"ဟို..ဟိုဘာ..ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..”

မျက်နှာကို အမြန်လွှဲကာ ရွှေခေတ် ​ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို..ခုနက ငယ်ဘယ်လို ပြောလိုက်တယ်”

စိတ်မကောင်း ဖြစ်ပြီး မဲ့နေသောမျက်နှာပိုင်ရှင်မှာ သူမစကားကြားပြီး ပြန်လည်တက်ကြွလာသည်။ နောက်တစ်ခါ အပျော်လွန်ပြီး သူမကိုဆွဲဖက်မည်အပြု သိနှင့်နေသော ရွှေခေတ်က ကိုယ်ကို တစ်ဖက်သို့ယိမ်းလိုက်ကာ...

"ရှင်..ငြိမ်ငြိမ်နေ..ကျွန်မစကားတောင်ဆုံးအောင် မပြောရသေးဘူး..မဟုတ်ရင် ကျွန်မတကယ်စိတ်ဆိုးတော့မယ်..”

ထိုအခါမှ ရှေ့ဆန့်လာသော လက်တွေမှာ နောက်ကိုဆုတ်လိုက်ရသောကြောင့် ဝေယံမျက်နှာ မကောင်းတော့ပေ။ ရီမဲ့မဲ့ မျက်နှာနှင့် သူမလေးကိုတွေ့တော့မှ သူသက်ပြင်းချကာ...

"ကျန်တဲ့ တစ်ချက်က ဘာတဲ့လဲငယ်..”

"ကျွန်မတို့ မင်္ဂဆောင်ကို မနက်ကအဖွားတို့တိုင်ပင်ထသလို မလုပ်ချင်ဘူး..”

မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း ကိုသူမပြောနေတော့ သူကသွက်သွက်လက်လက်နှင့်...

"ဒါဆိုငယ်က ပွဲကိုဘယ်လိုလုပ်ချင်တာလဲ..မနက်ကအဖွားတို့ ပြောထားတဲ့ ငါးပွဲထက် နှစ်ဆတိုးလိုက်ရမလား...??”

"အားယိုး..ဘာကို ပွဲထပ်တိုးမှာလဲ..ကျွန်မက မင်္ဂလာဆောင်ပွဲကို တစ်ပွဲတည်းနဲ့ သိုသိုသိပ်သိပ်ပဲလုပ်ချင်တယ်..ေနာက်ပြီးတော့ အဖွားတို့မနက်က ပြောထားသလို မီဒီယာတွေ ဧည့်သည်တွေ အပြည့်ဖိတ်တာမျိုးလည်း ကျွန်မမကြိုက်ဘူး..ဒီမနက် စေ့စပ်တုန်းက ဖိတ်ထားတဲ့ လူတွေလောက်ပဲဖိတ်ရင် ရပြီ..အဓိက ကကျွန်မ လူများတာမကြိုက်ဘူး...ရှင်ဒါကို သဘောတူနိုင်လား..”

နှစ်ဖက်မိဘ အဘွားများမှာ သူတို့မြေးချောလေးတွေရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲကို မြန်မာပြည်အနှံ့ ပွဲတွေ ဆင်နွှဲချင်ကြ၏။ အချိန်အတော်ကြာ တိုင်ပင်ကြပြီး ကမ်းခြေမှာတစ်ပွဲ၊ ပြင်ဦးလွင်မှာတစ်ပွဲ၊ တောင်ကြီး ၊ တာချီလိတ်နှင့် မန္တလေးမှာ တစ်ပွဲစီ ရက်ခြားနွှဲဖို့ သဘောတူညီမှုရခဲ့ကြသည်။

ဝေယံမှာ သူမနှင့်သူ မင်္ဂလာ ပွဲကို သူ့ဆန္ဒအရဆိုရင် နိုင်ငံခြားထိပါ သွားဆောင်ချင်ပြီး တစ်လောကလုံးအား သူမကိုသူပိုင်ကြောင်း ကြွားဝါချင်လှ၏။ သို့သော် အခုသူမက တစ်ပွဲကိုမှ သိုသိုသိပ်သိပ် လေးသာကျင်းပချင်နေသည်။ သူလက်မခံချင်ပေမယ့် သူမ ပေးသော အကြောင်းပြချက်မှာ ခိုင်လုံတေ၏။ အဓိက ကသူမ လူများတာကို မကြိုက်။ အထူးသဖြင့် ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုသည်တွင် ဧည့်သည်အများစုက အမျိုးသားတွေသာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူမလေးက ယောက်ျားတွေကို ဝေးဝေးရှောင်ကြောင်း သူ့လက်ထောက်ကို လွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းကတည်းက သိခဲ့ရ၏။ ဒီမနက်မှာမူ ပိုသေချာသွားသည်မှာ စေ့စပ်ပွဲရှိ ဧည့်သည်တော်များကို အမျိုးသမီးဆို သူမလက်တောင်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး အမျိုးသားဆို စကားတောင်မပြော။ တစ်ခွန်းမေး မှ တစ်ခွန်ဖြေ၏။

"ငယ်..အဆင်​ပြေရင် ကိုယ်ကပွဲကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်..”

သူ့စကားကြားတော့ သူမအတော်လေးကို စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ဒီမနက် ကတည်းက စိတ်ဖိစီးစေသော အရာတစ်ခု ပြေပျောက်သွား၍ သူမ ခံစားချက်တွေကောင်းနေကာ နက်နဲလှသည့် အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့်..

"ကျွန်မ ယောက်ျားတွေကို မုန်းတာ ရှင်သိမှာပါ..ဒါပေမယ့် ရှင့်အပေါ် အိမ်ရှင်မဝတ္တရား တာဝန်ကျေအောင် ကျွန်မ ကြိုးစားမှာပါ...”

ထိုစကားလေးတစ်ခွန်းက ဝေယံပိုင်၏ ရင်ထဲရိုးစိမ့်ထိ နွေးထွေးသွားစေသည်။

"ဒါဆိုငယ်..ကိုယ့်ကိုရော မုန်းလား..”

ရှင်က ချွင်းချက်လို့ သူမပြောချင်ပေမယ့်

"ကျွန်မ မသိဘူး..”

လို့သာ ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့၏။ သူ့မျက်နှာ ပျက်သွားသည်ကို မြင်တော့ သူမလည်းစိတ်မကောင်းပေ။ ဒီပါးစပ်ကြီးက ဘာလို့ အဲလိုပြောထွက်ရတာလဲ...

တစ်ဖန် ပြန်တိတ်ဆိတ်သွားသော ကားလေးမှာ မီးတိုင်များကြား တရွေ့ရွေ့ ဆက်မောင်းကာနေသည်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပြောစရာ စကားမရှိတော့သည့်အလား.. ။

ဝေယံ ရေဒီယိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဒီလိုသာ တိတ်ဆိတ်နေသေးရင် သူ..သူမကို တစ်ခုခုထပ်လုပ်လိုက်မိမည်။ သို့သော်လည်း ရေဒီယိုက တင်ဆက်နေသော သီချင်းမှာ သူ့ခံစားချက်ကို ပိုလို့တောင် ဆိုးစေ၏။

အချစ် အကြောင်း သီဆိုဖွဲ့ထားသော သီချင်းအား ကြာကြာဆက်မဖွင့် တော့ဘဲ ပိတ်ချလိုက်သည်။ သီခိင်းသံ ငြိမ်သွားတော့မှ ရွှေခေတ်လည်း လေထဲမြောက်တက်နေသည့်အလား ပြုတ်ကျမှာကြောက်နေရသည့်ဘဝမှ လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားနေရ၏။

သူမမှန်ပြတင်းကိုပဲ ဆက်ကာငေးမောနေရမှာလား..သူကို ကြည့်နေရမှာလား...ဘယ်လိုနေရထိုင်ရမည် မသိအောင် အနေခက်လာသည်။ သူမခေါင်းကို ငုံ့ပြီး မနက်က ဒေါ်လေးဆင်ပေးထားသည့် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို ဆော့နေမိသည်။ မိဘက ဆိုဆုံးမနေ၍ ငြိမ်နေသည့် ခလေးမလေးနှင့်တောင် တူနေ၏။

သိပ်မကြာပါဘူး..သူမဖုန်းကဘမြည်လာသည်။ ကြည့်လိုက်တော့..အိမွန်!! သူမမေ့နေခဲ့တာ..အိမွန်က ဒီနေ့ သူမဆီလာမည်ကိုလေ.. သို့သော် အခုက ၉နာရီတောင်ထိုးတော့မယ်..အိမွန် သူမအဖွားအိမ်မှာ ပြဿနာသွားရှာ နေပြီတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...

သူမကိုင်လိုက်တော့..

"မိခေတ်..နင်ခုဘယ်မှာလဲ..ငါ့နင့်အဖွားအိမ် ရောက်တော့မယ် ဒါပေမယ့် လိပ်စာက တော်တော်ရှာရခက်နေတာ..”

တော်ပေသေးလို့ ဘုရားမတာပဲ။ အိမွန် သူမတို့အိမ်ကို ရှာမတွေ့လိုက်တာ...

"ငါ..အပြင်ရောက်နေတယ်..ပြန်လာနေပြီ ရောက်တော့မယ် မကြာတော့ဘူး. .ဒါနဲ့နင် ခုဘယ်ရောက်နေပြီလဲ..?”

"ငါ..လမ်းသုံးခွ ခွဲတဲ့နေရာမှာ ဘယ်လမ်းလား ညာလမ်းလား မသိတော့ဘူး..”

"အေး..အဲမှာပဲ စောင့်နေလိုက်...ဆယ်မိနစ် လောက်ပဲ ငါတို့ပြန်ရောက်တော့မယ်..”

သူမဖုန်းချပြီး သူမဆီကြည့်နေသော ဝေယံကို အကူအညီမဲ့သော မျက်နှာထားဖြင့်..

"ရှင်..နည်းနည်း မြန်မြန်မောင်း ပေးလို့ရမလား..အိမ်မှာ ပြဿနာမလေး ပြဿနာမရှာနိုင်ခင် အထိ အမြန်ရောက်အောင် ပြန်ရမယ်..”

"အမ်..အိုကေလေ..”

ခုနသူမ ဖုန်းပြောနေသည့် အချိန်ကတည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသဖြင့်ကြောင့် တကယ်ကို အမှန်တကယ် အရေးကြီးနေကြောင်း...

23.10.21

"ဟို..ဟိုဘာ..ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး..

မ်က္ႏွာကို အျမန္လႊဲကာ ေ႐ႊေခတ္ ေျပာလိုက္သည္။

"ဘယ္လို..ခုနက ငယ္ဘယ္လို ေျပာလိုက္တယ္

စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၿပီး မဲ့ေနေသာမ်က္ႏွာပိုင္ရွင္မွာ သူမစကားၾကားၿပီး ျပန္လည္တက္ႂကြလာသည္။ ေနာက္တစ္ခါ အေပ်ာ္လြန္ၿပီး သူမကိုဆြဲဖက္မည္အျပဳ သိႏွင့္ေနေသာ ေ႐ႊေခတ္က ကိုယ္ကို တစ္ဖက္သို႔ယိမ္းလိုက္ကာ...

"ရွင္..ၿငိမ္ၿငိမ္ေန..ကြၽန္မစကားေတာင္ဆုံးေအာင္ မေျပာရေသးဘူး..မဟုတ္ရင္ ကြၽန္မတကယ္စိတ္ဆိုးေတာ့မယ္..

ထိုအခါမွ ေရွ႕ဆန့္လာေသာ လက္ေတြမွာ ေနာက္ကိုဆုတ္လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ေဝယံမ်က္ႏွာ မေကာင္းေတာ့ေပ။ ရီမဲ့မဲ့ မ်က္ႏွာႏွင့္ သူမေလးကိုေတြ႕ေတာ့မွ သူသက္ျပင္းခ်ကာ...

"က်န္တဲ့ တစ္ခ်က္က ဘာတဲ့လဲငယ္..

"ကြၽန္မတို႔ မဂၤေဆာင္ကို မနက္ကအဖြားတို႔တိုင္ပင္ထသလို မလုပ္ခ်င္ဘူး..

မဂၤလာေဆာင္အေၾကာင္း ကိုသူမေျပာေနေတာ့ သူကသြက္သြက္လက္လက္ႏွင့္...

"ဒါဆိုငယ္က ပြဲကိုဘယ္လိုလုပ္ခ်င္တာလဲ..မနက္ကအဖြားတို႔ ေျပာထားတဲ့ ငါးပြဲထက္ ႏွစ္ဆတိုးလိုက္ရမလား...??

"အားယိုး..ဘာကို ပြဲထပ္တိုးမွာလဲ..ကြၽန္မက မဂၤလာေဆာင္ပြဲကို တစ္ပြဲတည္းနဲ႕ သိုသိုသိပ္သိပ္ပဲလုပ္ခ်င္တယ္..ေနာက်ပြီးတော့ အဖြားတို႔မနက္က ေျပာထားသလို မီဒီယာေတြ ဧည့္သည္ေတြ အျပည့္ဖိတ္တာမ်ိဳးလည္း ကြၽန္မမႀကိဳက္ဘူး..ဒီမနက္ ေစ့စပ္တုန္းက ဖိတ္ထားတဲ့ လူေတြေလာက္ပဲဖိတ္ရင္ ရၿပီ..အဓိက ကကြၽန္မ လူမ်ားတာမႀကိဳက္ဘူး...ရွင္ဒါကို သေဘာတူနိုင္လား..

ႏွစ္ဖက္မိဘ အဘြားမ်ားမွာ သူတို႔ေျမးေခ်ာေလးေတြရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ပြဲကို ျမန္မာျပည္အႏွံ႕ ပြဲေတြ ဆင္ႏႊဲခ်င္ၾက၏။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ တိုင္ပင္ၾကၿပီး ကမ္းေျခမွာတစ္ပြဲ၊ ျပင္ဦးလြင္မွာတစ္ပြဲ၊ ေတာင္ႀကီး ၊ တာခ်ီလိတ္ႏွင့္ မႏၱေလးမွာ တစ္ပြဲစီ ရက္ျခားႏႊဲဖို႔ သေဘာတူညီမႈရခဲ့ၾကသည္။

ေဝယံမွာ သူမႏွင့္သူ မဂၤလာ ပြဲကို သူ႕ဆႏၵအရဆိုရင္ နိုင္ငံျခားထိပါ သြားေဆာင္ခ်င္ၿပီး တစ္ေလာကလုံးအား သူမကိုသူပိုင္ေၾကာင္း ႂကြားဝါခ်င္လွ၏။ သို႔ေသာ္ အခုသူမက တစ္ပြဲကိုမွ သိုသိုသိပ္သိပ္ ေလးသာက်င္းပခ်င္ေနသည္။ သူလက္မခံခ်င္ေပမယ့္ သူမ ေပးေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္မွာ ခိုင္လုံေတ၏။ အဓိက ကသူမ လူမ်ားတာကို မႀကိဳက္။ အထူးသျဖင့္ ဧည့္သည္မ်ားကို ႀကိဳဆိုသည္တြင္ ဧည့္သည္အမ်ားစုက အမ်ိဳးသားေတြသာ ျဖစ္ေနမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ သူမေလးက ေယာက္်ားေတြကို ေဝးေဝးေရွာင္ေၾကာင္း သူ႕လက္ေထာက္ကို လႊတ္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ခိုင္းကတည္းက သိခဲ့ရ၏။ ဒီမနက္မွာမူ ပိုေသခ်ာသြားသည္မွာ ေစ့စပ္ပြဲရွိ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားကို အမ်ိဳးသမီးဆို သူမလက္ေတာင္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီး အမ်ိဳးသားဆို စကားေတာင္မေျပာ။ တစ္ခြန္းေမး မွ တစ္ခြန္ေျဖ၏။

"ငယ္..အဆင္ေျပရင္ ကိုယ္ကပြဲကို ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပပါတယ္..

သူ႕စကားၾကားေတာ့ သူမအေတာ္ေလးကို စိတ္သက္သာရာရသြားသည္။ ဒီမနက္ ကတည္းက စိတ္ဖိစီးေစေသာ အရာတစ္ခု ေျပေပ်ာက္သြား၍ သူမ ခံစားခ်က္ေတြေကာင္းေနကာ နက္နဲလွသည့္ အၿပဳံးတစ္ပြင့္ျဖင့္..

"ကြၽန္မ ေယာက္်ားေတြကို မုန္းတာ ရွင္သိမွာပါ..ဒါေပမယ့္ ရွင့္အေပၚ အိမ္ရွင္မဝတၱရား တာဝန္ေက်ေအာင္ ကြၽန္မ ႀကိဳးစားမွာပါ...

ထိုစကားေလးတစ္ခြန္းက ေဝယံပိုင္၏ ရင္ထဲရိုးစိမ့္ထိ ႏြေးေထြးသြားေစသည္။

"ဒါဆိုငယ္..ကိုယ့္ကိုေရာ မုန္းလား..

ရွင္က ခြၽင္းခ်က္လို႔ သူမေျပာခ်င္ေပမယ့္

"ကြၽန္မ မသိဘူး..

လို႔သာ ျပန္ေျဖနိုင္ခဲ့၏။ သူ႕မ်က္ႏွာ ပ်က္သြားသည္ကို ျမင္ေတာ့ သူမလည္းစိတ္မေကာင္းေပ။ ဒီပါးစပ္ႀကီးက ဘာလို႔ အဲလိုေျပာထြက္ရတာလဲ...

တစ္ဖန္ ျပန္တိတ္ဆိတ္သြားေသာ ကားေလးမွာ မီးတိုင္မ်ားၾကား တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ဆက္ေမာင္းကာေနသည္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေျပာစရာ စကားမရွိေတာ့သည့္အလား.. ။

ေဝယံ ေရဒီယိုကို ဖြင့္လိုက္သည္။ ဒီလိုသာ တိတ္ဆိတ္ေနေသးရင္ သူ..သူမကို တစ္ခုခုထပ္လုပ္လိုက္မိမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေရဒီယိုက တင္ဆက္ေနေသာ သီခ်င္းမွာ သူ႕ခံစားခ်က္ကို ပိုလို႔ေတာင္ ဆိုးေစ၏။

အခ်စ္ အေၾကာင္း သီဆိုဖြဲ႕ထားေသာ သီခ်င္းအား ၾကာၾကာဆက္မဖြင့္ ေတာ့ဘဲ ပိတ္ခ်လိဳက္သည္။ သီခိင္းသံ ၿငိမ္သြားေတာ့မွ ေ႐ႊေခတ္လည္း ေလထဲေျမာက္တက္ေနသည့္အလား ျပဳတ္က်မွာေၾကာက္ေနရသည့္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္သြားသလို ခံစားေနရ၏။

သူမမွန္ျပတင္းကိုပဲ ဆက္ကာေငးေမာေနရမွာလား..သူကို ၾကည့္ေနရမွာလား...ဘယ္လိုေနရထိုင္ရမည္ မသိေအာင္ အေနခက္လာသည္။ သူမေခါင္းကို ငုံ႕ၿပီး မနက္က ေဒၚေလးဆင္ေပးထားသည့္ ေက်ာက္စိမ္းလက္ေကာက္ကို ေဆာ့ေနမိသည္။ မိဘက ဆိုဆုံးမေန၍ ၿငိမ္ေနသည့္ ခေလးမေလးႏွင့္ေတာင္ တူေန၏။

သိပ္မၾကာပါဘူး..သူမဖုန္းကဘျမည္လာသည္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့..အိမြန္!! သူမေမ့ေနခဲ့တာ..အိမြန္က ဒီေန႕ သူမဆီလာမည္ကိုေလ.. သို႔ေသာ္ အခုက ၉နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မယ္..အိမြန္ သူမအဖြားအိမ္မွာ ျပႆနာသြားရွာ ေနၿပီေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္...

သူမကိုင္လိုက္ေတာ့..

"မိေခတ္..နင္ခုဘယ္မွာလဲ..ငါ့နင့္အဖြားအိမ္ ေရာက္ေတာ့မယ္ ဒါေပမယ့္ လိပ္စာက ေတာ္ေတာ္ရွာရခက္ေနတာ..

ေတာ္ေပေသးလို႔ ဘုရားမတာပဲ။ အိမြန္ သူမတို႔အိမ္ကို ရွာမေတြ႕လိုက္တာ...

"ငါ..အျပင္ေရာက္ေနတယ္..ျပန္လာေနၿပီ ေရာက္ေတာ့မယ္ မၾကာေတာ့ဘူး. .ဒါနဲ႕နင္ ခုဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ..?

"ငါ..လမ္းသုံးခြ ခြဲတဲ့ေနရာမွာ ဘယ္လမ္းလား ညာလမ္းလား မသိေတာ့ဘူး..

"ေအး..အဲမွာပဲ ေစာင့္ေနလိုက္...ဆယ္မိနစ္ ေလာက္ပဲ ငါတို႔ျပန္ေရာက္ေတာ့မယ္..

သူမဖုန္းခ်ၿပီး သူမဆီၾကည့္ေနေသာ ေဝယံကို အကူအညီမဲ့ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္..

"ရွင္..နည္းနည္း ျမန္ျမန္ေမာင္း ေပးလို႔ရမလား..အိမ္မွာ ျပႆနာမေလး ျပႆနာမရွာနိုင္ခင္ အထိ အျမန္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ရမယ္..

"အမ္..အိုေကေလ..

ခုနသူမ ဖုန္းေျပာေနသည့္ အခ်ိန္ကတည္း အေျခအေနကို ရိပ္မိသြားသျဖင့္ေၾကာင့္ တကယ္ကို အမွန္တကယ္ အေရးႀကီးေနေၾကာင္း...

23.10.21