အာကာထက်မှာ သူ၏ မင်းသမီးလေး ဒီညနေ BKKကို ကျောင်းကိစ္စနှင့် သွားဖို့လို၍ သူ လေဆိပ်သို့ သွားပို့ ပေးရအုံးမည်။ သူမ ပထမဆုံး စေ့စပ်ပြီး သူနှင့် အနေဝေးခြင်းဖြစ်ပြီး ၃လကြီးတောင် ဝေးရမည်။

ထို့ကြောင့်လည်း အိမ်ပြန်ဖို့ အကြောင်းရှာ တော့၏။

"ဟိုလေ.. ဝေယံ ငါပြန်ရတော့မယ်..ပြီးတော့ မစ္စရွှေခေတ်လည်း အခုကောင်းသွားပြီမို့ ခနနေ ဆေးရုံဆင်း လက်မှတ်ထိုးဖို့ ကျွန်တော် လူလွတ်လိုက်မယ်..သွားပြီနော်.."

အာကာပြောရင်း ဆိုရင်း အခန်းမှ ထွက်သွားတော့သည်။ ဝေယံပိုင် မှာ ဘာမှမပြော ရွှေခေတ်ကိုသာ ငေးနေ၏။ ရုတ်တရက် အာကာထက်မှာ ပြန်လာပြီး..

"ဟေ့..ဝေယံ မင်းလည်းပြန်သင့် နေပြီ.. ကျန်းမာရေးက ထူထူထောင်ထောင်လည်း ပြန်ကောင်း လာ​သေးတာမဟုတ်ဘူး..."

အာကာထက်မှာ တစ်မျိုးမဆိုလိုဘဲ သူမနေ့ည ကတည်း တစ်ချက်ကလေးကို မအိပ်မှန်း သိ၍ ပြောခြင်းသာဖြစ်သော်လည်း လိပ်မလေးနှစ်ကောင်က ယင်းကဲ့သို့ မတွေး။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မျက်စိမှိတ်ပြကာ အချက်ပေးလိုက်သည်။

"အေး..ငါသိပါတယ် မင်းသွားမှာသာ သွားစမ်းပါ"

ဝေယံမှာ အာကာထက်ဆီရောက်နေသော အကြည့်အား လွှဲကာ သူမလေးအား ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။သို့သော် သူမလေးမှာ သူမသူငယ်ချင်းနဲ့ မျက်ခုံးလှုပ်သ​ေင်္ကတဖြင့် စကားတွေ ပြောနေသည်။

တစ်ခုခုတော့ လွှဲနေပြီ

.....

တစ်နာရီ ကျော်ကျော်ထိ ဝေယံက အိမွန်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စပ်စုမှုတွေနှင့် နစ်ပါးသွား​ေနရသည်။ ဒါသူ့ပုံစံ မဟုတ်ပေမယ့် ဘေးနားရှိသော သူမအား သူ့အကြောင်း သိစေချင် ၍လည်း ဖြစ်၏။ သို့သော် သူမမှာမူ ဖုန်းစခရင် ပေါ်မှာပဲ မျက်နှာအပ်ထားကာ တစ်ခွန်းမေး မှ တစ်ခွန်းဖြေ၏။

သူနာပြုမလေး စာရွက်စာတမ်း များလာပေးသည့် အချိန်ထိ အိမွန် ပါးစပ်မှ မေးခွန်းတွေ ထွက်နေဆဲပင်။ လက်မှတ်ထိုးပြီး အားလုံးပြီးစီး၍ ရွှေခေတ် ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်ချိန်တွင် ဝေယံက သူ့business card အား လှမ်းပေးလိုက်ကာ..

"နောက်ကျ... အကူအညိီ လိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ.."

ကဒ်မှာ အမဲရောင်ကို ရွှေရောင်စာလုံးများဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။ ရွှေခေတ်မှာ မှာ သူကမ်းပေးလာသော လက်ကို ​ရှောင်လိုက်ပြိီး ပြုံးကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး..ကျွန်မတို့ ထပ်တွေ့ကြမှာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ အဲကြောင့်ကျွန်မကို ပေးမယ့် အစား လိုအပ်တဲ့လူတွေ ကိုသာပေးလိုက်ပါ.."

ပြောရင်းနှင့်ပင် ေနာက်တောင်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားသောသူမကို ဝေယံ ငေးကြောင်သာ နေမိသည်။ ဒါသူ့ကဒ် ယူဖို့ငြင်းတဲ့ ပထမဆုံးသော မိန်းကလေး ဖြစ်သလို ပထမဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်လည်း

ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း သူ့ business card ကို ရဖို့မပြောနှင့် သူ့ကို တွေ့ဖို့တောင် အခွင့်အရေးမရှိသလောက် ဖြစ်နေတာကို သူမကျတော့ ငြင်းနေလျက်။

အိမွန်မှာ ကြောင်အသွားသော ဝေယံအား အားတုံ့အားနာနှင့် သူ့ရဲ့လက်ပေါ်က ကဒ်ကိုယူလိုက်ကာ..

"ကျွန်မ ယူထားပြီး သူမကိုပေးလိုက်မယ်..သူမက အဲလိုပဲ ယွကျားတွေကို သိပ်ချေတာ..ပြီးတော့ ကူညီပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဝေယံကို ေကျးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းငုံ့ပြပြီး ရွှေခေတ် နောက် အပြေးလိုက်သွား တော့၏။ အိမွန် အခန်း ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ရွှေခေတ်က ဓာတ်လှေကား တံခါးရှေ့ လက်ပိုက်လျက်နဲ့ သူမအား ကြည့်နေသည်။

အိမွန်ဖုန်းရှာ သလိုပုံစံဖြင့် လက်မှ ကိုင်ထားသော ကဒ်ကို ရွှေခေတ် မမြင်ခင် လက်ကိုင်အိတ်ထဲ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ သူမ သာသိသွားရင် သူနဲ့သူငယ်ချင်းသံယောဇဥ်ကို သေခန်းဖြတ်မယ့်ပုံ။

ဓာတ်လှေကားထဲတွင်..

အိမွန်: "သူနင့်ကို ကူညီထားတာကို ကျေးဇူးတောင် မတင်ပဲ ချေပစ်လိုက်သေးတာ.. နင်လူရော ဟုတ်ရဲလား အခေတ်မ?"

ရွှေခေတ်:"သူ့လိုမျိုး အစက ကူညီပြီး လိုက်ကပ်ချင်တဲ့ ကောင်တွေ ငါ့ဆီမှာ လာပလူပျံနေတာပဲ..အစပဲကောင်းပါတယ် တလလောက် ကြာသွားရင် ပြတ်သွားမှာပဲ..နင့်လိုလေ..ဘာလို့အရေးထားနေရမှာလဲ.

ငါလည်း သူ့ကို ကူညီခဲ့တာပဲ သူကျေကိုယ်ကျေပေါ့.."

အိမွန်:"......"

စကားနိုင် မလုချင်တော့သည့် ရွှေခေတ်မှာ ငြိမ်သက်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။

................

သူတို့နှစ်ယောက် ဆေးရုံကနေ အိမွန်ရဲ့ သူ့အဖေသူမ မွေးနေ့တုန်းပေးထားသည့် Bugatti အပြာရောင် ကားနှင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ကားထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိပေမယ့်လည်း ကားထဲ ထားထားသည့် နံ့သာမွေး အငွေ့အသက်နှင့် အိမွန်မောင်းနှင်နေသော အရှိန်နှုန်းမှာ သူမအား ရင်ထဲ အော်ဂလီဆန်စေ၏။

"အိမွန်မ နင် မောင်းတဲ့အရှိန် လျှော့လိုက်စမ်း..နင့် ကြောင့်ငါ ဒီကားထဲ အန်ရင် နင့်ကားပဲ ညစ်ပတ်မှာ ကောင်မ.. အား"

သူမ ပြောပြီးချိန်နှင့် အိမွန် ကားဘရိတ် အုပ်ချိန်မှာ ကွက်တိဖြစ်သွားပြီး သူမရှေ့ကို ယိုင်ကျပြီး နောက်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ထိုင်ကျသွားသည်။

"ဟဲ့... ကောင်မ နင်ငါ့သတ်နေတာလား"

"နင့်အိမ်ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်.."

အိမွန်က ခပ်တည်တည်ပြောလိုက်သည်။ သူမတို့ သူမအိမ်ကို ရောက်နေပြီပင်၊ သူမမှာ အိမွန်ကိုပဲ တစ်လမ်းလုံးအော်နေ၍ သတိမထားမိပေ ။ သို့သော် အိမွန်မှာ လမ်းထိပ်ကပင် ရပ်လိုက်သည်။

ရွှေခေတ်လည်း အိမွန် ပြောရာကြည့်လိုက်လျှင် mercedes- maybach S650 အမဲရောင်ကား တစ်စီး သူမအိမ်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို တွေတော့ ရွှေခေတ် မျက်မှောင်များ ကြုံ့လာ၏..။

......

13.10.21

အာကာထက္မွာ သူ၏ မင္းသမီးေလး ဒီညေန BKKကို ေက်ာင္းကိစၥႏွင့္ သြားဖို႔လို၍ သူ ေလဆိပ္သို႔ သြားပို႔ ေပးရအုံးမည္။ သူမ ပထမဆုံး ေစ့စပ္ၿပီး သူႏွင့္ အေနေဝးျခင္းျဖစ္ၿပီး ၃လႀကီးေတာင္ ေဝးရမည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း အိမ္ျပန္ဖို႔ အေၾကာင္းရွာ ေတာ့၏။

"ဟိုေလ.. ေဝယံ ငါျပန္ရေတာ့မယ္..ၿပီးေတာ့ မစၥေ႐ႊေခတ္လည္း အခုေကာင္းသြားၿပီမို႔ ခနေန ေဆး႐ုံဆင္း လက္မွတ္ထိုးဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ လူလြတ္လိုက္မယ္..သြားၿပီေနာ္..

အာကာေျပာရင္း ဆိုရင္း အခန္းမွ ထြက္သြားေတာ့သည္။ ေဝယံပိုင္ မွာ ဘာမွမေျပာ ေ႐ႊေခတ္ကိုသာ ေငးေန၏။ ႐ုတ္တရက္ အာကာထက္မွာ ျပန္လာၿပီး..

"ေဟ့..ေဝယံ မင္းလည္းျပန္သင့္ ေနၿပီ.. က်န္းမာေရးက ထူထူေထာင္ေထာင္လည္း ျပန္ေကာင္း လာေသးတာမဟုတ္ဘူး

အာကာထက္မွာ တစ္မ်ိဳးမဆိုလိုဘဲ သူမေန႕ည ကတည္း တစ္ခ်က္ကေလးကို မအိပ္မွန္း သိ၍ ေျပာျခင္းသာျဖစ္ေသာ္လည္း လိပ္မေလးႏွစ္ေကာင္က ယင္းကဲ့သို႔ မေတြး။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မ်က္စိမွိတ္ျပကာ အခ်က္ေပးလိုက္သည္။

jေတြ ဝင္ေနတဲ့ အခ်စ္ငွက္ငယ္ေလး

"ေအး..ငါသိပါတယ္ မင္းသြားမွာသာ သြားစမ္းပါ

ေဝယံမွာ အာကာထက္ဆီေရာက္ေနေသာ အၾကည့္အား လႊဲကာ သူမေလးအား ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။သို႔ေသာ္ သူမေလးမွာ သူမသူငယ္ခ်င္းနဲ႕ မ်က္ခုံးလႈပ္သေင်္ကတဖြင့် စကားေတြ ေျပာေနသည္။

တစ္ခုခုေတာ့ လႊဲေနၿပီ

.....

တစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ထိ ေဝယံက အိမြန္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ စပ္စုမႈေတြႏွင့္ နစ္ပါးသြားေနရသည်။ ဒါသူ႕ပုံစံ မဟုတ္ေပမယ့္ ေဘးနားရွိေသာ သူမအား သူ႕အေၾကာင္း သိေစခ်င္ ၍လည္း ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ သူမမွာမူ ဖုန္းစခရင္ ေပၚမွာပဲ မ်က္ႏွာအပ္ထားကာ တစ္ခြန္းေမး မွ တစ္ခြန္းေျဖ၏။

သူနာျပဳမေလး စာ႐ြက္စာတမ္း မ်ားလာေပးသည့္ အခ်ိန္ထိ အိမြန္ ပါးစပ္မွ ေမးခြန္းေတြ ထြက္ေနဆဲပင္။ လက္မွတ္ထိုးၿပီး အားလုံးၿပီးစီး၍ ေ႐ႊေခတ္ ျပန္ဖို႔ ျပင္ဆင္ခ်ိန္တြင္ ေဝယံက သူ႕business card အား လွမ္းေပးလိုက္ကာ..

"ေနာက္က်... အကူအညိီ လိုရင္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္လိုက္ပါ..

ကဒ္မွာ အမဲေရာင္ကို ေ႐ႊေရာင္စာလုံးမ်ားျဖင့္ ထြင္းထုထားသည္။ ေ႐ႊေခတ္မွာ မွာ သူကမ္းေပးလာေသာ လက္ကို ရှောင်လိုက်ပြိီး ၿပဳံးကာ ျငင္းဆိုလိုက္သည္။

"မလိုအပ္ပါဘူး..ကြၽန္မတို႔ ထပ္ေတြ႕ၾကမွာလည္း မဟုတ္ဘူးေလ အဲေၾကာင့္ကြၽန္မကို ေပးမယ့္ အစား လိုအပ္တဲ့လူေတြ ကိုသာေပးလိုက္ပါ..

ေျပာရင္းႏွင့္ပင္ ေနာက်တောင်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထြက္သြားေသာသူမကို ေဝယံ ေငးေၾကာင္သာ ေနမိသည္။ ဒါသူ႕ကဒ္ ယူဖို႔ျငင္းတဲ့ ပထမဆုံးေသာ မိန္းကေလး ျဖစ္သလို ပထမဆုံးေသာ ပုဂၢိုလ္လည္း

ျဖစ္သည္။ လူတိုင္း သူ႕ business card ကို ရဖို႔မေျပာႏွင့္ သူ႕ကို ေတြ႕ဖို႔ေတာင္ အခြင့္အေရးမရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနတာကို သူမက်ေတာ့ ျငင္းေနလ်က္။

အိမြန္မွာ ေၾကာင္အသြားေသာ ေဝယံအား အားတုံ႕အားနာႏွင့္ သူ႕ရဲ႕လက္ေပၚက ကဒ္ကိုယူလိုက္ကာ..

"ကြၽန္မ ယူထားၿပီး သူမကိုေပးလိုက္မယ္..သူမက အဲလိုပဲ ယြက်ားေတြကို သိပ္ေခ်တာ..ၿပီးေတာ့ ကူညီေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ေဝယံကို ေကျးဇူးတင်ကြောင်း ေခါင္းငုံ႕ျပၿပီး ေ႐ႊေခတ္ ေနာက္ အေျပးလိုက္သြား ေတာ့၏။ အိမြန္ အခန္း ထဲမွ ထြက္လာခ်ိန္တြင္ ေ႐ႊေခတ္က ဓာတ္ေလွကား တံခါးေရွ႕ လက္ပိုက္လ်က္နဲ႕ သူမအား ၾကည့္ေနသည္။

အိမြန္ဖုန္းရွာ သလိုပုံစံျဖင့္ လက္မွ ကိုင္ထားေသာ ကဒ္ကို ေ႐ႊေခတ္ မျမင္ခင္ လက္ကိုင္အိတ္ထဲ ထိုးသြင္းလိုက္သည္။ သူမ သာသိသြားရင္ သူနဲ႕သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ကို ေသခန္းျဖတ္မယ့္ပုံ။

ဓာတ္ေလွကားထဲတြင္..

အိမြန္: "သူနင့္ကို ကူညီထားတာကို ေက်းဇူးေတာင္ မတင္ပဲ ေခ်ပစ္လိုက္ေသးတာ.. နင္လူေရာ ဟုတ္ရဲလား အေခတ္မ?

ေ႐ႊေခတ္:"သူ႕လိုမ်ိဳး အစက ကူညီၿပီး လိုက္ကပ္ခ်င္တဲ့ ေကာင္ေတြ ငါ့ဆီမွာ လာပလူပ်ံေနတာပဲ..အစပဲေကာင္းပါတယ္ တလေလာက္ ၾကာသြားရင္ ျပတ္သြားမွာပဲ..နင့္လိုေလ..ဘာလို႔အေရးထားေနရမွာလဲ.

ငါလည္း သူ႕ကို ကူညီခဲ့တာပဲ သူေက်ကိဳယ္ေက်ေပါ့..

အိမြန္:"......

စကားနိုင္ မလုခ်င္ေတာ့သည့္ ေ႐ႊေခတ္မွာ ၿငိမ္သက္သြား႐ုံမွတစ္ပါး အျခားမရွိေတာ့ေခ်။

................

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဆး႐ုံကေန အိမြန္ရဲ႕ သူ႕အေဖသူမ ေမြးေန႕တုန္းေပးထားသည့္ Bugatti အျပာေရာင္ ကားႏွင့္ ထြက္လာခဲ့သည္။ ကားထဲတြင္ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိေပမယ့္လည္း ကားထဲ ထားထားသည့္ နံ႕သာေမြး အေငြ႕အသက္ႏွင့္ အိမြန္ေမာင္းႏွင္ေနေသာ အရွိန္ႏႈန္းမွာ သူမအား ရင္ထဲ ေအာ္ဂလီဆန္ေစ၏။

"အိမြန္မ နင္ ေမာင္းတဲ့အရွိန္ ေလွ်ာ့လိုက္စမ္း..နင့္ ေၾကာင့္ငါ ဒီကားထဲ အန္ရင္ နင့္ကားပဲ ညစ္ပတ္မွာ ေကာင္မ.. အား

သူမ ေျပာၿပီးခ်ိန္ႏွင့္ အိမြန္ ကားဘရိတ္ အုပ္ခ်ိန္မွာ ကြက္တိျဖစ္သြားၿပီး သူမေရွ႕ကို ယိုင္က်ၿပီး ေနာက္ကို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႕ ထိုင္က်သြားသည္။

"ဟဲ့... ေကာင္မ နင္ငါ့သတ္ေနတာလား

"နင့္အိမ္ေရွ႕ကို ၾကည့္လိုက္..

အိမြန္က ခပ္တည္တည္ေျပာလိုက္သည္။ သူမတို႔ သူမအိမ္ကို ေရာက္ေနၿပီပင္၊ သူမမွာ အိမြန္ကိုပဲ တစ္လမ္းလုံးေအာ္ေန၍ သတိမထားမိေပ ။ သို႔ေသာ္ အိမြန္မွာ လမ္းထိပ္ကပင္ ရပ္လိုက္သည္။

ေ႐ႊေခတ္လည္း အိမြန္ ေျပာရာၾကည့္လိုက္လွ်င္ mercedes- maybach S650 အမဲေရာင္ကား တစ္စီး သူမအိမ္ေရွ႕မွာ ရပ္ေနသည္။ ထိုျမင္ကြင္းကို ေတြေတာ့ ေ႐ႊေခတ္ မ်က္ေမွာင္မ်ား ႀကဳံ႕လာ၏..။

......

13.10.21