Тэд даруй л намайг үхдлүүд хардаггүй гэдгийг анзаарсан ч бид бүгд хамтдаа амь үлдэхийн төлөө тэмцсэн юм. Тэрхэн зуур би энэ зүйлийг зүгээр гэж бодож, өөрийгөө цаашид аюулгүй үлдэнэ гэж найдсан ч бүгд амьд үлдсэний дараа ар дагзны минь голд өргөн голтой буу тулгагдаж, гохыг нь нэг дарахад л миний тархи зад үсэрч, энэ удаад шаланд тархиа нялж үхэх аюул нүүрлэсэн байлаа. Лиса миний өмнөөс гар чийдэнгийн гэрэл тусган, харин Жэнни ардаас минь хүйтэн бууны амсраараа хайрч мөн цоолох шахам ширтэх нь ар нуруунд мэдрэгдэнэ.

Улангасан дайрсан үхдэл сүргийн эсрэг хэрхэн тэмцсэн талаар нэг хэсэг авалгүйгээр хураангуйлваас: энэ үйл явдалд үлэмж нөлөө үзүүлсэн, өөрийгөө хорхойд ч гэм хийж чадахгүй хэмээн сэтгэдэг байсан Ким Жисү тэдэнд цаг хожиж өгч, тэдний амийг аварч чадсан юм. Лисагийн тайлахаар оролдож байсан том сейф шиг хаалга тор хийн онгойж, бүгд хурдан гэгч нь орсны хажуугаар Жэнни үхдэл сүрэг рүү тэсрэх бөмбөг шидсэн билээ. Хоёр давхар байшин ч цаас урах мэт амархан хэмхэрмээр тэр дэлбэрэлт хаалганы цаана сүр муутай сонсогдов.

Бид орсон ч энэ байгууламж тас харанхуй, эргэн тойронд юу байгааг ч таамаглаж чадахааргүй, Лиса бүдэгхэн гэрэл тусгаж эргэн тойрноо тусгах ч харанхуй агаараас өөр зүйл үзэгдэхгүй. Бид амьсгаагаа даран аахилж уухилсаар хэсэг зогсож, бага зэрэг амарсны дараа Лиса миний зүг таагүй мушилзаад, үл тоон гуй инээгээд,

- Жисү эгчээ сая гайхалтай байлаа.

гэж хэлж дуусахад, миний толгойд Жэнни ямар ч эргэлзээгүй хүнд буугаа тулгасан юм.

Лисагийн улбар үсэнд нь тун зохидог хүйтэн инээд нь замхрах мэт арилж, нүдээ онийлгон ширүүтгэж, толгойгоо яльгүй хазайлгаад,

- Чи тэдний нэг юм уу? Жисүнни эгчээ? гээд нухацтай гэгч нь асуув. Түүний хөмсөг зангирч, амьсгал нь бага зэрэг хурдсан гар чийдэнгийн гэрэлд гэрэлтэж буй нүд нь улам хүйтэрч байв.

"Тэд" гэж юу илэрхийлж буйг бодож ямар нэг шийдэлд хүрэхээс өмнө, гэнэтхэн бидний хөл доороос цагаан өнгийн өтгөн утаа суунаглаж, хөл гар ороосоор хоолой болон хамар луу орно. Амьсгалахгүй гэж хичээн амаа дарсан ч нэмэр болсонгүй, тэр хоёрын цүнхэнд утааны баг харагдах бөгөөд зүүх гэж толгойдоо ойртуулж байгаа нь бүрэлзэн үзэгдэнэ. Гэвч энэ хийгээр ганц амьсгалахад хангалттай, бяцхан хэсэг нь л биеэр тархаж мэдээгүй болгоно. Лиса болон Жэнни хоёр хоёулаа маскаа зүүж амжаагүй байхдаа ухаан алдаж унацгаав.

Би ямар нэг хийний (миний таамаглалаар ухаан алдуулдаг биз) нөлөөлөлд бүрэн орсноо бүхэл биеэрээ мэдэрсээр байх аж. Толгой ямар нэг зүйлд цохигдож, бие минь хулдаасан дээгүүр чирэгдэж байгаа юм шиг мэдрэгдэнэ. Би хэн нэгний ширүүн ч гэмээр гарт чирэгдсээр гэрэлтэй газар ч ирэх шиг болон, зовхинд гэрэл гийв.

Нүдээ арай хийж нээсээр толгой ч эргэж, биеийн үеүүдээ бага багаар хөдөлгөсөөр би сэрнэ. Эргэн тойрноо харвал энэ эрдэм шинжилгээний лаборатори шиг харагдаж байв. Хана дагуулан элдэв өнгөтэй уусмал, хуруу шил мөн том том хоргонуудад хулгана, нохой бас муур ч ил харагдана. Хоёр том компьютер, өргөн ширээ гээд бүрдэх ёстой бүх зүйл нь бий, хар болон цагаан өнгөнөөс л дийлэнх нь тогтох газар аж. Энэ газар миний хүүхэлдэйн кинонд биежүүлэн төсөөлдөг байсан галзуу эрдэмтний туршилтын өрөө шиг санагдав. Тийм ээ, айдас төрүүлж байна.

Цаг үеэ олоогүй, ийм мөчид бодоход тийм ч тохиромжтой биш бодол хэдий ч би яаж ийм турьхан, эмзэгхэн, нарийхан савх мэт охин гурвын гурван хүнийг энд авчирж, сандал дээр суулган хүлсэн талаар, түүнд хэчнээн их хүчин чармайлт шаардагдах талаар эргэцүүлэв. Лиса, Жэнни болон би бид гурав түшлэгтэй, хар өнгийн сандалд хүлүүлчихсэн, мөн ярилцах боломжгүй амаа скотчдуулж, манараа байдалтай сууна. Бидний урд нарийхан, жижигхэн, урт шаргал үс болон бие нь л хальт үзэгдэх нэгэн эмэгтэй наашаа цаашаа гүйж, нэг том хар цүнх рүү хамаг юмаа шидэж байв. Түүнээс өөр хүний чимээ ойрд хавьд гарахгүй байгаагаас үзвэл тэр энэ том лабораторийг ганцаархнаа ашиглаж, цүнх рүү гээ хийж буй зүйлсээс нь харахад энд амьдардаг бололтой.

Түүнийг бидний зүг хэдхэн секунд тогтож харахад нь би царайг нь ажиглалаа. Тэр охин урт нүүртэй, үзэсгэлэнтэй мөн харц нь бяцхан охидтай ижилхэн, үс нь урт шаргал бараг л таазыг нь шүргэж, нимгэн цагаан халаадны халаад цаанаас нь ягаан цамц гэрэлтэнэ.

Түүний бугуйд мөнгөлөг гадартай нарийхан цаг үзэгдэж, түүн рүүгээ үе үе хэн харцаа тогтоож, тэндээс ч хувцас, эндээс ч элдэв жижиг хэрэгсэл гээд хамаг юмаа хамж, цүнх рүүгээ замбараагүй чихнэ. Би түүний хөдөлгөөнийг андахгүй дагуулж, Лиса залхсан шинж дүүрэн түүний зүг ширтэнэ. Харин Жэнни хичээнгүйлэн нэг зүйлийг оролдохыг харвал түүний хөлс цувж, зүүн гараараа түүний гарыг ороосон олсыг нэг зүйлээр үрнэ. Бидний гарыг тийм ч бүдүүн олсоор биш, нарийхан гэхдээ бэх зүйлээр хүлсэн байв.

Тэр дороо зогсоод бидний зүг харцаа шилжүүлээд, гэнэт дургүй нь ч хүрсэн мөн бид ч сэрсэн учир Жэннигийн үүрч байсан өргөн хошуутай том бууг гартаа атгаад, бидэн лүү чиглүүллээ. Мөн өөрийгөө буугаар буудаж чадна гэдгээ ч харуулж миний хөлийн хажууд хий буудаж үзүүлэв. Би бараг шээх шахам айж байгаагаа нуухгүй ээ. (Миний хамаг бие чичирч, би үхлээс айж байна.) Бууны тийрэлтээс болж тэр бараг хойшоогоо унах алдсан ч, гэдийгээд буцан байрлалдаа хурдан шилжээд цэх зогсоно. Түүний буу барьж буй байрлал Жэнни шиг эвлэгхэн харагдахгүй ч, нэг алхмын цаанаас бол чиглүүлээд буудахад ядах зүйлгүй.

- Аль засгийн газар намайг хүсээд байгаа юм? Яаж намайг олсон юм?

Бид бүгдийн ам скотчоор таглагдсан байсан учир хэн ч хариу хэлсэнгүй, гэхдээ энэ түүнд онц биш байсан нь ч тодорхой болж ямар нэг шингэн үнэртүүлэгч зүйл бидний дээгүүр цацчихав. Энэ шингэний үнэр яг л эмнэлгийн үнэр шиг дотор муухайруулах, спирт болон шар айраг хоёрыг хольчихсон ч юм шиг үнэртэнэ. Ийм үнэрийн талаар дүрсэлж өгүүлнэ гэдэг бэрх юм.

Харин төрж буй мэдрэмжүүд нь үүлэн дээр идээд хөөсөн чихэр идэж байгаа ч юм шиг, миний цээжнээс аз жаргалтай мэдрэмж цалгилна. Сэтгэл дотор байгаа бүх л зүйлээ тэдний өмнө ил гаргамаар санагдаж, бүр миний ам загатнаад ч байх шиг санагдана. Хөлийнхөө хажууд буудуулсан тэр айдас, хэдхэн минутын өмнө толгойдоо буу тулгуулсан айдас гээд миний бүх хүйдэс салхинд хийсэн алга болж байв.

Аман дэх скотч арьснаас минь зуурсаар хуулрах үед мэдрэгдэх тэр өвдөлт намайг гүнзгий тайвшралтаас минь хоромхон сатааруулав. Би нүүр дүүрэн инээмсэглэж, миний уруул одоо байгаа бүхнээ ярихад бэлэн болжээ. Тэгэхээр үнэнээ хэлүүлэгч хий гэдэг нь энэ байх нь.

Шаргал үст онигордуу гэхдээ дөлгөөхөн нүдээрээ биднийг баруунаас зүүн тийш гүйлгээд, үүний эцэст над дээр нүдээ тогтоов.

- Чи ахлагч нь байх тийм үү?

Би энэ мөчид бага зэрэг баярласнаа ч гэсэн хэлмээр байна. Амьдралдаа нэг хүнд ч болтугай ямар нэг юмны ахлах мэт харагдсандаа, эсвэл энэ зүгээр л миний хөгшин гэдгээс шалтгаалсан юм болов уу? Би үгүй гэж сэгсрэх зуур тэр дараагийн асуултаа тавилаа.

- Аль улсын засгийн газар та нарыг явуулсан юм? Даалгаврын чинь зорилго?

Би мэдэхгүй үнэхээр шүү. Миний цээжин хэсэг рүү чиглүүлэгдэх энэ өргөн голтой буу одоо хөөсөн чихэр шиг ч харагдах шиг. Эсвэл ягаан өнгийн заан шиг. Жэнни зүүн талаас огцомхон асуултад хариулав. Түүнд над шиг мэдрэмж төрөхгүй байгаа нь илт бололтой. Түүний хоолойгоос огцом, уур бас ширүүн аяс нь мэдрэгдэнэ. Харин би үг хэлбэл энэ миний хоолойгоос бараг нялхарч унамаар мэт.

- Ѳмнѳд Солонгосын засгийн газар. Бидний даалгавар бол нийтийн тѳв баз, Азийн 102 06- 45 67 солбицолд химич Стелла Марисийг авчрах байсан.

Би зүгээр л хөвж байна. Шаргал үст надаас холдоод Жэнни рүү бууны амсраа дөхүүлээд,

-Бүгдийг нь хэл. Ѳмнѳд Солонгосчууд надаас юу хүсээд байгаа юм!

Лиса бүр тачигнатлаа хөхрөөд байсан ба энэ үнэрийн нөлөөлөлд надтай ижил оржээ.

Шаргал үст өрөөний цаад булангаас хар өнгийн, саарал бүрээстэй сандал чирсээр бидний урд голлуулан суулаа. Мөн түүнд бууны ч хэрэг байхгүй тул хөлийнхөө хажууд шалан дээр тавьжээ.

- Ѳмнѳд Солонгос, Европын холбоо, ТУХН улсууд хамтарч дэлхийд гарсан вируст дархлаа бүтээхийн тулд шилдэг химичдийг цуглуулахаар шийдсэн. Учир нь Ѳмнѳд Солонгосын засгийн газрын эрдэмтэд бүгд сүйрлийн үеэр байсан лабораторитойгоо цуг үхэцгээсэн. Ѳмнѳд Солонгост хууль бусаар суурьшиж байгаа Стелла Марис нь бидний даалгавар байсан. Түүнийг авчрах.

Тэдний үг миний чихэнд ирэх ч нэг л наалдахгүй эсвэл ойлгогдохгүй, чихний минь хэнгэрэгт ойх шиг. Шаргал үст баруун хөлөө ачаад, гараа элгэндээ тэвэрч,

- Ѳмнѳд Солонгосчуудаас би санхүүжилт хэчнээн хүссэн ч нохой хуцсан чинээ ч тоогоогүй! Юун вирус! Би нийгмийн зүтгэлтэн биш.

Лиса энэ удаад өөрийн инээдээ дараад, ихэд тайван ийн хэллээ.

- Дэлхийд чи хэрэгтэй байх шиг байна. Энд хүн тѳрѳлхтѳний цаашид үлдэх эсэх, хараал идсэн оршин тогтнолынх нь талаар асуудал яригдаж байна.

Стелла Марис гэж нэрлэгдэх шаргал үст энэ удаад өөрт нь хамааралгүй зүйл мэт бага зэрэг мөрөө хавчаад,

- Ямар ч вирус байлаа надад хамаагүй! гэж хэллээ.

Түүний сүүлийн өгүүлбэр миний хамаг анхаарлыг татаж, энэ зуурт би шаргал үстийг дэлхийд үхдэл тархсан талаар ямар ч зүйл мэдээгүйг ойлгов. Над шиг энэ дэлхий бүхэлдээ хэрхэн өөрчлөгдсөнийг, сүйрлийн дараа юу болсныг огт мэдээгүй, бүхэл дэлхийд тахал тарж үхэх нь түй ч хамаагүй эрдэмтэн миний урд сууж байна.

Лиса Жэнни рүү шууд л толгойгоо эргүүлээд,

- Үнэхээр миний таамагласан зѳв байна. Тэр юу ч мэдэхгүй байна, Жэнни эгчээ гэв.

Үүний дараа болсон үйл явдлууд их энгийн бас миний хувьд гунигтай. Жэннигийн олс ч суларч, тэр дээшээ өндийлөө. Бууны тийрэлтэд үлээгддэг турьхан шаргал үст Жэннигийн гарт бол хөнгөхөн чихмэл мэт нугалран, Стелла Марисийг өөрийнхөө хүлээстэй байсан сандалд хүлэн суулгав. Лисагийн олсыг ч тэр огтолж түүнийг сулласан. Харин би хүлээстэй чигээрээ, тэднийг намайг огт мэдрэхгүй, байхгүй юм шиг буйг нь хажуугаас ажиглаж байв. Шаргал үст сандал дээрээ хэд тийчигнээд сүүлдээ залхаж, хөдөлгөөнгүй боллоо.