(အပိုင်း၁၄ကိုပြန် published ပြီးပါပြီနော်..)

"သူက ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့အတွေးတွေထဲထိ ဝင်ရောက်ဖို့ သတ္တိတွေ ရှိ နေတာလဲ”

​ရွှေခေတ် အသံထွက်ရုံမျှ ရေရွတ်လိုက်သည်..။နာရီကြည့်တော့ မနက်ငါးနာရီ ထိုးနေပြီ။ အိမ်ထဲဝင် ကိုယ်လက်သန့်ရှင်း ပြီး အိမ်ရှေ့ သစ်ပင်ကြီးအောက်က သစ်ရွက် ခြောက်တွေလှည်းရင်း တနင်္ဂလာနေ့ မနက်ကို အစပြုလေ၏။

........

တနင်္ဂလာကနေ စနေနေ့ညကို ထိုကဲ့သို့ နေဝင်နေထွက်၁၂ကြိမ် တိုင်တိုင် ကုန်ဆုံးသွားသည့်အလျောက် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်က အထိုလူသား သည်လည်း ပြန်ကျန်းမာလာပြီ ​ဖြစ်ကာ ဆေးရုံဆင်းဖို့အရေး တာဝန်ကျ ဆရာဝန်တွေကို ပူဆာတော့သည်။

"ဝေယံ လူကြီးမင်း..လူကြီးမင်းရဲ့ ချုပ်ရိုး အနာမှာမကျက်သေးပါဘူး..တစ်​ေန့တစ်ကြိမ် အနာကို ဆေးကြောသန့်စင် ပေးရမှာမို့ ဆေးရုံမှာ ရှိနေရင် အကောင်းဆုံးပါ။ ရေချိုးလို့လည်းမရသေးတာကြောင့် အကယ်လို့ လူကြီးမင်းက အိမ်ပြန်ပြီး စောင့်ရှောက်မဲ့သူမရှိ ရင် အဆင်မပြေပါဘူး..။ တစ်ခုခု များ ဖြစ်ခဲ့ရင် ချုပ်ရာကို ပိုးတွေဝင်ပြီး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်ပြီး ခွဲစိတ်ရမှာမို့ ပါ။ အဲဒါကြောင့် ဆေးရုံမှာသာ ဆက်နေဖို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်ခင်ဗျ..”

ဝေယံမှာ အိမ်ထောင်မရှိသေးတာ တစ်မြို့လုံးသာမက တစ်နိုင်ငံလုံးပင် သိနိုင်ချေ ရှိလောက်၍ အထို ဒေါက်တာ စကားကို သူ မအံံ့သြ။ သို့သော်လည်း ဆေးရုံရဲ့ ပိုးသတ်ဆေး အငွေ့အသက်တွေကို သူမနှစ်သက်ခြင်း ကတစ်ကြောင်း၊ တစ်နေ့လုံးကို ဆေးသွင်းလိုက် ဆေးသောက်လိုက်နှင့် ဆေး မုန်းသည့် ကလေးငယ်ကဲ့သို့ ​ေသာသူဖြစ်သည်က တစ်ကြောင်းမို့ ဝေယံ ဒီနေ့တော့ မရရအောင် ဆင်းရမည်ဟု ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

သူမှာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အဖေဖြစ်သူ မိခင်နှင့်ကွဲပြိီး စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေ မရေတွက်နိုင်လောက်အောင် သောက်သုံးခဲ့သည်ကို သူမြင်ဖူးပါဘိ။ ထိုဆေးတွေကြောင့်သာ သူ့ဖခင် သူတို့ မောင်နှမကို အစောကြီး ထားသွားရခြင်းဖြစ်လေရာ..။

သူနှင့် အမြဲမပြတ် ဆောင်ထားသော အစာအိမ်ဆေး တွေဆိုလည်း တဗျစ်တောက်တောက်နှင့်သာ အာကာထက် မှာထားရလေခြင်း။ သူ့မှာလည်း အလုပ်မပျက်ကွက်နိုင်အောင်သာ စိတ်မပါပါနှင့် သောက်ရခြင်း။ အလုပ်ခရီးတွေ သွားရမည်ဆိုပါကလည်း အာကာထက် ဆေးတွေကို သူ့(ဝေယံ)လက်ထောက်နှင့် ထည့်သွားပေးရသည်။ ရောဂါ ထမလာရင် ဆေးကို ဘယ်တော့မှ မသောက်။ တစ်ခါတစ်လေ ရောဂါထလာလျှင်လည်း ဆေးက လူနှင့်ကပ်မပါလာသည်မှာ အမြဲလိုလိုပင်။

"ဒေါက်တာ ခုနက ကျွန်တော့် အိမ်မှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ့်သူ မရှိဘူး ပြောလိုက်တာလား။ တစ်ကယ်တော့ ရှိပါတယ် ကျွန်တောင်သာ ထုတ်မပြတာပါ စိတ်မပူပါနဲ့ အခုအရင်ဆုံး ဆေးရုံကနေ ဆင်းရအောင်သာ လုပ်ပေးပါ။ ”

ထိုဒေါက်တာမှာ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်ကျော် ဆံပင်တွေပါ ဖြူနေ၍ မြန်မာတွေရဲ့ ယဥ်ကျေးမှုအရ ဝေယံ သူ့ကိုယ်သူ ကျွန်တော်ဟု ခေါ်နေခြင်းပင်။

ဝေယံ စကားအဆုံးမှာတော့ ကုတင်ဘေးက သူ့ရဲ့ လက်ထောက်ဖြစ်သူ ရဲနိုင် မှာ မျက်လုံးတွေ လွင့်ထွက်မတတ် ပြူးပြီး နားနှစ်ဖက်ကို လက်ညိုးနဲ့ ထိုးထည့်ကာ ငါနားကြားမှားနေတာလား ဟူ၍။ ရဲနိုင်မှာ ဝေယံ အနား အမြဲတမ်းရှိနေသော်လည်း အလုပ်ချိန်တွေ မှာသာ ဖြစ်သည်။ သူ သူ့ရဲ့သူဌေးမှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ရှိတယ်ဆိုတော့ ဘယ်သူများလဲ..?? အိမ်ထိန်း ဦးလေးကြီးမှာ မိန်းမမီးဖွားလို့ ပြိီးခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်ကပဲ အလုပ်ရက်ရှည် ၅လခန့် ယူသွားတာမဟုတ်လား...။ဒါမှမဟုတ် သူဌေး တိတ်တိတ်ပုန်း နဲ့များ မိန်းမယူထားတာလား...။

ရဲနိုင် အတွေးများစွာဖြင်​့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်နေစဥ်မှာပင်...

"ဟေ့.. ရဲနိုင် အိမ်မှာ ငါ့မိန်းမ ရှိတယ် ဆိုတာ ဒေါက်တာ့ကို ပြောလေ..”

မျက်စိ တစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ သက်သေ လုပ်ခိုင်းနေသော သူ့သူဌေးကို ကြည့်ကာ သူ ​ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

" ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါဗျ..အိမ်မှာ သူဌေးကတော် စောင့်နေပါတယ်”

ရဲနိုင်ရဲ့ စကားအဆုံး ဝေယံ ဒေါက်တာဘက်လှည့်ကာ..

"တွေ့ပီမို့လား ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ဆင်းခွင့်ပြုပါတော့..ကျွန်တော့်ကို အိမ်မှာ မိန်းမစောင့်နေတယ်..”

ပူဆာသလို မိန်းမကို လွမ်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း မျက်နှာလေးနှင့် အထိုလူနာကို ဒေါက်တာနောက် အကူဖြစ်ပါလာသော သူနာပြုလေး နှစ်ယောက်မှာ ကြည့်ပြီး တီးတိုးပြောနေကြလေပြီ။ အထိုလူကြီးမှာ နိုင်ငံကျော် WYP Group ရဲ့ ဥက္ကဌ များဟုတ်ရဲ့လား ဆိုပြီး။ သို့သော်လည်း ဒေါက်တာမှာ တုံးအသူမဟုတ်။ ဝေယံ လက်ထောက်၏ မပီမပြင် စကားသံတွေ နှင့်တင် သူလိမ်နေမှန်း ခန့်မှန်းမိနေပြီ။

ဝေယံမှာ မိန်းမသာရှိလျှင် သူဆေးရုံတက်နေတဲ့ တစ်ပတ်အတွင်း လာမတွေ့ဘဲ နေမလား။ လူကြီးကို ငတုံးမှတ်လို့။ သို့သော် ဒေါက်တာ၏ အထိုလူနာမှာ ဆေးရုံဒါရိုက်တာ၏ သူငယ်ချင်းကောင်း ဖြစ်သလို၊ ယောက်ဖလောင်း ဖြစ်နေသ၍လည်း သူဆင်ခြေတွေ တက်မနေတော့။

"ဒါဆိုလည်း Mr.ဝေယံ ဒေါက်တာ အာကာနဲ့ ဆွေးနွေးလိုက်ပါ။ သူကပေးဆင်းရင် ခင်ဗျားကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ပါဘူး..ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါအုံး..”

ဒေါက်တာကြီးမှာ ခေါင်းခါရမ်းလျက် အခန်းထဲမှထွက်သွားသည်။ သူနာပြုမလေး နှစ်ယောက်မှာလည်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး

ဒေါက်တာ့ နောက် ခြေလျင်သုတ်ကာ အပြေးလိုက်သွားကြ၏။ ထိုအချိန်မှာပဲ..

"ဆရာ..ဆရာ့မှာ တကယ်မိန်းမရှိနေတာလား..”

.......

အပိုင်း(၁၆)ဆက်ရန်

30.9.21

(အပိုင္း၁၄ကိုျပန္ published ၿပီးပါၿပီေနာ္..)

"သူက ဘယ္သူမို႔လို႔ ငါ့အေတြးေတြထဲထိ ဝင္ေရာက္ဖို႔ သတၱိေတြ ရွိ ေနတာလဲ

ေ႐ႊေခတ္ အသံထြက္႐ုံမွ် ေရ႐ြတ္လိုက္သည္..။နာရီၾကည့္ေတာ့ မနက္ငါးနာရီ ထိုးေနၿပီ။ အိမ္ထဲဝင္ ကိုယ္လက္သန့္ရွင္း ၿပီး အိမ္ေရွ႕ သစ္ပင္ႀကီးေအာက္က သစ္႐ြက္ ေျခာက္ေတြလွည္းရင္း တနဂၤလာေန႕ မနက္ကို အစျပဳေလ၏။

........

တနဂၤလာကေန စေနေန႕ညကို ထိုကဲ့သို႔ ေနဝင္ေနထြက္၁၂ႀကိမ္ တိုင္တိုင္ ကုန္ဆုံးသြားသည့္အေလ်ာက္ ေဆး႐ုံကုတင္ေပၚက အထိုလူသား သည္လည္း ျပန္က်န္းမာလာၿပီ ျဖစ္ကာ ေဆး႐ုံဆင္းဖို႔အေရး တာဝန္က် ဆရာဝန္ေတြကို ပူဆာေတာ့သည္။

"ေဝယံ လူႀကီးမင္း..လူႀကီးမင္းရဲ႕ ခ်ဳပ္ရိုး အနာမွာမက်က္ေသးပါဘူး..တစ္ေန့တစ်ကြိမ် အနာကို ေဆးေၾကာသန့္စင္ ေပးရမွာမို႔ ေဆး႐ုံမွာ ရွိေနရင္ အေကာင္းဆုံးပါ။ ေရခ်ိဳးလို႔လည္းမရေသးတာေၾကာင့္ အကယ္လို႔ လူႀကီးမင္းက အိမ္ျပန္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္မဲ့သူမရွိ ရင္ အဆင္မေျပပါဘူး..။ တစ္ခုခု မ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ ခ်ဳပ္ရာကို ပိုးေတြဝင္ၿပီး အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္ၿပီး ခြဲစိတ္ရမွာမို႔ ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေဆး႐ုံမွာသာ ဆက္ေနဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်..

ေဝယံမွာ အိမ္ေထာင္မရွိေသးတာ တစ္ၿမိဳ႕လုံးသာမက တစ္နိုင္ငံလုံးပင္ သိနိုင္ေခ် ရွိေလာက္၍ အထို ေဒါက္တာ စကားကို သူ မအံံ့ၾသ။ သို႔ေသာ္လည္း ေဆး႐ုံရဲ႕ ပိုးသတ္ေဆး အေငြ႕အသက္ေတြကို သူမႏွစ္သက္ျခင္း ကတစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေန႕လုံးကို ေဆးသြင္းလိုက္ ေဆးေသာက္လိုက္ႏွင့္ ေဆး မုန္းသည့္ ကေလးငယ္ကဲ့သို႔ ေသာသူဖြစ်သည်က တစ္ေၾကာင္းမို႔ ေဝယံ ဒီေန႕ေတာ့ မရရေအာင္ ဆင္းရမည္ဟု ႀကိမ္းဝါးလိုက္သည္။

သူမွာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အေဖျဖစ္သူ မိခင်နှင့်ကွဲပြိီး စိတ္ၿငိမ္ေဆးေတြ မေရတြက္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ေသာက္သုံးခဲ့သည္ကို သူျမင္ဖူးပါဘိ။ ထိုေဆးေတြေၾကာင့္သာ သူ႕ဖခင္ သူတို႔ ေမာင္ႏွမကို အေစာႀကီး ထားသြားရျခင္းျဖစ္ေလရာ..။

သူႏွင့္ အၿမဲမျပတ္ ေဆာင္ထားေသာ အစာအိမ္ေဆး ေတြဆိုလည္း တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ႏွင့္သာ အာကာထက္ မွာထားရေလျခင္း။ သူ႕မွာလည္း အလုပ္မပ်က္ကြက္နိုင္ေအာင္သာ စိတ္မပါပါႏွင့္ ေသာက္ရျခင္း။ အလုပ္ခရီးေတြ သြားရမည္ဆိုပါကလည္း အာကာထက္ ေဆးေတြကို သူ႕(ေဝယံ)လက္ေထာက္ႏွင့္ ထည့္သြားေပးရသည္။ ေရာဂါ ထမလာရင္ ေဆးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေသာက္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေရာဂါထလာလွ်င္လည္း ေဆးက လူႏွင့္ကပ္မပါလာသည္မွာ အၿမဲလိုလိုပင္။

"ေဒါက္တာ ခုနက ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္မွာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မယ့္သူ မရွိဘူး ေျပာလိုက္တာလား။ တစ္ကယ္ေတာ့ ရွိပါတယ္ ကြၽန္ေတာင္သာ ထုတ္မျပတာပါ စိတ္မပူပါနဲ႕ အခုအရင္ဆုံး ေဆး႐ုံကေန ဆင္းရေအာင္သာ လုပ္ေပးပါ။

ထိုေဒါက္တာမွာ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ဆံပင္ေတြပါ ျဖဴေန၍ ျမန္မာေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအရ ေဝယံ သူ႕ကိုယ္သူ ကြၽန္ေတာ္ဟု ေခၚေနျခင္းပင္။

ေဝယံ စကားအဆုံးမွာေတာ့ ကုတင္ေဘးက သူ႕ရဲ႕ လက္ေထာက္ျဖစ္သူ ရဲနိုင္ မွာ မ်က္လုံးေတြ လြင့္ထြက္မတတ္ ျပဴးၿပီး နားႏွစ္ဖက္ကို လက္ညိုးနဲ႕ ထိုးထည့္ကာ ငါနားၾကားမွားေနတာလား ဟူ၍။ ရဲနိုင္မွာ ေဝယံ အနား အၿမဲတမ္းရွိေနေသာ္လည္း အလုပ္ခ်ိန္ေတြ မွာသာ ျဖစ္သည္။ သူ သူ႕ရဲ႕သူေဌးမွာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သူ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမ်ားလဲ..?? အိမ္ထိန္း ဦးေလးႀကီးမွာ မိန္းမမီးဖြားလို႔ ပြိီးခဲ့တဲ့ လဝက္ေလာက္ကပဲ အလုပ္ရက္ရွည္ ၅လခန့္ ယူသြားတာမဟုတ္လား...။ဒါမွမဟုတ္ သူေဌး တိတ္တိတ္ပုန္း နဲ႕မ်ား မိန္းမယူထားတာလား...။

ရဲနိုင္ အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခြန္းထုတ္ေနစဥ္မွာပင္...

"ေဟ့.. ရဲနိုင္ အိမ္မွာ ငါ့မိန္းမ ရွိတယ္ ဆိုတာ ေဒါက္တာ့ကို ေျပာေလ..

မ်က္စိ တစ္ဖက္မွိတ္ျပကာ သက္ေသ လုပ္ခိုင္းေနေသာ သူ႕သူေဌးကို ၾကည့္ကာ သူ ခ်က္ခ်င္းနားလည္သြားသည္။

" ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်..အိမ္မွာ သူေဌးကေတာ္ ေစာင့္ေနပါတယ္

ရဲနိုင္ရဲ႕ စကားအဆုံး ေဝယံ ေဒါက္တာဘက္လွည့္ကာ..

"ေတြ႕ပီမို႔လား ဆရာ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆင္းခြင့္ျပဳပါေတာ့..ကြၽန္ေတာ့္ကို အိမ္မွာ မိန္းမေစာင့္ေနတယ္..

ပူဆာသလို မိန္းမကို လြမ္းေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း မ်က္ႏွာေလးႏွင့္ အထိုလူနာကို ေဒါက္တာေနာက္ အကူျဖစ္ပါလာေသာ သူနာျပဳေလး ႏွစ္ေယာက္မွာ ၾကည့္ၿပီး တီးတိုးေျပာေနၾကေလၿပီ။ အထိုလူႀကီးမွာ နိုင္ငံေက်ာ္ WYP Group ရဲ႕ ဥကၠဌ မ်ားဟုတ္ရဲ႕လား ဆိုၿပီး။ သို႔ေသာ္လည္း ေဒါက္တာမွာ တုံးအသူမဟုတ္။ ေဝယံ လက္ေထာက္၏ မပီမျပင္ စကားသံေတြ ႏွင့္တင္ သူလိမ္ေနမွန္း ခန့္မွန္းမိေနၿပီ။

ေဝယံမွာ မိန္းမသာရွိလွ်င္ သူေဆး႐ုံတက္ေနတဲ့ တစ္ပတ္အတြင္း လာမေတြ႕ဘဲ ေနမလား။ လူႀကီးကို ငတုံးမွတ္လို႔။ သို႔ေသာ္ ေဒါက္တာ၏ အထိုလူနာမွာ ေဆး႐ုံဒါရိုက္တာ၏ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ျဖစ္သလို၊ ေယာက္ဖေလာင္း ျဖစ္ေနသ၍လည္း သူဆင္ေျခေတြ တက္မေနေတာ့။

"ဒါဆိုလည္း Mr.ေဝယံ ေဒါက္တာ အာကာနဲ႕ ေဆြးႏြေးလိုက္ပါ။ သူကေပးဆင္းရင္ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူမွ မတားနိုင္ပါဘူး..ဒါဆိုလည္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ခြင့္ျပဳပါအုံး..

ေဒါက္တာႀကီးမွာ ေခါင္းခါရမ္းလ်က္ အခန္းထဲမွထြက္သြားသည္။ သူနာျပဳမေလး ႏွစ္ေယာက္မွာလည္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး

ေဒါက္တာ့ ေနာက္ ေျခလ်င္သုတ္ကာ အေျပးလိုက္သြားၾက၏။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ..

"ဆရာ..ဆရာ့မွာ တကယ္မိန္းမရွိေနတာလား..

.......

အပိုင္း(၁၆)ဆက္ရန္

30.9.21