Nang tuluyang matuyo ang buhok ko ay naglibot si Liam sa buong condo. He wants to see my things inside this unit. Tahimik ko lang siyang sinusundan ng tingin, mukhang masaya siya sa ginagawa niyang paghahalungkat sa gamit ko.

"Ilang taon ka sa Los Angeles?" bigla niyang tanong ng makita ang souvenirs na nasa gilid ng tv.

"8 years." nakapikit na sagot ko. I let him to see my things beside we're bestfriends now.

"Kaya pala hindi kita nakita." sabi niya lang. Naramdaman kong lumubog ang sofa kaya napadilat ako.

"Pero nag-aral ako sa pinapasukan ni Allen." mahinang sabi ko.

"Really? bakit hindi kita nakikita?" manghang tanong niya.

"I did not see you either." mahinang sabi ko. Naramdaman ko kaseng kumikirot ang sugat ko at feeling ko inaantok ako. Ramdam ko pa rin kase haplos ni Liam sa buhok ko kanina.

"Do you have a boyfriend?" biglang tanong niya kaya napadilat ulit ako at tumingin sa kanya.

"Yes, before. But we parted before I went here." I lied. Matagal na kaming hiwalay, parehas naming ginusto ang nangyari dahil hindi na kami masaya sa kung anong meron kami.

"Gwapo ba ang ex mo ha? Bigay mo na lang sa akin para makalimot ako." He giggles.

Biglang nawala ang antok ko. Umayos ako ng upo at tumingin sa kanya.

"Do you really like Allen, don't you?"

"I don't like him, I love him." mahinang sabi niya.

Okay?

"But his married." maikling sabi ko. Totoo naman. Parehas naming nakita na kinasal si Allen nung nakaraang araw.

"I want him so bad, Krystal." malungkot na turan niya.

Hindi ko na alam ang sasabihin kaya tumahimik na ako. If that's he really want then go. Wala naman akong balak na pigilan siya, should I support him because we're friends, right?

"How about you? Have you been In love?" bigla niyang balik na tanong sa akin.

"Yes."

"Alam niya ba?"

"Hindi."

"Yung ex mo ba hindi mo minahal?"

"I love him. So much but we are not for each other."

"Eh kanino ka nainlove, frieny?"

"To someone who doesn't know that i'm exist." I chuckles. Ang corny diba?

Yes im inlove. To someone who doesn't know that Im exist..before.

"How about you? Gaano mo sobrang minahal si Allen?" Bago siya sumagot ay kumuha muna siya ng tubig, inabutan niya din ako ng slice avocado at avocado juice.

How did he know that this is my favorite?

"Mag kaiba ang minahal sa mahal. Hindi ko siya minahal dahil hanggang ngayon mahal ko pa rin siya." seryosong sagot niya. Sabagay!

"Kung mahal mo siya bakit mo siya hinayaan na ikasal sa iba?" takhang tanong ko.

"I tried! I almost spend my days with him before he getting married. But nothing changed! Gusto niya pa rin makasal kay Venice!" galit na sabi niya. Ramdam kong nasasaktan din siya dahil halata rin sa boses niya.

"Maybe he have a reason. Maybe he really love Venice than you." Prangka na kung prangka pero ganito talaga ako. Lagi akong nagbibitaw ng masasakit na salita kahit hindi ko gusto sabihin.

"He can't." mabilis niyang sagot.

"Paano mo naman nasabi?" diretsyong tanong ko sa kanya.

"Because he love me too!" panatag na sagot niya.

"So what is your plan?" tanong ko.

"Aagawin ko si Allen kay Venice." maikling sagot niya at pumikit.

"Okay." wala na akong balak makipagtalo sa kanya kaya ako na mismong puputol ng conversation na ito.

Pinikit ko ang mga mata ko, pinilit kong antukin pero hindi ko magawa. Yung isip ko ay nananatiling nahinto sa usapan namin ni Liam kanina.

He want to ruin their marriage para lang maging kanya si Allen?

Kahibangan. Ayan yung tingin ko sa kanya, nahihibang na siya dahil sa pagmamahal kay Allen.

Ano ba ang ginawa ni Allen para maging ganito si Liam?

Kaya niya manira ng relasyon dahil sa pagmamahal na meron siya kay Allen.

That's insane!

Bigla akong nanigas sa kinauupuan ko ng maramdaman ko yung ulo niyang pinatong sa balikat ko habang ang isang kamay niya ay hinahaplos ang buhok ko.

"Tulungan mo kong maagaw si Allen, Frieny." bulong niyang sabi kaya napabugtong hininga ako.

"I can't." maikling sagot ko. Narinig ko naman siyang huminga ng malalim, maya-maya pa ay umayos siya ng upo at tumingin sa akin.

"Bakit? gusto mo ba si Venice para kay Allen?" diretsong tanong niya.

Tumango ako bago sumagot.

"Yeah kaya hindi kita matutulungan." malumanay na sagot ko sa kanya.

Im sorry…

"Okay lang basta magkaibigan na tayo ha?" bakas sa boses niya ang lungkot kahit nakangiti siya.

"Oo naman." pagkatapos nun ay tumayo na ako, naramdaman ko na kase yung antok kaya gusto ko ng matulog sa kwarto.

"Sa susunod na lalabas ka make sure your wearing a bra!" parang naistatwa akong napatingin sa kanya habang ang dalawa kong kamay ay hinarang ko sa dibdib ko.

Shit!

"Don't be shy, Im a girl too!" nakangiting aniya habang nakatingin iniipit ang buhok niya sa tenga.

Hindi makapaniwalang tumitig ako sa kanya, nananatiling may ngiti sa labi niya na may kasamang pangangasar na tingin.

"Quit staring. I don't like monay!" halos lumuwa ng mata ko sa sinabi niya.

Is he joking right?!

Sa hiya ko ay iniwan ko siya sa sofa, narinig ko pa yung malakas niyang tawa bago ako makapasok. Padabog kong sinarado ang pinto ng kwarto at dumiretso sa kama.

Nakakahiya!

Pabagsak kong inihiga ang sarili haggang sa maramdaman ko ang lambot ng kama.

Pinikit ko ang mga mata ko at niyakap ang unan na nasa tabi ko.

Hindi ko maiwasang hindi isipin ang binabalak ni Liam. Iba talaga ang nagagawa ng pag-ibig pero bakit ako?

Nagmahal na din naman ako pero hindi ko kayang manira ng relasyon para sa sarili kong kasiyahan.

"We're close now." bigla kong sabi sa sarili ko.

"Dapat ba tulungan ko siya dahil magkaibigan kami?" tanong ko pa.

Naiinis na binato ko ang unan dahil wala akong makuhang sagot sa sarili kong tanong.

Gusto ko siyang tulungan pero hindi ko kayang gawin lalo na kung makakasira lang naman kami ng relasyon.

Lalo na ang masisira pa naming relasyon ay sa sarili kong kadugo, I don't want to do that.

I want to support him, I want to show him what kind of bestfriend is.

Pero hindi ko kaya!

I can't!