ဓာတ်လှေကား တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် သူ့လက်တွေ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို ခံရသော သူမလေး၏ လက်အစုံမှာ ချွေးစို့လာသည်။ ဘယ်လိုမျိုး သူ့ကို ရှင်းပြရမလဲ... ဒီဟင်းတွေက သူ သူမလေးအတွက်ချက်ထား​ပေးသော ဟင်းများဖြစ်သည့်အကြောင်းကို...

မရှိရှိသော အားများ သိက္ခာများ မာနများကို ထုတ်ကာ..

"အဲ..အဲဒီဟင်းတွေက ကျွန်မချက်ထားတာ မဟုတ်ဘူး..ရှင်မနက်က ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေ..ကျွန်မ.. ကျွန်မက နွေးလာယုံပဲ..”

သူမပြောပြီး ကြမ်းပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူဘယ်လို တုံပြန်လာမလဲကို ​စောင့်ရင်း...

"ကိုယ်သိတယ်..”

"ရှင်...”

သူမအတော်လေးကို အံံ့သြ သွားသည်။ သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သိနေရတာလဲ.. ဟိုသီချင်းထဲကလို ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပုဏ္ဏားတွေများ ရှိနေတာလား..

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး....”

"အော်..ကိုယ်က ခန့်မှန်းလိုက်တာ..ငယ်ကိုယ့်ကို ဘာလို့ ခုနကလို ကိုလို့ ပြန်မခေါ်တာလဲ ထပ်ကြားချင်သေးတယ်...”

ထိုအချိန်မှ မျက်နှာလေးမှာ ပြန်နီရဲသွားပြီး စိတ်မရှည်တော့သည့် လေသံဖြင့်

"ဆုတောင်းနေလိုက်..”

"တကယ့်ကို နေ့တိုင်းညတိုင်း ဆုတောင်းနေတယ်နော်..ဒီနေ့မှ ပြည့်တော့တယ်..”

ဓာတ်လှေကား အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ဆိုက်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးသံနှင့်အတူ ပွင့်လာသော တံခါးကြီးကို မစောင့်မဆိုင်းနိုင်တော့သည့် ပမာ ရွှေငယ် ပြေးထွက်လိုက်၏။ တကယ်ပါပဲ...ဓာတ်လှေကား ကျဥ်းကျဥ်းလေးထဲမှာ ထိုလူရဲ့ တီတီတာတာစကားတွေကို သူမထပ်ပြီး နားမထောင်နိုင်တော့။ တော်ကြာ အေးစက်နေသော ဓာတ်လှေကားထဲတွင် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ထူးခြားစွာ အရည်ပျော်သွားမှူ ဟူသော ထူးထူးဆန်းဆန်း အဖြစ်အပျက်တွေ ထွက်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

"ဘာလို့ ကိုယ့်ကို မစောင့်တာလဲ..”

မထွက်လာဘဲ ဓာတ်လှေကား ထဲတွင် ရပ်သေနေသော အနှီခင်ပွန်းကို စိတ်မရှည်စွာ ရွှေငယ် လှည့်ကြည့်ပြီး..

"ရှင့်ဟာရှင် ထွက်လာလို့မတတ်ဘူးလား..ခြေထောက်တွေ အောက်ထပ်မှာ ကျန်ခဲ့တာလား..”

"အိုး....”

ထိထိမိမိ ပြန်ပြောလိုက်သော ဇနီးဆိုးလေးကြောင့် ဝေယံပိုင် ခပ်မြန်မြန်လေး ထွက်လာရုံကလွှဲ၍ ပြောစရာ စကားမဲ့ သွားသည်။ ဖုန်းထဲက ခပ်ချွှဲချွဲ အသံပိုင်ရှင်က သူမမဟုတ်ခဲ့သလိုမျိုး...

ယောက်ျားကိုပဲ ဆူနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမထားခဲ့မိသော သူမက အခုမှ amazing နေရသည်။ အကြောင်းမှာတော့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ အောက်ထပ်တွေကလို ​အကျယ်အဝန်းမများပဲ ဥက္ကဌ တစ်ဦးတည်း အတွက်သာ တည်ဆောက်ထားပုံရသော ကြောင့်ပင်။ ခမ်းနားလှပလွန်းသော မီးစိုင်းသဏ္ဍာန်များမှာ မှန်ပြတင်းပေါ်တွင် နေ့ကြီးမင်းကြီး ထွန်းလင်းထင်ဟပ်နေလျက်ရှိကာ ထိုကဲ့သို့ အရာတွေ နှင့် မစိမ်းကားသော သူမအဖို့တောင် မှင်သက်နေရသည်။ ဘယ်လောက်များ ကုန်ကျလေမလဲ ဒီတစ်ထပ်တည်းအတွက်...

ရုံးခန်းနှင့် နားနေခန်းကို တွဲထားသောကြောင့် သူမရုံးခန်းထဲကို လျှောက်ပတ်ကြည့်ရင်း ဝေယံပိုင် သူမနှင့် လက်မထပ်ခင် အိမ်ကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့သော နားနေခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်မိလိုက်၏။ ကုတင်တစ်လုံး အဝတ်ဘီဒို တစ်လုံးနှင့် သူမ၏ ကျိုင်းတုံက နေအိမ်အခန်းထက် ပို၍ပင် ရှင်းလင်းနေသော အခန်းအပြင်အဆင်မှာ ခေတ်ဆန်ဆန်..။

"ရှင်...အရင်က ဒီမှာပဲ အိပ်တာလား...”

မမေးဘဲ နေမလို့ကို ပါးစပ်က သူ့အလိုလိုဟလာ၏။ တော်တော်ကို အဆင်ပြေမနေဘူး..

"အင်း...အခုကစပြီး ဒီအခန်းက လိုတော့မှာတောင် မဟုတ်ဘူး.. ကိုယ့်မှာ အိမ်ကိုအချိန်မှန်မှန် ပြန်ဖို့ သတိရစေတဲ့ ငယ်လေး ရှိနေပြီလေ...”

"......”

ဆွံအ..

အခန်းကို ​​ေမှာင်မဲနေစေသည့် နက်ပြာရောင် လိုက်ကာစများကို သူမဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ အံ့အားသင့်စရာ မြင်ကွင်းက သူမကို ကြိုဆိုလို့နေသည်။ အထပ်နှစ်ဆယ် အဆောက်အအုံပေါ်မှ မြင်နေရသော တာချီလိတ်မြို့၏ မြင်ကွင်းမှာ နတ်ဖွက်ထားသယောင်..။ ဒီနယ်စပ်မြို့လေးက ဒီလောက်ထိ သာယာလှပမှန်း သူမမသိခဲ့လေဘူး...

သူမလေး မှန်ပြတင်းမှ အောက်ဘက်ဆီသို့မြင်နေရသော ရှုခင်းကို ငေးမောနေ၍ နေရောင်များ သူမမျက်နှာပေါ် ဖြာကျလာသည်ကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

"နေပူတယ်...ညနေနေဝင်ချိန်ကျမှ ပြန်ကြည့်ကြမယ်နော်..နေဝင်ချိန်ဆို ပိုလှတယ်..”

ပြောရင်း သူမမျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နေရောင်ဒဏ်မှ ကာပေးလိုက်သော သူကြောင့် သူမရင်ခုန်နှုန်းမှာ အသိမပေးဘဲ အလိုလိုမြန်လာ၏။ ဘာလို့လဲမသိ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း..ယုယမှုတိုင်းက သူမကို ရင်ခုန်နေစေသည်။ သူမသူ့ကို ချစ်မိနေတာလား....

(ညည်းယောက်ျားလေ ညည်းမချစ်ရင် ဘယ်သူချစ်မှာလဲ ရွှေငယ်ရေ..🥶🥶)

သူမတို့ ရုံးခန်းထဲ ပြန်ရောက်ချိန် စားပွဲပေါ်က ရုံးသုံးဖုန်းက မြည်လာ၏။ ရွှေငယ်က ဝေယံကို ကြည့်လိုက်သဖြင့် နှစ်ယောက်အကြည့်ဆုံကာ ဝေယံက ရွှေငယ်ကို "ဘယ်သူလဲမသိဘူး လုံးဝသိတတ်မှုမရှိဘူး" ဟူသော အမူအရာဖြင့် ပုခုံးတွန့်ပြ၏။

"ဟယ်လို..ပြောပါ..”

"...........”

တစ်ဖက်က ဘာပြောသွားမှန်း ရွှေငယ်မသိပေမယ့် မဲမှောင်နေသည့် ခင်ပွန်းမျက်နှာကြည့်ပြီး သတင်းကောင်း မဟုတ်မှန်း သိ၏။

"ခနလေး...ငါ ငယ့်ကို မေးလိုက်အုံးမယ်...”

"ဟမ်...ရှင်”

ရွှေငယ်က ဘာကိုဘာမှန်းမသိ၍ ဘာမှနားမလည်နိုင်ပေ။

"ငယ်...ခုနက ငယ့်ကို ဖြစ်ကဆန်းပြောသွားတဲ့ မိန်းမက သူ့ကို အလုပ်မဖြုတ်ဖို့ တောင်းပန်နေတယ်လို့ ရဲနိုင်ကပြောတယ်..သူမက အမေအိုကို ပြုစုနေရလို့တဲ့.. နောက်ပြီး သူမ ငယ့်ကို ဘာတွေ ပြောလိုက်သေးတာလဲ.. ငယ်သူ့ကို သနားလို့ အလုပ်မဖြုတ်ချင်ရင် ဘာအပြစ်ပေးချင်လဲ..”

ဘုရား..ဘုရား.. ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ရဲနိုင်မှာ ရင်ထဲဘုရားတနေမိ၏။ ဘာလုပ်လုပ် ကိုယ့်သဘော ကိုယ့်အတွေး ကိုယ်ကြိုက်တာကိုပဲ ဦးစားပေးသော ရေခဲတုံးကြီးမှာ အခု ဝန်ထမ်းကို အပြစ်ပေးဖို့လေးကို မိန်းမဆီ ခွင့်တောင်းနေလေရဲ့..။တကယ်ကို သူ့သူဌေးကို နိုင်တာ သူဌေးကတော် တစ်ယောက်ထဲ ရှိပုံပဲ..

ရွှေငယ်က စိတ်သဘောထား သေးသိမ်သူမဟုတ်သော်လည်း သူမကို ထိပါးစော်ကားလာသည့် သူအဖို့ ကြင်နာပေးမှာ မဟုတ်ချေ။ သူမက တောထွက်မည့် သူတော်စင် မဟုတ်သလို ပုတီးကုံးဆွဲသည့် သီလရှင်လည်း မဟုတ်ပေ။

"သူက ကျွန်မကို ကျွန်မကြောင့် ..အာ..မဟုတ်ဘူး..ကျွန်မလို ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် ဝတ်ထားတဲ့ လူကြောင့် ရှင်က သန့်ရှင်းရေး အဒေါ်ကို အောက်ထပ်တစ်ထပ်လုံး သန့်ရှင်းရေး ထပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ဒုက္ခပေးမှာတဲ့... အခုကျွန်မ အပေါ်ဆုံးထပ်ထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့ သန့်ရှင်းရေး အဒေါ်တွက် စိတ်မကောင်းစရာပဲ....”

သူမထိုသို့သာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ မျက်လုံးတစ်ချက်မှိတ်လိုက်ရုံနှင့် သူမဘာတွေးနေမှန်း သိနေသော ဝေယံပိုင်မှာ...

"ရဲနိုင်...သူမကို အလုပ်မဖြုတ်တော့နဲ့ ဒါပေမယ့် ဧည့်ကြိုအလုပ်အစား ဒီတိုက်တစ်ခုလုံးရဲ့ သန့်ရှင်းရေးတာဝန်ကို လွှဲယူခိုင်းလိုက်...ဒါပဲ..ငါ့မိန်းမ အဖော်ပြုတော့မယ်..”

ဖုန်းချလိုက်ပြီး ကိုယ်တော်လား ဆိုပြီး မျက်ခုံးတွန့်ပြသော သူကြောင့် ရွှေငယ် အရယ်တောင် မထိန်းနိုင်တော့..။

"ဟင်း..ဟင်း..ရှင်ကတော်သားပဲ ကျွန်မဘာတွေးနေမှန်းတောင် ပြောစရာမလိုဘဲ အလိုလိုသိနေတယ်...”

"ဒါပေါ့ ကိုယ်က ငယ့် ယောက်ျားလေ...”

ထိုအချိန်မှာတော့ ရွှေငယ်အပြုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ ဝေယံပိုင်က သူမလေး၏ ထိုအပြုံးမှာ သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုတော့မည်လို့ ဘာကြောင့်ထင်နေမိတာလဲ မသိပေ။

"ဒါဆို ရှင်းစမ်းပါအုံး ငယ့်ယောက်ျားကြီး..ဒီပုံက ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လိုပေါ်လာတာလဲ..?”

စားပွဲပေါ်သူမ လက်ညိုးထိုးပြရာနောက် ငေးကြည့်မိသော် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ဘုရားပေါ်က စုံတွဲလေးတစ်တွဲ....

............

22.11.21

စာရေးမယ်ဆိုပြီး ပုံဆွဲလိုက် messengerဝင်ကြည့်လိုက် fbပွတ်လိုက် ig ပွတ်လိုက် reel ကြည့်လိုက် youtube ပေါ်က clipတွေ ကြည့်လိုက်နဲ့ လေလွင့်နေတဲ့ ဒီကသာသာကို ထိန်းပေးဖို့ ကိုကြီးတစ်ယောက်လောက်လိုနေပြီ🥶🥶

ဓာတ္ေလွကား တံခါးပိတ္သြားသည္ႏွင့္ သူ႕လက္ေတြ၏ ဆုပ္ကိုင္ထားမႈကို ခံရေသာ သူမေလး၏ လက္အစုံမွာ ေခြၽးစို႔လာသည္။ ဘယ္လိုမ်ိဳး သူ႕ကို ရွင္းျပရမလဲ... ဒီဟင္းေတြက သူ သူမေလးအတြက္ခ်က္ထားေပးေသာ ဟင္းမ်ားျဖစ္သည့္အေၾကာင္းကို...

မရွိရွိေသာ အားမ်ား သိကၡာမ်ား မာနမ်ားကို ထုတ္ကာ..

"အဲ..အဲဒီဟင္းေတြက ကြၽန္မခ်က္ထားတာ မဟုတ္ဘူး..ရွင္မနက္က ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေတြ..ကြၽန္မ.. ကြၽန္မက ႏြေးလာယုံပဲ..

သူမေျပာၿပီး ၾကမ္းျပင္ကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့၏။ သူဘယ္လို တုံျပန္လာမလဲကို ေစာင့္ရင္း...

"ကိုယ္သိတယ္..

"ရွင္...

သူမအေတာ္ေလးကို အံံ့ၾသ သြားသည္။ သူက ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး သိေနရတာလဲ.. ဟိုသီခ်င္းထဲကလို ရင္ဘတ္ထဲမွာ ပုဏၰားေတြမ်ား ရွိေနတာလား..

"ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး....

"ေအာ္..ကိုယ္က ခန့္မွန္းလိုက္တာ..ငယ္ကိုယ့္ကို ဘာလို႔ ခုနကလို ကိုလို႔ ျပန္မေခၚတာလဲ ထပ္ၾကားခ်င္ေသးတယ္...

ထိုအခ်ိန္မွ မ်က္ႏွာေလးမွာ ျပန္နီရဲသြားၿပီး စိတ္မရွည္ေတာ့သည့္ ေလသံျဖင့္

"ဆုေတာင္းေနလိုက္..

"တကယ့္ကို ေန႕တိုင္းညတိုင္း ဆုေတာင္းေနတယ္ေနာ္..ဒီေန႕မွ ျပည့္ေတာ့တယ္..

ဓာတ္ေလွကား အေပၚဆုံးထပ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အခ်က္ေပးသံႏွင့္အတူ ပြင့္လာေသာ တံခါးႀကီးကို မေစာင့္မဆိုင္းနိုင္ေတာ့သည့္ ပမာ ေ႐ႊငယ္ ေျပးထြက္လိုက္၏။ တကယ္ပါပဲ...ဓာတ္ေလွကား က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ထိုလူရဲ႕ တီတီတာတာစကားေတြကို သူမထပ္ၿပီး နားမေထာင္နိုင္ေတာ့။ ေတာ္ၾကာ ေအးစက္ေနေသာ ဓာတ္ေလွကားထဲတြင္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ထူးျခားစြာ အရည္ေပ်ာ္သြားမႉ ဟူေသာ ထူးထူးဆန္းဆန္း အျဖစ္အပ်က္ေတြ ထြက္ေပၚလာေပလိမ့္မည္။

"ဘာလို႔ ကိုယ့္ကို မေစာင့္တာလဲ..

မထြက္လာဘဲ ဓာတ္ေလွကား ထဲတြင္ ရပ္ေသေနေသာ အႏွီခင္ပြန္းကို စိတ္မရွည္စြာ ေ႐ႊငယ္ လွည့္ၾကည့္ၿပီး..

"ရွင့္ဟာရွင္ ထြက္လာလို႔မတတ္ဘူးလား..ေျခေထာက္ေတြ ေအာက္ထပ္မွာ က်န္ခဲ့တာလား..

"အိုး....

ထိထိမိမိ ျပန္ေျပာလိုက္ေသာ ဇနီးဆိုးေလးေၾကာင့္ ေဝယံပိုင္ ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ထြက္လာ႐ုံကလႊဲ၍ ေျပာစရာ စကားမဲ့ သြားသည္။ ဖုန္းထဲက ခပ္ခႊၽဲခြၽဲ အသံပိုင္ရွင္က သူမမဟုတ္ခဲ့သလိုမ်ိဳး...

ေယာက္်ားကိုပဲ ဆူေနကာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိမထားခဲ့မိေသာ သူမက အခုမွ amazing ေနရသည္။ အေၾကာင္းမွာေတာ့ အေပၚဆုံးထပ္မွာ ေအာက္ထပ္ေတြကလို အက်ယ္အဝန္းမမ်ားပဲ ဥကၠဌ တစ္ဦးတည္း အတြက္သာ တည္ေဆာက္ထားပုံရေသာ ေၾကာင့္ပင္။ ခမ္းနားလွပလြန္းေသာ မီးစိုင္းသ႑ာန္မ်ားမွာ မွန္ျပတင္းေပၚတြင္ ေန႕ႀကီးမင္းႀကီး ထြန္းလင္းထင္ဟပ္ေနလ်က္ရွိကာ ထိုကဲ့သို႔ အရာေတြ ႏွင့္ မစိမ္းကားေသာ သူမအဖို႔ေတာင္ မွင္သက္ေနရသည္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကုန္က်ေလမလဲ ဒီတစ္ထပ္တည္းအတြက္...

႐ုံးခန္းႏွင့္ နားေနခန္းကို တြဲထားေသာေၾကာင့္ သူမ႐ုံးခန္းထဲကို ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္ရင္း ေဝယံပိုင္ သူမႏွင့္ လက္မထပ္ခင္ အိမ္ကဲ့သို႔ ေနထိုင္ခဲ့ေသာ နားေနခန္းထဲသို႔ ဝင္ၾကည့္မိလိုက္၏။ ကုတင္တစ္လုံး အဝတ္ဘီဒို တစ္လုံးႏွင့္ သူမ၏ က်ိဳင္းတုံက ေနအိမ္အခန္းထက္ ပို၍ပင္ ရွင္းလင္းေနေသာ အခန္းအျပင္အဆင္မွာ ေခတ္ဆန္ဆန္..။

"ရွင္...အရင္က ဒီမွာပဲ အိပ္တာလား...

မေမးဘဲ ေနမလို႔ကို ပါးစပ္က သူ႕အလိုလိုဟလာ၏။ ေတာ္ေတာ္ကို အဆင္ေျပမေနဘူး..

"အင္း...အခုကစၿပီး ဒီအခန္းက လိုေတာ့မွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး.. ကိုယ့္မွာ အိမ္ကိုအခ်ိန္မွန္မွန္ ျပန္ဖို႔ သတိရေစတဲ့ ငယ္ေလး ရွိေနၿပီေလ...

"......

ဆြံအ..

အခန္းကို ေမှာင်မဲနေစေသည့် နက္ျပာေရာင္ လိုက္ကာစမ်ားကို သူမဆြဲဖြင့္လိုက္ေတာ့ အံ့အားသင့္စရာ ျမင္ကြင္းက သူမကို ႀကိဳဆိုလို႔ေနသည္။ အထပ္ႏွစ္ဆယ္ အေဆာက္အအုံေပၚမွ ျမင္ေနရေသာ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕၏ ျမင္ကြင္းမွာ နတ္ဖြက္ထားသေယာင္..။ ဒီနယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးက ဒီေလာက္ထိ သာယာလွပမွန္း သူမမသိခဲ့ေလဘူး...

သူမေလး မွန္ျပတင္းမွ ေအာက္ဘက္ဆီသို႔ျမင္ေနရေသာ ရႈခင္းကို ေငးေမာေန၍ ေနေရာင္မ်ား သူမမ်က္ႏွာေပၚ ျဖာက်လာသည္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္။

"ေနပူတယ္...ညေနေနဝင္ခ်ိန္က်မွ ျပန္ၾကည့္ၾကမယ္ေနာ္..ေနဝင္ခ်ိန္ဆို ပိုလွတယ္..

ေျပာရင္း သူမမ်က္ႏွာကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ေနေရာင္ဒဏ္မွ ကာေပးလိုက္ေသာ သူေၾကာင့္ သူမရင္ခုန္ႏႈန္းမွာ အသိမေပးဘဲ အလိုလိုျမန္လာ၏။ ဘာလို႔လဲမသိ သူ၏ လႈပ္ရွားမႈတိုင္း..ယုယမႈတိုင္းက သူမကို ရင္ခုန္ေနေစသည္။ သူမသူ႕ကို ခ်စ္မိေနတာလား....

(ညည္းေယာက္်ားေလ ညည္းမခ်စ္ရင္ ဘယ္သူခ်စ္မွာလဲ ေ႐ႊငယ္ေရ..)

သူမတို႔ ႐ုံးခန္းထဲ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ စားပြဲေပၚက ႐ုံးသုံးဖုန္းက ျမည္လာ၏။ ေ႐ႊငယ္က ေဝယံကို ၾကည့္လိုက္သျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္အၾကည့္ဆုံကာ ေဝယံက ေ႐ႊငယ္ကို "ဘယ္သူလဲမသိဘူး လုံးဝသိတတ္မႈမရွိဘူး" ဟူေသာ အမူအရာျဖင့္ ပုခုံးတြန့္ျပ၏။

"ဟယ္လို..ေျပာပါ..

"...........

တစ္ဖက္က ဘာေျပာသြားမွန္း ေ႐ႊငယ္မသိေပမယ့္ မဲေမွာင္ေနသည့္ ခင္ပြန္းမ်က္ႏွာၾကည့္ၿပီး သတင္းေကာင္း မဟုတ္မွန္း သိ၏။

"ခနေလး...ငါ ငယ့္ကို ေမးလိုက္အုံးမယ္...

"ဟမ္...ရွင္

ေ႐ႊငယ္က ဘာကိုဘာမွန္းမသိ၍ ဘာမွနားမလည္နိုင္ေပ။

"ငယ္...ခုနက ငယ့္ကို ျဖစ္ကဆန္းေျပာသြားတဲ့ မိန္းမက သူ႕ကို အလုပ္မျဖဳတ္ဖို႔ ေတာင္းပန္ေနတယ္လို႔ ရဲနိုင္ကေျပာတယ္..သူမက အေမအိုကို ျပဳစုေနရလို႔တဲ့.. ေနာက္ၿပီး သူမ ငယ့္ကို ဘာေတြ ေျပာလိုက္ေသးတာလဲ.. ငယ္သူ႕ကို သနားလို႔ အလုပ္မျဖဳတ္ခ်င္ရင္ ဘာအျပစ္ေပးခ်င္လဲ..

ဘုရား..ဘုရား.. ဖုန္း၏ အျခားတစ္ဖက္မွ ရဲနိုင္မွာ ရင္ထဲဘုရားတေနမိ၏။ ဘာလုပ္လုပ္ ကိုယ့္သေဘာ ကိုယ့္အေတြး ကိုယ္ႀကိဳက္တာကိုပဲ ဦးစားေပးေသာ ေရခဲတုံးႀကီးမွာ အခု ဝန္ထမ္းကို အျပစ္ေပးဖို႔ေလးကို မိန္းမဆီ ခြင့္ေတာင္းေနေလရဲ႕..။တကယ္ကို သူ႕သူေဌးကို နိုင္တာ သူေဌးကေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ရွိပုံပဲ..

ေ႐ႊငယ္က စိတ္သေဘာထား ေသးသိမ္သူမဟုတ္ေသာ္လည္း သူမကို ထိပါးေစာ္ကားလာသည့္ သူအဖို႔ ၾကင္နာေပးမွာ မဟုတ္ေခ်။ သူမက ေတာထြက္မည့္ သူေတာ္စင္ မဟုတ္သလို ပုတီးကုံးဆြဲသည့္ သီလရွင္လည္း မဟုတ္ေပ။

"သူက ကြၽန္မကို ကြၽန္မေၾကာင့္ ..အာ..မဟုတ္ဘူး..ကြၽန္မလို ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ ဝတ္ထားတဲ့ လူေၾကာင့္ ရွင္က သန့္ရွင္းေရး အေဒၚကို ေအာက္ထပ္တစ္ထပ္လုံး သန့္ရွင္းေရး ထပ္လုပ္ခိုင္းဖို႔ ဒုကၡေပးမွာတဲ့... အခုကြၽန္မ အေပၚဆုံးထပ္ထိ ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ သန့္ရွင္းေရး အေဒၚတြက္ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ....

သူမထိုသို႔သာ ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း သူမ မ်က္လုံးတစ္ခ်က္မွိတ္လိုက္႐ုံႏွင့္ သူမဘာေတြးေနမွန္း သိေနေသာ ေဝယံပိုင္မွာ...

"ရဲနိုင္...သူမကို အလုပ္မျဖဳတ္ေတာ့နဲ႕ ဒါေပမယ့္ ဧည့္ႀကိဳအလုပ္အစား ဒီတိုက္တစ္ခုလုံးရဲ႕ သန့္ရွင္းေရးတာဝန္ကို လႊဲယူခိုင္းလိုက္...ဒါပဲ..ငါ့မိန္းမ အေဖာ္ျပဳေတာ့မယ္..

ဖုန္းခ်လိဳက္ၿပီး ကိုယ္ေတာ္လား ဆိုၿပီး မ်က္ခုံးတြန့္ျပေသာ သူေၾကာင့္ ေ႐ႊငယ္ အရယ္ေတာင္ မထိန္းနိုင္ေတာ့..။

"ဟင္း..ဟင္း..ရွင္ကေတာ္သားပဲ ကြၽန္မဘာေတြးေနမွန္းေတာင္ ေျပာစရာမလိုဘဲ အလိုလိုသိေနတယ္...

"ဒါေပါ့ ကိုယ္က ငယ့္ ေယာက္်ားေလ...

ထိုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေ႐ႊငယ္အၿပဳံးတစ္ခုကို တပ္ဆင္လိုက္သည္။ ေဝယံပိုင္က သူမေလး၏ ထိုအၿပဳံးမွာ သူ႕ကို အႏၱရာယ္ျပဳေတာ့မည္လို႔ ဘာေၾကာင့္ထင္ေနမိတာလဲ မသိေပ။

"ဒါဆို ရွင္းစမ္းပါအုံး ငယ့္ေယာက္်ားႀကီး..ဒီပုံက ဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုေပၚလာတာလဲ..?

စားပြဲေပၚသူမ လက္ညိုးထိုးျပရာေနာက္ ေငးၾကည့္မိေသာ္ အျဖဴေရာင္ ဝတ္စုံႏွင့္ ဘုရားေပၚက စုံတြဲေလးတစ္တြဲ....

............

22.11.21

စာေရးမယ္ဆိုၿပီး ပုံဆြဲလိုက္ messengerဝင္ၾကည့္လိုက္ fbပြတ္လိုက္ ig ပြတ္လိုက္ reel ၾကည့္လိုက္ youtube ေပၚက clipေတြ ၾကည့္လိုက္နဲ႕ ေလလြင့္ေနတဲ့ ဒီကသာသာကို ထိန္းေပးဖို႔ ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ေလာက္လိုေနၿပီ