သူမတွင် အဆောက်အဦးထဲသို့ ဝင်ရောက်ဖို့ရန် အရင်ရက်တွေကတည်းက ဝေယံပိုင်ပေးအပ်ထားသော ဝင်ခွင့်ကဒ်ရှိနေသဖြင့် ပထမဂိတ်ပေါက်ကြီးကို ဖြတ်ပြီး လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်လာနိုင်၏။ သို့သော်.....

သူမအထဲကို ရောက်သည်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံရှိအလုပ်ဝန်ထမ်းများနှင့်တောင်မတူဘဲ သပ်ရပ်ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝန်ထမ်းများမှာ lunch သုံးဆောင် နေကြသည်။ သူ့ခင်ပွန်းရဲ့ ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းအတွက် အစားအစာတွေတောင် စီစဥ်ပေးနေလေရဲ့..။ သူကတော့ရော ဒီထမင်းဟင်းတွေပဲ စားတာလား..ဒါဆို သူမယူလာပေးတဲ့ ဟင်းတွေကိုရော ဘာလုပ်ရတော့မလဲ...ဟင်းပို့ဖို့ ပြင်းပြနေသော ဆန္ဒများမှာမူ ပျက်စီးသွားရလေပြီ..

အဆောက်အဦးထဲမှ ပြန်ထွက်ရန် တွေးမိသော်လည်း မြေညီထပ်ရှိ ဝန်ထမ်းပုဂ္ဂိုလ် အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ခပ်ရိုးရိုးအိမ်နေဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော သူမဆီကျရောက်လို့ လာကုန်ပြီ။ ဒီအချိန်ရောက်မှ မိနစ်ပိုင်းလောက်က သူမတွေးထားခဲ့သော "ငါကဒီကုမ္ပဏီသူဌေးရဲ့ မိန်းမဘဲ ဘာမှသိပ်ပြင်ဆင်စရာမလိုဘူး..”

ဆိုသည့်အတွေးကို နောင်တရနေမိ၏။ အခုတော့ သူမရဲ့ မာနတွေ မြေခသွားရလေပြီ..

ပြန်လှည့်ထွက်လည်း မထူးတော့တာမို့ ခပ်စိမ်းစိမ်းအကြည့်တွေကြား မာန်ထောင်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ အရှိန်အဝါဖြင့် ဧည့်ကြိုကောင်တာဆီ လျှောက်လာခဲ့၏။

"ရှင်တို့ ဥက္ကဌ ရုံးခန်းက ဘယ်မှာလဲ? ”

ဖြစ်ကဆန်းအဝတ်တွေ ဝတ်ထားပြီး လက်တွင် ထမင်းချိုင့်တစ်လုံးနှင့် ဖုန်းတစ်လုံးကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီကိုင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ကိုယ်ဘယ်သူလို့တောင် မမိတ်ဆက်တော့ဘဲ ခပ်မာမာအသံဖြင့် ဥက္ကဌ ရုံးခန်းတည်ရှိရာကို တိုက်ရိုက်မေးလာ၍ ဧည့်ကောင်တာရှိ ဧည့်ကြိုမလေး၏ မျက်နှာတွင် နက်မှောင်မှုများ ဖမ်းစားသွား၏။ အနီးအနားရှိ သူမစကားကို ကြားလိုက်သော ဝန်ထမ်းများမှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြောင်အမ်းကုန်ကြသည်။

ဒီကောင်မလေး ဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲပြီး အရှက်မရှိတာလဲ ဆိုပြီး လူတိုင်း၏ အတွေးမှာ ထပ်တူကြနေကြ၏။

ဧည့်ကြိုမလေးမှာ တာဝန်အရ နက်မှောင်နေသော မျက်နှာကို အပြုံးဖို့လိုက်ပြီး...

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲရှင့် ချိန်းဆိုထားတာရှိလို့လား..”

ချိုသာလွန်းသော စကားနောက်တွင် သည်းခံအံကြိတ်ပြီးနေရသော ခက်ထန်လှသည့် အမူအရာများက ရွှေငယ်အဖို့ ထင်သာမြင်သာလွန်းလှပေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုကဲ့သို့ အကြိမ်ပေါင်းမြောက်မြားစွာ ယောက်ျားတွေကို ပြောဆိုဆက်ဆံခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား..?

"ချိန်းထားတာတော့ မရှိဘူး..”

သူမစကားအဆုံးတွင် ဧည့်ကြိုမလေးက ခနဲ့အပြုံးဖြင့်

"ချိန်းထားတာ မရှိရင် တွေ့လို့မရပါဘူး အားနာပါတယ် ”

ရွှေငယ့် ဒေါသများပွင့်ထွက်လာမတတ်။ ဘယ်လိုတောင် သူမကို ပြောရဲဆိုရဲ နေတာလဲ ။ မိန်းမတွေကို မိန်းမသားချင်းချင်းနားလည်တာက မှန်ပေမယ့် ဒီမိန်းမကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ။ သူမသည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သို့သော်လည်းပဲ ပထဆုံးအကြိမ် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရုံးကိုလာချိန် ပြသာနာတက်တာမျိုးတွေကိုလည်း သူမမလိုလားပြန်။ အတတ်နိုင်ဆုံး ပြုံးကာ..

"သူ့ကို အခုတွေ့မှဖြစ်မလို့ပါ...”

သူမစကားအဆုံးမှာတော့ ဧည့်ကြိုကောင်မလေး၏ ဟန်ဆောင်အပြုံးများမှာလည်း လွင့်စင်လို့ကုန်ပြီ။ ဘယ်လိုတောင် သိက္ခာမဲ့တဲ့ မိန်းမမျိုးလဲ....

"အစ်မ..ကျွန်မအကောင်းပြောနေတုန်း အစ်မပြန်သင့်ပြီလို့ထင်တယ်...ဥက္ကဌက အခုမအားပါဘူး..ပြီးတော့ ဥက္ကဠက အစ်မလိုမိန်းမမျိုးနဲ့ တွေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး..တစ်ပတ်ကို အစ်မထက် ဝတ်ကောင်းစားလှနဲ့ ကောင်မလေးတွေ ဆယ်ယောက်လောက် ဥက္ကဌ ကို လာလာရှာနေကြတာ အကုန်လုံးက လက်ဖျားကနေ ခါချခံနေရတယ်.. အစ်မလို ပုံစံမျိုးဆိုတော့ ဥက္ကဌက မြေညီထပ် သန့်ရှင်းရေး ပြန်လုပ်ဖို့ သန့်ရှင်းရေးအဒေါ်ကြီးကို ဒုက္ခထပ်ပေးတော့မှာပဲ....”

ဒါက လူကိုစကားပြောနေတဲ့ ပုံစံလား....? ဒီဝေယံပိုင် ကတော့ ဧည့်ကြိုကို ဘယ်မှာက​ေနများ ရှာလာတာလဲ ချေပုံမိုးပုံကအစ တစ်ရုံးလုံး သူ့သူဌေးအတိုင်းပဲ လိုက်ဖက်ညီပါပေတယ်. ..သူ့ကို အစ်မတဲ့လား..သူမက အသက်နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်သေး။ ဒါကို တင်းတိတ်ပြည့်နေပြီး foundation တွေနဲ့ ထူထူကြီးဖုံးထားရသည့် အသက်၃၀ခန့်ရှိ ကောင်မက အစ်မလို့ လာခေါ်လို့နေသည်။

ချေမိုးသည်ကို သူမမပြောလိုတော့သော်လည်း အခုဟာက သူမသာ ဒီနေ့ဝေယံပိုင်ကို မတွေ့ရလျှင် ပြပွဲရော လွှတ်သွားမည့်အပြင် မာနတွေလည်း သာကူကျိုခံရတော့မည်။သူမဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဝေယံပိုင် ဆိုသည့် ခပ်စိမ်းစိမ်း contact name ကို နှိပ်လိုက်၏။

ကောင်တာအနီးအနားရှိ လူများကလည်း အဲသလောက်တောင် အပြောအဆိုခံ​ေနရတာကို မပြန်သေးပဲ ဖုန်းထုတ်ဆက်နေနိုင်သည့် အနှီမိန်းမသားကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လာကြ၏။ ဧည့်ကြိုကောင်မလေးမှာတော့ စိတ်မရှည်စွာ ဂိတ်ဝင်ပေါက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး..

"ဒီက အစောင့်တွေကလည်း ဘာလုပ်နေကြတာလဲ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ တောသူမကိုမှ ဝင်ခွင့်ပေးနေတယ်”

သူမက ပြောသာပြောနေသော်လည်း ရွှေငယ်မှာတော့ နည်းနည်းလေးမှ ဂရုစိုက်ဟန်မပြခဲ့ပေ။ ဖုန်းကိုသာ ဆက်နေရှာ၏။

...........

ဝေယံ ထမင်းသုံးဆောင်ဖို့ ဘာဝယ်ပေးရမလဲလို့ မေးလာသည့် ရဲနိုင်မေးခွန်းကို ဖြေမည့်ဆဲဆဲ သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းက မြည်လာသည်။ သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းနံပါတ်ကို အဘွား၊ ညီမလေး၊ အာကာထက်နှင့် သူ့ဇနီးချောလေး ငယ်ကလွှဲလျှင် တခြားလူ မသိပေ။

ထို့ကြောင့်..

"ခဏလေး....”

ရဲနိုင်ကို စောင့်ဆိုင်းစေလိုက်ပြီး ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဇနီးချောလေးမှန်းတွေ့လျှင် စားပွဲပေါ်က ဖိုင်တွဲတွေ ပြုတ်ကျသည်အထိ ဖုန်းကိုအမြန် ကောက်ကိုင်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

"ဟယ်..ဟယ်လို ငယ်..ငယ်ဘာလိုလို့လဲဟင် ”

သူတန်းပြီး ဘာလိုလဲလို့ မေးနေသည်မှာ တစ်ဖက်လူကို ကြောင်အမ်းသွားစေသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ သူမထူးထူးဆန်းဆန်းကြီး ဖုန်းအရင်ခေါ်လာသည်မို့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့မှန်း သူသေချာနေ၏။

တစ်ဖက်မှ ဖုန်းသံမှာ ဆယ်စက္ကန့်ကြာအောင် ငြိမ်ကျသွားပြီးမှ ​သူဘယ်တော့ လုံးဝလုံးဝ မထင်ထားခဲ့သော အသံပေါ်ထွက်လာ၏။

"ကို...ကို့ဆီကို ငယ် ဟင်းလာပို့တာ...ဧည့်ကြိုက ဝင်ခွင့်မပေးဘူး..သူပြောတာ ကို အလုပ်များနေတာတဲ့ ဒါဆိုလည်း ငယ်ပြန်တော့မယ်နော်....”

".......”

စိတ်မကောင်းသလို အပြစ်ရှိသလိုလို အသံနှင့် ချွဲနွဲ့ပျစ်အစ်နေသော "ကို ”ဟူသည့် သူ့ကိုခေါ်သော နာမ်စား.. "ငယ်”ဆိုကာ သူခေါ်သလိုမျိုး သူမကိုယ်သူမ ပြန်ခေါ်လိုက်သော ပုံစံမျိုးကြောင့် ဝေယံပိုင် ထိုစကားတွင် အကြိမ်ကြိမ်သေသွား၏။ သူမတကယ်ပဲ သူ့ကို ကို ..လို့ခေါ်လိုက်တာလား..

စပီကာမဖွင့်ထားပေမယ့်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသော အဲယားကွန်းလေအေးအေးခန်းထဲမို့ ဖုန်းထဲက အသံကို မလှမ်းမကမ်းတွင် ဖိုင်တွဲကို လက်ပိုက်ကာ သူ့သူဌေး နေ့လည်စာ စာရင်းကို စောင့်နေသော ရဲနိုင်လည်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ထားသည့် စုံတွဲတွေ ဆိုပေမယ့် သူဌေးကတော်က သူဌေးကို ကို လို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးမှန်း သူသိနေ၏။ သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်ကျ ဘာကြောင့်လဲ...

ဖုန်းထဲမှ ကောင်မလေးအသံအဆုံး ဝေယံရော ရဲနိုင်ပါ သူမလေး ဘာအဓိပ္ပါယ်နှင့် ပြောနေမှန်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ သေချာပေါက် ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက မတော်မရာတွေ ပြောနေလို့ ဖြစ်မည်..။ ရဲနိုင်ကလည်း လျင်မြန်စွာပင် သူဌေးဖြစ်သူအား...

"ဆရာ...ကျွန်တော် ဆရာ့ကတော်ကို ဆင်းကြိုပေးလိုက်မယ်...”

သို့သော် သူဌေးဖြစ်သူက

ဖုန်းကို ခပ်ကြမ်း"ချကာ ပြုံးနေတာလား မဲနေတာလား မသိမခွဲခြားနိုင်သော မျက်နှာ ဖြင့်..

"ငါကိုယ်တိုင်ဆင်းသွားမယ်..မင်းလည်း လိုက်ဆင်းလာခဲ့”

အပေါ်ဆုံးထပ်၂၀ကနေ အောက်ဆုံး​ထပ်ထိ မြန်မြန် ရောက်ဖို့ ရဲနိုင် ဓာတ်လှေကားထဲတွင် ကြိတ်ဆုတောင်းနေမိသည်။ ခက်ထန်လှပြီး အအေးဓာတ်တွေ လွှင့်နေသော ထိုလူကြီးအနား ကပ်လိုက်လာရသည်မှာ အကျင့်ပါနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဓာတ်လှေကား အပူချိန်မှာ ၀ ဒီဂရီအောက် ကျနေသလိုပင်..။

ဝန်ထမ်းတွေ ဘယ်နှစ်ယောက်ထိ အလုပ်ဖြုတ်ခံရအုံးမလဲ.....

...............

21.11.21

ဒီနေ့အစောကြီးပဲနော်.. ဒါဒါလေးတစ်ယောက်က fb accထိ လာပူဆာထားလို့😘

သူမတြင္ အေဆာက္အဦးထဲသို႔ ဝင္ေရာက္ဖို႔ရန္ အရင္ရက္ေတြကတည္းက ေဝယံပိုင္ေပးအပ္ထားေသာ ဝင္ခြင့္ကဒ္ရွိေနသျဖင့္ ပထမဂိတ္ေပါက္ႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး လြယ္ကူစြာ ဝင္ေရာက္လာနိုင္၏။ သို႔ေသာ္.....

သူမအထဲကို ေရာက္သည္ႏွင့္ ျမန္မာနိုင္ငံရွိအလုပ္ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ေတာင္မတူဘဲ သပ္ရပ္ခမ္းနားစြာ ဝတ္ဆင္ထားသည့္ ဝန္ထမ္းမ်ားမွာ lunch သုံးေဆာင္ ေနၾကသည္။ သူ႕ခင္ပြန္းရဲ႕ ကုမၸဏီက ဝန္ထမ္းအတြက္ အစားအစာေတြေတာင္ စီစဥ္ေပးေနေလရဲ႕..။ သူကေတာ့ေရာ ဒီထမင္းဟင္းေတြပဲ စားတာလား..ဒါဆို သူမယူလာေပးတဲ့ ဟင္းေတြကိုေရာ ဘာလုပ္ရေတာ့မလဲ...ဟင္းပို႔ဖို႔ ျပင္းျပေနေသာ ဆႏၵမ်ားမွာမူ ပ်က္စီးသြားရေလၿပီ..

အေဆာက္အဦးထဲမွ ျပန္ထြက္ရန္ ေတြးမိေသာ္လည္း ေျမညီထပ္ရွိ ဝန္ထမ္းပုဂၢိုလ္ အားလုံး၏ အၾကည့္မ်ားမွာ ခပ္ရိုးရိုးအိမ္ေနဝတ္စုံ ဝတ္ထားေသာ သူမဆီက်ေရာက္လို႔ လာကုန္ၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ေရာက္မွ မိနစ္ပိုင္းေလာက္က သူမေတြးထားခဲ့ေသာ "ငါကဒီကုမၸဏီသူေဌးရဲ႕ မိန္းမဘဲ ဘာမွသိပ္ျပင္ဆင္စရာမလိုဘူး..

ဆိုသည့္အေတြးကို ေနာင္တရေနမိ၏။ အခုေတာ့ သူမရဲ႕ မာနေတြ ေျမခသြားရေလၿပီ..

ျပန္လွည့္ထြက္လည္း မထူးေတာ့တာမို႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းအၾကည့္ေတြၾကား မာန္ေထာင္ၿပီး ေခါင္းေမာ့ကာ အရွိန္အဝါျဖင့္ ဧည့္ႀကိဳေကာင္တာဆီ ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။

"ရွင္တို႔ ဥကၠဌ ႐ုံးခန္းက ဘယ္မွာလဲ?

ျဖစ္ကဆန္းအဝတ္ေတြ ဝတ္ထားၿပီး လက္တြင္ ထမင္းခ်ိဳင့္တစ္လုံးႏွင့္ ဖုန္းတစ္လုံးကို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီကိုင္ထားေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦးက ကိုယ္ဘယ္သူလို႔ေတာင္ မမိတ္ဆက္ေတာ့ဘဲ ခပ္မာမာအသံျဖင့္ ဥကၠဌ ႐ုံးခန္းတည္ရွိရာကို တိုက္ရိုက္ေမးလာ၍ ဧည့္ေကာင္တာရွိ ဧည့္ႀကိဳမေလး၏ မ်က္ႏွာတြင္ နက္ေမွာင္မႈမ်ား ဖမ္းစားသြား၏။ အနီးအနားရွိ သူမစကားကို ၾကားလိုက္ေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားမွာလည္း ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ ေၾကာင္အမ္းကုန္ၾကသည္။

ဒီေကာင္မေလး ဘယ္လိုေတာင္ အတင့္ရဲၿပီး အရွက္မရွိတာလဲ ဆိုၿပီး လူတိုင္း၏ အေတြးမွာ ထပ္တူၾကေနၾက၏။

ဧည့္ႀကိဳမေလးမွာ တာဝန္အရ နက္ေမွာင္ေနေသာ မ်က္ႏွာကို အၿပဳံးဖို႔လိုက္ၿပီး...

"ဘာကိစၥရွိလို႔လဲရွင့္ ခ်ိန္းဆိုထားတာရွိလို႔လား..

ခ်ိဳသာလြန္းေသာ စကားေနာက္တြင္ သည္းခံအံႀကိတ္ၿပီးေနရေသာ ခက္ထန္လွသည့္ အမူအရာမ်ားက ေ႐ႊငယ္အဖို႔ ထင္သာျမင္သာလြန္းလွေပသည္။ သူမကိုယ္တိုင္ကလည္း ထိုကဲ့သို႔ အႀကိမ္ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ေယာက္်ားေတြကို ေျပာဆိုဆက္ဆံခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား..?

"ခ်ိန္းထားတာေတာ့ မရွိဘူး..

သူမစကားအဆုံးတြင္ ဧည့္ႀကိဳမေလးက ခနဲ႕အၿပဳံးျဖင့္

"ခ်ိန္းထားတာ မရွိရင္ ေတြ႕လို႔မရပါဘူး အားနာပါတယ္

ေ႐ႊငယ့္ ေဒါသမ်ားပြင့္ထြက္လာမတတ္။ ဘယ္လိုေတာင္ သူမကို ေျပာရဲဆိုရဲ ေနတာလဲ ။ မိန္းမေတြကို မိန္းမသားခ်င္းခ်င္းနားလည္တာက မွန္ေပမယ့္ ဒီမိန္းမကေတာ့ လြန္လြန္းေနၿပီ။ သူမသည္းမခံနိုင္ေတာ့ေပ။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ပထဆုံးအႀကိမ္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ၏ ႐ုံးကိုလာခ်ိန္ ျပသာနာတက္တာမ်ိဳးေတြကိုလည္း သူမမလိုလားျပန္။ အတတ္နိုင္ဆုံး ၿပဳံးကာ..

"သူ႕ကို အခုေတြ႕မွျဖစ္မလို႔ပါ...

သူမစကားအဆုံးမွာေတာ့ ဧည့္ႀကိဳေကာင္မေလး၏ ဟန္ေဆာင္အၿပဳံးမ်ားမွာလည္း လြင့္စင္လို႔ကုန္ၿပီ။ ဘယ္လိုေတာင္ သိကၡာမဲ့တဲ့ မိန္းမမ်ိဳးလဲ....

"အစ္မ..ကြၽန္မအေကာင္းေျပာေနတုန္း အစ္မျပန္သင့္ၿပီလို႔ထင္တယ္...ဥကၠဌက အခုမအားပါဘူး..ၿပီးေတာ့ ဥကၠဠက အစ္မလိုမိန္းမမ်ိဳးနဲ႕ ေတြ႕မွာမဟုတ္ပါဘူး..တစ္ပတ္ကို အစ္မထက္ ဝတ္ေကာင္းစားလွနဲ႕ ေကာင္မေလးေတြ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ဥကၠဌ ကို လာလာရွာေနၾကတာ အကုန္လုံးက လက္ဖ်ားကေန ခါခ်ခံေနရတယ္.. အစ္မလို ပုံစံမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဥကၠဌက ေျမညီထပ္ သန့္ရွင္းေရး ျပန္လုပ္ဖို႔ သန့္ရွင္းေရးအေဒၚႀကီးကို ဒုကၡထပ္ေပးေတာ့မွာပဲ....

ဒါက လူကိုစကားေျပာေနတဲ့ ပုံစံလား....? ဒီေဝယံပိုင္ ကေတာ့ ဧည့္ႀကိဳကို ဘယ္မွာကေနများ ရွာလာတာလဲ ေခ်ပဳံမိုးပုံကအစ တစ္႐ုံးလုံး သူ႕သူေဌးအတိုင္းပဲ လိုက္ဖက္ညီပါေပတယ္. ..သူ႕ကို အစ္မတဲ့လား..သူမက အသက္ႏွစ္ဆယ္ေတာင္ မျပည့္ေသး။ ဒါကို တင္းတိတ္ျပည့္ေနၿပီး foundation ေတြနဲ႕ ထူထူႀကီးဖုံးထားရသည့္ အသက္၃၀ခန့္ရွိ ေကာင္မက အစ္မလို႔ လာေခၚလို႔ေနသည္။

ေခ်မိဳးသည္ကို သူမမေျပာလိုေတာ့ေသာ္လည္း အခုဟာက သူမသာ ဒီေန႕ေဝယံပိုင္ကို မေတြ႕ရလွ်င္ ျပပြဲေရာ လႊတ္သြားမည့္အျပင္ မာနေတြလည္း သာကူက်ိဳခံရေတာ့မည္။သူမဖုန္းကို ထုတ္ကာ ေဝယံပိုင္ ဆိုသည့္ ခပ္စိမ္းစိမ္း contact name ကို ႏွိပ္လိုက္၏။

ေကာင္တာအနီးအနားရွိ လူမ်ားကလည္း အဲသေလာက္ေတာင္ အေျပာအဆိုခံေနရတာကို မျပန္ေသးပဲ ဖုန္းထုတ္ဆက္ေနနိုင္သည့္ အႏွီမိန္းမသားကို ထူးဆန္းစြာ ၾကည့္လာၾက၏။ ဧည့္ႀကိဳေကာင္မေလးမွာေတာ့ စိတ္မရွည္စြာ ဂိတ္ဝင္ေပါက္ကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး..

"ဒီက အေစာင့္ေတြကလည္း ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့ ေတာသူမကိုမွ ဝင္ခြင့္ေပးေနတယ္

သူမက ေျပာသာေျပာေနေသာ္လည္း ေ႐ႊငယ္မွာေတာ့ နည္းနည္းေလးမွ ဂ႐ုစိုက္ဟန္မျပခဲ့ေပ။ ဖုန္းကိုသာ ဆက္ေနရွာ၏။

...........

ေဝယံ ထမင္းသုံးေဆာင္ဖို႔ ဘာဝယ္ေပးရမလဲလို႔ ေမးလာသည့္ ရဲနိုင္ေမးခြန္းကို ေျဖမည့္ဆဲဆဲ သူ႕လက္ကိုင္ဖုန္းက ျမည္လာသည္။ သူ႕လက္ကိုင္ဖုန္းနံပါတ္ကို အဘြား၊ ညီမေလး၊ အာကာထက္ႏွင့္ သူ႕ဇနီးေခ်ာေလး ငယ္ကလႊဲလွ်င္ တျခားလူ မသိေပ။

ထို႔ေၾကာင့္..

"ခဏေလး....

ရဲနိုင္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေစလိုက္ၿပီး ဖုန္းကိုၾကည့္လိုက္သည္။ သူ၏ ဇနီးေခ်ာေလးမွန္းေတြ႕လွ်င္ စားပြဲေပၚက ဖိုင္တြဲေတြ ျပဳတ္က်သည္အထိ ဖုန္းကိုအျမန္ ေကာက္ကိုင္ကာ ေျဖလိုက္သည္။

"ဟယ္..ဟယ္လို ငယ္..ငယ္ဘာလိုလို႔လဲဟင္

သူတန္းၿပီး ဘာလိုလဲလို႔ ေမးေနသည္မွာ တစ္ဖက္လူကို ေၾကာင္အမ္းသြားေစေသာ္လည္း သူ႕အတြက္ေတာ့ သူမထူးထူးဆန္းဆန္းႀကီး ဖုန္းအရင္ေခၚလာသည္မို႔ ကိစၥတစ္ခုခု ရွိလို႔မွန္း သူေသခ်ာေန၏။

တစ္ဖက္မွ ဖုန္းသံမွာ ဆယ္စကၠန့္ၾကာေအာင္ ၿငိမ္က်သြားၿပီးမွ သူဘယ္ေတာ့ လုံးဝလုံးဝ မထင္ထားခဲ့ေသာ အသံေပၚထြက္လာ၏။

"ကို...ကို႔ဆီကို ငယ္ ဟင္းလာပို႔တာ...ဧည့္ႀကိဳက ဝင္ခြင့္မေပးဘူး..သူေျပာတာ ကို အလုပ္မ်ားေနတာတဲ့ ဒါဆိုလည္း ငယ္ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္....

".......

စိတ္မေကာင္းသလို အျပစ္ရွိသလိုလို အသံႏွင့္ ခြၽဲႏြဲ႕ပ်စ္အစ္ေနေသာ "ကို ဟူသည့္ သူ႕ကိုေခၚေသာ နာမ္စား.. "ငယ္ဆိုကာ သူေခၚသလိုမ်ိဳး သူမကိုယ္သူမ ျပန္ေခၚလိုက္ေသာ ပုံစံမ်ိဳးေၾကာင့္ ေဝယံပိုင္ ထိုစကားတြင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေသသြား၏။ သူမတကယ္ပဲ သူ႕ကို ကို ..လို႔ေခၚလိုက္တာလား..

စပီကာမဖြင့္ထားေပမယ့္လည္း တိတ္ဆိတ္ေနေသာ အဲယားကြန္းေလေအးေအးခန္းထဲမို႔ ဖုန္းထဲက အသံကို မလွမ္းမကမ္းတြင္ ဖိုင္တြဲကို လက္ပိုက္ကာ သူ႕သူေဌး ေန႕လည္စာ စာရင္းကို ေစာင့္ေနေသာ ရဲနိုင္လည္း ရွင္းလင္းစြာ ၾကားလိုက္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္ထားသည့္ စုံတြဲေတြ ဆိုေပမယ့္ သူေဌးကေတာ္က သူေဌးကို ကို လို႔ တစ္ခါမွ မေခၚဖူးမွန္း သူသိေန၏။ သို႔ေသာ္ ဒီတစ္ႀကိမ္က် ဘာေၾကာင့္လဲ...

ဖုန္းထဲမွ ေကာင္မေလးအသံအဆုံး ေဝယံေရာ ရဲနိုင္ပါ သူမေလး ဘာအဓိပ္ပါယ်နှင့် ေျပာေနမွန္း ခန့္မွန္းမိလိုက္သည္။ ေသခ်ာေပါက္ ဧည့္ႀကိဳဝန္ထမ္းက မေတာ္မရာေတြ ေျပာေနလို႔ ျဖစ္မည္..။ ရဲနိုင္ကလည္း လ်င္ျမန္စြာပင္ သူေဌးျဖစ္သူအား...

"ဆရာ...ကြၽန္ေတာ္ ဆရာ့ကေတာ္ကို ဆင္းႀကိဳေပးလိုက္မယ္...

သို႔ေသာ္ သူေဌးျဖစ္သူက

ဖုန္းကို ခပ္ၾကမ္း"ခ်ကာ ၿပဳံးေနတာလား မဲေနတာလား မသိမခြဲျခားနိုင္ေသာ မ်က္ႏွာ ျဖင့္..

"ငါကိုယ္တိုင္ဆင္းသြားမယ္..မင္းလည္း လိုက္ဆင္းလာခဲ့

အေပၚဆုံးထပ္၂၀ကေန ေအာက္ဆုံးထပ္ထိ ျမန္ျမန္ ေရာက္ဖို႔ ရဲနိုင္ ဓာတ္ေလွကားထဲတြင္ ႀကိတ္ဆုေတာင္းေနမိသည္။ ခက္ထန္လွၿပီး အေအးဓာတ္ေတြ လႊင့္ေနေသာ ထိုလူႀကီးအနား ကပ္လိုက္လာရသည္မွာ အက်င့္ပါေနၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ဓာတ္ေလွကား အပူခ်ိန္မွာ ၀ ဒီဂရီေအာက္ က်ေနသလိုပင္..။

ဝန္ထမ္းေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ထိ အလုပ္ျဖဳတ္ခံရအုံးမလဲ.....

...............

21.11.21

ဒီေန႕အေစာႀကီးပဲေနာ္.. ဒါဒါေလးတစ္ေယာက္က fb accထိ လာပူဆာထားလို႔😘