ဝေယံပိုင်မှာ နာရီအနည်းငယ်ခန့် ကြာသွားသော်လည်း ခေါ်လိုက်ရမလား မခေါ်တော့ဘူးလား ဟူသော စိတ်အား သေချာ စွာ မပိုင်းဖြတ်နိုင်သေး..။

မနက်ဖြန်မှ ခေါ်တော့မယ် ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ကာ ဖုန်းပိတ်မလို့ ပြင်တုန်း လက်က သူ့အလိုလို call နေရာကို ပွတ်နှိပ်မိလိုက်သည်။

သူ အလျင်အမြန် ပြန်ချလိုက်ဖို့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားလေပြီ။ တစ်ဖက်မှ ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြိီး ဖြစ်သည်။

သူ ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသလိုပင် တစ်ဖက်ဖုန်းထဲမှလည်း တိတ်ဆိတ်နေ၏။ သူလည်း ဘာကြောင့်မသိ ဘာမှလည်း ပြောမထွက်မိပေ။

မိနစ်ဝက်ခန့် ကြာလွန်သွားပြီး တစ်ဖက်မှ ပျာဝင်ကာ

အက်ရှနေသော အသံက တိတ်ဆိတ် မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မ..ကျွန်မကို ကယ်ပါ..”

ထိုအသံမှာ တိုးလျနေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသည့် သူ့အဖို့ ရင်တွေ ထူပူသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သူ ပျာယာခတ်သွားကာ..

"ဟဲ..ဟဲလို ငယ်လေး.. ဘာ..ဘာဖြစ်တာလဲ”

(အော်..ငယ်လေး..တဲ့😌)

တစ်ဖက်မှ ပြန်မထူး၍ သူ ပို၍ပင် ထူပူသွားသည်။

"ငယ်လေး..အခု..ဘယ်မှာလဲ.. ကိုယ် ချက်ချင်း လာခဲ့မယ်..”

ထိုအချိန်မှ..

"အိမ်...”

အိမ် ဟုသာ တစ်ခွန်းထဲ ပြောနိုင်ပြီး သတိလစ်သွားမှန်း ဝေယံ တွေးကြည့်ရုံဖြင့်သိသည်။

သူမလေး ဘာဖြစ်​ေနတာလဲ မတွေးနိုင်တော့ဘဲ ကားသော့ဆွဲကာ ကားပါကင်ဆီ ပြေးဆင်းလာသည်။

ခြံတံခါးကို တန်းလန်းကြီး ဖွင့်ထားခဲ့ပြီး အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သော ပတ်ဝန်းကျင်အား ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

အစောပိုင်း သူ သူမလေး၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းထဲမှ လိပ်စာကို အလွတ်ရနေသော ရွှေဦးနှောက် ကြီးအား ဆုချရမည်။

"ဟဲလို..ငယ်လေး..ဘာဘဲဖြစ်နေဖြစ်နေ မအိပ်လိုက်နဲ့နော်..သတိကို ကပ်ထား ဟုတ်ပြီလား..ကိုယ် မကြာခင် ရောက်လာမယ်..”

တစ်ဖက်မှ ပြန်ဖြေသံ မကြားပေမယ့် သူ့မှာ အိပ်ပျော် မသွား​ေစဖို့ သတိပေးနေဆဲပင်။ သူမဖုန်းကို မချဘဲ အာကာထက် ဆီ group chat ခေါ်ဆိုမှုဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟဲလို..ဘယ်သူနဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း အဖွဲ့ ဖွဲ့ပြိီး ငါနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ”

အာကာထက် မှာ အခြေအနေကို မသိ၍ မေးလိုက်သည်။

"ငါမင်းကို ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိ ဘူး.. အခု ချက်ချင်း ကျိုင်းတုံက မင်းဆေးရုံမှာ လူနာ တင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထား အရေးကြိီး လူနာ”

အာကာထက်မှာ ဝေယံထိုသို့ ပျာယာခတ်သည် ကို မတွေ့ဖူးခဲ့။

"ဟင်..အဘွား တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား..ငါအခုလေးတင်

အဘွားအိမ်က ပြန်လာတာပါ ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ?”

"အဘွား..မဟုတ်ဘူး..မင်းမရီး!!”

"......”

အာကာထက် ဘာမှမပြောနိုင်။ အခြေအနေကို နားလည် သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

........

အရင်နှစ်ပတ် ကပဲ ကားမှောက်ထားသည်ကို နောင်တ မရသည့်အလား အနှီ လူသားကြီးမှာ ကားကို မြန်နိုင် သလောက် မြန်အောင် မောင်းနေသည်။

သူမ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ခြံတံခါးမှာ အထဲမှ သော့ခတ်ထားလေ၏။ သူ ဘာမှ တွေးမနေတော့ဘဲ ခြံတံခါးကို ခုန်ကျော် လာခဲ့သည်။ သူဘဝမှာ ပထမဆုံးသော သူများခြံတံခါး ခုန်ကျော်ခြင်းပင်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မီးမပိတ်ရသေးသော မီးဖိုချောင် ထဲ အော်ရှာသော်လည်း ပြန်ထူးသံ မကြားပေ။

အိမ်ပေါ်တက်သည့် လှေကားမီးမှ တစ်ဆင့် ပွင့်လျက်သား တံခါးနှင့် အခန်းဆီသို့ သူ ဝင်ရောက်လိုက်လျှင်

ကုတင်ပေါ် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုန်းကိုင်ပြီး ခွေလဲကာ သတိလစ်နေသော သူမ ကို တွေ့သည်။ သူမမှာ အနက်ရောင် ချည်သား ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ပိတုန်းရောင် ဆံပင်နက်နက်တွေက သူမ မျက်နှာ ပေါ် ပွေရှုပ်နေလျက်။

သူ့မျက်လုံးများကို ​မှေးကျဥ်းပစ်ကာ သူမအား မင်းသမီးပွေ့ ပွေ့ချီကာ ​အိမ်ပေါ်မှ အပြေးဆင်းလာသည်။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ချစ်ချစ်တောက်ပူကာ နေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သူ့ရင်ဘတ်ဆီ အပ်ထားသဖြင့် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ထွက်လာသော ေလများမှာ သူအား ထူပူသွားစေသည်။

သူမကို သူ့ကားပေါ် တင်ပြီး ခါးပတ်ပတ်ပေးကာ ဆေးရုံသို့ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် မောင်းလာခဲ့သည်။

.......

ဆေးရုံရှေ့ BMW M4,အနက်ရောင်ကား တစ်စီး ထိုးရပ်လိုက်ချင်းပင် အသင့်စောင့်နေကြသော အာကာထက် တို့ ဆရာဝန် အဖွဲ့မှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

လူနာကို တွန်းလှည်းပေါ် တင်ပြီး စိတ်ပူမှု များစွာဖြင့်

အရေးပေါ် ခန်းရှေ့အထိ လိုက်လာခဲ့သည်။

သူမ အရေးပေါ်ခန်းထဲ ရောက်ပြီ ကုသမှု စတင်ဟူသော အသိရသွားမှ မောပန်းမှုကို ခံစားရတော့သည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ..သူမ..ပြီးတော့..တာချီလိတ်မှာ ရှိနေတဲ့ မင်းက ဘာလို့ ကျိုင်းတုံကို ရုတ်တရက် ရောက်နေရတာလဲ??”

ဘာတစ်ခု မှ နားမလည်ပဲ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိသော အာကာထက်မှာ ဝေယံအား မေးမြန်းခန်း စလေတော့သည်။

"အရင်ဆုံး ငါ့ကို ရေတစ်လောက်ပေးအုံး”

အဲယားကွန်း အပူချိန် နိမ့်သည့် ဆေးရုံ အရေးပေါ်ခန်းရှေ့တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက် တွေမရပ်ဘဲ ကျနေသည့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး အာကာ ဆက်မမေးတော့ဘဲ ရေသွားယူ​ပေး လိုက်သည်။

တစ်လီတာ ေရသန့်ဘူးကို ဘူးဝက်ခန့် ကုန်အောင် သောက်ချလိုက်သည့် ဝေယံကို အာကာထက် မျက်လုံးပြူး ပြီး ကြည့်နေမိသည်။

............

10.10.21

ေဝယံပိုင္မွာ နာရီအနည္းငယ္ခန့္ ၾကာသြားေသာ္လည္း ေခၚလိုက္ရမလား မေခၚေတာ့ဘူးလား ဟူေသာ စိတ္အား ေသခ်ာ စြာ မပိုင္းျဖတ္နိုင္ေသး..။

မနက္ျဖန္မွ ေခၚေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး ဆုံးျဖတ္ကာ ဖုန္းပိတ္မလို႔ ျပင္တုန္း လက္က သူ႕အလိုလို call ေနရာကို ပြတ္ႏွိပ္မိလိုက္သည္။

သူ အလ်င္အျမန္ ျပန္ခ်လိဳက္ဖို႔ရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားေလၿပီ။ တစ္ဖက္မွ ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြိီး ျဖစ္သည္။

သူ ဘာမွ မေျပာဘဲ တိတ္ဆိတ္ေနသလိုပင္ တစ္ဖက္ဖုန္းထဲမွလည္း တိတ္ဆိတ္ေန၏။ သူလည္း ဘာေၾကာင့္မသိ ဘာမွလည္း ေျပာမထြက္မိေပ။

မိနစ္ဝက္ခန့္ ၾကာလြန္သြားၿပီး တစ္ဖက္မွ ပ်ာဝင္ကာ

အက္ရွေနေသာ အသံက တိတ္ဆိတ္ မႈကို ၿဖိဳခြင္းလိုက္သည္။

"ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကြၽန္မ..ကြၽန္မကို ကယ္ပါ..

ထိုအသံမွာ တိုးလ်ေနေသာ္လည္း တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ သူ႕အဖို႔ ရင္ေတြ ထူပူသြားေအာင္ ျပဳလုပ္နိုင္သည္။ သူ ပ်ာယာခတ္သြားကာ..

"ဟဲ..ဟဲလို ငယ္ေလး.. ဘာ..ဘာျဖစ္တာလဲ

(ေအာ္..ငယ္ေလး..တဲ့😌)

တစ္ဖက္မွ ျပန္မထူး၍ သူ ပို၍ပင္ ထူပူသြားသည္။

"ငယ္ေလး..အခု..ဘယ္မွာလဲ.. ကိုယ္ ခ်က္ခ်င္း လာခဲ့မယ္..

ထိုအခ်ိန္မွ..

"အိမ္...

အိမ္ ဟုသာ တစ္ခြန္းထဲ ေျပာနိုင္ၿပီး သတိလစ္သြားမွန္း ေဝယံ ေတြးၾကည့္႐ုံျဖင့္သိသည္။

သူမေလး ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မေတြးနိုင္ေတာ့ဘဲ ကားေသာ့ဆြဲကာ ကားပါကင္ဆီ ေျပးဆင္းလာသည္။

ၿခံတံခါးကို တန္းလန္းႀကီး ဖြင့္ထားခဲ့ၿပီး အေမွာင္ထု ဖုံးလႊမ္းေနၿပီ ျဖစ္ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္အား ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘဲ ေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။

အေစာပိုင္း သူ သူမေလး၏ ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္းထဲမွ လိပ္စာကို အလြတ္ရေနေသာ ေ႐ႊဦးႏွောက္ ႀကီးအား ဆုခ်ရမည္။

"ဟဲလို..ငယ္ေလး..ဘာဘဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန မအိပ္လိုက္နဲ႕ေနာ္..သတိကို ကပ္ထား ဟုတ္ၿပီလား..ကိုယ္ မၾကာခင္ ေရာက္လာမယ္..

တစ္ဖက္မွ ျပန္ေျဖသံ မၾကားေပမယ့္ သူ႕မွာ အိပ္ေပ်ာ္ မသြားေစဖို့ သတိေပးေနဆဲပင္။ သူမဖုန္းကို မခ်ဘဲ အာကာထက္ ဆီ group chat ေခၚဆိုမႈျဖင့္ ေခၚလိုက္သည္။

"ဟဲလို..ဘယ္သူနဲ႕ ထူးထူးဆန္းဆန္း အဖြဲ႕ ဖွဲ့ပြိီး ငါနဲ႕ ဖုန္းေျပာေနတာလဲ

အာကာထက္ မွာ အေျခအေနကို မသိ၍ ေမးလိုက္သည္။

"ငါမင္းကို ရွင္းျပဖို႔ အခ်ိန္မရွိ ဘူး.. အခု ခ်က္ခ်င္း က်ိဳင္းတုံက မင္းေဆး႐ုံမွာ လူနာ တင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထား အရေးကြိီး လူနာ

အာကာထက္မွာ ေဝယံထိုသို႔ ပ်ာယာခတ္သည္ ကို မေတြ႕ဖူးခဲ့။

"ဟင္..အဘြား တစ္ခုခု ျဖစ္လို႔လား..ငါအခုေလးတင္

အဘြားအိမ္က ျပန္လာတာပါ ဘယ္လို ျဖစ္သြားတာလဲ?

"အဘြား..မဟုတ္ဘူး..မင္းမရီး!!

"......

အာကာထက္ ဘာမွမေျပာနိုင္။ အေျခအေနကို နားလည္ သြားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

........

အရင္ႏွစ္ပတ္ ကပဲ ကားေမွာက္ထားသည္ကို ေနာင္တ မရသည့္အလား အႏွီ လူသားႀကီးမွာ ကားကို ျမန္နိုင္ သေလာက္ ျမန္ေအာင္ ေမာင္းေနသည္။

သူမ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ၿခံတံခါးမွာ အထဲမွ ေသာ့ခတ္ထားေလ၏။ သူ ဘာမွ ေတြးမေနေတာ့ဘဲ ၿခံတံခါးကို ခုန္ေက်ာ္ လာခဲ့သည္။ သူဘဝမွာ ပထမဆုံးေသာ သူမ်ားၿခံတံခါး ခုန္ေက်ာ္ျခင္းပင္။

အိမ္ထဲသို႔ ဝင္လိုက္သည္ႏွင့္ မီးမပိတ္ရေသးေသာ မီးဖိုေခ်ာင္ ထဲ ေအာ္ရွာေသာ္လည္း ျပန္ထူးသံ မၾကားေပ။

အိမ္ေပၚတက္သည့္ ေလွကားမီးမွ တစ္ဆင့္ ပြင့္လ်က္သား တံခါးႏွင့္ အခန္းဆီသို႔ သူ ဝင္ေရာက္လိုက္လွ်င္

ကုတင္ေပၚ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ဖုန္းကိုင္ၿပီး ေခြလဲကာ သတိလစ္ေနေသာ သူမ ကို ေတြ႕သည္။ သူမမွာ အနက္ေရာင္ ခ်ည္သား ညအိပ္ဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္ထားကာ ပိတုန္းေရာင္ ဆံပင္နက္နက္ေတြက သူမ မ်က္ႏွာ ေပၚ ေပြရႈပ္ေနလ်က္။

သူ႕မ်က္လုံးမ်ားကို ေမွးက်ဥ္းပစ္ကာ သူမအား မင္းသမီးေပြ႕ ေပြ႕ခ်ီကာ အိမ္ေပၚမွ အေျပးဆင္းလာသည္။ သူမ တစ္ကိုယ္လုံး ခ်စ္ခ်စ္ေတာက္ပူကာ ေန၏။ သူမ၏ မ်က္ႏွာမွာ သူ႕ရင္ဘတ္ဆီ အပ္ထားသျဖင့္ အသက္ရႉလိုက္တိုင္း ထြက္လာေသာ ေလများမှာ သူအား ထူပူသြားေစသည္။

သူမကို သူ႕ကားေပၚ တင္ၿပီး ခါးပတ္ပတ္ေပးကာ ေဆး႐ုံသို႔ အျမန္ဆုံးႏႈန္းျဖင့္ ေမာင္းလာခဲ့သည္။

.......

ေဆး႐ုံေရွ႕ BMW M4,အနက္ေရာင္ကား တစ္စီး ထိုးရပ္လိုက္ခ်င္းပင္ အသင့္ေစာင့္ေနၾကေသာ အာကာထက္ တို႔ ဆရာဝန္ အဖြဲ႕မွာ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။

လူနာကို တြန္းလွည္းေပၚ တင္ၿပီး စိတ္ပူမႈ မ်ားစြာျဖင့္

အေရးေပၚ ခန္းေရွ႕အထိ လိုက္လာခဲ့သည္။

သူမ အေရးေပၚခန္းထဲ ေရာက္ၿပီ ကုသမႈ စတင္ဟူေသာ အသိရသြားမွ ေမာပန္းမႈကို ခံစားရေတာ့သည္။

"ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ..သူမ..ၿပီးေတာ့..တာခ်ီလိတ္မွာ ရွိေနတဲ့ မင္းက ဘာလို႔ က်ိဳင္းတုံကို ႐ုတ္တရက္ ေရာက္ေနရတာလဲ??

ဘာတစ္ခု မွ နားမလည္ပဲ ဘာျဖစ္သြားမွန္း မသိေသာ အာကာထက္မွာ ေဝယံအား ေမးျမန္းခန္း စေလေတာ့သည္။

"အရင္ဆုံး ငါ့ကို ေရတစ္ေလာက္ေပးအုံး

အဲယားကြန္း အပူခ်ိန္ နိမ့္သည့္ ေဆး႐ုံ အေရးေပၚခန္းေရွ႕တြင္ ေခြၽးသီးေခြၽးေပါက္ ေတြမရပ္ဘဲ က်ေနသည့္ သူ႕ကို ၾကည့္ၿပီး အာကာ ဆက္မေမးေတာ့ဘဲ ေရသြားယူေပး လိုက္သည္။

တစ္လီတာ ေရသန့်ဘူးကို ဘူးဝက္ခန့္ ကုန္ေအာင္ ေသာက္ခ်လိဳက္သည့္ ေဝယံကို အာကာထက္ မ်က္လုံးျပဴး ၿပီး ၾကည့္ေနမိသည္။

............

10.10.21