[Unicode]

085 : ဟင်းလျာချက်နည်းအား ရောင်းချခြင်း

အထူးတလည်ဖြင့် ချင်မျန်သည် လဲ့ယ်ရှန်းရီနှင့် လဲ့ယ်ရှန်းလီတို့ကို ဟင်းလျာအမျိုးမျိုး စမ်းချက်ထားဖို့ စဉ်းစားထားသင့်​ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။သူ့ဆွေမျိုးတွေကို သူ့ရဲ့ဝိုင်ဆိုင်တွင် မပါဝင်စေချင်။သူ လဲ့ယ်ရှန်းရီနှင့် လဲ့ယ်ရှန်းလီတို့ကို ဤနည်းဖြင့်သာ ဆွဲထုတ်ထားခဲ့သည်။တုရှီကို ပြန်ပြောပြမလားဆိုတာကတော့ သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။

ဝိုင်အိမ်ကိုဆောက်ဖို့ဆိုရာဝယ် တစ်စုံတစ်​ယောက်က​တော့ အိမ်ဆောက်ပစ္စည်းတွေဝယ်ရမယ်၊ ပစ္စည်းတွေကိုစောင့်ကြပ်ပေးရမယ်၊ အလုပ်ကိုလည်း ကြီးကြပ်ပေးရမယ်။ဒါ့အပြင် အလုပ်သမားတွေအတွက် စားနပ်ရိက္ခာကို ပြင်ဆင်​ပေးရမယ်—သေချာသည်မှာ ကြီးကြီးမားမား ပရောဂျက်တစ်ခုပင်။

ချင်မျန်သည် ရွာရှိ မည်သို့​သောလူများကို အလုပ်ခန့်ရမည်ကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး ယင်းတို့၏အရည်အချင်းနှင့် အဆင့်အလိုက် အလုပ်ခန့်ထားရေးအတွက် လူသုံးဆယ်ကို စာရင်းပြုစုခဲ့သည်။ဦးလေးကျိုးဝမ်ကျုံးသည် စာတတ်မြောက်ထားပြီး စီးပွားရေးတွင် ဆယ်နှစ်နီးပါး လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသူပင်။ဒါ့​ကြောင့် ချင်မျန် သူ့အား နေ့စဥ်အသုံးစရိတ်များကို တာဝန်ယူစာရင်းပြုစု​ပေးထားရန် စာရင်းကိုင်တစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ဖို့ အထူးတလည်ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ဆောက်လုပ်ရေးတာဝန်ခံ အလုပ်သမားများသည်ကား ခရိုင်မြို့မှ လဲ့ယ့်ထျဲကိုယ်တိုင် ငှားရမ်းထားသော ကျွမ်းကျင်လက်သမားဆရာများ ဖြစ်၏။

ဤအချိန်တွင် အနှီစီမံကိန်းသည် အလွန်အရေးတကြီးဖြစ်နေပြီး စပါးမရိတ်သိမ်းမီ ပြီးစီးဖို့ လိုအပ်သည်။လယ်ယာလုပ်ငန်းကိစ္စများ စတင်ဝင်ရောက်လာပါက လုပ်သားအင်အား ပြတ်တောက်မှု ပြင်းထန်လာပေမည်။အလုပ်အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးသောအခါ ချင်မျန်နှင့် လဲ့ယ့်ထျဲတို့က အလုပ်ကို ကြီးကြပ်ရန်သာ တာဝန်ရှိတော့သည်။သူတို့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက​တော့ တဖြည်းဖြည်းနည်းလာပြီး ဝိုင်ဆိုင်ကြီး တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတာကို ကြည့်ကာ နှစ်ယောက်လုံး အရမ်းကျေနပ်သွားကြ၏။နေ့တိုင်း အရမ်းပင်ပန်းနေရရင်တောင် ထိုက်တန်လွန်းတယ်လို့ ခံစားမိ၏။

ကျိုးရန်မှ ရေး​ပြေးမြို့​တော်သို့သွားရာလမ်းတွင် ဇိမ်ခံရထားလုံးတစ်စင်းသည် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် မောင်းနှင်လာပြီး ရေး​ပြေးမြို့​တော်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။

မြို့အဝင်ဝနားရောက်​တော့ လက်တစ်ဖက်က ကန့်လန့်ကာကို ရုတ်တင်လိုက်သည်။လက်ပိုင်ရှင်သည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက​တော့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ရှေ့သို့ အငွေ့အသက်အပြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေမြဲ။

သူ သိပ်တော့ အ​လောမကြီးနေ​ပေ။အကြည့်တွေကို ရုတ်သိမ်းခါနီးမှာ ရင်းနှီးတဲ့ပုံပန်းနှစ်သွယ်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ အပြင်ဘက်ရှိ ရထားထိန်းကို အမြန်​ပြောလိုက်သည်။

"ချွန်းရှန်း....ရထားလုံးကို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ထဲ တိုက်ရိုက်မောင်းသွားလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့...သခင်​လေး" ချွန်းရှန်းက အမိန့်ကိုနာခံခဲ့​ပေမယ့် အကြောင်းအရင်းကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိပေ။ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ထဲ၌ လူနှစ်ယောက်စကားပြောနေသည်ကို အမှတ်မထင်တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူနားလည်သွား၏။

“မိုးနတ်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို လွယ်ကူစေအောင် မစ​ပေးလိုက်တာပဲ​နော်” ချင်မျန် လဲ့ယ်ထျဲအား ပျော်ရွှင်မြူထူး​​နေသော အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း မိုးမရွာဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဆောက်လုပ်​ရေးမှာ တိုးတက်မှု နှောင့်နှေးနေမှာ"

လဲ့ယ်ထျဲ သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ “အလျင်လိုနေစရာ မလိုပါဘူး။အလုပ်များတဲ့ ရာသီဖြစ်​နေရင်​တောင် ဆွဲထုတ်ပြီး လူတွေကို ငှားလို့ရတယ်။ပိုက်ဆံပိုသုံးလိုက်ရတာထက် ဘာမှမဖြစ်သွားဘူး။”

ချင်မျန် ထိုစကားကိုကြား​တော့ နှာမှုတ်လိုက်၏။ "ခင်ဗျားတို့အားလုံးက စကားပြောတာ​တော့ လွယ်တယ်။ရေတိုပဲ ကြည့်တတ်တယ်။အိမ်ရဲ့ အိမ်​ထောင်ဦးစီးက ထင်းနဲ့ ဆန်ဖိုးကို​တော့ သိရမှာ​​ပေါ့”

လဲ့ယ်ထျဲ သူလက်ထဲတွင် ရှိ​နေသည့် ဂေါ်ဖီထုပ်နဲ့ နှင်းမှိုဟင်းချိုပါရှိတဲ့ ဝါးဘူး​လေးကို ပေးလိုက်ပြီး “အင်း....ဇနီးလေးက အလုပ်ကြိုးစားတယ်"

ချင်မျန် ပူတက်လာသည့် နားရွက်တွေကို ကိုင်ကာ ဘူးကိုယူ၍ ဟင်းရည်ကို မော့သောက်ချလိုက်သည်။

နျဲ့ဟန် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် ဘရိုကိတ်ဘောင်းဘီကို ကြည့်၍ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။သူ မြေပြင်ပေါ်ရှိအုတ်ခဲများနှင့် ကျောက်စရစ်များကို ဂရုတစိုက်ရှောင်ရင်း ကျော်သွားကာ ချင်မျန်နှင့် လဲ့ယ်ထျဲရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။သူ လက်ခုပ်မိုးပြီး ပြုံးပြလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်​။

"သူဌေးချင်နဲ့ သူ​​ဌေးလဲ့ယ် မ​တွေ့ရတာကြာပြီ"

ချင်မျန် ပါးစပ်ထောင့်နားကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သုတ်လိုက်၏။သူ သံသယစိတ်ဖြင့် သူ့ရှေ့တွင်ရှိ​နေသည့် သခင်​လေးကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ ဒီလူကို မသိတာ သေချာ၏။သူ လဲ့ယ်ထျဲကို ကြည့်လိုက်​ပြန်တော့လည်း လဲ့ယ်ထျဲ၏အမူအရာမှာ သူလည်း မသိကြောင်း ပြောပြနေသ​ယောင်။

ချင်မျန် အဆင်မပြေသလို ခံစားလိုက်ရ​ပေမယ့် သူ့မျက်နှာပေါ်မှာဖြင့် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မှ မပြပေ။သူ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးမေးလိုက်၏။ "ဘယ်သူလဲလို့ မေးလို့ရမလား?”

နျဲ့ဟန် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ရပြန်၏။ “ကျွန်တော်က နျဲ့ဟန်ပါ။မနှစ်တုန်းက စား​သောက်ဆိုင်က​နေ ဟင်းလျာချက်နည်းကို ဝယ်ချင်တယ်လို့ သူ​ဌေးချင်ကို ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။”

ချင်မျန် သတိရသွား၏။သူ လဲ့ယ်ထျဲထံ ဝါးဘူး​လေးကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီး လက်ခုပ်အုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "သခင်​လေးကိုး....ကျွန်တော် မယဉ်ကျေးဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။"

လဲ့ယ်ထျဲလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူ​ဌေးချင်နဲ့ သူ​​ဌေးလဲ့ယ်တို့က မေ့လွယ်တဲ့သူ​တွေပဲ"

နျဲ့ဟန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်ပြီး “နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ဟင်းလျာချက်နည်းရောင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်လို့ သူ​ဌေးချင် ပြောခဲ့ဖူးတာကို မှတ်မိသေးလားမသိဘူး။ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော် ဒီနေ့ လာခဲ့တာပါ။သူ​​ဌေးလဲ့ယ် နဲ့ သူ​ဌေးချင်က အသေးစိတ်ပြောဖို့ အချိန်ရှိပါ့မလား?"

ချင်မျန် အနီးနားရှိ ဆိတ်ငြိမ်သောနေရာသို့သွားကာ "နျဲ့သခင်​လေး....ဒီမှာ စကားပြောရအောင်"

“ဒါ....” နျဲ့ဟန် ဆူညံနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ချင်မျန် လိုရင်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စက ဆွေးနွေးစရာသိပ်မရှိပါဘူး။ကျွန်​တော် လိုရင်းကိုသာ ပြောပါ့မယ်။ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဟင်းလျာမှာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် ပါဝင်ပစ္စည်း ဆယ့်ရှစ်မျိုးရှိပေမယ့်လည်း သူ့တို့ထဲကမှ ဆယ့်ခြောက်မျိုးကိုသာ ရောင်းချဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။နျဲ့သခင်​လေး စိတ်ဝင်စားမယ်ဆိုရင် ငွေတုံး 500 ပေးပြီး ကျွန်တော်ကလည်း ချက်လုပ်နည်းကို ချက်ခြင်း ရေးပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

နျဲ့ဟန် အံ့သြသွားသည်။ဟင်းချက်နည်းရောင်းဖို့အတွက် တစ်ဖက်လူကို စည်းရုံးဖို့ ဆွေးနွေးမှုတွေ အများကြီးလုပ်ရဦးမယ်လို့ သူထင်ခဲ့၏။

"ဘာလို့ ဆယ့်ခြောက်မျိုးပဲ ရှိရတာလဲ?"

"ဆယ့်ခုနစ်ခုမြောက် ပါဝင်ပစ္စည်းက ရှာရခက်တယ်။ကျွန်​တော် သခင်လေးကိုပြောပြရင်တောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး”

နျဲ့ဟန် မယုံပေ။ "အိုး?အဲဒါက ဘာများလဲ?"

ချင်မျန် ဆို၏။ “စီချွမ်းငရုတ်ကောင်း...အနက်ရောင်အသီးတစ်မျိုးပဲ။"

ထိုအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော နျဲ့ဟန်အ​နေဖြင့် တမင်လှည့်ဖြားနေခြင်းမဟုတ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ချင်မျန် ထပ်​ပြောလိုက်​သေးသည်။ "ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီပါဝင်ပစ္စည်းကို နောက်နှစ်မှာ ထုတ်လုပ်နိုင်ဖို့ စီစဉ်နေပါတယ်။နျဲ့သခင်​လေးက ထူးချွန်တဲ့ စီးပွားရေးသမားယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။အနာဂတ်မှာ လိုအပ်ချက်များရှိလာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အ​နေနဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခွင့်ရရင် ပိုပြီးဝမ်းသာမိမှာပါ"

နျဲ့ဟန် သူ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။သူ ဒီလူငယ်ကို လျှော့တွက်မိခဲ့၏။သူနှင့် စီးပွားရေး ဆွေးနွေးနေချိန်တွင် ချာတိတ်လေးသည် အခြားလုပ်ငန်းတစ်ခုကို ဆွဲခေါ်၍​ပြောပြရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။

"ဒါဆို ဆယ့်ရှစ်ခုမြောက် ပါဝင်ပစ္စည်းက​ရော။ပါဝင်ပစ္စည်း နှစ်မျိုးလုံးက အရမ်းရှားပါးတယ်ဆိုရင် ဟင်းခတ်ရဲ့အရသာက ဈေးကြီးတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေနဲ့ အရမ်းကွာခြားသွားလိမ့်မယ်”

နျဲ့ဟန်သည် စီးပွားရေးသမားဖြစ်ထိုက်သူပင်။ပြသနာဖြစ်လာမည်ကို တိတိကျကျပင် ထောက်ပြလိုက်၏။

ချင်မျန် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သခင်​လေးရဲ့ ဒီစကားတွေက မှား​နေပါတယ်။ဒါဆိုရင် ဘာလို့များ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဟင်းလျာမှာ ပါဝင်ပစ္စည်း​တွေအများကြီးကို ထည့်သုံး​နေမှာလဲ?နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ နှစ်မျိုးဘဲ မသုံးရတာလဲ?"

ချင်မျန် ပြောသည်ကလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်၏။ ခဏတာ စကားမပြောဖြစ်​တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ငြိမ်သွားကြသည်။

ချင်မျန် သူ့ကို အ​လောတကြီး မတိုက်တွန်းပေ။ “မကြာသေးမီက လူအချို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့စားသောက်ဆိုင်ကို ခဏခဏ လာပြီးပြဿနာရှာကြတာမို့ ဒါမျိုးကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ကျွန်တော်တို့က အင်အားနည်းပါတယ်။ဘယ်ပြဿနာကိုမျှ အဖြစ်မခံနိုင်ပါဘူး။ဒါကြောင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကို ဆက်ပြီးလျှို့ဝှက်ချက်အ​နေနဲ့ ထိန်းထားလို့မရဘူး။ဝိုင်ဆိုင်အဆင်သင့်ဖြစ်သွားတဲ့အခါကျရင် ဟင်းချက်နည်းကို ရောင်းချတော့မယ်ဆိုတဲ့အ​ကြောင်း ကြော်ငြာ​တော့မှာပါ။အခုဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ ငွေတုံး 500 ပဲပေးရပါမယ်။ကျွန်​တော်တို့ဘက်ကလည်း 20 ယောက်သာရောင်းပေးပါမည်။သခင်​လေး အဲဒါကို သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်နိုင်ပါတယ်။နောက်မှဝယ်လေ အားသာချက်တွေ နည်းသွားမယ်ဆိုတာတော့ သိထားရပါမယ်။"

နျဲ့ဟန်၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "သူ​ဌေးချင်...ဒီလိုလုပ်တာ မသင့်တော်ဘူးလား?ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်တစ်​ယောက်တည်းကို ငွေတုံး 500 နဲ့ ရောင်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။လူတိုင်းမှာသာ ဒီဟင်းချက်နည်းရှိနေရင် ရှိတဲ့သူနဲ့ မရှိတဲ့သူကြားက ဘာများကွာခြားသွားမှာလဲ?"

ချင်မျန် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင်လေးရဲ့ လစဉ် အသားတင်ဝင်ငွေကို သိပါသလား။ငွေတုံး ၂၀၀ ထက်မနည်းဘူး။နျဲ့သခင်​လေးကို ကြည်ရတာ သေးနုတ်တဲ့စီးပွားရေးသမားနှင့် မတူပါဘူး။ကျွန်တော်သိသလောက်တော့ ခရိုင်မြို့က ဝိုင်အိမ်ကြီးတွေက တစ်လကို အနည်းဆုံး ငွေတုံး ၁၀၀၀ ရတယ်မလား။သူတို့မှာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်လုပ်နည်းတွေသာရှိရင် အနည်းဆုံး အမြတ်ငွေငါးဆလောက် တိုးလာနိုင်ပါတယ်။နျဲ့သခင်​လေးက ဟင်းချက်နည်းကိုဝယ်ပြီး ပထမလမှာတင် အမြတ်ငွေရခဲ့သော်ငြား ငွေတုံး 5000 ရရှိနိုင်ပါသေးတယ်။အဲ့ထဲကမှ ငွေတုံး500 သုံးရတာ မတန်ဘူးလား။နျဲ့သခင်​လေး ဒီအ​ကြောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်ယူပြီး တွေးနိုင်ပါတယ်၊ အလျင်မလိုပါနဲ့။ ကျွန်​တော်တို့မှာ တခြားလုပ်စရာလေး​တွေရှိသေးလို့ စိတ်မရှိပါနဲ့"

ထို့​နောက် ချင်မျန် လဲ့ယ်ထျဲနှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"..........."

နျဲ့ဟန် သူတို့နောက်ကျော​တွေကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။အမြတ်ကြီးစားသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ သူတို့ကို "အမြတ်ထုတ်သမား​တွေ" ဟု စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကြိမ်းမောင်းမ​ပြောဆိုဘဲမ​နေနိုင်ခဲ့။

"သခင်လေး...သူတို့က အရမ်းလွန်လွန်းတယ်"

ချွန်းရှန်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်မိသည်။

နျဲ့ဟန် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။တကယ်တော့ ဒီဟင်းချက်နည်းကို ဝယ်ဖို့ ငွေတုံး 500 ဆိုသည်မှာ ထိုက်တန်၏။အကြောင်းရင်းက အမြတ်မှာ သူဌေးလေးရဲ့ ပြောစကားထက် ပိုသည်။ထိုသူဌေးလေးက တကယ့်ကိုတော်လွန်း၏။သူမြင်နိုင်တဲ့အရာကို သူဌေးလေးလည်း မြင်နိုင်တယ်။သူနဲ့ ဈေးဆစ်ရတာ တကယ်ခက်တာပဲ။

"ချွန်းရှန်း..."

ချွန်းရှန်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချင်မျန်ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။စီးပွားရေးကိစ္စဆွေးနွေးရင်း သူ့သခင်​လေးတစ်​ယောက် အင်အား​လျော့ယုတ်သွားတဲ့ အနေအထားမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ခဲ့ရတာပင်။

"ကောင်းပြီ...မိတ်​ဆွေဖွဲ့တယ်လို့ပဲ တွေးလိုက်တာ​ပေါ့။" နျဲ့ဟန် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ချင်မျန်နှင့်လဲ့ယ်ထျဲတို့ အတူတူပြန်လျှောက်လာနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့အမူအရာမှာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

နျဲ့ဟန် ချင်မျန်ကို ငွေတုံး 500 ပေးလိုက်ဖို့ ချွန်းရှန်း ကို အချက်ပြခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ဝိုင်အိမ်တိုးတက်မှု နှေးကွေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ချင်မျန် ငွေစက္ကူကို လက်ခံရရှိပြီး ရယ်လျက်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ဟီးဟီး”

ထို့​နောက် စစ်ဆေးဖို့အတွက် ငွေစက္ကူကို လဲ့ယ်ထျဲထံ ပေးလိုက်သည်။လဲ့ယ်ထျဲ ငွေစက္ကူကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့ဆီ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

နျဲ့ဟန် မျက်လုံးမှေးစင်းကာ ကြည့်လိုက်၏။အနှီလူနှစ်ယောက်မှာ စစ်မှန်တဲ့ အိမ်ထောင်သည် စုံတွဲဖြစ်နိုင်သည်ကို သူ့စိတ်ထဲက​နေ မှန်းဆမိလိုက်သည်။

ချင်မျန် ငွေစက္ကူကို သိမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "မင်းမှာ စာရေးစုတ်တံနဲ့ စာရွက်ရှိလား?”

နျဲ့ဟန်က "ရှိတယ်"

ချွန်းရှန်းသည် အမိန့်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ရထားပေါ်ရှိ စာ​ပေရတနာလေးပါးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ချင်မျန်က စုတ်တံနဲ့ စာရေးသည့်​နေရာတွင် သိပ်မကောင်းပေ။သူ စုတ်တံကို လဲ့ယ့်ထျဲကို ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် ချွန်းရှန်းသည် စားပွဲတစ်ခုအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးရန် ကိုယ်ကို ကွေးညွတ်လိုက်သည်။

ချင်မျန် လဲ့ယ်ထျဲကို စာ​ရေးခိုင်းလိုက်သည်။ "လိမ္မော်ခွံ၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်၊ စမုန်နက်တစ်တောင့်..."

နင်းဟန်၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များစွာပါရှိ၏။သူနောက်ဆုံးခေါ်လာခဲ့တဲ့ စားဖိုမှူးက ဟင်းထဲမှာပါတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို အရသာမခံနိုင်တာ အံ့သြစရာမရှိပေ။

ချင်မျန် အသေးစိတ်ရှင်းပြလိုက်သည်။ "လိမ္မော်ခွံက 1 ကျင်းစာ ဆိုရင် သစ်ကြံပိုးခေါက်က 2 ကျင်းထည့်ရပါမယ်... အတိုချုပ်ပြောရရင် အချိုးအစားကို ပြောင်းလဲလို့မရပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် အရသာက ပြောင်းသွားပါလိမ့်မယိ။ဟမ်... နျဲ့သခင်​လေးက ကျွန်တော်တို့အ​ပေါ် အကြမ်းနည်းလမ်းတွေကို မသုံးခဲ့တာ​ကြောင့် သခင်​လေးအတွက် နောက်ထပ် ဟင်းချက်နည်း နှစ်ခုကို ကျွန်တော် ထုတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။”

နျဲ့ဟန် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသလို “ဒါဆို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။သူ​ဌေးချင်ပေးတာဆို​တော့ တခြားဟင်းလျာ​တွေထက် ထူးခြားမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

သူ သာမာန်ဟင်းချက်နည်း​ပေးလိုက်မည်ကို ရှောင်လွှဲရန် စကားစခြင်းသာ။

လဲ့ယ်ထျဲ သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်။ချင်မျန်က​တော့ နျဲ့ဟန်ကို အားတင်းပြုံးကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ငါ့လိုမျိုး ရိုးသားတဲ့လူကို သူ့လို ယုတ်မာတတ်တဲ့စိတ်ထားနဲ့များ နှိုင်းရတယ်လို့။ငါသာ တကယ်ကြီး မင်းကို လှည့်စားဖို့ ရည်ရွယ်ထားရင် ဘာလို့များ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး မင်းကို ဟင်းချက်နည်းတွေပေးရမှာလဲ?

“အားထျဲ....ရေးလိုက်။ပထမဆုံး ဟင်းကတော့ ကြက်ဟင်း​မွှေး ။နှမ်းဝါတဲ့အထိ ကြော်ပြီး ဂျုံမှုန့်ကို မနုမကြမ်းဖြစ်အောင် နယ်ထားရမယ်... ဒုတိယကတော့ ကဏန်းအသားနဲ့ ဝက်သားလုံးပြုတ်။ကြက်သွန်နီနဲ့ ဂျင်းကို ရေဆေးပြီး ပိတ်စနဲ့ ထုပ်ပြီး ညှစ်ထားရမယ်…”

နျဲ့ဟန်သည် တည်ငြိမ်စွာ နေ,နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက ပို၍တောက်ပလာသည်။အနှီဟင်းနှစ်မျိုးက တကယ်ကို ထူးခြား၏။ဤဆန်းသစ်သောဟင်းလျာနှစ်မျိုးတည်းဖြင့်​တောင် သူ၏ဝိုင်အိမ်သို့ဖောက်သည်များစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်။ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ လိုလိုလားလား ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် သူ​ဌေးချင်နဲ့ သူ​​ဌေးလဲ့ယ်"

“မလိုဘူး၊ မလိုပါဘူး။ဝမ်းသာစရာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပါပဲ။” ချင်မျန် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲလည်း ပြီးတာနဲ့ စာရွက်တွေကို နျဲ့ဟန်ထံ ပေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ သွားခွင့်ပြုပါ။” လဲ့ယ်ထျဲ ချင်မျန်ကို ဆွဲ​ခေါ်သွားလိုက်သည်။

နျဲ့ဟန် သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ လဲ့ယ်ထျဲ၏အရေးအသားပင်။သူ အံ့သြသွားရ၏။

ဒီလို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ လိုသလိုပုံသွင်းနိုင်တဲ့ စုတ်ချက်ဟန်ပန်မှာ တောင်သူလယ်သမားတစ်​ယောက်၏လက်ရာ မ​ဖြစ်သင့်ပေ။

သူ မှင်ခြောက်အောင် မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် စာရွက်တွေကို ခေါက်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ဂရုတစိုက်ထည့်လိုက်သည်။

"ချွန်းရှန်း.....ပြန်ကြမယ်"

ချွန်းရှန်းတစ်​ယောက် ရထားလုံးကို မောင်းနေစဥ် မေးလိုက်သည်။"သခင်​လေး ကျွန်တော် မေးစရာရှိလို့”

“မေး” နျဲ့ဟန်သည် အတော်လေး စိတ်အ​ခြေအ​နေကောင်းနေ၏။သူ့ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အစေခံနှင့် စကားပြောရန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

085 : ဟင္းလ်ာခ်က္နည္းအား ေရာင္းခ်ျခင္း

အထူးတလည္ျဖင့္ ခ်င္မ်န္သည္ လဲ့ယ္႐ွန္းရီႏွင့္ လဲ့ယ္႐ွန္းလီတို႔ကို ဟင္းလ်ာအမ်ိဳးမ်ိဳး စမ္းခ်က္ထားဖို႔ စဥ္းစားထားသင့္​ေၾကာင္း သတိေပးခဲ့သည္။သူ႕ေဆြမ်ိဳးေတြကို သူ႕ရဲ႕ဝိုင္ဆိုင္တြင္ မပါဝင္ေစခ်င္။သူ လဲ့ယ္႐ွန္းရီႏွင့္ လဲ့ယ္႐ွန္းလီတို႔ကို ဤနည္းျဖင့္သာ ဆြဲထုတ္ထားခဲ့သည္။တု႐ွီကို ျပန္ေျပာျပမလားဆိုတာကေတာ့ သူ႕အတြက္ အေရးမႀကီးေပ။

ဝိုင္အိမ္ကိုေဆာက္ဖို႔ဆိုရာဝယ္ တစ္စုံတစ္​ေယာက္က​ေတာ့ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းေတြဝယ္ရမယ္၊ ပစၥည္းေတြကိုေစာင့္ၾကပ္ေပးရမယ္၊ အလုပ္ကိုလည္း ႀကီးၾကပ္ေပးရမယ္။ဒါ့အျပင္ အလုပ္သမားေတြအတြက္ စားနပ္ရိကၡာကို ျပင္ဆင္​ေပးရမယ္—ေသခ်ာသည္မွာ ႀကီးႀကီးမားမား ပေရာဂ်က္တစ္ခုပင္။

ခ်င္မ်န္သည္ ႐ြာ႐ွိ မည္သို႔​ေသာလူမ်ားကို အလုပ္ခန္႔ရမည္ကို ႐ွာေဖြခဲ့ၿပီး ယင္းတို႔၏အရည္အခ်င္းႏွင့္ အဆင့္အလိုက္ အလုပ္ခန္႔ထားေရးအတြက္ လူသုံးဆယ္ကို စာရင္းျပဳစုခဲ့သည္။ဦးေလးက်ိဳးဝမ္က်ံဳးသည္ စာတတ္ေျမာက္ထားၿပီး စီးပြားေရးတြင္ ဆယ္ႏွစ္နီးပါး လုပ္ကိုင္ခဲ့ဖူးသူပင္။ဒါ့​ေၾကာင့္ ခ်င္မ်န္ သူ႕အား ေန႔စဥ္အသုံးစရိတ္မ်ားကို တာဝန္ယူစာရင္းျပဳစု​ေပးထားရန္ စာရင္းကိုင္တစ္ဦးအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ဖို႔ အထူးတလည္ဖိတ္ၾကားခဲ့သည္။ေဆာက္လုပ္ေရးတာဝန္ခံ အလုပ္သမားမ်ားသည္ကား ခ႐ိုင္ၿမိဳ႕မွ လဲ့ယ့္ထ်ဲကိုယ္တိုင္ ငွားရမ္းထားေသာ ကြၽမ္းက်င္လက္သမားဆရာမ်ား ျဖစ္၏။

ဤအခ်ိန္တြင္ အႏွီစီမံကိန္းသည္ အလြန္အေရးတႀကီးျဖစ္ေနၿပီး စပါးမရိတ္သိမ္းမီ ၿပီးစီးဖို႔ လိုအပ္သည္။လယ္ယာလုပ္ငန္းကိစၥမ်ား စတင္ဝင္ေရာက္လာပါက လုပ္သားအင္အား ျပတ္ေတာက္မႈ ျပင္းထန္လာေပမည္။အလုပ္အားလုံးကို စီစဥ္ၿပီးေသာအခါ ခ်င္မ်န္ႏွင့္ လဲ့ယ့္ထ်ဲတို႔က အလုပ္ကို ႀကီးၾကပ္ရန္သာ တာဝန္႐ွိေတာ့သည္။သူတို႔လက္ထဲမွာ႐ွိတဲ့ ပိုက္ဆံေတြက​ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနည္းလာၿပီး ဝိုင္ဆိုင္ႀကီး တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲလာတာကို ၾကည့္ကာ ႏွစ္ေယာက္လုံး အရမ္းေက်နပ္သြားၾက၏။ေန႔တိုင္း အရမ္းပင္ပန္းေနရရင္ေတာင္ ထိုက္တန္လြန္းတယ္လို႔ ခံစားမိ၏။

က်ိဳးရန္မွ ေရး​ေျပးၿမိဳ႕​ေတာ္သို႔သြားရာလမ္းတြင္ ဇိမ္ခံရထားလုံးတစ္စင္းသည္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေမာင္းႏွင္လာၿပီး ေရး​ေျပးၿမိဳ႕​ေတာ္ႏွင့္ ပိုမိုနီးကပ္လာသည္။

ၿမိဳ႕အဝင္ဝနားေရာက္​ေတာ့ လက္တစ္ဖက္က ကန္႔လန္႔ကာကို ႐ုတ္တင္လိုက္သည္။လက္ပိုင္႐ွင္သည္ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး သူ႕မ်က္လုံးမ်ားက​ေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ေ႐ွ႕သို႔ အေငြ႕အသက္အျပည့္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္ေနၿမဲ။

သူ သိပ္ေတာ့ အ​ေလာမႀကီးေန​ေပ။အၾကည့္ေတြကို ႐ုတ္သိမ္းခါနီးမွာ ရင္းႏွီးတဲ့ပုံပန္းႏွစ္သြယ္ကို ႐ုတ္တရက္ ေတြ႕လိုက္ရ၏။

သူ အျပင္ဘက္႐ွိ ရထားထိန္းကို အျမန္​ေျပာလိုက္သည္။

"ခြၽန္း႐ွန္း....ရထားလုံးကို ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ထဲ တိုက္႐ိုက္ေမာင္းသြားလိုက္"

"ဟုတ္ကဲ့...သခင္​ေလး" ခြၽန္း႐ွန္းက အမိန္႔ကိုနာခံခဲ့​ေပမယ့္ အေၾကာင္းအရင္းကိုေတာ့ ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း မသိေပ။ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ထဲ၌ လူႏွစ္ေယာက္စကားေျပာေနသည္ကို အမွတ္မထင္ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ သူနားလည္သြား၏။

“မိုးနတ္မင္းႀကီးက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို လြယ္ကူေစေအာင္ မစ​ေပးလိုက္တာပဲ​ေနာ္” ခ်င္မ်န္ လဲ့ယ္ထ်ဲအား ေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴထူး​​ေနေသာ အျပဳံးေလးျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ "ဒီရက္ပိုင္း မိုးမ႐ြာဘူး၊ မဟုတ္ရင္ ေဆာက္လုပ္​ေရးမွာ တိုးတက္မႈ ေႏွာင့္ေႏွးေနမွာ"

လဲ့ယ္ထ်ဲ သူ႕လက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ “အလ်င္လိုေနစရာ မလိုပါဘူး။အလုပ္မ်ားတဲ့ ရာသီျဖစ္​ေနရင္​ေတာင္ ဆြဲထုတ္ၿပီး လူေတြကို ငွားလို႔ရတယ္။ပိုက္ဆံပိုသုံးလိုက္ရတာထက္ ဘာမွမျဖစ္သြားဘူး။”

ခ်င္မ်န္ ထိုစကားကိုၾကား​ေတာ့ ႏွာမႈတ္လိုက္၏။ "ခင္ဗ်ားတို႔အားလုံးက စကားေျပာတာ​ေတာ့ လြယ္တယ္။ေရတိုပဲ ၾကည့္တတ္တယ္။အိမ္ရဲ႕ အိမ္​ေထာင္ဦးစီးက ထင္းနဲ႔ ဆန္ဖိုးကို​ေတာ့ သိရမွာ​​ေပါ့”

လဲ့ယ္ထ်ဲ သူလက္ထဲတြင္ ႐ွိ​ေနသည့္ ေဂၚဖီထုပ္နဲ႔ ႏွင္းမိႈဟင္းခ်ိဳပါ႐ွိတဲ့ ဝါးဘူး​ေလးကို ေပးလိုက္ၿပီး “အင္း....ဇနီးေလးက အလုပ္ႀကိဳးစားတယ္"

ခ်င္မ်န္ ပူတက္လာသည့္ နား႐ြက္ေတြကို ကိုင္ကာ ဘူးကိုယူ၍ ဟင္းရည္ကို ေမာ့ေသာက္ခ်လိုက္သည္။

ႏ်ဲ႕ဟန္ ရထားလုံးေပၚမွ ဆင္းကာ ေျခေထာက္ေပၚ႐ွိ အျဖဴေရာင္ ဘ႐ိုကိတ္ေဘာင္းဘီကို ၾကည့္၍ တခဏမွ် တုံ႔ဆိုင္းသြားသည္။သူ ေျမျပင္ေပၚ႐ွိအုတ္ခဲမ်ားႏွင့္ ေက်ာက္စရစ္မ်ားကို ဂ႐ုတစိုက္ေ႐ွာင္ရင္း ေက်ာ္သြားကာ ခ်င္မ်န္ႏွင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲေ႐ွ႕တြင္ ရပ္လိုက္သည္။သူ လက္ခုပ္မိုးၿပီး ျပဳံးျပလ်က္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္​။

"သူေဌးခ်င္နဲ႔ သူ​​ေဌးလဲ့ယ္ မ​ေတြ႕ရတာၾကာၿပီ"

ခ်င္မ်န္ ပါးစပ္ေထာင့္နားကို လက္ကိုင္ပုဝါျဖင့္ သုတ္လိုက္၏။သူ သံသယစိတ္ျဖင့္ သူ႕ေ႐ွ႕တြင္႐ွိ​ေနသည့္ သခင္​ေလးကို ၾကည့္လိုက္၏။

သူ ဒီလူကို မသိတာ ေသခ်ာ၏။သူ လဲ့ယ္ထ်ဲကို ၾကည့္လိုက္​ျပန္ေတာ့လည္း လဲ့ယ္ထ်ဲ၏အမူအရာမွာ သူလည္း မသိေၾကာင္း ေျပာျပေနသ​ေယာင္။

ခ်င္မ်န္ အဆင္မေျပသလို ခံစားလိုက္ရ​ေပမယ့္ သူ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာျဖင့္ မည္သည့္ အရိပ္အေယာင္မွ မျပေပ။သူ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေမးလိုက္၏။ "ဘယ္သူလဲလို႔ ေမးလို႔ရမလား?”

ႏ်ဲ႕ဟန္ သူ႕ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ရျပန္၏။ “ကြၽန္ေတာ္က ႏ်ဲ႕ဟန္ပါ။မႏွစ္တုန္းက စား​ေသာက္ဆိုင္က​ေန ဟင္းလ်ာခ်က္နည္းကို ဝယ္ခ်င္တယ္လို႔ သူ​ေဌးခ်င္ကို ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။”

ခ်င္မ်န္ သတိရသြား၏။သူ လဲ့ယ္ထ်ဲထံ ဝါးဘူး​ေလးကို ျပန္ေပးလိုက္ၿပီး လက္ခုပ္အုပ္ကာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ "သခင္​ေလးကိုး....ကြၽန္ေတာ္ မယဥ္ေက်းျဖစ္သြားခဲ့တာပါ။"

လဲ့ယ္ထ်ဲလည္း ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

"သူ​ေဌးခ်င္နဲ႔ သူ​​ေဌးလဲ့ယ္တို႔က ေမ့လြယ္တဲ့သူ​ေတြပဲ"

ႏ်ဲ႕ဟန္က ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျပဳံးလိုက္ၿပီး “ႏွစ္သစ္ကူးၿပီးရင္ ဟင္းလ်ာခ်က္နည္းေရာင္းဖို႔ ရည္႐ြယ္ထားတယ္လို႔ သူ​ေဌးခ်င္ ေျပာခဲ့ဖူးတာကို မွတ္မိေသးလားမသိဘူး။ဒီကိစၥအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ဒီေန႔ လာခဲ့တာပါ။သူ​​ေဌးလဲ့ယ္ နဲ႔ သူ​ေဌးခ်င္က အေသးစိတ္ေျပာဖို႔ အခ်ိန္႐ွိပါ့မလား?"

ခ်င္မ်န္ အနီးနား႐ွိ ဆိတ္ၿငိမ္ေသာေနရာသို႔သြားကာ "ႏ်ဲ႕သခင္​ေလး....ဒီမွာ စကားေျပာရေအာင္"

“ဒါ....” ႏ်ဲ႕ဟန္ ဆူညံေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။

ခ်င္မ်န္ လိုရင္းကိုသာ ေျပာလိုက္သည္။ "ဒီကိစၥက ေဆြးေႏြးစရာသိပ္မ႐ွိပါဘူး။ကြၽန္​ေတာ္ လိုရင္းကိုသာ ေျပာပါ့မယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဟင္းလ်ာမွာ ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္အျဖစ္ ပါဝင္ပစၥည္း ဆယ့္႐ွစ္မ်ိဳး႐ွိေပမယ့္လည္း သူ႕တို႔ထဲကမွ ဆယ့္ေျခာက္မ်ိဳးကိုသာ ေရာင္းခ်ဖို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။ႏ်ဲ႕သခင္​ေလး စိတ္ဝင္စားမယ္ဆိုရင္ ေငြတုံး 500 ေပးၿပီး ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ခ်က္လုပ္နည္းကို ခ်က္ျခင္း ေရးေပးလိုက္ပါ့မယ္။"

ႏ်ဲ႕ဟန္ အံ့ၾသသြားသည္။ဟင္းခ်က္နည္းေရာင္းဖို႔အတြက္ တစ္ဖက္လူကို စည္း႐ုံးဖို႔ ေဆြးေႏြးမႈေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ရဦးမယ္လို႔ သူထင္ခဲ့၏။

"ဘာလို႔ ဆယ့္ေျခာက္မ်ိဳးပဲ ႐ွိရတာလဲ?"

"ဆယ့္ခုနစ္ခုေျမာက္ ပါဝင္ပစၥည္းက ႐ွာရခက္တယ္။ကြၽန္​ေတာ္ သခင္ေလးကိုေျပာျပရင္ေတာင္ သိမွာမဟုတ္ဘူး”

ႏ်ဲ႕ဟန္ မယုံေပ။ "အိုး?အဲဒါက ဘာမ်ားလဲ?"

ခ်င္မ်န္ ဆို၏။ “စီခြၽမ္းင႐ုတ္ေကာင္း...အနက္ေရာင္အသီးတစ္မ်ိဳးပဲ။"

ထိုအေၾကာင္းကို တစ္ခါမွ မၾကားဖူးေသာ ႏ်ဲ႕ဟန္အ​ေနျဖင့္ တမင္လွည့္ျဖားေနျခင္းမဟုတ္ဟု ယုံၾကည္ခဲ့သည္။

ခ်င္မ်န္ ထပ္​ေျပာလိုက္​ေသးသည္။ "႐ိုး႐ိုးသားသားေျပာရရင္ ဒီပါဝင္ပစၥည္းကို ေနာက္ႏွစ္မွာ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေနပါတယ္။ႏ်ဲ႕သခင္​ေလးက ထူးခြၽန္တဲ့ စီးပြားေရးသမားေယာက္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။အနာဂတ္မွာ လိုအပ္ခ်က္မ်ား႐ွိလာမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အ​ေနနဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ခြင့္ရရင္ ပိုၿပီးဝမ္းသာမိမွာပါ"

ႏ်ဲ႕ဟန္ သူ႕ကို ထူးဆန္းတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ ၾကည့္လိုက္သည္။သူ ဒီလူငယ္ကို ေလွ်ာ့တြက္မိခဲ့၏။သူႏွင့္ စီးပြားေရး ေဆြးေႏြးေနခ်ိန္တြင္ ခ်ာတိတ္ေလးသည္ အျခားလုပ္ငန္းတစ္ခုကို ဆြဲေခၚ၍​ေျပာျပရန္လည္း မေမ့ခဲ့ေပ။

"ဒါဆို ဆယ့္႐ွစ္ခုေျမာက္ ပါဝင္ပစၥည္းက​ေရာ။ပါဝင္ပစၥည္း ႏွစ္မ်ိဳးလုံးက အရမ္း႐ွားပါးတယ္ဆိုရင္ ဟင္းခတ္ရဲ႕အရသာက ေဈးႀကီးတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ အရမ္းကြာျခားသြားလိမ့္မယ္”

ႏ်ဲ႕ဟန္သည္ စီးပြားေရးသမားျဖစ္ထိုက္သူပင္။ျပသနာျဖစ္လာမည္ကို တိတိက်က်ပင္ ေထာက္ျပလိုက္၏။

ခ်င္မ်န္ မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ ေခါင္းခါလိုက္ၿပီး “သခင္​ေလးရဲ႕ ဒီစကားေတြက မွား​ေနပါတယ္။ဒါဆိုရင္ ဘာလို႔မ်ား ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဟင္းလ်ာမွာ ပါဝင္ပစၥည္း​ေတြအမ်ားႀကီးကို ထည့္သုံး​ေနမွာလဲ?ေနာက္ဆုံးက်န္တဲ့ ႏွစ္မ်ိဳးဘဲ မသုံးရတာလဲ?"

ခ်င္မ်န္ ေျပာသည္ကလည္း က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္၏။ ခဏတာ စကားမေျပာျဖစ္​ေတာ့ဘဲ တိတ္ဆိတ္စြာ ၿငိမ္သြားၾကသည္။