ေရွှငယ့် စကားကြောင့် ဝေယံပိုင် ထိုစားပွဲပေါ်တွင် ထောင်ထားသော ဓာတ်ပုံကို အမြန်သိမ်းယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားလေပြီ။ ရွှေငယ်က မှန်ထောင်ဓာတ်ပုံလေးကို အရင်ဦးစွာ ယူလိုက်နိုင်ပြီဖြစ်၏။

"ကိုယ့်ကို..ပြန်ပေးပါ..ငယ်..ကိုယ်ရှင်းပြပါ့မယ်..”

ရွှေငယ်က အနိုင်ရသည့် မျက်နှာနှင့်..

"အခုမှ ရှင်ကရှင်းပြမယ် လုပ်နေသေးတာလား..နောက်ကျသွားပြီ”

"အာ..ငယ်ကိုယ့်ကို ပြန်ပေးပါကွာ..ကိုယ့်မှာ အဲတစ်ပုံတည်းပဲ ရှိလို့ပါနော်..နော်”

သူမက ဓာတ်ပုံကို ကျောဘက်တွင် ဖွက်ထား၍ ဝေယံက သူမဆီမှ ဓာတ်ပုံယူဖို့ တစ်လှမ်းချင်း နီးကပ်စွာလျှောက်လာသည်ကို သတိမထားမိပေ။ ကျောနှင့် မှန်နံရံကြီး ကပ်သွားတော့မှ လွတ်လမ်းမရှိတော့မှန်းသိကာ အမြန်ရှောင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် လွတ်လမ်းမရှိတော့။ အနှီအရပ်ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ယောက်ျားကြီးက သူမကို အုပ်မိုးထားလေပြီ။

"ပြန်ပေးမှာလား..မပေးဘူးလား..”

"မပေးဘူး..!”

လွတ်လမ်းပိတ်ဆို့ ခြင်းခံနေရတာတောင် သူမက ခေါင်းမာနေမိတုန်း။

"ပြန်မပေးရင် ကိုယ်နမ်းမှာနော်....”

".......”

ပြောစရာ စကားမဲ့။

"ပေးမှာလား..မပေးဘူးလား..ဟမ်..ငယ်”

သူက စိတ်မရှည် တော့သလို ပုံစံနှင့် သူမ နှုတ်ခမ်းဆီ တိုးကပ်လာလျှင် သူမက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို အမြန်ပိတ်ကာ...

"ကျွန်မ ပြန်ပေးရင် ရှင်ကျွန်မကို ဘာလုပ်ပေးမှာလဲ”

သူမထိုသို့ ပြောလာလျှင် ဝေယံတွေဝေသွား၏။ သူမက လုံးဝလုံးဝ သူ့ကုမ္ပဏီဆီကို မသွားနိုင်ဘူးလို့ မနက်ကမှ သေသေချာချာကြီး ပြောခဲ့သော်လည်း အခုသူ့ကုမ္ပဏီဆီကို ရောက်လာခဲ့သည်သာမက သူ့ကိုပါ နေ့လည်စာ ယူလာပေးနေသည်။ သူမတစ်ခုခုကို ပူဆာတော့မလို့လား.. တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ရမယ်ဟု သူတွေးမိနေသော်လည်း သူမလေးအတွက်ဆို သူမလေးဖြစ်ချင်တာဆို သူဘယ်တော့မှ ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်။ ဒါပေမယ့်လည်း သူဂျယ်လီနင်ရမည့် အရာမျိုးတော့ လုံးဝကို ကန့်ကွက်မည်ဖြစ်ကာ..

"အမ်...အရမ်းကြီးခက်တာ မျိုးတော့ ကိုယ်မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး..ငယ်က ဘာရချင်လဲဟင် လာကတည်းက ပိုပြနေတာ...”

ရွှေငယ်တစ်ယောက် သူရိပ်မိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဆရာကြီးက သူမမပြောခင်တောင် သိနေလေရဲ့.. မပြောလည်း မထူးတော့သည်မို့..

"ကျွန်မအတွက် အရမ်းခက်ပေမယ့် ရှင်ကအာဏာကြိီးတဲ့လူ ဆိုတော့ ခက်မှာမဟုတ်ပါဘူး...”

သူမထိုသို့ပြောလာလျှင် သူကစိတ်ဝင်တစားနှင့်

"ဟမ်...ဘာများလဲ ငယ်အဲလိုကြီးပြောတော့ ကိုယ်တောင် ရင်ခုန်လို့လာပြီ..”

သူက ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်သပ်ရင်း ပြောသဖြင့် ရွှေငယ်လည်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမပြပွဲကို သွားရဖို့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာနေပြီ။

"အော်..ကျွန်မ ပြပွဲတစ်ခုကို သွားချင်နေလို့.. ဒါပေမယ့် အဲဒီပြပွဲသွားရဖို့ လက်မှတ်တွေက ရောင်းကုန်သွားပြီတဲ့ ဘယ်မှာမှ ထပ်ဝယ်လို့မရတော့ဘူး.. ကျွန်မကို ရှင်ကူညီပေးလို့ရမလားဟင်.. ကျွန်မရှင့်ကို ဒီပုံပြန်ပေးမယ်....”

"ဒါဆို ကိုယ့်ဆိီကို ထမင်းလာပို့တာလည်း ဒီကိစ္စကြောင့်ပေါ့..ဟုတ်လား မရွှေငယ်...”

သူမကို မရွှေငယ်လို့ ခေါ်တော့ ဘာပြန်ပြောရမလဲမသိ။ ဒါက လက်ခံတာလား..ငြင်းလိုက်တာလား...

"အာ..အင်း.. ကူညီပါနော်..နော်လို့”

သူမက ကလေးလို သူ၏ရှပ်အင်္ကျီ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပြောလာလျှင်

"ဘာပြပွဲလဲ..”

ဟုတ်သည်။ သူဘာပြပွဲမှန်း မသိသေးဘဲနဲ့တော့ လက်မခံနိုင်။

"ကျွန်မရဲ့ အိုင်ဒေါ ”

"ဘာ!!”

သူတကယ်ကြီး ဂျယ်လီနင်ရတော့မှာလား.. သူမက သူမရဲ့ အိုင်ဒေါကို တွေ့ရဖို့အတွက်နဲ့ သူ့ကို ထမင်းလာပို့တာပေါ့.. ဒါက သူ့ကို အသုံးချတာနှင့် တူလို့နေပြီ...

"ဘယ်သူလဲ..ဘယ်ကကောင်လဲ...ဘာပြပွဲလုပ်မလို့လဲ.ငယ်ပြောတော့ ယောက်ျားတွေကို မုန်းတယ်ဆို..ဘာလို့အခု အိုင်ဒေါတောင် ရှိနေပြီလဲ.. ဟမ်..”

"အိုင်ဒေါဆိုတာတော့ ကျွန်မသိတယ်..ဒါပေမယ့် သူက မိန်းကလေးလား ယောက်ျားလေးဆိုတာတော့ ကျွန်မမသိဘူး..အာ..ဒါကိုဘာလို့ သူ့ကို ကောင် လို့ သုံးနှုန်းခေါ်ရတာလဲ ”

အော်..ဒီကလေးမက ကျားလား မလားတောင် မသိတဲ့လူကို အိုင်ဒေါ သွားတော်ထားတာပေါ့လေ..

"အင်း..အင်း..ဟုတ်ပြီ..ကိုယ် ကောင် လို့မခေါ်တော့ဘူး..အဲဒီလူပေါ့..အင်း..အဲဒီလူ ကဘယ်သူလဲ ကိုယ်မေးတာကို အရင်ဖြေအုံးလေ..ဒါမှ ငယ်တောင်းဆိုတာကို လက်ခံသင့် လက်မခံသင့် ဆုံးဖြတ်လို့ရမှာပေါ့....”

သူက လက်ခံ လက်မခံကို မရေရာသေးသဖြင့် သူမက ​မျက်နှာဆူပုတ် ပြလေတော့၏။ ပြီးတော့မှ

"သူက ပန်းချီဆရာ... နာမည်က မသိဘူး.. အားလုံးကလည်း သူ့ကို anonymous လို့ပဲခေါ်တယ် မနက်ဖြန်သူ့ ပန်းချီပြပွဲကို ဒီတာချီလိတ်မှာပဲ ပြုလုပ်မှာတဲ့ အိမွန်က မနက်ကမှ ဖုန်းဆက်ပြောလာတာ.. ကျွန်မ ပြပွဲလက်မှတ််ဝယ်လို့ မမှီတော့ဘူး ကျွန်မကျောင်းတက် ကတည်းက သူက ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော စံပြပဲ သူ့ဆွဲတဲ့ ပန်းချီတွေကို မြင်တိုင်း ကျွန်မ ထခုန်ချင်တဲ့အထိ ကျွန်မကြိုက်ခဲ့တာ ကျွန်မဝမ်းနည်းတိုင်းလည်း သူ့ပန်ချီကားတွေမြင်တိုင်း အလိုလို ပြုံးလာတတ်တယ်.. ပြီးတော့သူက နှစ်နှစ်လောက် အရိပ်အယောင်တောင် မပြပဲ ပျောက်သွားတာ.. ကျွန်မက မနက်ဖြန်တစ်ရက်လေးပဲ သူနဲ့တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးကြီးကို လက်မလွှတ်ချင်ဘူး ရှင်ကူညီပေးနော်..နော်လို့..”

"........”

အား..ဘယ်လို..ဘယ်လို..သူအိပ်မက်မက်နေတာလား..ဝေယံပိုင် မယုံနိုင်ပေ။ သူမပြောဆိုသမျှ ရှင်းပြသမျှသော စကားတွဲရှည်ကြီးကို မှင်သက်ရင်းသာ နားထောင်နေမိပြီး စကားတစ်ခွန်းလေးတောင် ပြောမထွက်တော့ပေ။

သူမပြောသော ထိုထို anonymous ပန်းချီဆရာမှာ တစ်ခြားသူမဟုတ်။ ဝေယံပိုင်ပင်။ ဝေယံ ဘန်ကောက်မြို့တွင် ပညာသင်ယူနေချိန် မိသားစုစီးပွားရေးထဲတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုရသေးချိန် ဝေယံစိတ်ပါကိုယ်နှစ် ပြုလုပ်ခဲ့သော အလုပ်မှာတော့ ပုံဆွဲခြင်း... အဖေနှင့် အဘွားဆီမှ ငွေတွေနှင့်အားကိုးပြီး ကျောင်းမတက်ချင်သောသူက ပုံဆွဲပြီး ရောင်းရသော ငွေနှင့် ဘဝတက်လမ်းကို အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအလုပ်ကို သူတမ်းတမ်းစွဲဖြစ်နေသော်လည်း ဖခင်၏ ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားမှုကြောင့် လက်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ နှစ်နှစ်သာ ကာလအတွင်း ကောင်မလေးတစ်ယောက်၏ ပုံတူပန်းချီကို ဆွဲယူခြင်းမှလွဲ၍ သူထိုအလုပ်ကို လျစ်လျူရှု နေခဲ့၏။

သူမလေးပြောသော မနက်ဖြန်ပြပွဲမှာ သူစီစဥ်တာမဟုတ်ပေ။ ဖြစ်နိုင်တာက သူ၏ ဘန်ကောက်မြို့က ဆရာသမားတစ်ဦးဦး စီစဥ်တာဖြစ်လိမ့်မည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့် သူထိုအလုပ်ကို မစွန့်လွှတ်မီ သူဆွဲထားသမျှသော ပန်းချီကားများကိုသူ့ဆရာသမားဆီအား ကြိုက်သလိုလုပ်ဆိုပြီး အပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ အရင်ပတ်က သူမဖြေလိုက်မိသော သူ့ဆရာဖုန်းမှာလည်း ထိုကိစ္စအတွက် အကြောင်းကြားခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူသေမတတ်ကို ပျော်ရွင်ရသည် မဟုတ်လား... သူသေမတတ်ချစ်ရပါသော သူ၏ဇနီးလေးမှာ ကျောင်းတက်နေစဥ်ကတည်းက သူ့ကိုစံပြအိုင်ဒေါအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်တဲ့.. ဒါက ဘယ်လိုကံကောင်းမှူမျိုးကြိီးလဲ....

ရွှေငယ်တစ်ယောက် သူမအမေးကို ပြန်မဖြေဘဲ သူမကိုသာ တွေဝေစွာကြည့်နေသော သူကြောင့် စိတ်မရှည်နိုင်တော့။ သူမကို အုပ်မိုးထားသော သူကို နောက်သို့ နည်းနည်းတွန်းလိုက်ပြီး..

"ဘာသဘောလဲ.. အဲဒီမျက်နှာထားက ကူညီမှာလား..မကူညီဘူးလား...”

"ဟင်..ဟမ်...သဘောတူတယ်..သဘောတူတယ်...ကူညီကို ကူညီမယ် ငယ်က ကိုယ့်ရဲ့ ဇနီးလေးပဲ...”

ရွှေငယ် သူသဘောတူကြောင်း သိရ၍ အပျော်လွန်ပြီး သူ့ကို သူမဆီ ပြန်ဆွဲလိုက်မိကာ သူ့ပုခုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ချိတ်ပြီး ဖက်လိုက်မိသည်။ ဝေယံကလည်း ရုတ်တရက်ဆိုတော့ ဘာပြောရမှန်းမသိ။ ရွှေငယ် သတိထားမိချိန်မှာတော့ အလျင်အမြန်ပြန်ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမကျောက မှန်နံရံနှင့် ပိတ်ကာခြင်း ခံရပြန်၏။

"ဘာလဲ...အပျော်လွန်လို့လား ဒါမှမဟုတ်...”

ပြောရင်း သူမနှုတ်ခမ်းတွေကို ဝေယံ သိမ်းပိုက်လိုက်၏။ သူမက ကြောင်အမ်းနေတုန်းမို့ တွန်းမထုတ်နိုင်ခဲ့။ အချိန်အတော်ကြာ သူမနှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိကပ်ထားသော ထိုလူကြောင့် သူမအသက်ရှူနှုန်းပါ မြန်လာသည်။ ပျားရေဆမ်း ခရီးကပြန်လာကတည်း သူမကို လွတ်ထားပေးသော ထိုလူမှာ အခုကျမှ ထူးထူးဆန်းဆန်း စိတ်ထဖောက် လာပြန်၏။ ဘာကြောင့်လဲ..wae? wae?

"ချပ်..!”

ဖိုင်တွဲ ပြုတ်ကျသံနှင့်အတူ ဝေယံရော ရွှေငယ် ရော အမြန်အချင်းချင်း နမ်းရှိုက်နေသည်ကို ရပ်ကာ လှည့်ကြည့်တော့ မျက်လုံးမျက်ဆံပြူးပြီး သူတို့ကို ငေးနေသည့် ရဲနိုင်...။

ရဲနိုင် သူအချိန်မှားပြီး လာတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေမိသည်။သူထင်ထားတာက နှစ်ယောက်စလုံး ထမင်းစားပြီး ရိုးရိုးသားသား စကားပြောနေကြမည်လို့.. ထို့ကြောင့် သူ့အကျင့်အတိုင်း တံခါးမခေါက်ဘဲ ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို သူနှင့် သူ့သူဌေး မိသားစုမှ လွှဲလျှင် အဘယ်ဝန်ထမ်းမှ တက်ရောက်ခြင်းမပြု ကန့်ကွက်ထားသောကြောင့် တံခါးမခေါက်သည့် အကျင့်က ပါလို့နေပြီ။

"ဟမ်..မင်းဘယ်ကတည်းက ရောက်နေတာလဲ...”

ဝေယံက ခပ်တည်တည်နှင့် ပြန်မေးလိုက်နိုင်သော်လည်း ရွှေငယ့်ခမျာ လင်နောက်လိုက်ပြေးပြီး ရှက်​ကြောက်နေသကဲ့သို့ ဝေယံ့ကျောနောက်တွင် ပုန်းနေမိ၏။

သူ့သူဌေး အမေးကြောင်​့ ရဲနိုင်ချက်ချင်းပင် သတိပြန်လည်လာပြီး..

"အော်..ဟုတ်..ဟုတ်..ကျွန်တော်က ဆရာအတွက် နေ့လည်စာ သွားဝယ်ရအုံးမလားလို့ လာ..လာမေးမလို့ပါ...”

ပြောရင်းပင် သူချွေးတွေ ထွက်လို့လာနေပြီ။

"ဝယ်လာခဲ့ ပြီးတော့ နောက်ဆိုဝင်လာရင် တံခါးအရင်ခေါက်”

ဝေယံက အောင်နိုင်သူအပြုံးပြုံးကာ သူ့နောက်ဘက်တွင် ​ပုန်းနေသော ဇနီးအားမေးငေါ့ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က ကျွန်မထမင်းယူလာပေးတာကို မစားပဲ ဝယ်စားအုံးမလို့လား...”

မထင်မှတ်ထားသော သူမမေးခွန်းကြောင့် ဝေယံ အပြုံးပြတ်တောက်သွားသည်။ သူမဆီ မျက်နှာလှည့်လာပြီး..

"ကိုယ်က အဲထမင်းတွေစားမှာတော့ ဟုတ်တယ် ဒါပေမယ့် ငယ်က နေ့လည်စာ မစားတော့ဘူးလား..”

"အာ..ဟုတ်သားပဲ ကျွန်မမေ့နေတာ..သွားဝယ်စရာ မလိုပါဘူး.. အောက်က ကန်တင်းမှာ ကျွေးတဲ့ ဝန်ထမ်းထမင်းဘဲ ကျွန်မစားလိုက်မယ်လေ...”

"မစားရဘူး..”

ဝေယံက ခပ်ပြတ်ပြတ် ငြင်းလိုက်လျှင်

"ကျွန်မ ခုနတုန်းကြည့်ရတာ စားကောင်းမဲ့ပုံပါပဲ ရှင်က တခြားလူကို အပင်ပန်းခံပြီး သွားဝယ်ခိုင်းအုံးမလို့လား..ကျွန်မမစားဘူးနော် အဲလိုဆို..”

သူမက လက်ပိုက်ပြီး သူ့အဆိုကို ငြင်းလိုက်ပြန်၏။

"ဟိုး...ကိုယ့်ရဲ့ ငယ်လေးက သူများ ပင်ပန်းမှာကို တွေးပေးတတ်သေးတာလား.. ကိုယ်က ဘာလို့မသိရတာလဲဟမ်...”

ခုနကမှ ချစ်ကြိုက်နမ်းရှိုက်ပြပြီး အခုမှလာငြင်းခုံပြနေသော စုံတွဲကို ရဲနိုင် သည်းမခံနိုင်တော့။

"ဆရာ..ဆရာကတော် သွားဝယ်ရမလား မဝယ်ဘူးလား..”

"ဝယ်ခဲ့”

"မဝယ်နဲ့”

.............

မြေညီထပ် ကန်တင်းတွင် ထူးထူးခြားခြား ထမင်းဟင်းလာယူနေသော ဥက္ကဌ အတွင်းရေးမှူး ရဲနိုင်ကို ကြည့်ပြီး စားဖိုမှူးက မေးမြန်းချင်စိတ်ကို သည်းမခံနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"သူဌေးက ဒီအစာတွေ စားမှာ သေချာရဲ့လား...”

ထိုအချိန်တွင် ဟင်းခူးခပ်နေသော ရဲနိုင်က စားဖိုမှုးနားဆီ တိုးပြီး

"သူဌေးကတော်ကို မနိုင်လို့လေ.. မယားကြောက် မယားကြောက်”

"ဟား..ဟား..”

ပြိုင်တူ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး စားဖိုမှူးက ရဲနိုင်ကို သေချာကြည့်ကာ

"မင်းလည်း စောင့်ကြည့်နေလိုက် သူဌေးနောက်တကောက်ကောက် လိုက်နေရလို့ မိန်းမယူတဲ့အချိန်ကျ သူဌေးလို ဖြစ်သွားမယ်...”

သို့သော် ရဲနိုင်က ပြန်ပြုံးပြီး

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး.. ကျွန်တော်က ရီးစားတောင် မရှိသေးတာ...”

သို့သော် ဇာတ်ရေးသူကပဲ သိတဲ့ အချက်တစ်ချက်ကို ရဲနိုင်မသိလိုက်နိုင်ပေ။ သူ့ရဲ့ ဖူးစာရှင်က သူ့ဘဝထဲကို ဝင်ရောက်နေပြီးပြီဆိုတာ....

အချစ်က အချိန်မရွေး နေရာမရွေး ဖြစ်ပေါ်တတ်တယ်တဲ့...ဒါသိပ်ကို မှန်တယ်...

.............

24.11.21

ေရွှငယ့် စကားေၾကာင့္ ေဝယံပိုင္ ထိုစားပြဲေပၚတြင္ ေထာင္ထားေသာ ဓာတ္ပုံကို အျမန္သိမ္းယူရန္ လက္လွမ္းလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္က်သြားေလၿပီ။ ေ႐ႊငယ္က မွန္ေထာင္ဓာတ္ပုံေလးကို အရင္ဦးစြာ ယူလိုက္နိုင္ၿပီျဖစ္၏။

"ကိုယ့္ကို..ျပန္ေပးပါ..ငယ္..ကိုယ္ရွင္းျပပါ့မယ္..

ေ႐ႊငယ္က အနိုင္ရသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္..

"အခုမွ ရွင္ကရွင္းျပမယ္ လုပ္ေနေသးတာလား..ေနာက္က်သြားၿပီ

"အာ..ငယ္ကိုယ့္ကို ျပန္ေပးပါကြာ..ကိုယ့္မွာ အဲတစ္ပုံတည္းပဲ ရွိလို႔ပါေနာ္..ေနာ္

သူမက ဓာတ္ပုံကို ေက်ာဘက္တြင္ ဖြက္ထား၍ ေဝယံက သူမဆီမွ ဓာတ္ပုံယူဖို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း နီးကပ္စြာေလွ်ာက္လာသည္ကို သတိမထားမိေပ။ ေက်ာႏွင့္ မွန္နံရံႀကီး ကပ္သြားေတာ့မွ လြတ္လမ္းမရွိေတာ့မွန္းသိကာ အျမန္ေရွာင္ထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ လြတ္လမ္းမရွိေတာ့။ အႏွီအရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ေယာက္်ားႀကီးက သူမကို အုပ္မိုးထားေလၿပီ။

"ျပန္ေပးမွာလား..မေပးဘူးလား..

"မေပးဘူး..!

လြတ္လမ္းပိတ္ဆို႔ ျခင္းခံေနရတာေတာင္ သူမက ေခါင္းမာေနမိတုန္း။

"ျပန္မေပးရင္ ကိုယ္နမ္းမွာေနာ္....

".......

ေျပာစရာ စကားမဲ့။

"ေပးမွာလား..မေပးဘူးလား..ဟမ္..ငယ္

သူက စိတ္မရွည္ ေတာ့သလို ပုံစံႏွင့္ သူမ ႏႈတ္ခမ္းဆီ တိုးကပ္လာလွ်င္ သူမက လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းကို အျမန္ပိတ္ကာ...

"ကြၽန္မ ျပန္ေပးရင္ ရွင္ကြၽန္မကို ဘာလုပ္ေပးမွာလဲ

သူမထိုသို႔ ေျပာလာလွ်င္ ေဝယံေတြေဝသြား၏။ သူမက လုံးဝလုံးဝ သူ႕ကုမၸဏီဆီကို မသြားနိုင္ဘူးလို႔ မနက္ကမွ ေသေသခ်ာခ်ာႀကီး ေျပာခဲ့ေသာ္လည္း အခုသူ႕ကုမၸဏီဆီကို ေရာက္လာခဲ့သည္သာမက သူ႕ကိုပါ ေန႕လည္စာ ယူလာေပးေနသည္။ သူမတစ္ခုခုကို ပူဆာေတာ့မလို႔လား.. တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ရမယ္ဟု သူေတြးမိေနေသာ္လည္း သူမေလးအတြက္ဆို သူမေလးျဖစ္ခ်င္တာဆို သူဘယ္ေတာ့မွ ကန့္ကြက္မည္မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သူဂ်ယ္လီနင္ရမည့္ အရာမ်ိဳးေတာ့ လုံးဝကို ကန့္ကြက္မည္ျဖစ္ကာ..

"အမ္...အရမ္းႀကီးခက္တာ မ်ိဳးေတာ့ ကိုယ္မလုပ္ေပးနိုင္ဘူး..ငယ္က ဘာရခ်င္လဲဟင္ လာကတည္းက ပိုျပေနတာ...

ေ႐ႊငယ္တစ္ေယာက္ သူရိပ္မိလိမ့္မည္ဟု ဘယ္ေတာ့မွ မထင္ခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္ ဆရာႀကီးက သူမမေျပာခင္ေတာင္ သိေနေလရဲ႕.. မေျပာလည္း မထူးေတာ့သည္မို႔..

"ကြၽန္မအတြက္ အရမ္းခက္ေပမယ့္ ရှင်ကအာဏာကြိီးတဲ့လူ ဆိုေတာ့ ခက္မွာမဟုတ္ပါဘူး...

သူမထိုသို႔ေျပာလာလွ်င္ သူကစိတ္ဝင္တစားႏွင့္

"ဟမ္...ဘာမ်ားလဲ ငယ္အဲလိုႀကီးေျပာေတာ့ ကိုယ္ေတာင္ ရင္ခုန္လို႔လာၿပီ..

သူက ရင္ဘတ္ကို လက္ျဖင့္သပ္ရင္း ေျပာသျဖင့္ ေ႐ႊငယ္လည္း မၿပဳံးဘဲ မေနနိုင္ေတာ့ေပ။ သူမျပပြဲကို သြားရဖို႔ ငါးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ ေသခ်ာေနၿပီ။

"ေအာ္..ကြၽန္မ ျပပြဲတစ္ခုကို သြားခ်င္ေနလို႔.. ဒါေပမယ့္ အဲဒီျပပြဲသြားရဖို႔ လက္မွတ္ေတြက ေရာင္းကုန္သြားၿပီတဲ့ ဘယ္မွာမွ ထပ္ဝယ္လို႔မရေတာ့ဘူး.. ကြၽန္မကို ရွင္ကူညီေပးလို႔ရမလားဟင္.. ကြၽန္မရွင့္ကို ဒီပုံျပန္ေပးမယ္....

"ဒါဆို ကိုယ့်ဆိီကို ထမင္းလာပို႔တာလည္း ဒီကိစၥေၾကာင့္ေပါ့..ဟုတ္လား မေ႐ႊငယ္...

သူမကို မေ႐ႊငယ္လို႔ ေခၚေတာ့ ဘာျပန္ေျပာရမလဲမသိ။ ဒါက လက္ခံတာလား..ျငင္းလိုက္တာလား...

"အာ..အင္း.. ကူညီပါေနာ္..ေနာ္လို႔

သူမက ကေလးလို သူ၏ရွပ္အကၤ်ီ လက္ေမာင္းကို ဆြဲကာ ေျပာလာလွ်င္

"ဘာျပပြဲလဲ..

ဟုတ္သည္။ သူဘာျပပြဲမွန္း မသိေသးဘဲနဲ႕ေတာ့ လက္မခံနိုင္။

"ကြၽန္မရဲ႕ အိုင္ေဒါ

"ဘာ!!

သူတကယ္ႀကီး ဂ်ယ္လီနင္ရေတာ့မွာလား.. သူမက သူမရဲ႕ အိုင္ေဒါကို ေတြ႕ရဖို႔အတြက္နဲ႕ သူ႕ကို ထမင္းလာပို႔တာေပါ့.. ဒါက သူ႕ကို အသုံးခ်တာႏွင့္ တူလို႔ေနၿပီ...

"ဘယ္သူလဲ..ဘယ္ကေကာင္လဲ...ဘာျပပြဲလုပ္မလို႔လဲ.ငယ္ေျပာေတာ့ ေယာက္်ားေတြကို မုန္းတယ္ဆို..ဘာလို႔အခု အိုင္ေဒါေတာင္ ရွိေနၿပီလဲ.. ဟမ္..

"အိုင္ေဒါဆိုတာေတာ့ ကြၽန္မသိတယ္..ဒါေပမယ့္ သူက မိန္းကေလးလား ေယာက္်ားေလးဆိုတာေတာ့ ကြၽန္မမသိဘူး..အာ..ဒါကိုဘာလို႔ သူ႕ကို ေကာင္ လို႔ သုံးႏႈန္းေခၚရတာလဲ

ေအာ္..ဒီကေလးမက က်ားလား မလားေတာင္ မသိတဲ့လူကို အိုင္ေဒါ သြားေတာ္ထားတာေပါ့ေလ..

"အင္း..အင္း..ဟုတ္ၿပီ..ကိုယ္ ေကာင္ လို႔မေခၚေတာ့ဘူး..အဲဒီလူေပါ့..အင္း..အဲဒီလူ ကဘယ္သူလဲ ကိုယ္ေမးတာကို အရင္ေျဖအုံးေလ..ဒါမွ ငယ္ေတာင္းဆိုတာကို လက္ခံသင့္ လက္မခံသင့္ ဆုံးျဖတ္လို႔ရမွာေပါ့....

သူက လက္ခံ လက္မခံကို မေရရာေသးသျဖင့္ သူမက မ်က္ႏွာဆူပုတ္ ျပေလေတာ့၏။ ၿပီးေတာ့မွ

"သူက ပန္းခ်ီဆရာ... နာမည္က မသိဘူး.. အားလုံးကလည္း သူ႕ကို anonymous လို႔ပဲေခၚတယ္ မနက္ျဖန္သူ႕ ပန္းခ်ီျပပြဲကို ဒီတာခ်ီလိတ္မွာပဲ ျပဳလုပ္မွာတဲ့ အိမြန္က မနက္ကမွ ဖုန္းဆက္ေျပာလာတာ.. ကြၽန္မ ျပပြဲလက္မွတ္္ဝယ္လို႔ မမွီေတာ့ဘူး ကြၽန္မေက်ာင္းတက္ ကတည္းက သူက ကြၽန္မရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ စံျပပဲ သူ႕ဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီေတြကို ျမင္တိုင္း ကြၽန္မ ထခုန္ခ်င္တဲ့အထိ ကြၽန္မႀကိဳက္ခဲ့တာ ကြၽန္မဝမ္းနည္းတိုင္းလည္း သူ႕ပန္ခ်ီကားေတြျမင္တိုင္း အလိုလို ၿပဳံးလာတတ္တယ္.. ၿပီးေတာ့သူက ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျပပဲ ေပ်ာက္သြားတာ.. ကြၽန္မက မနက္ျဖန္တစ္ရက္ေလးပဲ သူနဲ႕ေတြ႕ဖို႔ အခြင့္အေရးႀကီးကို လက္မလႊတ္ခ်င္ဘူး ရွင္ကူညီေပးေနာ္..ေနာ္လို႔..

"........

အား..ဘယ္လို..ဘယ္လို..သူအိပ္မက္မက္ေနတာလား..ေဝယံပိုင္ မယုံနိုင္ေပ။ သူမေျပာဆိုသမွ် ရွင္းျပသမွ်ေသာ စကားတြဲရွည္ႀကီးကို မွင္သက္ရင္းသာ နားေထာင္ေနမိၿပီး စကားတစ္ခြန္းေလးေတာင္ ေျပာမထြက္ေတာ့ေပ။

သူမေျပာေသာ ထိုထို anonymous ပန္းခ်ီဆရာမွာ တစ္ျခားသူမဟုတ္။ ေဝယံပိုင္ပင္။ ေဝယံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕တြင္ ပညာသင္ယူေနခ်ိန္ မိသားစုစီးပြားေရးထဲတြင္ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း မျပဳရေသးခ်ိန္ ေဝယံစိတ္ပါကိုယ္ႏွစ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အလုပ္မွာေတာ့ ပုံဆြဲျခင္း... အေဖႏွင့္ အဘြားဆီမွ ေငြေတြႏွင့္အားကိုးၿပီး ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ေသာသူက ပုံဆြဲၿပီး ေရာင္းရေသာ ေငြႏွင့္ ဘဝတက္လမ္းကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ထိုအလုပ္ကို သူတမ္းတမ္းစြဲျဖစ္ေနေသာ္လည္း ဖခင္၏ ႐ုတ္တရက္ ဆုံးပါးသြားမႈေၾကာင့္ လက္လႊတ္ခဲ့ရသည္။ ႏွစ္ႏွစ္သာ ကာလအတြင္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏ ပုံတူပန္းခ်ီကို ဆြဲယူျခင္းမွလြဲ၍ သူထိုအလုပ္ကို လ်စ္လ်ဴရႈ ေနခဲ့၏။

သူမေလးေျပာေသာ မနက္ျဖန္ျပပြဲမွာ သူစီစဥ္တာမဟုတ္ေပ။ ျဖစ္နိုင္တာက သူ၏ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕က ဆရာသမားတစ္ဦးဦး စီစဥ္တာျဖစ္လိမ့္မည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခန့္ သူထိုအလုပ္ကို မစြန့္လႊတ္မီ သူဆြဲထားသမွ်ေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားကိုသူ႕ဆရာသမားဆီအား ႀကိဳက္သလိုလုပ္ဆိုၿပီး အပ္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ အရင္ပတ္က သူမေျဖလိုက္မိေသာ သူ႕ဆရာဖုန္းမွာလည္း ထိုကိစၥအတြက္ အေၾကာင္းၾကားျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူေသမတတ္ကို ေပ်ာ္႐ြင္ရသည္ မဟုတ္လား... သူေသမတတ္ခ်စ္ရပါေသာ သူ၏ဇနီးေလးမွာ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ကတည္းက သူ႕ကိုစံျပအိုင္ေဒါအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားခဲ့သည္တဲ့.. ဒါက ဘယ်လိုကံကောင်းမှူမျိုးကြိီးလဲ....

ေ႐ႊငယ္တစ္ေယာက္ သူမအေမးကို ျပန္မေျဖဘဲ သူမကိုသာ ေတြေဝစြာၾကည့္ေနေသာ သူေၾကာင့္ စိတ္မရွည္နိုင္ေတာ့။ သူမကို အုပ္မိုးထားေသာ သူကို ေနာက္သို႔ နည္းနည္းတြန္းလိုက္ၿပီး..

"ဘာသေဘာလဲ.. အဲဒီမ်က္ႏွာထားက ကူညီမွာလား..မကူညီဘူးလား...

"ဟင္..ဟမ္...သေဘာတူတယ္..သေဘာတူတယ္...ကူညီကို ကူညီမယ္ ငယ္က ကိုယ့္ရဲ႕ ဇနီးေလးပဲ...

ေ႐ႊငယ္ သူသေဘာတူေၾကာင္း သိရ၍ အေပ်ာ္လြန္ၿပီး သူ႕ကို သူမဆီ ျပန္ဆြဲလိုက္မိကာ သူ႕ပုခုံးကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ခ်ိတ္ၿပီး ဖက္လိုက္မိသည္။ ေဝယံကလည္း ႐ုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ဘာေျပာရမွန္းမသိ။ ေ႐ႊငယ္ သတိထားမိခ်ိန္မွာေတာ့ အလ်င္အျမန္ျပန္ဆုတ္လိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမေက်ာက မွန္နံရံႏွင့္ ပိတ္ကာျခင္း ခံရျပန္၏။

"ဘာလဲ...အေပ်ာ္လြန္လို႔လား ဒါမွမဟုတ္...

ေျပာရင္း သူမႏႈတ္ခမ္းေတြကို ေဝယံ သိမ္းပိုက္လိုက္၏။ သူမက ေၾကာင္အမ္းေနတုန္းမို႔ တြန္းမထုတ္နိုင္ခဲ့။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ သူမႏႈတ္ခမ္းေတြကို ဖိကပ္ထားေသာ ထိုလူေၾကာင့္ သူမအသက္ရႉႏႈန္းပါ ျမန္လာသည္။ ပ်ားေရဆမ္း ခရီးကျပန္လာကတည္း သူမကို လြတ္ထားေပးေသာ ထိုလူမွာ အခုက်မွ ထူးထူးဆန္းဆန္း စိတ္ထေဖာက္ လာျပန္၏။ ဘာေၾကာင့္လဲ..wae? wae?

"ခ်ပ္..!

ဖိုင္တြဲ ျပဳတ္က်သံႏွင့္အတူ ေဝယံေရာ ေ႐ႊငယ္ ေရာ အျမန္အခ်င္းခ်င္း နမ္းရွိုက္ေနသည္ကို ရပ္ကာ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ မ်က္လုံးမ်က္ဆံျပဴးၿပီး သူတို႔ကို ေငးေနသည့္ ရဲနိုင္...။

ရဲနိုင္ သူအခ်ိန္မွားၿပီး လာတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ေနမိသည္။သူထင္ထားတာက ႏွစ္ေယာက္စလုံး ထမင္းစားၿပီး ရိုးရိုးသားသား စကားေျပာေနၾကမည္လို႔.. ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕အက်င့္အတိုင္း တံခါးမေခါက္ဘဲ ဝင္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ အေပၚဆုံးထပ္ကို သူႏွင့္ သူ႕သူေဌး မိသားစုမွ လႊဲလွ်င္ အဘယ္ဝန္ထမ္းမွ တက္ေရာက္ျခင္းမျပဳ ကန့္ကြက္ထားေသာေၾကာင့္ တံခါးမေခါက္သည့္ အက်င့္က ပါလို႔ေနၿပီ။

"ဟမ္..မင္းဘယ္ကတည္းက ေရာက္ေနတာလဲ...

ေဝယံက ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ျပန္ေမးလိုက္နိုင္ေသာ္လည္း ေ႐ႊငယ့္ခမ်ာ လင္ေနာက္လိုက္ေျပးၿပီး ရွက္ေၾကာက္ေနသကဲ့သို႔ ေဝယံ့ေက်ာေနာက္တြင္ ပုန္းေနမိ၏။

သူ႕သူေဌး အေမးေၾကာင့္ ရဲနိုင္ခ်က္ခ်င္းပင္ သတိျပန္လည္လာၿပီး..

"ေအာ္..ဟုတ္..ဟုတ္..ကြၽန္ေတာ္က ဆရာအတြက္ ေန႕လည္စာ သြားဝယ္ရအုံးမလားလို႔ လာ..လာေမးမလို႔ပါ...

ေျပာရင္းပင္ သူေခြၽးေတြ ထြက္လို႔လာေနၿပီ။

"ဝယ္လာခဲ့ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆိုဝင္လာရင္ တံခါးအရင္ေခါက္

ေဝယံက ေအာင္နိုင္သူအၿပဳံးၿပဳံးကာ သူ႕ေနာက္ဘက္တြင္ ပုန္းေနေသာ ဇနီးအားေမးေငါ့ျပၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

"ရွင္က ကြၽန္မထမင္းယူလာေပးတာကို မစားပဲ ဝယ္စားအုံးမလို႔လား...

မထင္မွတ္ထားေသာ သူမေမးခြန္းေၾကာင့္ ေဝယံ အၿပဳံးျပတ္ေတာက္သြားသည္။ သူမဆီ မ်က္ႏွာလွည့္လာၿပီး..

"ကိုယ္က အဲထမင္းေတြစားမွာေတာ့ ဟုတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ ငယ္က ေန႕လည္စာ မစားေတာ့ဘူးလား..

"အာ..ဟုတ္သားပဲ ကြၽန္မေမ့ေနတာ..သြားဝယ္စရာ မလိုပါဘူး.. ေအာက္က ကန္တင္းမွာ ေကြၽးတဲ့ ဝန္ထမ္းထမင္းဘဲ ကြၽန္မစားလိုက္မယ္ေလ...

"မစားရဘူး..

ေဝယံက ခပ္ျပတ္ျပတ္ ျငင္းလိုက္လွ်င္

"ကြၽန္မ ခုနတုန္းၾကည့္ရတာ စားေကာင္းမဲ့ပုံပါပဲ ရွင္က တျခားလူကို အပင္ပန္းခံၿပီး သြားဝယ္ခိုင္းအုံးမလို႔လား..ကြၽန္မမစားဘူးေနာ္ အဲလိုဆို..

သူမက လက္ပိုက္ၿပီး သူ႕အဆိုကို ျငင္းလိုက္ျပန္၏။

"ဟိုး...ကိုယ့္ရဲ႕ ငယ္ေလးက သူမ်ား ပင္ပန္းမွာကို ေတြးေပးတတ္ေသးတာလား.. ကိုယ္က ဘာလို႔မသိရတာလဲဟမ္...

ခုနကမွ ခ်စ္ႀကိဳက္နမ္းရွိုက္ျပၿပီး အခုမွလာျငင္းခုံျပေနေသာ စုံတြဲကို ရဲနိုင္ သည္းမခံနိုင္ေတာ့။

"ဆရာ..ဆရာကေတာ္ သြားဝယ္ရမလား မဝယ္ဘူးလား..

"ဝယ္ခဲ့

"မဝယ္နဲ႕

.............

ေျမညီထပ္ ကန္တင္းတြင္ ထူးထူးျခားျခား ထမင္းဟင္းလာယူေနေသာ ဥကၠဌ အတြင္းေရးမႉး ရဲနိုင္ကို ၾကည့္ၿပီး စားဖိုမႉးက ေမးျမန္းခ်င္စိတ္ကို သည္းမခံနိုင္ဘဲ ေမးလိုက္သည္။

"သူေဌးက ဒီအစာေတြ စားမွာ ေသခ်ာရဲ႕လား...

ထိုအခ်ိန္တြင္ ဟင္းခူးခပ္ေနေသာ ရဲနိုင္က စားဖိုမႈးနားဆီ တိုးၿပီး

"သူေဌးကေတာ္ကို မနိုင္လို႔ေလ.. မယားေၾကာက္ မယားေၾကာက္

"ဟား..ဟား..

ၿပိဳင္တူ ရယ္ေမာလိုက္ၾကၿပီး စားဖိုမႉးက ရဲနိုင္ကို ေသခ်ာၾကည့္ကာ

"မင္းလည္း ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္ သူေဌးေနာက္တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနရလို႔ မိန္းမယူတဲ့အခ်ိန္က် သူေဌးလို ျဖစ္သြားမယ္...

သို႔ေသာ္ ရဲနိုင္က ျပန္ၿပဳံးၿပီး

"မျဖစ္နိုင္ပါဘူး.. ကြၽန္ေတာ္က ရီးစားေတာင္ မရွိေသးတာ...

သို႔ေသာ္ ဇာတ္ေရးသူကပဲ သိတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ရဲနိုင္မသိလိုက္နိုင္ေပ။ သူ႕ရဲ႕ ဖူးစာရွင္က သူ႕ဘဝထဲကို ဝင္ေရာက္ေနၿပီးၿပီဆိုတာ....

အခ်စ္က အခ်ိန္မေ႐ြး ေနရာမေ႐ြး ျဖစ္ေပၚတတ္တယ္တဲ့...ဒါသိပ္ကို မွန္တယ္...

.............

24.11.21