэг зүйлийг ухаж эхэллээ. Би юуг нь ойлгохгүй хэдий ч түүний компьютер луу ширтсээр л байв. Түүний гар ертѳнцѳд харж байсан бүхнээс хамгийн хурдан шивэх ч энэ надад тавин жил мэт л удаан санагдана. Хориод минут ѳнгѳрсний эцэст тэр урт гэгч нь санаа алдахад, миний зүрхийг хэн нэгэн хутгаар сүлбэх шиг л ѳвдѳв. Унтаж байхад чинь хэн нэгэн ѳндѳр хавцлаас шидэхтэй ижил.

- Одоогоос гурван хоногийн ѳмнѳѳс "Чѳлѳѳт бүс"- дэх иргэдийн тооллого явуулж эхэлсэн байна. Би мэдээллийн санг ухсан хэдий ч тэдний бүртгэл гэхээр зүйлс нэг ч алга.

Миний зүрхэн дээр бяцалж, дэвсэлж, хэчнээн мянган зүүгээр шивж, үхдэлд хазуулаад шѳнѳжин тарчилснаас илүү ѳвдѳлт надад ирнэ. Махнаас минь мянга мянган шоргоолж зэрэг зулгаан идэж, оронд минь миний толгойг хаалганы завсар хийж байгаад савуулсан нь дээр санагдана. Даруй л нүдийг минь нулимс бүрхэж, буйдангийн бүрээснээс би базлах аж. Ухаан мэдрэл минь мананд хучигдаж, буйлнаас минь цус гартал би шүдээ зууна. Эрүүг минь нулимс даган дусалсаар хяналтгүй урсана.

- Гэхдээ эгчээ та итгэл найдвараа алдаж болохгүй. Магадгүй тооллого дуусаагүй ч байж болно. Нийт хүн амыг нэгэн зэрэг бүртгэлд оруулна гэдэг тэр олон хүнд гуравхан хоногийн ажил биш. Магадгүй тэд тэнд байж болно.

Тэр урд талын суудлаас надруу эргэсээр миний гараас атгав.

- Эгчээ та нүдээ ань даа.

Би түүний хэлснээр нүдээ аяархан анив. Буйлнаас минь цус шүүрэх нь аманд амтагдана.

- Одоо биеэ сулла. Гүнзгий амьсгал.

Түүний хэлсэн үгс миний амьсгалж буй бүх агаарыг сорон авч, амьдаар минь хуйхлаж буй мэт мэдрэмж тѳрнѳ. Би агааргүйдсэн ч амьсгалахыг хичээсээр эцэст нь гаргалаа.

- Эгчээ. Та гэр бүлийнхэнээ үхсэн мэтээр мэдэрж байна уу?

- Үгүй ээ.

- Хоосон итгэл найдвар биш зѳн совингоороо мэдэр.

Бидэнд цаасан дээр буулгаж чадамгүй хачин мэдрэмжүүд үе үе тѳрѳгддѳг.

Бүхий л биеийн хэсэг маань тэдний амьсгал, инээмсэглэл, хоолойг нь хүртэл сонсох шиг санагдана. Би цусаараа, ясаараа мэдэрнэ.

- Тэд амьд.

- Тэгвэл амьд л гэсэн үг.

Лиса шоолсон, наргисан, тоглосон бус итгэл найдвартай мѳн гунигтайдуу надруу нүүр дүүрэн инээмсэглэх аж. Тэр энгийн үетэйгээ огт адилгүй, үнэн сэтгэлээсээ надад хандаж байв.

- Эгчээ мэдрэмж их хүчтэй. Та үүнийг тѳсѳѳлж ч чадахгүй. Тэд бидэнд итгэл найдварыг, мѳн бодит байдлыг зэрэг ѳгдѳг. Хэрвээ таны цус энэ "үнэн" л гэвэл үнэн гэсэн үг. Түүнийг амьд гэж мэдэрч л байвал тэр амьд гэсэн үг.

Би түүний гарыг хариу илсээр, нарийхан хуруунууд дээр нь миний нулимс дуслана. Хэсэг чимээгүй бид гараа атгалцан суусны эцэст нь сэтгэл минь цэлмэгшин, тайвширч эхлэв. Түүний гар жижигхэн бас дулаахан юм.

- Би түүнийг үхтлээ санах бүртээ нүдээ аньдаг юм. Дараа нь түүнийг мэдэрдэг-

Лиса яриагаа гэнэт таслаад, түүний нүд Жэнни руу анхаарлаа хандуулан, хѳмсѳг нь дорхноо л зангираад явчхав. Санаа зовнил дүүрэн нь илэрхий, тэр атгалтаа сулруулсаар Жэннигийн духан дээр нѳгѳѳ гараа тавьлаа. Би Жэнни рүү харцаа шилжүүлвэл түүний амьсгаа нь давхцан байлаа. Түүний хувцас, нүүр нь битүү хѳлсѳѳр хучигдаж хүндхэн амьсгална. Түрүүнээс хойш л тээгдсэн гэр бүлийн маань бодлууд түүний амьсгалын чимээг хүртэл боож орхисон байв. Лиса түүнийг дуудсан ч тэр нүдээ нээсэнгүй.

Тэр унтсаар бараг цаг ѳнгѳрсѳн, бүхэл цагийн турш хэл чимээгүй байхад нь би анзаараагүйдээ ѳѳртѳѳ уурлав. Тэр гурван ѳдрийн турш тасралтгүй машин барьсан. Үнэндээ би л мэднэ шүү дээ, лабораторид хонохоос бусад хоногуудад тэр шѳнѳжингѳѳ харуулд гарж, нааш цааш чимээ чагнан биднийг хамгаалсаар байсныг, дѳрвѳн шѳнѳ тэр дутуу нойртой явсан. Гэтэл анхаарал хандуулсан гэж үү? Тэр ч гэсэн халамжлагдахаар тѳрсѳн хүн шүү дээ.

Лиса бид хоёр машинаас гаран аль зѳѳлхѳн тухтай гэсэн бүхнээ газраар дэвсээд түүнийг жолоочийн суудлаас буулгав. Чэёон машины мухарт суусаар илүү гүн бодолд дарагдсан байв. Би түүнийг дуудтал тэр сонссонгүй. Түүний гараас угзчин татаж сэгсэрвэл сая л нэг сэхээ авав.

- Чэёон, Жэннигийн бие нэг л биш байна.

Чэёон хурдхан гэгч нь машинаас буугаад Жэннигийн урд ирэв. Тэгээд түүний царайг мѳн гарыг нь харан, түүний биеийг үзэж байв.

- Би ганцаараа зугтаж чадах байсан ч, тэр ѳдрийн урд шѳнѳ тэдний нэг нь бусаддаа мѳрѳѳдлѳѳ хуваалцаж байгааг нь сонссон юм. Би түүний хүслийг биелүүлэхийг хүсэж, огт тѳлѳвлѳѳгүй, найдваргүй хэдий ч тэдний гараас атгасан. Тэд хэнийг нь ч хүүхэд гэж харалгүй шүршиж байсан.

Тэр ойлгомжгүй мѳн сэтгэл ѳвтгѳм үгс бувтнасаар, баруун гараараа нүүрээ хаагаад,толгойгоо сэгснчсээр шивнэнэ.

- Би ѳѳрийгѳѳ үзэн ядаж, шийтгэсэн. Хүсээгүй бүхнээ хийж, уучилж чадаагүй. Илүү муу зүйл хийх тусам миний уучлал надаас холдсоор л байсан. Гэтэл ахиад л одоо сул дорой загнаж байна. Ахиад би алдмааргүй байна. Хамгаалахыг ингэтлээ хүсэж байгаа байж сул дорой болчих юм. Үзэн ядмаар юм, миний оршихуй.

Тэр сульдаан дундаа дэмийрч байв. Түүний юу ярьж буйг нь ойлгохгүй ч, үг бүрээс нь шаналал мэдрэгдэнэ.

- Чи хамгийн үзэсгэлэнтэй оршихуй шүү дээ, Жэнни.

Би түүний хѳлсѳнд норсон үсийг хойшлуулсаар ийнхүү хэлэв. Түүний амьсгаа улам л хүндэрч, гараас нь баривал мѳс мэт хүйтэн болсон байв.

- Эгч үнэхээр ядарчихсан байна. Би хэдий эмч биш хэдий ч хүний биеийн ерѳнхий зүй тогтлыг мэднэ. Бид түүнд халуун шѳл хийж ѳгч,дулаан оронд унтуулах хэрэгтэй. Тэр энэ маягаараа сульдсаар байвал юу тохиолдохыг ч мэдэхгүй байна. Бид даруй эгчид дусал залгах хэрэгтэй.

- Бид цаашаа явж, хамгийн ойрын тосгон луу очно. Бидэнд аз таарна гэж найдъя. Гэхдээ бидэн дунд машин барьж чадах хүн байгаа юу?

Бүгд л дороо урамгүй гэгч нь толгой сэгсрэнэ. Би багадаа машин хоёр ч удаа барьж байсан юм. Арван гуравтай байхад минь эцэг минь зааж байв. Хѳдѳѳ явж байсан боловч санаандгүй ослоос болж, зэргэлдээ сууж байсан аавыгаа гэмтээчихээгүй. Түүнээс хойш үргэлж л займчиж, хол байхыг хичээж, машины жолоотой ойртох мѳчид л хэн нэгнийг гэмтээх мэт санагддаг. Энэ яг л айх ѳвчин шиг, хүүхэд наснаас минь л надад үлдсэн. Хэрвээ би ахиад барьвал, тэд бүгд гэмтвэл яах вэ? Удалгүй би жолоочийн суудалд сууж байв. Чичирч болох бүхий л газар маань чичигнэж байв.