"ကျွတ်...ကျွတ် ငါတို့ ကိုကြီးဝေယံတောင် ချစ်တတ်လာပြီပဲ"

အာကာ့ စကားကို သူမငြင်း။ ပြုံးပြုံးကြီးနှင့်သာ လက်ခံနေရှာသည်။

"မင်းရဲ့ အဲဒီ မိန်းကလေးက မင်းကြောင့် မနေ့ည ငါ့လက်ထောက်တစ်ယောက်နဲ့ ရန်တွေ့လိုက်ရသေးတယ်..”

အာကာ့ စကားကြောင့်..

"ဘာ....!!ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ”

အာကာလည်း တစ်ခွန်းမကျန် အကုန် ရှင်းကာပြောပြလေတော့ ဝေယံ ရဲ့ မျက်နှာပြင်မှာ မုန်တိုင်းတွေ ခက်ထန် သွားလေပြီ။ အထို မုန်တိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဝါးမျိုတော့မှာမှန်း အာကာ သိနေ၍...

"မင်း..စိတ်ကို အရင်လျှော့ ဥိီး..ငါသူ့ကို ဒီဆေးရုံကနေ အလုပ်ထုတ်လိုက်ပြီ။”

ဝေယံ သရော်ပြုံး ပြုံးရင်း..

"အဲလောက်တော့ ဘယ်လုံလောက်မလဲ သူ့လို ငွေမြင်မှကြည်ဖြူတဲ့ ဒေါက်တာမျိုး ဒီဆေးနယ်ပယ်မှာ ထပ်မရှိစေနဲ့ နောက်ပြီး အဲဒီ ကိစ္စ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အခန်းက cctvမှတ် တမ်းတွေ အကုန်ယူလာခဲ့..”

မျက်မှောင် ​ကို ကြုတ်ကာ ပြောနေသော ဝေယံကို မလွန်ဆန်ပဲ..

"ဟုတ်ပါပြီ..အကိုကြီး.. ဒီကုတင် ကနေ ဘယ်မှမရွေ့ဘဲ အိပ်နေရင် လုံလောက်ပြီ ဆယ်မိနစ် အတွင်း ငါပြန်လာခဲ့မယ်..”

ထိုသို့ပြောပြီး ယူနီဖောင်းအိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်ကာ လုံခြုံရေး စောင့်ကြပ်တဲ့ ဝန်ထမ်းဆီ လှမ်းဆက်ရင်း အခန်းထဲက ထွက်သွား လေ၏။

တခဏ အကြာ လက်တော့ပ် တစ်လုံးကို ကိုင်ပြိီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာသည်။ လက်တော့ပ်ကို ဖွင့်ကာ ဝေယံ ရှေ့က တိီဗီကြီးနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဝေယံ သူ့မြင်ကွင်းကို သူမယုံနိုင်သေး။ အရင်တခါ သူမကို တွေ့တုန်းကလိုမဟုတ်ဘဲ သွေးစွန်းနေသော အဖြူရောင်သိုးမွှေး အင်္ကျီ၊ ဂျင်းဘောင်းဘီ နှင့် ဒေါက်တာကို သူခွဲစိတ်ရဖို့ အရေး ပြန်ခံပြောနေရှာတဲ့ ကောင်မလေး. ..။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမရဲ့ ပုံရိပ်တွေ သူ့ရင်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး တစ်နေရာမှာ အမြစ်တွယ်ခဲ့လေပြီ။

....

ရွှေခေတ် တစ်ယောက် အလုပ်တွေ မရပ်မနားလုပ်နေပြီး နာရီကိုတောင် လှမ်းမကြည့်မိ။ မနက် ဖြန်ပို့ရမယ့်

အော်ဒါတွေကို သပ်သပ်စီ ခွဲထားပြီ ဖြစ်ကာ ပါဆယ်ထုပ်ဖို့သာ ကျန်တော့သည်။ ထိုအချိန် အိမ်ရှေ့ ဘဲလ်သံကြားပြီး အိမ်ရှေ့ထွက်လာရင်း နာရီကိုလှမ်းကြည့်တော့ ညနေခင်း၅နာရီ တောင်ထိုးတော့မယ်။ သူမက နေ့လည်စာတောင်မစားရသေး။

တံခါးကိုဖွင့်လိုက်တော့ အလိုက်သိသော သူမသူငယ်ချင်း အိမွန်လေးက စားစရာပါဆယ်တွေ ဆွဲကာ ရပ်စောင့်နေလေရဲ့။

"ရွှေခေတ် နင်ဟာလေ.. ငါဘဲလ်တီးတာ အခါတစ်ဆယ်လောက် ရှိနေပြီ။ အထဲမှာ သေနေလို့ လာမဖွင့်တာလား ။ ကြည့်ပါအုံး လက်က မအားပါဘူးဆို မြန်မြန် လာဆွဲကူ.."

စားစရာတွေမှာ အိမွန် လက်အပြည့် ။ အကုန်လုံးက ရွှေခေတ် အကြိုက်တွေပင်။ ဆဲတယ်ဆူတယ် ဆိုလည်း သူမကို ညီမလေးတစ်ယောက် လိုချစ်နေ ကြောင်း ရွှေခေတ် အသိဆုံး။ အိမွန် လက်ပေါ်က အထုတ်တွေ လှမ်းဆွဲကူရင်း...

"ခုနက ဂိုဒေါင်ထဲမှာမို့ပါ အဲကွန်းဖွင့်ထားလို့ တံခါးတွေလုံအောင်ပိတ်ထားတာ အဲဒါကြောင့် မကြားတာနေမှာပေါ့ စကားများမနေနဲ့ မြန်မြန်ဝင်လာ.."

တစ်ကယ်ပဲ သူမ ဂိုဒေါင်ထဲ ရှိနေတာ ၇နာရီ လောက်ကြာပြီ။ ထို ဂိုဒေါင်ကို မေမေ ရှိတုန်းက မေမေ့ရဲ့ စက်ချုပ်ဆိုင်လေးပေါ့ ။ ဂိုဒေါင်လေးက အိမ်နဲ့ သပ်သပ်ခွဲ ဆောက်ထားတာက တစ်ကြောင်း၊ အရင်က ခြံစည်းရိုးတွေ ခတ်မထားသေးလို့ မလုံခြုံမှာ က တစ်ကြောင်းကြောင့် ပြတင်း တံခါးတွေမှာ သစ်သားထူထူတွေ နှင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ အခုဆိုရင် သူမ ပြင်ရင်း ပြင်ရင်းနဲ့ ဂိုဒေါင်လေးမှာ စတိုးဆိုင်ကဲ့သို့ ကြည့်ကောင်းနေသည်။

သူမမှာ အလုပ်လုပ်နေရင်း တစ်ခါတစ်လေ liveပါလွှင့်ရသဖြင့်ကြောင့်လည်း နံရံကို ကာလာ ထပ်ဖို့ရပြန်သည်။မီးအလှတွေ တပ်ဆင်ကာ ရှိရှိသမျှကို သူမစိတ်တိုင်းကျ ပြင်ဆင်သော်လည်း သူမအမေရဲ့ စက်ချုပ် စက်ခုံကြိီးကိုတော့ မရွေ့ပဲ ပိတ်စဖြင့်သာ အပေါ်ကနေ ဖုန်တွေမထသာအောင် ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူမ ဂိုဒေါင်ထဲကို cosmetics တွေ ထည့်ထားတဲ့ မှန်ဘီဒိုကြီး နှစ်လုံး ၊ စားပွဲခုံကြီးတစ်လုံး နှင့် ဆိုဖာရှည် တစ်လုံးထပ်ဖြည့်ကာ အထိုဆိုဖာပေါ်မှာပဲ တစ်ခါတစ်လေ သူမရဲ့ တစ်ညတာကို ဖြတ်သန်းသွားရသည်။

အိမွန် အခန်းထဲ ရောက်ရောက်ချင်း အေးစက်လှတဲ့ အဲကွန်းလေတွေ နဲ့ ထိတွေ့မိကာ ကြက်သီးတွေတောင် ထသွားသည်။ သူမ အဲကွန်းရှိရာဆီ လှမ်းကြည့်တော့ အပူချိန်က 21°လောက်သာ ရှိနေသည်။

သူမ တွေးကြည့်တော့ ဒီကောင်မလေး ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီထဲရှိနေတာလဲ???။

"အခေတ် နင်ဘယ်တုန်း ထဲက ဒီထဲ ရှိနေတာလဲ ။နေ့လည်စာ ရော မစားရသေးတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ရွှေခေတ် ပြုံးစိစိနှင့်

"မနက်၁၀နာရီ ထဲကရှိနေတာ နင်လာမယ်မှန်းသိလို့

မစားခဲ့တာလေ ။ စားလိုက်ရင် နင်ဝယ်လာတာတွေ အကုန်မစားနိုင်မှာ စိုးလို့လေ..ဟ်ိီး.."

"နင်နော်..ငါသာ မလာရင် တစ်နေ့လုံး အငတ်နေမလို့လား.. ကြည့်ပါအုံး ဖာဘူးတွေ ပလတ်စတစ်ကြိုး တွေလဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပွကျဲနေတာပဲ ။ မိန်းကလေး ဖြစ်နေပြီး သန့်ရှင်းမှုကို မရှိဘူး။ ဘယ်နေ့ကတည်းက live လွှင့်ထားတာလဲမသိ မီးချောင်းတွေ လဲ သူနေရာသူမထား ဟူး..ငါရင်မောတယ်”

ပစ္စည်းတွေချရင်း အိမွန် ပြောလာသည်။ ရွှေခေတ် က ဆိုဖာပေါ် ​ကိုယ်ကိုပြစ်ချကာ စားစရာတွေ နှိုက်စားမည် အလုပ်...

"ဟဲ့..ဟဲ့..ညည်းလက်ကို မဆေးပဲ စားတော့မလို့လား..ခုနက ဘာတွေ ကိုင်လို့ကိုင်ထားမှန်းမသိ အသက်မတိုချင်ရင် လက်ကို အရင်သွားဆေး..သွား”

ရွှေခေတ် မျက်စိကို ပေကလပ် ပေကလပ် လုပ်ကာ မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်သွားရတော့သည်။ ထိုသို့ အမေလိုတစ်မျိုး အစ်မလိုတစ်မျိုး ကိစ္စသေးသေးလေး ကအစ စိတ်ပူ ပေးတတ်သော အိမွန် လိုသူငယ်ချင်းကောင်း သူမ ဘယ်မှာ ရှာလို့ရတော့မလဲ။ သူမ အမေဆုံးတုန်းကလည်း သူမအနား အမြဲနေပေးကာ အားပေးနှစ်သိမ့် ရှာသည်။ ကဖေးဆိုင်က အလုပ်

ထွက်လာပြီး သူမ(အိမွန်)ရဲ့ နိုင်ငံခြားက အမျိုးနှင့် ဆက်သွယ်ပေးကာ ဒီအလုပ်ကို ရှာပေးခဲ့သူ ဆိုလည်းမမှား။

ရွှေခေတ် လက်ဆေးပြိီး ဂိုဒေါင်ထဲ ဝင်အလာ ဆိုပေါ်ပေါ် မဂ္ဂဇင်းဖတ်နေသော အိမွန်ကို တွေ့လိုက်၏။ သူမ အိမွန်ဘေး ထိုင်ချကာ မုန့်ကို ဝါးရင်း...

"ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ ပြုံးစိစိနဲ့”

"ငါ့ရဲ့ အိမ်မက်ထဲက သတို့သားလေးကို ”

"ဟမ်...နင့်ကောင်နဲ့ ပြတ်ပြန်ပြီလား”

စကားသာ ပြောနေတယ် ပါးစပ်ထဲမှာတော့ မုန့်တွေအပြည့်။ပါးစပ်ထဲက မုန့်တွေ ကုန်သွားတော့ ထပ်ပြီး..

"ငါ ပြောသား ယောက်ျားတွေ မကောင်းပါဘူးဆို ဒါကိုနင်က မယုံဘဲ တစ်လကို ငါးကောင်လောက် တွဲနေ အဲမှာ ငါ့လိုမျိုး ရှင်းရှင်းလေးနေပြီး ပိုက်ဆံတွေ ကိုသာရှာနေရင် နင်ဘောစိမ ဖြစ်နေလောက်ပြီ အိမွန်မ”

"ငါ ငါ့ကောင်လေးနဲ့ ပြတ်ပြီလို့လည်း မပြောရပါဘူးနော် အခုနနင့်အိမ်ရှေ့ရောက်အောင် လာပို့တာလဲ သူပဲ ငါတို့က ယူမဲ့လင်နဲ့ ငမ်းမယ့်ဘဲ သပ်သပ်ထားတယ်အေ.. အားအားနေ ယောက်ျားတွေကို မုန်းနေတဲ့ နင့်လိုမဟုတ်ဘူး အခေတ်မ ဟူး..နင်နဲ့ စကားတွေ များနေတာ အာခြောက်တယ် ငါ့ရဲ့ CEO ချောချောလေးကို ကြည့်နေတာမှ တန်အုံးမယ်”

အိမွန် မဂ္ဂဇင်းကို ကိုင်ပြီး သူမကို ကျောခိုင်းလိုက်တော့ မဂ္ဂဇင်း ပေါ်က ပုံကို သူမအထင်းသားကြီး မြင်နေရ၏။ ထိုပုံပေါ်က သူမှာ မနေ့ည ကနေ ဒီမနက်ထိ အလုပ်တွေ ပျက်ကွက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သော သူမကယ်ထားတဲ့လူ။ အချိန်တို အတွင်း အိမွန်ဆီမှ အသံထွက်လာသည်။

"ငါ့ ကောင်လေးရဲ့ ခန့်ညား တည်ကြည် ပုံတွေကို ဘယ်သူမှ မှီမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါတောင် သူဟောပြောခန်းထဲ ဟော​ေပြာနေတုန်း snap မိတာတဲ့လား။ တခြား မော်ဒယ်ကောင်လေး တွေလို စလိုက်မီးလုံးကြီးတွေ နဲ့ ထိုးပြီး သာရိုက်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်တောင် ချောနေမလဲ။ ခပ်ရေးရေး မြင်နေရတဲ့ နှုတ်ခမ်း မွှေး တွေနဲ့ မျက်ခုံးတွေလည်း ကြည့်ပါအုံး

ယောက်ျား ဆန်နေလိုက်တာ ။ ဒီအသားတုံးကြိီးက ဘယ်မိန်းကလေးကများ ပိုင်ဆိုင် ရမှာလဲ ငါအူတွေ တိုလို့နေပြီ..”

ဝေါ့..ဝေါ့..ရွှေခေတ် သူမ စားထားသမျှ ပြန်ကာ အန်ထုတ်ချင်တော့သည်။

......

အပိုင်း(၁၄)ဆက်ရန်

တိုတယ်ဆိုလို့ရှည်ထားတယ်နော်☹

27.9.2021

"ကြၽတ္...ကြၽတ္ ငါတို႔ ကိုႀကီးေဝယံေတာင္ ခ်စ္တတ္လာၿပီပဲ"

အာကာ့ စကားကို သူမျငင္း။ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးႏွင့္သာ လက္ခံေနရွာသည္။

"မင္းရဲ႕ အဲဒီ မိန္းကေလးက မင္းေၾကာင့္ မေန႕ည ငါ့လက္ေထာက္တစ္ေယာက္နဲ႕ ရန္ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္..

အာကာ့ စကားေၾကာင့္..

"ဘာ....!!ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ

အာကာလည္း တစ္ခြန္းမက်န္ အကုန္ ရွင္းကာေျပာျပေလေတာ့ ေဝယံ ရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္မွာ မုန္တိုင္းေတြ ခက္ထန္ သြားေလၿပီ။ အထို မုန္တိုင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝကို ဝါးမ်ိဳေတာ့မွာမွန္း အာကာ သိေန၍...

"မင္း..စိတ္ကို အရင္ေလွ်ာ့ ဥိီး..ငါသူ႕ကို ဒီေဆး႐ုံကေန အလုပ္ထုတ္လိုက္ၿပီ။

ေဝယံ သေရာ္ၿပဳံး ၿပဳံးရင္း..

"အဲေလာက္ေတာ့ ဘယ္လုံေလာက္မလဲ သူ႕လို ေငြျမင္မွၾကည္ျဖဴတဲ့ ေဒါက္တာမ်ိဳး ဒီေဆးနယ္ပယ္မွာ ထပ္မရွိေစနဲ႕ ေနာက္ၿပီး အဲဒီ ကိစၥ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခန္းက cctvမွတ္ တမ္းေတြ အကုန္ယူလာခဲ့..

မ်က္ေမွာင္ ကို ၾကဳတ္ကာ ေျပာေနေသာ ေဝယံကို မလြန္ဆန္ပဲ..

"ဟုတ္ပါၿပီ..အကိုႀကီး.. ဒီကုတင္ ကေန ဘယ္မွမေ႐ြ႕ဘဲ အိပ္ေနရင္ လုံေလာက္ၿပီ ဆယ္မိနစ္ အတြင္း ငါျပန္လာခဲ့မယ္..

ထိုသို႔ေျပာၿပီး ယူနီေဖာင္းအိတ္ကပ္ထဲက ဖုန္းကို ဆြဲထုတ္ကာ လုံၿခဳံေရး ေစာင့္ၾကပ္တဲ့ ဝန္ထမ္းဆီ လွမ္းဆက္ရင္း အခန္းထဲက ထြက္သြား ေလ၏။

တခဏ အၾကာ လက္ေတာ့ပ္ တစ္လုံးကို ကိုင်ပြိီး အခန္းထဲ ျပန္ဝင္လာသည္။ လက္ေတာ့ပ္ကို ဖြင့္ကာ ေဝယံ ေရွ႕က တိီဗီကြီးနှင့် ခ်ိတ္ဆက္လိုက္သည္။

ေဝယံ သူ႕ျမင္ကြင္းကို သူမယုံနိုင္ေသး။ အရင္တခါ သူမကို ေတြ႕တုန္းကလိုမဟုတ္ဘဲ ေသြးစြန္းေနေသာ အျဖဴေရာင္သိုးေမႊး အကၤ်ီ၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ႏွင့္ ေဒါက္တာကို သူခြဲစိတ္ရဖို႔ အေရး ျပန္ခံေျပာေနရွာတဲ့ ေကာင္မေလး. ..။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူမရဲ႕ ပုံရိပ္ေတြ သူ႕ရင္ရဲ႕ အနက္ရွိုင္းဆုံး တစ္ေနရာမွာ အျမစ္တြယ္ခဲ့ေလၿပီ။

....

ေ႐ႊေခတ္ တစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြ မရပ္မနားလုပ္ေနၿပီး နာရီကိုေတာင္ လွမ္းမၾကည့္မိ။ မနက္ ျဖန္ပို႔ရမယ့္

ေအာ္ဒါေတြကို သပ္သပ္စီ ခြဲထားၿပီ ျဖစ္ကာ ပါဆယ္ထုပ္ဖို႔သာ က်န္ေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ အိမ္ေရွ႕ ဘဲလ္သံၾကားၿပီး အိမ္ေရွ႕ထြက္လာရင္း နာရီကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ညေနခင္း၅နာရီ ေတာင္ထိုးေတာ့မယ္။ သူမက ေန႕လည္စာေတာင္မစားရေသး။

တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ အလိုက္သိေသာ သူမသူငယ္ခ်င္း အိမြန္ေလးက စားစရာပါဆယ္ေတြ ဆြဲကာ ရပ္ေစာင့္ေနေလရဲ႕။

"ေ႐ႊေခတ္ နင္ဟာေလ.. ငါဘဲလ္တီးတာ အခါတစ္ဆယ္ေလာက္ ရွိေနၿပီ။ အထဲမွာ ေသေနလို႔ လာမဖြင့္တာလား ။ ၾကည့္ပါအုံး လက္က မအားပါဘူးဆို ျမန္ျမန္ လာဆြဲကူ.."

စားစရာေတြမွာ အိမြန္ လက္အျပည့္ ။ အကုန္လုံးက ေ႐ႊေခတ္ အႀကိဳက္ေတြပင္။ ဆဲတယ္ဆူတယ္ ဆိုလည္း သူမကို ညီမေလးတစ္ေယာက္ လိုခ်စ္ေန ေၾကာင္း ေ႐ႊေခတ္ အသိဆုံး။ အိမြန္ လက္ေပၚက အထုတ္ေတြ လွမ္းဆြဲကူရင္း...

"ခုနက ဂိုေဒါင္ထဲမွာမို႔ပါ အဲကြန္းဖြင့္ထားလို႔ တံခါးေတြလုံေအာင္ပိတ္ထားတာ အဲဒါေၾကာင့္ မၾကားတာေနမွာေပါ့ စကားမ်ားမေနနဲ႕ ျမန္ျမန္ဝင္လာ.."

တစ္ကယ္ပဲ သူမ ဂိုေဒါင္ထဲ ရွိေနတာ ၇နာရီ ေလာက္ၾကာၿပီ။ ထို ဂိုေဒါင္ကို ေမေမ ရွိတုန္းက ေမေမ့ရဲ႕ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးေပါ့ ။ ဂိုေဒါင္ေလးက အိမ္နဲ႕ သပ္သပ္ခြဲ ေဆာက္ထားတာက တစ္ေၾကာင္း၊ အရင္က ၿခံစည္းရိုးေတြ ခတ္မထားေသးလို႔ မလုံၿခဳံမွာ က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ျပတင္း တံခါးေတြမွာ သစ္သားထူထူေတြ ႏွင့္ ျပဳလုပ္ထားသည္။ အခုဆိုရင္ သူမ ျပင္ရင္း ျပင္ရင္းနဲ႕ ဂိုေဒါင္ေလးမွာ စတိုးဆိုင္ကဲ့သို႔ ၾကည့္ေကာင္းေနသည္။

သူမမွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္း တစ္ခါတစ္ေလ liveပါလႊင့္ရသျဖင့္ေၾကာင့္လည္း နံရံကို ကာလာ ထပ္ဖို႔ရျပန္သည္။မီးအလွေတြ တပ္ဆင္ကာ ရွိရွိသမွ်ကို သူမစိတ္တိုင္းက် ျပင္ဆင္ေသာ္လည္း သူမအေမရဲ႕ စက္ခ်ဳပ္ စက်ခုံကြိီးကိုတော့ မေ႐ြ႕ပဲ ပိတ္စျဖင့္သာ အေပၚကေန ဖုန္ေတြမထသာေအာင္ ပိတ္ထားလိုက္သည္။ သူမ ဂိုေဒါင္ထဲကို cosmetics ေတြ ထည့္ထားတဲ့ မွန္ဘီဒိုႀကီး ႏွစ္လုံး ၊ စားပြဲခုံႀကီးတစ္လုံး ႏွင့္ ဆိုဖာရွည္ တစ္လုံးထပ္ျဖည့္ကာ အထိုဆိုဖာေပၚမွာပဲ တစ္ခါတစ္ေလ သူမရဲ႕ တစ္ညတာကို ျဖတ္သန္းသြားရသည္။

အိမြန္ အခန္းထဲ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေအးစက္လွတဲ့ အဲကြန္းေလေတြ နဲ႕ ထိေတြ႕မိကာ ၾကက္သီးေတြေတာင္ ထသြားသည္။ သူမ အဲကြန္းရွိရာဆီ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ အပူခ်ိန္က 21ေလာက္သာ ရွိေနသည္။

သူမ ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဒီေကာင္မေလး ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ဒီထဲရွိေနတာလဲ???။

"အေခတ္ နင္ဘယ္တုန္း ထဲက ဒီထဲ ရွိေနတာလဲ ။ေန႕လည္စာ ေရာ မစားရေသးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္..."

ေ႐ႊေခတ္ ၿပဳံးစိစိႏွင့္

"မနက္၁၀နာရီ ထဲကရွိေနတာ နင္လာမယ္မွန္းသိလို႔

မစားခဲ့တာေလ ။ စားလိုက္ရင္ နင္ဝယ္လာတာေတြ အကုန္မစားနိုင္မွာ စိုးလို႔ေလ..ဟ်ိီး.."

"နင္ေနာ္..ငါသာ မလာရင္ တစ္ေန႕လုံး အငတ္ေနမလို႔လား.. ၾကည့္ပါအုံး ဖာဘူးေတြ ပလတ္စတစ္ႀကိဳး ေတြလဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ပြက်ဲေနတာပဲ ။ မိန္းကေလး ျဖစ္ေနၿပီး သန့္ရွင္းမႈကို မရွိဘူး။ ဘယ္ေန႕ကတည္းက live လႊင့္ထားတာလဲမသိ မီးေခ်ာင္းေတြ လဲ သူေနရာသူမထား ဟူး..ငါရင္ေမာတယ္

ပစၥည္းေတြခ်ရင္း အိမြန္ ေျပာလာသည္။ ေ႐ႊေခတ္ က ဆိုဖာေပၚ ကိုယ္ကိုျပစ္ခ်ကာ စားစရာေတြ ႏွိုက္စားမည္ အလုပ္...

"ဟဲ့..ဟဲ့..ညည္းလက္ကို မေဆးပဲ စားေတာ့မလို႔လား..ခုနက ဘာေတြ ကိုင္လို႔ကိုင္ထားမွန္းမသိ အသက္မတိုခ်င္ရင္ လက္ကို အရင္သြားေဆး..သြား

ေ႐ႊေခတ္ မ်က္စိကို ေပကလပ္ ေပကလပ္ လုပ္ကာ မီးဖိုခန္းထဲ ဝင္သြားရေတာ့သည္။ ထိုသို႔ အေမလိုတစ္မ်ိဳး အစ္မလိုတစ္မ်ိဳး ကိစၥေသးေသးေလး ကအစ စိတ္ပူ ေပးတတ္ေသာ အိမြန္ လိုသူငယ္ခ်င္းေကာင္း သူမ ဘယ္မွာ ရွာလို႔ရေတာ့မလဲ။ သူမ အေမဆုံးတုန္းကလည္း သူမအနား အၿမဲေနေပးကာ အားေပးႏွစ္သိမ့္ ရွာသည္။ ကေဖးဆိုင္က အလုပ္

ထြက္လာၿပီး သူမ(အိမြန္)ရဲ႕ နိုင္ငံျခားက အမ်ိဳးႏွင့္ ဆက္သြယ္ေပးကာ ဒီအလုပ္ကို ရွာေပးခဲ့သူ ဆိုလည္းမမွား။

ေ႐ႊေခတ္ လက်ဆေးပြိီး ဂိုေဒါင္ထဲ ဝင္အလာ ဆိုေပၚေပၚ မဂၢဇင္းဖတ္ေနေသာ အိမြန္ကို ေတြ႕လိုက္၏။ သူမ အိမြန္ေဘး ထိုင္ခ်ကာ မုန့္ကို ဝါးရင္း...

"ဘာေတြ ၾကည့္ေနတာလဲ ၿပဳံးစိစိနဲ႕

"ငါ့ရဲ႕ အိမ္မက္ထဲက သတို႔သားေလးကို

"ဟမ္...နင့္ေကာင္နဲ႕ ျပတ္ျပန္ၿပီလား

စကားသာ ေျပာေနတယ္ ပါးစပ္ထဲမွာေတာ့ မုန့္ေတြအျပည့္။ပါးစပ္ထဲက မုန့္ေတြ ကုန္သြားေတာ့ ထပ္ၿပီး..

"ငါ ေျပာသား ေယာက္်ားေတြ မေကာင္းပါဘူးဆို ဒါကိုနင္က မယုံဘဲ တစ္လကို ငါးေကာင္ေလာက္ တြဲေန အဲမွာ ငါ့လိုမ်ိဳး ရွင္းရွင္းေလးေနၿပီး ပိုက္ဆံေတြ ကိုသာရွာေနရင္ နင္ေဘာစိမ ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ အိမြန္မ

"ငါ ငါ့ေကာင္ေလးနဲ႕ ျပတ္ၿပီလို႔လည္း မေျပာရပါဘူးေနာ္ အခုနနင့္အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေအာင္ လာပို႔တာလဲ သူပဲ ငါတို႔က ယူမဲ့လင္နဲ႕ ငမ္းမယ့္ဘဲ သပ္သပ္ထားတယ္ေအ.. အားအားေန ေယာက္်ားေတြကို မုန္းေနတဲ့ နင့္လိုမဟုတ္ဘူး အေခတ္မ ဟူး..နင္နဲ႕ စကားေတြ မ်ားေနတာ အာေျခာက္တယ္ ငါ့ရဲ႕ CEO ေခ်ာေခ်ာေလးကို ၾကည့္ေနတာမွ တန္အုံးမယ္

အိမြန္ မဂၢဇင္းကို ကိုင္ၿပီး သူမကို ေက်ာခိုင္းလိုက္ေတာ့ မဂၢဇင္း ေပၚက ပုံကို သူမအထင္းသားႀကီး ျမင္ေနရ၏။ ထိုပုံေပၚက သူမွာ မေန႕ည ကေန ဒီမနက္ထိ အလုပ္ေတြ ပ်က္ကြက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ သူမကယ္ထားတဲ့လူ။ အခ်ိန္တို အတြင္း အိမြန္ဆီမွ အသံထြက္လာသည္။

"ငါ့ ေကာင္ေလးရဲ႕ ခန့္ညား တည္ၾကည္ ပုံေတြကို ဘယ္သူမွ မွီမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေတာင္ သူေဟာေျပာခန္းထဲ ေဟာေပြာနေတုန်း snap မိတာတဲ့လား။ တျခား ေမာ္ဒယ္ေကာင္ေလး ေတြလို စလိုက္မီးလုံးႀကီးေတြ နဲ႕ ထိုးၿပီး သာရိုက္ခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေခ်ာေနမလဲ။ ခပ္ေရးေရး ျမင္ေနရတဲ့ ႏႈတ္ခမ္း ေမႊး ေတြနဲ႕ မ်က္ခုံးေတြလည္း ၾကည့္ပါအုံး

ေယာက္်ား ဆန္ေနလိုက္တာ ။ ဒီအသားတုံးကြိီးက ဘယ္မိန္းကေလးကမ်ား ပိုင္ဆိုင္ ရမွာလဲ ငါအူေတြ တိုလို႔ေနၿပီ..

ေဝါ့..ေဝါ့..ေ႐ႊေခတ္ သူမ စားထားသမွ် ျပန္ကာ အန္ထုတ္ခ်င္ေတာ့သည္။

......

အပိုင္း(၁၄)ဆက္ရန္

တိုတယ္ဆိုလို႔ရွည္ထားတယ္ေနာ္

27.9.2021