ရွှေခေတ် သူမ အိမ်ရောက်တော့ ညနေတောင် စောင်းနေပြီ ဖြစ်၍ နေ့လည်စာနှင့် ညစာ ပေါင်းစားဖို့ရန် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။

ရေခဲသေတ္တာဖွင့်ပြီး စားစရာများရှိလေမလား အတွေးလေးက ရေစုန်မျောခဲ့ရ၏။ ရေသန့်ဘူး နှင့် အသင့်စား ငပိဘူး ကလွဲရင် ဘာမှမရှိ။ freezer ခန်းထဲမှာလည်း ရေခဲတုံး တစ်ထုပ်က လွဲရင် ဟာလာဟင်းလင်း..။

သို့သော် သူမအစာအိမ်ဆီမှ တဂွီဂွီမြည်ပြီး ဆာလောင်နေကြောင်း သတိပေးနေသည်။ အပြင်ထွက်စား မည်ဆိုလည်း တစ်နေကုန် ကားမောင်းနေရ၍ ညောင်းညာကိုက်ခဲနေသဖြင့် မထွက်ချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် အိမ်မှာသာ ရှိတာစားဖို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်အား မွှေနှောက်မှု အစိီအစဥ် စတင်လေ၏။ မီးဖိုချောင်ထဲရှိ ဗီဒို များ၊ဆန်ပုံးများ ၊ ပန်းကန်စင်များပါ နေရာလပ်မကျန်အောင် မွှေနှောက်ပြီး..

ဟော..တွေ့ပြီ။

ငါးသေတ္တာ ဘူး နှစ်ဘူး

သူမ ချက်ပြုတ်ရာတွင် မကျွမ်းသော်လည်း ကိုယ်တိုင်စားဖို့ အတွက်တော့ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် လုပ်နိုင်သည်။

မိနစ် နှစ်ဆယ်ခန့် အချိန်ပေးလိုက်ရပြီးနောက် ထမင်းစားပွဲ ပေါ်တွင် စားသုံးဖို့ရန်အတွက် ငါးသေတ္တာ ချက် ဟင်းတစ်ပွဲ အသင့်အနေထားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်၏။ မနက်က ဆွမ်းတော်တင်ဖို့ ချက်ထားသည့် ထမင်း အနည်းငယ် ကျန်နေသေး၍ ဘုရားမသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

သူမရေခဲသေတ္တာဆီ နောက်တခေါက် ​လျှောက်သွားပြီး ရေသန့်ဘူးနှင့်အတူ ရေခဲတုံး ကို ခွက်ထဲအတော်အသင့်ထည့်လိုက်သည်။ အားလုံးပြီးသွားကာမှ ဆယ်နှစ်လောက် အစာ မစားခဲ့ရသလိုမျိုး မြိန်ရည်ရှက်ရည် စားသုံးလေတော့၏။

ထမင်းစားပြီး ရေခဲရည် သောက်ချလိုက်သည်။ ထိုအချိန် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရကာ သူမနဖူး ကိုယ် သူမလက်ဝါးဖြင့် သပ်မိလေသည်။

သေပါပြီ..ဒီနေ့က ၂၈ရက်နေ့

သူမ၏ period time! !

ရေခဲ ရည်တွေ သောက်ချ လိုက်မိလေပြီ။

အခေတ်ရေ ဒီညတော့ တစ်ညလုံး အိပ်ယာထဲ လူးလွန့်ဖို့သာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပေတော့..ဟု သူမကိုယ်သူမ ပြောနေရုံ ကလွဲ၍။

(ဗိုက်နာမှာကို ပြောတာပါ..အတွေးမများနဲ့🙂)

တော်သေးသည်မှာ ဒီတစ်ပတ်လုံး သူမ နားနေ၍ရသည်။ တစ်ပတ်စာ ရောင်းရမည့် ကုန်တွေအားလုံးကို

ထို သူမပြောသည့် "ဘီလူးကြီး"က ဝယ်သွားပြီ မဟုတ်လား..။ သူမ အနှီ လူသားကြီးအား ယခုအချိန်တွင် ကျိတ်ကာ ကျေးဇူးတင် နေမိ၏။

အားလုံးဆေးကြော သန့်ရှင်းပြီးသည်နှင့် ​မှောင်ရီစပြုလာပြီမို့ ဖုန်းကို ကောက်ကာ အိမ်ပေါ် တက်သွားလေသည်။ ခေါင်းမလျှော်ဘဲ ရေနွေး နှင့်သာ ရေးအမြန်ချိုးလိုက်သည်။

မျက်နှာကို ဘယ်အရာမှ လိမ်းမနေတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် အမြန်ဆုံး နွေးထွေးစေရန် စောင်ထဲသို့ ဝင်အောင်းလိုက်သည်။

...............

ဝေယံပိုင် တစ်ယောက်..

ခြံဝန်းထဲမှ အနီရောင်ကား လေး ထွက်သွားသည်ကို မြင်ကွင်း ဆုံးအောင် မကြည့်တော့ပဲ ညနေစောင်းနေပြီမို့ အိမ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်လိုက်သည်။

ဆိုဖာပေါ် တင်ထားသည့် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ နံပါတ်တစ်ခုအား ဆွဲရှာနေ၏။ တွေ့ရှိပြီးနောက် ခေါ်ဆိုမှုအား စတင်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ သုံးစက္ကန့်တောင် မကြာဘဲ ချက်ချင်းကိုင်လိုက်ကာ..

"ဟယ်လို.. ဥက္ကဌ ..မင်္ဂလာပါဗျ.. ကျွန်တော် လရိပ် အိမ်ရာမှ အိမ်ရာထိန်း မန်နေဂျာ ပါဗျ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲဗျ..”

ဝေယံ စကား များများစားစား မပြောရဘဲ အလိုက်တသိ မေးလာသောကြောင့် သူပြုံးလိုက်ပြိီး..

"အင်း..ဒီနေ့ အိမ်ရာဝန်းထဲ ဝင်လာသမျှ honda အဖြူရောင်ကား အားလုံးရဲ့ မောင်းနှင်သူ မှတ်တမ်းတွေ ငါအခုချက်ချင်းလိုတယ်..”

"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ သိပါပြီ ”

မန်နေဂျာမှာ သူ့သူဌေး စိတ်ကို သိသည်။ အရေးမကြီးလျှင် သူ့ဆီ ဖုန်း ခေါ်လာမှာမဟုတ်။ ထို့ကြောင့် လည်း ထွေထွေထူးထူး ဘာမှဆက်မေးမြန်းခြင်း မပြုဘဲ ဂိတ်စောင့် ဆီသို့ ချက်ချင်းအကြောင်း ကြားလိုက်သည်။

.......

ဝေယံပိုင်..သူ စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်သွားကာ အလုပ်စားပွဲပေါ် ထိုင်ချပြီး လက်တော့ပ် ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ် ခန့်သာ ကြာသွားချိန် e.mail boxထဲ မက်ဆေ့ချ် တစ်စောင် ဝင်လာသည်။

ခက်ထန်နေသော မျက်နှာကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပန်းများ ပွင့်ဝေသွားသလိုမျိုး..။ အိမ်ယာများတွင် နေထိုင်ကြသော ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း အိမ်ထောင်စုတိုင်းလိုလို အဆင့်အတန်းမြင့် လူချမ်းသာ များသာ ဖြစ်၍ ထိုကားကို ရှာရန် မခက်ပေ။ သူမမောင်းလာသော တစ်စီးတည်းသာ ရှိ၏။

ထို"လရိပ်” အိမ်ယာ ၏လုံခြုံရေး တင်းကျပ်သောပုံစံမှာ ဝင်ခွင့် လက်မှတ်ရဖို့ ID နံပါတ်၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာသုံး ဖုန်း နံပါတ် နှင့်တကွ location ပါ ဖြည့်ပေးရသည်။

ဝေယံ မှာ အကြံသမားကြီး ပီပီ သူမအား သူ့နေရာသို့

လာရောက်ဖို့ရန် စီစဥ်ခဲ့လေခြင်း..။ အရင် တစ်ခါ သူမ လာခဲ့ပင်မယ့် သူမ၏ ကားပုံစံကို မသိ၍ အဆင်မပြေခဲ့​ချေ။

သူမလေး၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို သူ့ဖုန်းထဲ ရိုက်ထည့်ပြီး အတွေးများစွာဖြင်​့

ခေါ်ရမလား?

မခေါ်ရဘူးလား?

သူမ ကိုင်မလား မကိုင်ဘူးလား?

သူမ ကိုင်ခ​ဲ့ရင် ဘယ်လိုပြောရမလဲ?

ဘာကို အကြောင်းပြချက်ပေးပြီး ခေါ်လိုက်ကြောင်း ပြောရမလဲ..?

..........

ရွှေခေတ်မှာ အိပ်မရတော့ပေ။ တစ်ညလုံး ဗိုက်နာကာ လူးလွန့်နေရပြီး အားအင်များတောင် ကုန်ခမ်းနေပြီ။

ဘာလို့လဲ သူမမသိ။ အရင် လတွေ ဆို ဒီလောက် မနာကျင်ခဲ့ရ ။ သူမ ခေါင်းလျှော်ရင် တောင် ဒီလောက်ထိ မနာကျင် ဖူးသေးပေ။

အိပ်ယာကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်လျက် ချွေးများပါ ပြန်လာပြီ ။ မျက်ခွံတွေလေးလံကာ အမြင်ဝေဝါးလာပြိီး သတိတောင် ရတစ်ချက် မရတစ်ချက်။

သူမ ခေါင်းအုံးအောက်က ဖုန်းကို ချိနှဲ့စွာ ထုတ်လိုက်နိုင်ပြီး အရေးပေါ် ကား ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ဖုန်းမှာ အဝင်ခေါ်ဆိုမှု ပေါ်လာသည်။

.....

10.10.21

ေ႐ႊေခတ္ သူမ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ညေနေတာင္ ေစာင္းေနၿပီ ျဖစ္၍ ေန႕လည္စာႏွင့္ ညစာ ေပါင္းစားဖို႔ရန္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဝင္လာခဲ့သည္။

ေရခဲေသတၱာဖြင့္ၿပီး စားစရာမ်ားရွိေလမလား အေတြးေလးက ေရစုန္ေမ်ာခဲ့ရ၏။ ေရသန့္ဘူး ႏွင့္ အသင့္စား ငပိဘူး ကလြဲရင္ ဘာမွမရွိ။ freezer ခန္းထဲမွာလည္း ေရခဲတုံး တစ္ထုပ္က လြဲရင္ ဟာလာဟင္းလင္း..။

သို႔ေသာ္ သူမအစာအိမ္ဆီမွ တဂြီဂြီျမည္ၿပီး ဆာေလာင္ေနေၾကာင္း သတိေပးေနသည္။ အျပင္ထြက္စား မည္ဆိုလည္း တစ္ေနကုန္ ကားေမာင္းေနရ၍ ေညာင္းညာကိုက္ခဲေနသျဖင့္ မထြက္ခ်င္ေပ။

ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္မွာသာ ရွိတာစားဖို႔ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္အား ေမႊႏွောက္မႈ အစိီအစဥ် စတင္ေလ၏။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲရွိ ဗီဒို မ်ား၊ဆန္ပုံးမ်ား ၊ ပန္းကန္စင္မ်ားပါ ေနရာလပ္မက်န္ေအာင္ ေမႊႏွောက္ၿပီး..

ေဟာ..ေတြ႕ၿပီ။

ငါးေသတၱာ ဘူး ႏွစ္ဘူး

သူမ ခ်က္ျပဳတ္ရာတြင္ မကြၽမ္းေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္စားဖို႔ အတြက္ေတာ့ ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ လုပ္နိုင္သည္။

မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ခန့္ အခ်ိန္ေပးလိုက္ရၿပီးေနာက္ ထမင္းစားပြဲ ေပၚတြင္ စားသုံးဖို႔ရန္အတြက္ ငါးေသတၱာ ခ်က္ ဟင္းတစ္ပြဲ အသင့္အေနထားသို႔ ေရာက္ရွိသြားၿပီျဖစ္၏။ မနက္က ဆြမ္းေတာ္တင္ဖို႔ ခ်က္ထားသည့္ ထမင္း အနည္းငယ္ က်န္ေနေသး၍ ဘုရားမသည္ဟု ဆိုရေပမည္။

သူမေရခဲေသတၱာဆီ ေနာက္တေခါက္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေရသန့္ဘူးႏွင့္အတူ ေရခဲတုံး ကို ခြက္ထဲအေတာ္အသင့္ထည့္လိုက္သည္။ အားလုံးၿပီးသြားကာမွ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ အစာ မစားခဲ့ရသလိုမ်ိဳး ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ စားသုံးေလေတာ့၏။

ထမင္းစားၿပီး ေရခဲရည္ ေသာက္ခ်လိဳက္သည္။ ထိုအခ်ိန္ ႐ုတ္တရက္ တစ္ခုခုကို သတိရကာ သူမနဖူး ကိုယ္ သူမလက္ဝါးျဖင့္ သပ္မိေလသည္။

ေသပါၿပီ..ဒီေန႕က ၂၈ရက္ေန႕

သူမ၏ period time! !

ေရခဲ ရည္ေတြ ေသာက္ခ် လိုက္မိေလၿပီ။

အေခတ္ေရ ဒီညေတာ့ တစ္ညလုံး အိပ္ယာထဲ လူးလြန့္ဖို႔သာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားေပေတာ့..ဟု သူမကိုယ္သူမ ေျပာေန႐ုံ ကလြဲ၍။

(ဗိုက္နာမွာကို ေျပာတာပါ..အေတြးမမ်ားနဲ႕🙂)

ေတာ္ေသးသည္မွာ ဒီတစ္ပတ္လုံး သူမ နားေန၍ရသည္။ တစ္ပတ္စာ ေရာင္းရမည့္ ကုန္ေတြအားလုံးကို

ထို သူမေျပာသည့္ "ဘီလူးႀကီး"က ဝယ္သြားၿပီ မဟုတ္လား..။ သူမ အႏွီ လူသားႀကီးအား ယခုအခ်ိန္တြင္ က်ိတ္ကာ ေက်းဇူးတင္ ေနမိ၏။

အားလုံးေဆးေၾကာ သန့္ရွင္းၿပီးသည္ႏွင့္ ေမွာင္ရီစျပဳလာၿပီမို႔ ဖုန္းကို ေကာက္ကာ အိမ္ေပၚ တက္သြားေလသည္။ ေခါင္းမေလွ်ာ္ဘဲ ေရႏြေး ႏွင့္သာ ေရးအျမန္ခ်ိဳးလိုက္သည္။

မ်က္ႏွာကို ဘယ္အရာမွ လိမ္းမေနေတာ့ဘဲ ခႏၶာကိုယ္ အျမန္ဆုံး ႏြေးေထြးေစရန္ ေစာင္ထဲသို႔ ဝင္ေအာင္းလိုက္သည္။

...............

ေဝယံပိုင္ တစ္ေယာက္..

ၿခံဝန္းထဲမွ အနီေရာင္ကား ေလး ထြက္သြားသည္ကို ျမင္ကြင္း ဆုံးေအာင္ မၾကည့္ေတာ့ပဲ ညေနေစာင္းေနၿပီမို႔ အိမ္ထဲသို႔ အျမန္ဝင္လိုက္သည္။

ဆိုဖာေပၚ တင္ထားသည့္ ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္ကာ နံပါတ္တစ္ခုအား ဆြဲရွာေန၏။ ေတြ႕ရွိၿပီးေနာက္ ေခၚဆိုမႈအား စတင္လိုက္သည္။

တစ္ဖက္မွ သုံးစကၠန့္ေတာင္ မၾကာဘဲ ခ်က္ခ်င္းကိုင္လိုက္ကာ..

"ဟယ္လို.. ဥကၠဌ ..မဂၤလာပါဗ်.. ကြၽန္ေတာ္ လရိပ္ အိမ္ရာမွ အိမ္ရာထိန္း မန္ေနဂ်ာ ပါဗ် ဘာမ်ား ကူညီေပးရမလဲဗ်..

ေဝယံ စကား မ်ားမ်ားစားစား မေျပာရဘဲ အလိုက္တသိ ေမးလာေသာေၾကာင့္ သူပြုံးလိုက်ပြိီး..

"အင္း..ဒီေန႕ အိမ္ရာဝန္းထဲ ဝင္လာသမွ် honda အျဖဴေရာင္ကား အားလုံးရဲ႕ ေမာင္းႏွင္သူ မွတ္တမ္းေတြ ငါအခုခ်က္ခ်င္းလိုတယ္..

"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့ သိပါၿပီ

မန္ေနဂ်ာမွာ သူ႕သူေဌး စိတ္ကို သိသည္။ အေရးမႀကီးလွ်င္ သူ႕ဆီ ဖုန္း ေခၚလာမွာမဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ လည္း ေထြေထြထူးထူး ဘာမွဆက္ေမးျမန္းျခင္း မျပဳဘဲ ဂိတ္ေစာင့္ ဆီသို႔ ခ်က္ခ်င္းအေၾကာင္း ၾကားလိုက္သည္။

.......

ေဝယံပိုင္..သူ စာၾကည့္ခန္းထဲ ဝင္သြားကာ အလုပ္စားပြဲေပၚ ထိုင္ခ်ၿပီး လက္ေတာ့ပ္ ကို ဖြင့္လိုက္သည္။

ဆယ္မိနစ္ ခန့္သာ ၾကာသြားခ်ိန္ e.mail boxထဲ မက္ေဆ့ခ်္ တစ္ေစာင္ ဝင္လာသည္။

ခက္ထန္ေနေသာ မ်က္ႏွာႀကီးမွာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ပန္းမ်ား ပြင့္ေဝသြားသလိုမ်ိဳး..။ အိမ္ယာမ်ားတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ ပုဂၢိုလ္တိုင္း အိမ္ေထာင္စုတိုင္းလိုလို အဆင့္အတန္းျမင့္ လူခ်မ္းသာ မ်ားသာ ျဖစ္၍ ထိုကားကို ရွာရန္ မခက္ေပ။ သူမေမာင္းလာေသာ တစ္စီးတည္းသာ ရွိ၏။

ထို"လရိပ္ အိမ္ယာ ၏လုံၿခဳံေရး တင္းက်ပ္ေသာပုံစံမွာ ဝင္ခြင့္ လက္မွတ္ရဖို႔ ID နံပါတ္၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာသုံး ဖုန္း နံပါတ္ ႏွင့္တကြ location ပါ ျဖည့္ေပးရသည္။

ေဝယံ မွာ အႀကံသမားႀကီး ပီပီ သူမအား သူ႕ေနရာသို႔

လာေရာက္ဖို႔ရန္ စီစဥ္ခဲ့ေလျခင္း..။ အရင္ တစ္ခါ သူမ လာခဲ့ပင္မယ့္ သူမ၏ ကားပုံစံကို မသိ၍ အဆင္မေျပခဲ့ေခ်။

သူမေလး၏ ဖုန္းနံပါတ္ကို သူ႕ဖုန္းထဲ ရိုက္ထည့္ၿပီး အေတြးမ်ားစြာျဖင့္

ေခၚရမလား?

မေခၚရဘူးလား?

သူမ ကိုင္မလား မကိုင္ဘူးလား?

သူမ ကိုင္ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ?

ဘာကို အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးၿပီး ေခၚလိုက္ေၾကာင္း ေျပာရမလဲ..?

..........

ေ႐ႊေခတ္မွာ အိပ္မရေတာ့ေပ။ တစ္ညလုံး ဗိုက္နာကာ လူးလြန့္ေနရၿပီး အားအင္မ်ားေတာင္ ကုန္ခမ္းေနၿပီ။

ဘာလို႔လဲ သူမမသိ။ အရင္ လေတြ ဆို ဒီေလာက္ မနာက်င္ခဲ့ရ ။ သူမ ေခါင္းေလွ်ာ္ရင္ ေတာင္ ဒီေလာက္ထိ မနာက်င္ ဖူးေသးေပ။

အိပ္ယာကိုသာ တင္းတင္းဆုပ္လ်က္ ေခြၽးမ်ားပါ ျပန္လာၿပီ ။ မ်က္ခြံေတြေလးလံကာ အမြင်ဝေဝါးလာပြိီး သတိေတာင္ ရတစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္။

သူမ ေခါင္းအုံးေအာက္က ဖုန္းကို ခ်ိႏွဲ႕စြာ ထုတ္လိုက္နိုင္ၿပီး အေရးေပၚ ကား ေခၚရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

႐ုတ္တရက္ ဖုန္းမွာ အဝင္ေခၚဆိုမႈ ေပၚလာသည္။

.....

10.10.21