ဝမ္ရိေပၚ...Wang Jewellery ပိုင္႐ွင္၏ တစ္ဦးတည္းေသာသား တစ္နည္းအားျဖင့္ တစ္ဦးတည္းေသာအေမြဆက္ခံသူျဖစ္သည္။

ငယ္စဥ္ကတည္းက ရတနာပစၥည္းေတြႏွင့္ ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္မႈ႐ွိခဲ့သည့္ ဝမ္ရိေပၚက ထိုအရာေတြေပၚ မက္ေမာပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္မ႐ွိခဲ့...

ဝမ္ရိေပၚ၏အိပ္မက္သည္ကား ဝါသနာပါရာအကႏွင့္ သီခ်င္းမ်ားကိုဖန္တီးသည့္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာရန္ပင္ျဖစ္သည္။ အရပ္စကားႏွင့္ေျပာရရင္ေတာ့ Idol တစ္ေယာက္ေပါ့...

ငယ္ငယ္ကတည္းက စကိတ္၊ ဆိုင္ကယ္၊ အက၊ ဂီတေတြကလြဲရင္ ဝမ္ရိေပၚကဘာကိုမွ စိတ္မဝင္စားေပမယ့္ သူ႔ကုိစိတ္ဝင္စားၾကတဲ့သူေတြကေတာ့ ေရတြက္ႏိုင္မည္မထင္။ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝထဲက ဝမ္ရိေပၚဆိုတာ လူတိုင္းေငးေမ်ွာ္ၾကည့္ရသည့္ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။

အခ်စ္ဆိုတာကိုသူနဲ႔မသက္ဆိုင္ မအပ္စပ္သည့္ႏွယ္ သေဘာထား၍ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္ရာကိုသာလုပ္ၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွဂ႐ုမစိုက္ခဲ့တဲ့ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ဘဝထဲကို တစ္ေန႔မွာေတာ့ ယုန္ညိဳလံုး​ေလးတစ္ေကာင္က မဖိတ္ေခၚဘဲ တိုးဝင္လို႔လာခဲ့ပါတယ္။

မွားလို႔! တကယ့္အမွန္က သူ႔ဘာသာေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္တဲ့ ယုန္ေလးတစ္ေကာင္ကို ဝမ္ရိေပၚကသူ႔ဘဝထဲ အတင္းဆြဲသြင္းႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။

တကၠသိုလ္စတုတၱႏွစ္သို႔​ေရာက္​​ေနၿပီျဖစ္​ေသာ္လည္း အႏုပညာအလုပ္မ်ားကိုအာရံုစိုက္ေနသည့္ ဝမ္ရိေပၚက ေအဂ်င္စီတြင္သာအေနမ်ားသည့္အခါ ေက်ာင္းသို႔တစ္လတစ္ေခါက္ပင္ေရာက္ေလ့မ႐ွိေပ။

ေက်ာင္းမတက္ေသာ္လည္း ေနာက္ခံအင္အားေကာင္းသည့္ဝမ္ရိေပၚအတြက္ စိတ္ပူစရာမလိုအပ္။ ေနာက္ၿပီးဥာဏ္ေကာင္းလြန္းတာေၾကာင့္လည္း အျပင္မွာဆရာကိုအခ်ိန္ပိုင္းေခၚသင္ယံုျဖင့္ စာေတြကိုအလြယ္တကူလိုက္ႏိုင္ေနသည္။

ဒီေန႔ေတာ့ assignment ေတြတင္စရာ႐ွိတာမို႔ ေက်ာင္းသြားဖို႔ရာ မနက္ေစာေစာအိပ္ယာထျပင္ဆင္ၿပီး​ ​ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းလာေတာ့ ကုမၼဏီသို႔မသြားေသးသည့္ ပါးႏွင့္တိုးသည္။

"ေက်ာင္းသြားမလို႔လား ရိေပၚ"

"အင္း"

"စတုတၱႏွစ္ပဲေရာက္ေနၿပီ။ အရည္မရအဖက္မရလုပ္​ေန​ေတြကို ေတာ္သင့္ၿပီမထင္ဘူးလား?"

မနက္စာစားဖို႔ စားပြဲမွာဝင္ထိုင္လိုက္တာနဲ႔ ပါးဆီကအသံကုိၾကားလိုက္ရတယ္။ သူအႏုပညာအလုပ္ေတြလုပ္တာကို သေဘာမက်တဲ့ပါးက သူနဲ႔အခုလိုဆံုတိုင္း ေျပာေနက်စကားေတြကိုပဲ ထပ္ကာထပ္ကာေျပာေလ့႐ွိတယ္။

"စာကိုေသခ်ာသင္ယူၿပီး ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ ကုမၼဏီဝင္ဖို႔ျပင္ထား"

သူကသာ​ေျပာေနေသာ္လည္း အစားမပ်က္မနက္စာကိုငံု႔စားေနၿပီး ဘာမွမၾကားသလိုလုပ္ေနတဲ့ သားေတာ္ေမာင္ေၾကာင့္ ဝမ္မင္ရန္စိတ္ေလသြားရတယ္။

ဝမ္ရိေပၚဆိုတဲ့ သူ႔သားကေခါင္းမာလြန္းတာသူသိတာေပါ့။ ဒီေလာက္ေျပာေနတာလည္း အခုအခ်ိန္အထိ ကုမၼဏီမွာဝင္လုပ္ဖို႔ကိုလက္မခံေသးတာေၾကာင့္ သူ႔မွာေတြးပူေနရတယ္။

ဝမ္မင္ရန္ဆိုတဲ့သူက Wang Jewellery ရဲ႕တည္ေထာင္သူဆိုေပမယ့္ အမ်ားပိုင္႐ွယ္ယာကုမၼဏီျဖစ္ေနတဲ့အခါ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းမွာ ကိုယ့္သားသမီးကို ​ေနရာေပးဖို႔ဆိုတာ ထင္သေလာက္မလြယ္ကူဘူး။ အခုလို ရိေပၚကိုယ္တိုင္က ကုမၼဏီအေရးကိစၥ​ေတြမွာ စိတ္မဝင္စားတဲ့အခါ သူတကယ္စိတ္ညစ္ေနရေလသည္။

"ရိေပၚ ပါးေျပာၿပီးၿပီေနာ္...ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ ကုမၼဏီမွာ အလုပ္ဝင္ကိုဝင္ရ..."

"ဗိုက္ဝၿပီ"

သူ႔စကားကိုဆံုးေအာင္နားမေထာင္ဘဲ မနက္စာစား​ေနရင္းတန္းလန္းက ထထြက္သြားတဲ့ သားျဖစ္သူေၾကာင့္သက္ျပင္းသာခ်လိုက္မိသည္။

ဝမ္ရိေပၚဆိုတဲ့အဲဒီကေလးက တကယ့္ကို ျပန္မေျပာနားမေထာင္ေလး! ဒီကေလးစိတ္ေျပာင္းေအာင္ သူဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ?

မနက္စာဆက္မစားေတာ့ဘဲ ထြက္လာခဲ့တဲ့ဝမ္ရိေပၚက စီးေတာ္ယာဥ္အစိမ္းကေလးကိုထုတ္လို႔ ေက်ာင္းသို႔ဦးတည္လာလိုက္တယ္။

မနက္ေစာ​ေစာစီးစီးပါးလုပ္လို႔ ႐ႈပ္​ေထြးသြားရတဲ့စိတ္​ေၾကာင့္ ဆိုင္္ကယ္ကိုအ႐ွိန္ျမင့္ၿပီး စီးလာခဲ့ရာကေန ေက်ာင္းဝင္းထဲကိုေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ေကြ႔တစ္ေနရာမွာ လႈပ္လီလႈပ္လဲ့ျဖင့္ ေက်ာခိုင္းကာသြားေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို တိုက္မိမလိုျဖစ္သြားရတာေၾကာင့္ အျမန္ေကြ႔ၿပီးေ႐ွာင္တိမ္းလိုက္တဲ့အခါ ကံေကာင္းစြာျဖင့္ပြတ္မဆြဲမိဘဲ လြတ္သြားခဲ့သည္။

ဘာရယ္မဟုတ္ ဆုိင္ကယ္ရဲ႕ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန တိုက္မိမလိုျဖစ္သြားတဲ့သူ အဆင္ေျပမေျပလွမ္းၾကည့္မိေတာ့ သူ႔ဆိုင္ကယ္ကိုၾကည့္ကာ ဘာေတြေရရြတ္ေနမွန္းမသိတဲ့ အညိဳလံုး​ေလးတစ္လံုးရဲ႕ မ်က္မွန္ဝိုင္းေအာက္ကမ်က္ဝန္းေတြရဲ႕ အလိုမက်ဟန္ေတြကို အျမင္အာရံုေကာင္းတဲ့ ဝမ္ရိေပၚက ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္​ေတြ႕လိုက္ပါေသးသည္။

ဘယ္သူမွန္းမသိေပမယ့္ ညိဳတိုတုိအသားအေရနဲ႔ ခပ္ျပည့္ျပည့္ေဖာင္းေဖာင္း႐ွိေနတဲ ခႏာၱကိုယ္ေလးေၾကာင့္ အညိဳလံုးေလးျဖစ္သြားတာပဲ။

ျမင္ေနရၿပီျဖစ္တဲ့ အေဆာင္ေ႐ွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေပၚကမဆင္းေသးဘဲ assignment တင္ဖို႔လုပ္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြကိုယူ​ေနတုန္း အေဆာင္နားကို လံုးတံုးလံုးတံုးနဲ႔လာေနတဲ့ ခုနကအညိဳလံုးေလးကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတာမို႔ သူ႔အက်င့္နဲ႔မတူစြာ ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္မိျပန္တယ္။

ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို အာရံုစိုက္ပံုမရတဲ့ ထိုေကာင္ေလးက ​ေတာ္ေတာ္ေလးနီးေတာ့မွ သူ႐ွိေနရာကိုလွမ္းၾကည့္လာတာမို႔ ဝမ္ရိေပၚမွာ ခရမ္းေရာင္သူ၏ဆံသားမ်ားကို လက္ျဖင့္တစ္ခ်က္သပ္လိုက္ၿပီး ခပ္မိုက္မိုက္စတိုင္နဲ႔ဆိုင္ကယ္ေဘးမွာ ရပ္ေနလိုက္တယ္။

ဒီေက်ာင္းမွာသူ႔ကုိ မသိတဲ့သူမ႐ွိဘူးမဟုတ္လား? လူေတြနဲ႔အေရာတဝင္ေနေလ့မ႐ွိေပမယ့္ အကယ္၍သာ ဒီအညိဳလံုးေလးက သူ႔ဆီကလက္မွတ္လာေတာင္းမယ္ဆိုရင္ ဝမ္ရိေပၚကေပးလိုက္မယ္လို႔ေတြးထားလိုက္တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ခုနကတိုက္မိမလိုျဖစ္သြားခဲ့တာကို ေတာင္းပန္တဲ့သေဘာေပါ့...

ဒါေပမယ့္လည္း ထံုးစံအတိုင္းသူ႔ဆိုင္ကယ္အရိပ္ျမင္လိုက္တာနဲ႔ အနားကိုျပံဳတိုးလာသည့္ လူမ်ားေၾကာင့္မ်က္စိေ႐ွ႕ျမင္ကြင္းက​ေန အညိဳလံုးေလးမွာ ဖံုးကြယ္ခံလိုက္ရသည္။

ခပ္တည္တည္နဲ႔ထိုလူအုပ္ထဲက​ေနထြက္လာလိုက္​ေတာ့ ျမင္လိုက္ရာတဲ့အရာက ဝမ္ရိေပၚကို အံ့ျသေစျပန္သည္။

ဘာလဲ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ? ထြက္သြားၿပီလား? ဘာ့ေၾကာင့္မွန္းမသိ ရင္ထဲလစ္ဟာသြားရတာက ဘယ္လိုခံစားခ်က္ႀကီးပါလိမ့္...ထားလိုက္ပါ။ သူကဘာလို႔ဂ႐ုစိုက္ေနရမွာလဲ!

ဤသို႔ျဖင့္ ဘဝမွာတစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ လ်စ္လူ႐ႈျခင္းမခံခဲ့ရဖူးသည့္ ဝမ္ရိေပၚကတစ္စံုတစ္ေယာက္၏ လ်စ္လ်ဴ႐ႈျခင္းကို လွလွပပႀကီးခံခဲ့ရေလသည္။

------------------------------

ေရစက္ဆိုတဲ့အရာက တကယ့္ကိုဆန္းၾကယ္သည္ဟုေျပာလို႔ရသည္။ Assignment တင္ၿပီး လူ႐ွင္းတဲ့ေက်ာင္းအေနာက္ေဆာင္ေတြဘက္က သပ္သပ္လွည့္ျပန္လာေတာ့ သစ္ပင္​ေအာက္ကရင္းႏွီး​ေနတဲ့ အရိပ္​ေလးတစ္ခု​ေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ ေျခလွမ္းတို႔ကတကူးတက ခိုင္းေစ​ေနစရာမလုိဘဲ ထိုေနရာကိုေျခဦးလွည့္မိတယ္။

နက္ျပာေရာင္ဟူဒီပြပြကို နက္​ျပာေရာင္​ေဘာင္းဘီ႐ွည္နဲ႔တြဲဖက္ဝတ္ဆင္ထားၿပီး သစ္ပင္ေအာင္မွာအိပ္ေပ်ာ္ေနတာလားမသိတဲ့အရိပ္​ေလးက ခုနကလူ​ေတြၾကားမွာ​ ေပ်ာက္သြားခဲ့သူမဟုတ္လား...

"ဟက္! ဒီေနရာမွာလာၿပီးအိပ္ေနတယ္ေပါ့"

သစ္ပင္ႀကီးရိပ္ေတြေကာင္းတဲ့ ထိုေနရာမွာ ေျမျပင္ေပၚသက္ဆင္းေနတဲ့ ေရာ္ဝါရြက္ေျခာက္ေတြအမ်ားအျပားမို႔ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕​ေျခလွမ္းတို႔ကခပ္ဖြဖြနဲ႔ အသံမထြက္သြားရေအာင္ထိန္းေနရသည္။

မဆီမဆိုင္ေတြးလိုက္မိတာက အခုလိုတိတ္တဆိတ္ခ်ဥ္းကပ္ေနတဲ့သူက မသိရင္ရုပ္႐ွင္​ေတြထဲကလို အူတူတူအတတ​ေလး တစ္ေယာက္ကုိ ယုတ္မာေတာ့မည့္သူလိုလို။ သားေကာင္နားခ်ဥ္းကပ္ေနတဲ့ ျခေသၤ့လိုလိုဘာလိုလိုနဲ႔...

ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ဝမ္ရိေပၚသေဘာတက်ျဖစ္သြားရတာမို႔ ႏႈတ္ခမ္းေကြးတက္သည္အထိ ျပံဳးမိသြားေသးသည္။ တျဖည္းျဖည္း အနားသို႔ေရာက္႐ွိသြားသည္ႏွင့္ ဝမ္ရိေပၚ၏စိတ္အစံုတို႔က ထိန္းခ်ဳပ္မရႏိုင္စြာ ခုန္ေပါက္၍လာသည္မွာ အမွန္ပင္အံ့ျသစရာ..

အညိဳလံုးေလးက မ်က္မွန္မခြၽတ္ဘဲ လက္ထဲမွာစာအုပ္ပိုက္လ်ွက္ ေခါင္းကိုအနည္းငယ္ေမာ့ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာမို႔ ခပ္ဟဟပြင့္အာေနသည့္ႏွစ္ခမ္းသားေတြၾကား ပုလဲသြယ္မ်ားေတာင္ ႏိႈင္းယွဥ္၍ရႏိုင္မည္မထင္ေသာ အေပၚေ႐ွ႕သြားႏွစ္​ေခ်ာင္းကိုအနည္းငယ္ျမင္​ေနရသည္။

ထိုသြားေလးေတြမွာ ယုန္သြားေလးေတြျဖစ္ေနသည့္အခါ ထိုခ်စ္စရာ​အလံုး​ေလးအား ယုန္ညိဳလံုးေလးဟု ဝမ္ရိ​ေပၚကအမည္​ေပးလိုက္မိျပန္သည္။

မ်က္ေတာင္မခတ္ေငးေမာေနမိတုန္း အိပ္ေနရင္းမွေယာင္သည္လားမသိ တျပက္ျပက္ႏွင့္အသံျမည္ေအာင္လုပ္ရင္းမွ ခံတြင္းထဲမွာပုန္းေအာင္းေနတဲ့ လ်ွာဖ်ားနီနီေလးက တိုးထြက္လာၿပီးႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို စိုစြတ္သည္အထိလ်က္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဝမ္ရိေပၚကထိုႏႈတ္ခမ္းေတြကို ယုန္ညိဳလံုးေလး အသက္႐ႈက်ပ္ေလာက္သည္အထိ နင့္နင့္နဲနဲဖိကပ္နမ္းခ်င္စိတ္တို႔ျဖစ္လာရသည္။

လႈပ္႐ွားေနတဲ့ပါးစပ္ေနရာတစ္ဝိုက္ကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထပ္ေတြ႔လိုက္ရသည္က ႏႈတ္ခမ္းေအာက္မွာ မဟူရာေက်ာက္နက္ေလးတစ္စက္ တြယ္ၿငိေနသည့္အလား ပုန္းခိုဝင္ေနတဲ့ မွဲ႔နက္ကေလးက ႐ူးခ်င္စရာပင္...

ထိုအခိုက္အတန္႔မွာပင္ ဝမ္ရိေပၚက သူ႔ဘဝအတြက္အဖိုးထိုက္တန္ဆံုး ရတနာကို ႐ွာေတြ႔လို႔သြားခဲ့ၿပီမွန္းသိလိုက္​ရသည္။

_______________________________

ေပ်ာ္ရႊင္စရာတန္ေဆာင္တိုင္ပိတ္ရက္ေလးေတြကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ႐ွင္ (✿^‿^)

(18 Nov 2021)

ဝမ်ရိပေါ်...Wang Jewellery ပိုင်ရှင်၏ တစ်ဦးတည်းသောသား တစ်နည်းအားဖြင့် တစ်ဦးတည်းသောအမွေဆက်ခံသူဖြစ်သည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ရတနာပစ္စည်းတွေနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိခဲ့သည့် ဝမ်ရိပေါ်က ထိုအရာတွေပေါ် မက်မောပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်မရှိခဲ့...

ဝမ်ရိပေါ်၏အိပ်မက်သည်ကား ဝါသနာပါရာအကနှင့် သီချင်းများကိုဖန်တီးသည့်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လာရန်ပင်ဖြစ်သည်။ အရပ်စကားနှင့်ပြောရရင်တော့ Idol တစ်ယောက်ပေါ့...

ငယ်ငယ်ကတည်းက စကိတ်၊ ဆိုင်ကယ်၊ အက၊ ဂီတတွေကလွဲရင် ဝမ်ရိပေါ်ကဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားပေမယ့် သူ့ကိုစိတ်ဝင်စားကြတဲ့သူတွေကတော့ ရေတွက်နိုင်မည်မထင်။ အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝထဲက ဝမ်ရိပေါ်ဆိုတာ လူတိုင်းငေးမျှော်ကြည့်ရသည့် လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

အချစ်ဆိုတာကိုသူနဲ့မသက်ဆိုင် မအပ်စပ်သည့်နှယ် သေဘာထား၍ ကိုယ်ဖြစ်ချင်ရာကိုသာလုပ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှဂရုမစိုက်ခဲ့တဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ဘဝထဲကို တစ်နေ့မှာတော့ ယုန်ညိုလုံးလေးတစ်ကောင်က မဖိတ်ခေါ်ဘဲ တိုးဝင်လို့လာခဲ့ပါတယ်။

မှားလို့! တကယ့်အမှန်က သူ့ဘာသာအေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တဲ့ ယုန်လေးတစ်ကောင်ကို ဝမ်ရိပေါ်ကသူ့ဘဝထဲ အတင်းဆွဲသွင်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

တက္ကသိုလ်စတုတ္တနှစ်သို့ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အနုပညာအလုပ်များကိုအာရုံစိုက်နေသည့် ဝမ်ရိပေါ်က အေဂျင်စီတွင်သာအနေများသည့်အခါ ကျောင်းသို့တစ်လတစ်ခေါက်ပင်ရောက်လေ့မရှိပေ။

ကျောင်းမတက်သော်လည်း နောက်ခံအင်အားကောင်းသည့်ဝမ်ရိပေါ်အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုအပ်။ နောက်ပြီးဉာဏ်ကောင်းလွန်းတာကြောင့်လည်း အပြင်မှာဆရာကိုအချိန်ပိုင်းခေါ်သင်ယုံဖြင့် စာတွေကိုအလွယ်တကူလိုက်နိုင်နေသည်။

ဒီနေ့တော့ assignment တွေတင်စရာရှိတာမို့ ကျောင်းသွားဖို့ရာ မနက်စောစောအိပ်ယာထပြင်ဆင်ပြီး အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာတော့ ကုမ္မဏီသို့မသွားသေးသည့် ပါးနှင့်တိုးသည်။

"ကျောင်းသွားမလို့လား ရိပေါ်"

"အင်း"

"စတုတ္တနှစ်ပဲရောက်နေပြီ။ အရည်မရအဖက်မရလုပ်နေတွေကို တော်သင့်ပြီမထင်ဘူးလား?"

မနက်စာစားဖို့ စားပွဲမှာဝင်ထိုင်လိုက်တာနဲ့ ပါးဆီကအသံကိုကြားလိုက်ရတယ်။ သူအနုပညာအလုပ်တွေလုပ်တာကို သေဘာမက်တဲ့ပါးက သူနဲ့အခုလိုဆုံတိုင်း ပြောနေကျစကားတွေကိုပဲ ထပ်ကာထပ်ကာပြောလေ့ရှိတယ်။

"စာကိုသေချာသင်ယူပြီး ကျောင်းပြီးတာနဲ့ ကုမ္မဏီဝင်ဖို့ပြင်ထား"

သူကသာပြောနေသော်လည်း အစားမပျက်မနက်စာကိုငုံ့စားနေပြီး ဘာမှမကြားသလိုလုပ်နေတဲ့ သားတော်မောင်ကြောင့် ဝမ်မင်ရန်စိတ်လေသွားရတယ်။

ဝမ်ရိပေါ်ဆိုတဲ့ သူ့သားကခေါင်းမာလွန်းတာသူသိတာပေါ့။ ဒီလောက်ပြောနေတာလည်း အခုအချိန်အထိ ကုမ္မဏီမှာဝင်လုပ်ဖို့ကိုလက်မခံသေးတာကြောင့် သူ့မှာတွေးပူနေရတယ်။

ဝမ်မင်ရန်ဆိုတဲ့သူက Wang Jewellery ရဲ့တည်ထောင်သူဆိုပေမယ့် အများပိုင်ရှယ်ယာကုမ္မဏီဖြစ်နေတဲ့အခါ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းမှာ ကိုယ့်သားသမီးကို နေရာပေးဖို့ဆိုတာ ထင်သလောက်မလွယ်ကူဘူး။ အခုလို ရိပေါ်ကိုယ်တိုင်က ကုမ္မဏီအရေးကိစ္စတွေမှာ စိတ်မဝင်စားတဲ့အခါ သူတကယ်စိတ်ညစ်နေရလေသည်။

"ရိပေါ် ပါးပြောပြီးပြီနော်...ကျောင်းပြီးတာနဲ့ ကုမ္မဏီမှာ အလုပ်ဝင်ကိုဝင်ရ..."

"ဗိုက်ဝပြီ"

သူ့စကားကိုဆုံးအောင်နားမထောင်ဘဲ မနက္စာစားနေရင်းတန်းလန်းက ထထြက္သြားတဲ့ သားဖြစ်သူကြောင့်သက်ပြင်းသာချလိုက်မိသည်။

ဝမ်ရိပေါ်ဆိုတဲ့အဲဒီကလေးက တကယ့်ကို ပြန်မပြောနားမထောင်လေး! ဒီကလေးစိတ်ပြောင်းအောင် သူဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ?

မနက်စာဆက်မစားတော့ဘဲ ထွက်လာခဲ့တဲ့ဝမ်ရိပေါ်က စီးတော်ယာဉ်အစိမ်းကလေးကိုထုတ်လို့ ကျောင်းသို့ဦးတည်လာလိုက်တယ်။

မနက်စောစောစီးစီးပါးလုပ်လို့ ရှုပ်ထွေးသွားရတဲ့စိတ်ကြောင့် ဆိုင််ကယ်ကိုအရှိန်မြင့်ပြီး စီးလာခဲ့ရာကေန ကျောင်းဝင်းထဲကိုရောက်တဲ့အချိန် ကွေ့တစ်နေရာမှာ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ဖြင့် ကျောခိုင်းကာသွားနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိမလိုဖြစ်သွားရတာကြောင့် အမြန်ကွေ့ပြီးရှောင်တိမ်းလိုက်တဲ့အခါ ကံကောင်းစွာဖြင့်ပွတ်မဆွဲမိဘဲ လွတ်သွားခဲ့သည်။

ဘာရယ်မဟုတ် ဆိုင်ကယ်ရဲ့နောက်ကြည့်မှန်ကနေ တိုက်မိမလိုဖြစ်သွားတဲ့သူ အဆင်ပြေမပြေလှမ်းကြည့်မိတော့ သူ့ဆိုင်ကယ်ကိုကြည့်ကာ ဘာတွေရေရွတ်နေမှန်းမသိတဲ့ အညိုလုံးလေးတစ်လုံးရဲ့ မျက်မှန်ဝိုင်းအောက်ကမျက်ဝန်းတွေရဲ့ အလိုမကျဟန်တွေကို အမြင်အာရုံကောင်းတဲ့ ဝမ်ရိပေါ်က တွေ့ဖြစ်အောင်တွေ့လိုက်ပါသေးသည်။

ဘယ်သူမှန်းမသိပေမယ့် ညိုတိုတိုအသားအရေနဲ့ ခပ်ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းရှိနေတဲ ခန္တာကိုယ်လေးကြောင့် အညိုလုံးလေးဖြစ်သွားတာပဲ။

မြင်နေရပြီဖြစ်တဲ့ အဆောင်ရှေ့ကိုရောက်တော့ ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကမဆင်းသေးဘဲ assignment တင်ဖို့လုပ်ထားတဲ့ စာရွက်တွေကိုယူနေတုန်း အဆောင်နားကို လုံးတုံးလုံးတုံးနဲ့လာနေတဲ့ ခုနကအညိုလုံးလေးကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရတာမို့ သူ့အကျင့်နဲ့မတူစွာ ရပ်ကြည့်နေလိုက်မိပြန်တယ်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံစိုက်ပုံမရတဲ့ ထိုကောင်လေးက တော်တော်လေးနီးတော့မှ သူရှိနေရာကိုလှမ်းကြည့်လာတာမို့ ဝမ်ရိပေါ်မှာ ခရမ်းရောင်သူ၏ဆံသားများကို လက်ဖြင့်တစ်ချက်သပ်လိုက်ပြီး ခပ်မိုက်မိုက်စတိုင်နဲ့ဆိုင်ကယ်ဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်တယ်။

ဒီကျောင်းမှာသူ့ကို မသိတဲ့သူမရှိဘူးမဟုတ်လား? လူတွေနဲ့အရောတဝင်နေလေ့မရှိပေမယ့် အကယ်၍သာ ဒီအညိုလုံးလေးက သူ့ဆီကလက်မှတ်လာတောင်းမယ်ဆိုရင် ဝမ်ရိပေါ်ကပေးလိုက်မယ်လို့တွေးထားလိုက်တယ်။ ဘာပဲပြောပြော ခုနကတိုက်မိမလိုဖြစ်သွားခဲ့တာကို တောင်းပန်တဲ့သဘောပေါ့...

ဒါပေမယ့်လည်း ထုံးစံအတိုင်းသူ့ဆိုင်ကယ်အရိပ်မြင်လိုက်တာနဲ့ အနားကိုပြုံတိုးလာသည့် လူများကြောင့်မျက်စိရှေ့မြင်ကွင်းကနေ အညိုလုံးလေးမှာ ဖုံးကွယ်ခံလိုက်ရသည်။

ခပ်တည်တည်နဲ့ထိုလူအုပ်ထဲကနေထွက်လာလိုက်တော့ မြင်လိုက်ရာတဲ့အရာက ဝမ်ရိပေါ်ကို အံ့သြစေပြန်သည်။

ဘာလဲ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ? ထွက်သွားပြီလား? ဘာ့ကြောင့်မှန်းမသိ ရင်ထဲလစ်ဟာသွားရတာက ဘယ်လိုခံစားချက်ကြီးပါလိမ့်...ထားလိုက်ပါ။ သူကဘာလို့ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ!

ဤသို့ဖြင့် ဘဝမှာတစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ လျစ်လူရှုခြင်းမခံခဲ့ရဖူးသည့် ဝမ်ရိပေါ်ကတစ်စုံတစ်ယောက်၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို လှလှပပကြီးခံခဲ့ရလေသည်။

------------------------------

ရေစက်ဆိုတဲ့အရာက တကယ့်ကိုဆန်းကြယ်သည်ဟုပြောလို့ရသည်။ Assignment တင်ပြီး လူရှင်းတဲ့ကျောင်းအနောက်ဆောင်တွေဘက်က သပ်သပ်လှည့်ပြန်လာတော့ သစ်ပင်အောက်ကရင်းနှီးနေတဲ့ အရိပ်လေးတစ်ခုကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ ခြေလှမ်းတို့ကတကူးတက ခိုင်းစေနေစရာမလိုဘဲ ထိုနေရာကိုခြေဦးလှည့်မိတယ်။

နက်ပြာရောင်ဟူဒီပွပွကို နက်ပြာရောင်ဘောင်းဘီရှည်နဲ့တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားပြီး သစ်ပင်အောင်မှာအိပ်ပျော်နေတာလားမသိတဲ့အရိပ်လေးက ခုနကလူတွေကြားမှာ ပျောက်သွားခဲ့သူမဟုတ်လား...

"ဟက်! ဒီနေရာမှာလာပြီးအိပ်နေတယ်ပေါ့"

သစ်ပင်ကြီးရိပ်တွေကောင်းတဲ့ ထိုနေရာမှာ မြေပြင်ပေါ်သက်ဆင်းနေတဲ့ ရော်ဝါရွက်ခြောက်တွေအများအပြားမို့ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ခြေလှမ်းတို့ကခပ်ဖွဖွနဲ့ အသံမထွက်သွားရအောင်ထိန်းနေရသည်။

မဆီမဆိုင်တွေးလိုက်မိတာက အခုလိုတိတ်တဆိတ်ချဉ်းကပ်နေတဲ့သူက မသိရင်ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို အူတူတူအတတလေး တစ်ယောက်ကို ယုတ်မာတော့မည့်သူလိုလို။ သားကောင်နားချဉ်းကပ်နေတဲ့ ခြငေ်္သ့လိုလိုဘာလိုလိုနဲ့...

ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ဝမ်ရိပေါ်သဘောတကျဖြစ်သွားရတာမို့ နှုတ်ခမ်းကွေးတက်သည်အထိ ပြုံးမိသွားသေးသည်။ တဖြည်းဖြည်း အနားသို့ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ဝမ်ရိပေါ်၏စိတ်အစုံတို့က ထိန်းချုပ်မရနိုင်စွာ ခုန်ပေါက်၍လာသည်မှာ အမှန်ပင်အံ့သြစရာ..

အညိုလုံးလေးက မျက်မှန်မချွတ်ဘဲ လက်ထဲမှာစာအုပ်ပိုက်လျှက် ခေါင်းကိုအနည်းငယ်မော့ကာ အိပ်ပျော်နေတာမို့ ခပ်ဟဟပွင့်အာနေသည့်နှစ်ခမ်းသားတွေကြား ပုလဲသွယ်များတောင် နှိုင်းယှဉ်၍ရနိုင်မည်မထင်သော အပေါ်ရှေ့သွားနှစ်ချောင်းကိုအနည်းငယ်မြင်နေရသည်။

ထိုသွားလေးတွေမှာ ယုန်သွားလေးတွေဖြစ်နေသည့်အခါ ထိုခ်စ္စရာအလုံးလေးအား ယုန်ညိုလုံးလေးဟု ဝမ်ရိပေါ်ကအမည်ပေးလိုက်မိပြန်သည်။

မျက်တောင်မခတ်ငေးမောနေမိတုန်း အိပ်နေရင်းမှယောင်သည်လားမသိ တပြက်ပြက်နှင့်အသံမြည်အောင်လုပ်ရင်းမှ ခံတွင်းထဲမှာပုန်းအောင်းနေတဲ့ လျှာဖျားနီနီလေးက တိုးထွက်လာပြီးနှုတ်ခမ်းသားတွေကို စိုစွတ်သည်အထိလျက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဝမ်ရိပေါ်ကထိုနှုတ်ခမ်းတွေကို ယုန်ညိုလုံးလေး အသက်ရှုကျပ်လောက်သည်အထိ နင့်နင့်နဲနဲဖိကပ်နမ်းချင်စိတ်တို့ဖြစ်လာရသည်။

လှုပ်ရှားနေတဲ့ပါးစပ်နေရာတစ်ဝိုက်ကို သေချာကြည့်လိုက်တော့ ထပ်တွေ့လိုက်ရသည်က နှုတ်ခမ်းအောက်မှာ မဟူရာကျောက်နက်လေးတစ်စက် တွယ်ငြိနေသည့်အလား ပုန်းခိုဝင်နေတဲ့ မှဲ့နက်ကလေးက ရူးချင်စရာပင်...

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ဘဝအတွက်အဖိုးထိုက်တန်ဆုံး ရတနာကို ရှာတွေ့လို့သွားခဲ့ပြီမှန်းသိလိုက်ရသည်။

_______________________________

ပျော်ရွှင်စရာတန်ဆောင်တိုင်ပိတ်ရက်လေးတွေကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေရှင် (✿^‿^)

(18 Nov 2021)