[Unicode]

082: လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်သည် အရာရှိစာ​မေးပွဲတွင် ပါဝင်​ဖြေဆိုဖို့ရာ သွား​ရ​ပေတော့မည်

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် ဆိုလိုက်၏။ "ကျွန်​တော်ရဲ့ ကျောင်းနေဖက်တချို့က စာမေးပွဲမတိုင်ခင် အပန်းဖြေခရီးထွက်ဖို့ စီစဉ်နေကြတာပါ။သာယာအေးချမ်းဖွယ်ခြံဝန်းပိုင်ရှင်က ကျွန်တော့်အစ်ကိုအကြီးဆုံးဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့ဘယ်က​နေ ကြားသိလာကြမှန်းမသိဘူး။သူတို့ ဥယျာဉ်ကိုလာလည်ချင်​နေကြတယ်။အစ်ကို ဘယ်လိုသ​ဘောရလဲလို့ မေးပါရစေ။"

ချင်မျန် လဲ့ယ်ထျဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မြက်ခင်းတွေနဲ့ ဥယျာဉ်ထဲက သစ်ပင်တိုင်းက အ​ခြေမကျ​သေးဘူး"

ဒါတွေက သူနဲ့သူ့မိန်းမရဲ့ အားထုတ်မှုတွေပဲ။

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က "ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ အကြီးဆုံးမရီး...ကျွန်တော်နဲ့ သူငယ်ချင်းဖွဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတွေအားလုံးက ကျင့်ဝတ်ကို နားလည်တဲ့သူတွေဆိုတာ စိတ်ချထားနိုင်ပါတယ်"

လဲ့ယ်ထျဲ ချင်မျန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချင်မျန်က​တော့ ဒါကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်နှင့်သူတို့၏ဆက်ဆံရေးသည် ကောင်းမွန်တာ​ကြောင့် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် မျက်နှာမပျက်စေရန် မငြင်းဆန်နိုင်။

သူ ပန်းကန်လုံးထဲမှ နောက်ဆုံးခေါက်ဆွဲနှစ်လုတ်ကို စားပြီးနောက် မေးလိုက်၏။ "ငါတို့ခြံက သာမာန်အိမ်ခြံဝင်းထက် ပိုလှတယ်ဆိုပေမယ့် ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတွေရဲ့ရှုခင်းတွေထက်တော့ မလှဘူး​လေ။ဘာလို့ ဒီကိုလာဖို့ စိတ်ဝင်စားကြတာတဲ့လဲ?"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်သည် သူ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချကာ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့ ဒီပန်းတွေကြောင့် လာချင်ကြတာ ဖြစ်မယ်"

ချင်မျန်သည် ပညာသင်ကြားရာတွင် အရည်အချင်းမရှိသည့်အပြင် အမှန်တကယ်တွင်လည်း သူ တက္ကသိုလ်သို့ စာရင်းသွင်းခဲ့သည်မှာ ဒုတိယအ​ခေါက်မှသာ သွင်းဖြစ်ခဲ့သည်။စာပေပညာကို ဝါသနာပါသော ပါရမီရှင် ပညာရှင်များနှင့် စာပေဗန်းစကားများကို တနေကုန် ပြောဆိုနေကြသော ပညာတတ်များကို သူ တကယ်သည်းမခံနိုင်ပေ။သူတို့ကို ကြိုပြီး ရှောင်ချင်တာကြောင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်တော့လာကြမှာတဲ့လဲ?"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က "မနက်ဖြန်တစ်ချိန်ချိန် လာကြမှာပါ"

လဲ့ယ်ထျဲနှင့်ချင်မျန်တို့က တိတ်တဆိတ် နားလည်မှုယူခဲ့ကြပြီး "မနက်ဖြန် ငါတို့ မြို့ကိုသွားကြမှာမို့လို့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဧည့်ခံပေးလိုက်။ဦး​လေးဖူနဲ့ အ​ဒေါ်ဖူတို့က မင်းကို ကူလုပ်ပေးလိမ့်မယ်။"

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး" လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်သည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ချင်မျန် မေးလိုက်၏။ "စီရင်စုအရာရှိစာမေးပွဲဖြေဖို့ ဘယ်နှစ်ရက်အလိုမှာ သွားကြမှာလဲ?"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က "ကျွန်တော်တို့ နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ထွက်ခွာမှာပါ"

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ချင်မျန်၊ လဲ့ယ်ထျဲနှင့် ရှီလတို့သည် မြို့ထဲသို့ အတူတူသွားကြသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်၏ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်း ရှစ်ယောက်မှ ကိုးယောက်ခန့်သည် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်၏အိမ်တွင် စုဝေးနေကြ၏။

သူ(မ)သားက အရည်အချင်းရှိသည့် သူငယ်ချင်းတွေကို အိမ်သို့အလည်​ခေါ်လာခဲ့သည်​ကြောင့် တုရှီ၏နှလုံးသားထဲတွင် ကျေနပ်မှု အပြည့်ပင်။သူ(မ) သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ အပြုံးဖြင့်ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် မရည်ရွယ်ထားသလိုမျိုး ဝေရှီကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ခဏထိုင်ပြီးနောက် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်သည် သူ့ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းတွေကို သာယာအေးချမ်းဖွယ်ခြံဝန်း​လေးဆီသို့ ခေါ်သွားပေးခဲ့သည်။တုရှီသည် နှစ်သစ်ကူးကာလတုန်း၌ ကျန်​သေးသည့် ဖရဲစေ့နှစ်ထုပ်နှင့် မြေပဲကြော်များအပြင် ဧည့်သည်တော်များကို ကောင်းမွန်စွာဧည့်ခံနိုင်စေရန် အထူးတလည် ဝယ်ယူထားသည့် အဆာပြေမုန့်များနှင့် သစ်သီးခြောက်များကိုပါ ရက်ရောစွာ ကျွေးမွေးဧည့်ခံခဲ့သည်။မူလက သူမသည်လည်း ခြံဝန်းဆီသို့ တစ်ပါတည်းလိုက်ပါသွားချင်သော်လည်း လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်၏ဖျောင်းဖျမှုကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

စာပေပညာရှင်တွေက အဝတ်ဖြူဝတ်ရတာကို သဘောကျပုံရပြီး အဝတ်အစားတွေက သူတို့ရဲ့ဖြူစင်တဲ့မျက်နှာကို ပိုလို့တောင် ချောမောခန့်ညားသွား​စေ၏။ရွာသားများမှာ​တော့ နေ​လောင်ထားပြီးပြောင်လက်​နေသည့် ကျေးလက်နေ ယောက်ျားလေး အများအပြားကိုသာ မြင်ဖူးကြရာ ထိုကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းနီနီနှင့် သွားဖြူဖြူလူငယ်လေးများစွာကို တခါမှ မမြင်ဖူးကြ​ချေ။

ထို့​ကြောင့် အားလုံးက သူတို့ကို စပ်စပ်စုစုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။ခပ်ဝေးဝေးမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ရဲရင့်တဲ့ မိန်းကလေးတွေတောင် ချောင်းကြည့်ရင်း ရှက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည်။

"ပဉ္စမမြောက်သခင်​လေး" ဦးလေးဖူနှင့် အ​ဒေါ်ဖူတို့အား ချင်မျန်မှ အစောပိုင်းကတည်းကပင် အကျဉ်းချုံးပြောထားပြီးသားဖြစ်ရာ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုဖို့ တံခါးမှာ ရပ်နေကြ၏။

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က "ဦးလေးဖူနဲ့ အ​ဒေါ်ဖူ...ကျွန်တော် သူတို့ကို အရင်ခေါ်သွားပြလိုက်ပါဦးမယ်။ကျေးဇူးပြုပြီး ပန်းခင်းဘေးမှာ လက်ဖက်ရည်ပွဲကို ပြင်ပေးထားပါ"

"ဟုတ်ကဲ့။"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်သည် နူးညံ့ယဉ်ကျေးလေသည်။ဦးလေးဖူသည် သူ့အပေါ် ကျေနပ်ဖွယ် သဘောထားမျိုးရှိ၏။

တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည်နှင့် သူတို့ရှေ့တွင် တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ မက်မွန်ပွင့်များက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ဝင့်ကြွားနေလျက်ရှိကာ သူတို့ ကြည်နူးမှုဖြင့် အဆက်မပြတ် ရှူရှိုက်မိကြသည်။

"ဒါ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ နေရာပဲ။" ချူကျုံးဝမ်က ပထမဆုံးဖွင့်ဟချီးမွမ်းခဲ့ခြင်းသာ။

တခြားသူတွေကလည်း သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကျေနပ်ဖွယ် ရှူ့စားကြ​နေတော့သည်။

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်သည် ပြုံးလျက် လက်နောက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်၍ ဦးညွှတ်ကာ "ကျွန်တော့်အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးက ဒီအိမ်ကြီးထဲက အသေးအမွှားကိစ္စတိုင်းအတွက် အများကြီး အကြံဥာဏ်တွေ စိုက်ထုတ်ထားရပါတယ်။လူကြီးမင်းတို့ကအမြင်နဲ့သာ ရှူ့စား​ပေးမယ်ဆိုရင် ဒီရှန်းကျစ် ကျေးဇူးတင်ရပါလိမ့်မယ်။"

ချူကျုံးဝမ်နှင့် အခြားလူများက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြလေသည်။

"ဟားဟား..." စကားမပြောရ​သေးသည့် တစ်ဦးတည်းသော စာ​ပေပညာရှင် လင်းချီယွမ်သည် ဘယ်ညာ လှည့်ပတ်ကြည့်နေရင်းဖြင့်။

"ဒီလိုမျိုး အနှောက်အယှက်ပေးမိတာကြောင့် ပိုင်ရှင်ဆီ အရင်ဦးဆုံး တောင်းပန်သင့်တယ်။နောင်​တော်လဲ့ယ်....ဒီမှာ မင်းအစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီး ရှိလား?"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။သူ့အိမ်မှာရှိတုန်းက အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီး မရှိကြောင်းပြောခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၏။

ချူကျုံးဝမ် လင်းချီယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ခေါက်ယပ်​တောင်ကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းကာ ငယ်ရွယ်နုပျိုသော ကျက်သရေကို အပြည့်အဝပြသ​​နေလေသည်။

"အခုပဲ နောင်​တော်လဲ့ယ်က အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးတို့က ငါတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေနိုင်ဖို့ မြို့ထဲကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လိုက်သွားတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်လေ။နောင်​တော်လင်းက ဘာကြောင့် မကြားလိုက်ရတာလဲ?"

လင်းချီယွမ်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြန်လည်တောင်းပန်ပြီး "ဒီလိုကိုး။ကျွန်တော် စိတ်တွေဝေဝါးနေတာမို့ နောင်​တော်လဲ့ယ်စကားကို မကြားလိုက်မိဘူး။ပိုင်ရှင်တွေဆီကို အလည်အပတ်သ​ဘောမျိုးလာရခဲလို့ ဒီချီယွမ် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားမိတာပါ"

ဒီနေ့လာရတဲ့အ​ကြောင်းအရင်း ပထမတစ်ချက်အ​နေနဲ့ ပန်းတွေကို လာကြည့်ချင်၍ ဖြစ်ကာ ဒုတိယအနေနဲ့ကတော့ ဟိုးလေးတကျော်ကျော်ဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့ ယောက်ျားလေးဇနီးမောင်နှံက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ သူမြင်ချင်ခဲ့ခြင်း​ကြောင့်သာ ဖြစ်၏။လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က ဘယ်လောက်ပင် စာပေပညာရပ်မှာ တော်​​နေပါစေ သူ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးက ယောကျ်ားလေးတစ်​ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ထားသည်မှာ ရယ်စရာ ကောင်းမ​နေဘူးလား?သို့သော် သူက​တော့ ထိုအကြောင်းကို ထုတ်မပြောဘဲ သူ့စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးဝံ့ခဲ့သည်။ ရောက်လာသူအားလုံးသည် ထူးချွန်သူ သို့မဟုတ် မိသားစုကောင်းမှ ဖြစ်ကြရာ သူ အနှီစက်ဝန်းထဲမှ ဖယ်ထုတ်ခံရမည်ကို မလိုလားပေ။

ချူကျုံးဝမ်၏ခေါက်ယပ်​တောင်သည် အဖွင့်အပိတ်လုပ်ပြီး ပြန်ဖွင့်ရင်းဖြင့် လျှပ်တစ်ပြက်အသံထွက်ပေါ်လာ​စေသည်။သူ ပြုံးပြပြီး "နောင်​တော်လင်း မင်း တကယ်စိတ်လက်မသက်သာနေဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေမှာလဲ?"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က သူ့ပုခုံးပေါ်ပုတ်ပြီး လင်းချီယွမ်ကို ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်ကာ "ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးတို့ အိမ်မှာ မရှိရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်တော်တို့ အပြည့်အဝ အနားမယူရမှာကို စိုးရိမ်မိလို့လေ။နောင်​တော်လင်းက ဒီလိုမျိုးဖြစ်နေရင် ကျွန်တော့်အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးတို့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အနိုင်ပိုင်းယူလိုက်သလိုပဲ။လာပါ...ကျွန်တော် ရှေ့ကို ခေါ်သွားပြပါ့မယ်။"

"သွားကြမယ် " မျက်ခုံးထူထူနှင့် မျက်လုံးကြီးကြီးများဖြင့် ပုချင်းယွမ်သည် ပထမဆုံးသဘောတူခဲ့သည်။သူ လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်၏ပခုံးကို သာမန်ကာလျှံကာ တင်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အခြားသူများကလည်း နောက်ကလိုက်ပါသွားကြသည်။လူတစ်စုက ရယ်ရယ်မောမော ပြောဆိုနေကြ၏။

လင်းချီယွမ်လည်း သူ့စိတ်နေစိတ်ထားကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူတို့နောက်ကို အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချူကျုံးဝမ်က​တော့ အံ့သြတကြီးမျက်လုံးများဖြင့် တံတားအဆုံးရှိ မက်မွန်ပွင့်များကို ကြည့်ကာ သဘောကျ​နေမိ၏။ "နောင်​​တော်လဲ့ယ်...မင်းအစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးက သီးပင်စားပင်တွေကို ပြုစုတဲ့​နေရာမှာ တကယ်တော်ကြပုံရတယ်။"

"ဘာလို့ဒီလိုပြောတာလဲ?" လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်သည် ရုတ်တရက် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ကောက်ချက်ချလာသည်ကို နားမလည်။

ချူကျုံးဝမ်သည် သူ့မျက်လုံးရှေ့ရှိ ထောင့်ဖြတ် ဖြန့်ကျလျက်ရှိသော မက်မွန်ကိုင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ မက်မွန်ပင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ဒီနှစ်မှာ ပန်းတွေ တောက်ပစွာ ပွင့်နေပေမယ့် မင်းအစ်ကိုကြီးရဲ့အပင်​တွေလောက်တော့ မကောင်းဘူး။မက်မွန်ပွင့်တွေကို သေချာကြည့်လိုက်...ပန်းပွင့်ချပ်​တွေက နူးညံ့ပြီး ရင့်သန်တယ်။ပန်းပွင့်ကို ညှစ်လိုက်ရင် အရည်တွေကို တွေ့ရလိမ့်မယ် ဒါက အစိုဓာတ်ပါဝင်မှု မြင့်မားနေတာကို ပြ​နေတာပဲ။သူတို့ စိုက်ထားတဲ့ မက်မွန်ပင်တွေက သီးလာရင် အရမ်းမွှေးမယ်ဆိုတာ သေချာပေါက်ပြောနိုင်တယ်။"

တခြားသူတွေကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

"မက်မွန်ပွင့်တွေတင် မကပါဘူး" ပညာအရှိဆုံး အသွင်အပြင်ရှိသော ပညာရှင်တစ်ဦးက အဝေးကိုညွှန်ပြပြီး "အဲဒီက ဇီးသီးနဲ့သစ်တော်သီးပင်တွေကလည်း ရင့်သန်နိုင်စွမ်းအလွန်ကြွယ်ဝတယ်။အဲဒါတွေကို မြင်နေရတာ စိတ်တောင် တက်ကြွသွား​စေတယ်။"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်သည် လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိခဲ့ချေ - ချင်မျန်သည် ရေကန်ထဲသို့ ဝိညာဉ်စမ်းရေကို လျှို့ဝှက်ထည့်ထားပြီး ထို​ရေကန်ထဲမှ ရေများဖြင့် ခြံမှ သီးပင်စားပင်များ၊ ပန်းပင်များနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရေလောင်းပေးခြင်းကြောင့် ဤအသီးအနှံသစ်ပင်များသည် သဘာဝအတိုင်း ရင့်သန်နိုင်စွမ်းအပြည့်ရှိနေ​လေသည်။

သူ ရယ်ပြီး "ဒီကသီးပင်စားပင်တွေ အားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ရွာက ဦးလေးတစ်ယောက်က စီမံခန့်ခွဲပေးတယ်"

ချူကျုံးဝမ် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်ကို ပြောလိုက်၏။ "အိမ်ကအဘွားက မက်မွန်သီးကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။သစ်သီးပေါ်ချိန်ကျရင် ဒီကနေ ဝယ်ရမယ်။"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်ပြီး "ဒါက လောလောဆယ် ပြောဖို့ခက်တယ်။ဒီအသီးအနှံပင်တွေကို တခြားမှာ သုံးမယ်လို့ မရီး ပြောတာကို ကြားဖူးတယ်။ဒါပေမယ့် နောင်​တော်အတွက် ကျွန်တော် သူ့ကိုပြောကြည့်​ပေးပါ့မယ်။"

"ဒါဆို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။" ချူကျုံးဝမ် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ ဘာလို့များ သစ်သီးတွေအကြောင်းပဲ ပြောနေကြတာလဲ?ပန်းတွေကိုကြည့်....ပန်းတွေကိုကြည့်,ကြည့်စမ်း။" ပုချင်းယွမ်သည် ပန်းခင်း၏အစွန်းတွင်ရပ်ကာ "မြန်မြန်လာ...ဒီကိုလာကြည့်။ဒီပန်းတွေက အရမ်းကို အပွင့်လှိုင်​နေတာပဲ"

ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ပညာရှင်တစ်ဦး လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာကာ "လူတိုင်း.....ဒီနေရာက ရှုခင်းတွေက အရမ်းလှလွန်းလို့ ဒီနွေဦးရှုခင်းကို ငါတို့ လက်မလွှတ်သင့်ဘူး။တေးကဗျာတွေ အပြိုင်ဖွဲ့ကြမလား?"

အဲ့ဒီ​နေရာမှာ ပန်းတွေကြည့်ရင်း ကဗျာတွေ အပြိုင်သီဖွဲ့နေတဲ့ ပညာရှင်အနည်းငယ်ကို မေ့ထားလိုက်ပါ​တော့။

ချင်မျန်နှင့် လဲ့ယ်ထျဲတို့က​တော့ သူတို့ အသစ်ဝယ်ထားသော 15 မူ မြေကွက်အတွက် ပဏာမအစီအစဉ်တစ်ခု ရေးဆွဲ​နေခဲ့သည်။သူတို့နေထိုင်ရာခြံဝန်းတုန်းကကဲ့သို့ပင် ဧရိယာတစ်ခုစီကို အမှတ်အသားပြုရန် အကိုင်းအခက်များကို အသုံးပြုထားပြီး ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ဝယ်ယူပြီးမှသာ စတင်ဆောက်လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်၏။ အလုပ်ပြီးတာနဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို သွားကြည့်ကြပြီး ထို့​နောက် အိမ်ပြန်ကြလေ၏။

ချင်မျန်က မြင်းစီးရသည်ကို အလွန်သဘောကျ၏။လဲ့ယ်ထျဲ မြင်းပေါ်မှခုန်ဆင်းကာ သူ့နောက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

နောက်မှလိုက်လာသော တွန်းလှည်းအလွတ်ကို မောင်းနှင်နေသည့် ရှီလမှာ​တော့ ဆွံအလျက်သား။

သူ့သခင်နှစ်ယောက်က သူ့ကို "လှည်း" မောင်းရုံသက်သက် ခေါ်လာတာများလား?

တောင်စိမ်းကျေးရွာ အဝင်ဝတွင် မြင်းရထားနှစ်စီးသည် ရွာအပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့်လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည်။ရထားဘေးတွင် လူပေါင်းများစွာ ရပ်နေ၏။

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်မှ သူ့ကျောင်းနေဖက်တွေကို အပြန်လိုက်ပို့​နေခြင်းသာ။

မြင်းခွာသံကြားတော့ လူတွေက သိလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မြင်းညိုလေးသည် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာကာ ချင်မျန်သည်လည်း မြင်းကို တစ်ကျန်းအကွာအဝေးတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ရပ်လိုက်သည်။

"ရီး.....ပဉ္စမမြောက်ညီငယ်"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က "မရီး....ပြန်လာပြီလား?"

ချင်မျန် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အင်း"

လဲ့ယ်ထျဲက​တော့ လူအုပ်ကို သာမန်ကာလျှံကာ ကြည့်လိုက်သည်။ထို့နောက် သူ ချင်မျန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဇက်ကြိုးကို ခါလိုက်၏။မြင်းညိုလေးသည် ခြံထဲသို့ ပြေးဝင်သွား၏။

ရှီလ​လည်း ကတိုက်ကရိုက် လိုက်လာလေသည်။

ချူကျုံးဝမ်၏မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ် အံ့သြရိပ်ထင်​နေသေးသည်။သူ လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်ဘက်လှည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ "နောင်တော်လဲ့ယ် မင်းရဲ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးက ဒီကတောသူတောင်သားတွေနဲ့ မတူဘူးနော်"

အထူးသဖြင့် နောက်ကျောမှလူထံမှ ပြင်းထန်သောအရှိန်အဝါနှင့် လျစ်လျူရှုတတ်​သော အကြည့်တစ်ချက်...ပြင်းထန်ပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှုအပြည့်ရှိနေလျက် တစ်ချိန်က စစ်မြေပြင်တွင် ရွပ်ရွပ်ချွံချွံတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးသော စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

ပုချင်းယွမ်သည်လည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် သူတို့ထွက်ခွာသွားသည့်လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။သူ လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး တိုးတိုး​လေးပြောလိုက်သည်။ "ဟေ့...မင်းရဲ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးက နောက်ကျောဘက်က လူလား?မင်းရဲ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးက မင်းရဲ့အစ်ကိုအရင်းလား?"

လဲ့ယ်ထျဲနှင့် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်တို့၏ စိတ်နေသဘောထားသည် တစ်မိသားစုတည်းက မဟုတ်ဟု၍ သူခံစားမိ၏။

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်ခင်ဗျာ ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ....သူက ကျွန်တော့်ရဲ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးပါ။"

ခြံတံခါးဝတွင် ဦးလေးဖူသည် မြင်းခွာသံကိုကြားတော့ တံခါးကို ချက်ချင်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ချင်မျန် မြင်းပေါ်မှ သွက်သွက်လက်လက် ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး "ဦးလေးဖူ....ဒီနေ့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သေးလား?"

ဦးလေးဖူက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြန်​ဖြေ၏။ "သခင်​လေးကို ပြန်ဖြေပါတယ်...ဒီ​​​နေ့ပဉ္စမမြောက်သခင်​လေးက သူတို့ကို ကောင်းကောင်းထိန်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ပန်းတွေကိုကြည့်တယ်၊ ကဗျာရေးတယ်၊ စစ်တုရင်ကစားတယ်၊ ဖရဲသီးအစေ့တွေနဲ့ မြေပဲခွံတွေကို ဘယ်နေရာတိုင်းမှာမှ မပစ်သွားကြပါဘူး။"

"ဒါကောင်းတယ်။"

အိမ်ထဲ၌ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ခဏထိုင်လိုက်သည်။အိမ်ဟောင်း၌ ဧည့်သည်တွေ ထွက်သွားလောက်ပြီလို့ ယူဆပြီးနောက် ချင်မျန်နဲ့ လဲ့ယ်ထျဲတို့လည်း အဲဒီကို အတူတူသွားကြ၏။

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ကာ နှုတ်ခမ်းစူလျက် ပန်းတစ်ပွင့်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လို့ထားသည်။ချင်မျန် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လျှောက်လာ၏။

"ဘာများဖြစ်​​နေလို့လဲ ညီမလေး?"

"အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက် ရောက်လာတာလား?ညီမ​လေး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်၏ကျက်သ​ရေရှိသည့် မျက်နှာလှလှထက်တွင် မျက်ခုံးများထိလုမတက်ဖြစ်​နေပြီး နှုတ်ခမ်းမှာ ပို၍ စူထွက်လာကာ အလွန်ဝမ်းနည်း​နေသည့်ဟန်လည်း ပေါ်​နေ၏။

ချင်မျန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် လဲ့ယ်ရှန်ကျစ်သည်လည်း အားကိုးရာမဲ့ အမူအရာမျိုး ဖြစ်​နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူ ပိုလို့တောင် အံသြသွား၏။

တုရှီ စားပွဲကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ "ဒီအ​​မေက သူ့အကျိုးအတွက်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ဘာဖြစ်နေလို့လဲ?" ချင်မျန် လဲ့ယ်ရှန်းလီကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ရှန်းလီက "ပဉ္စမမြောက်ညီရဲ့ ကျောင်းနေဖက်တွေက ချောမောခန့်ညားပြီး အလွန်လည်း ထက်မြက်ကြတယ်လေ။သူတို့နှစ်ယောက်က ပညာသင်ကြားရေးမှာလည်း ထူးချွန်ကြပြီး မိသားစုနောက်ခံကောင်းတွေ ရှိတယ်"

ရှင်းမပြရင်​တောင် ချင်မျန် နားလည်နေပြီ။တုရှီသည် ထိုပညာတော်သင်များထဲမှ သားမက်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုကြောင်း အသံထွက်ပေါ်လာခြင်းသာ။

"အစ်မက ချွင်း​ထောင်အတွက် စဉ်းစားပေးနေတာ ညီမ​လေးတို့ သိပါတယ်။ဒါပေမယ့် သခင်​လေးနှစ်ယောက်က သူတို့မိသားစုက သူတို့အတွက် အိမ်ထောင်ရေးကို စီမံ​ပေးလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ဒီအတိုင်း ဇွတ်တရွတ်ဝင်စွတ်ဖက်လိုက်ရင် ထိခိုက်နာကျင်ရမှာက ချွင်း​ထောင်ကိုယ်တိုင်ပဲ​လေ။မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဘဝသစ်ထူ​ထောင်တယ်ဆိုတာက သူတို့အတွက် ဒုတိယဘဝပဲ။တစ်ချက်က​လေး မှားသွားရင် မိန်းကလေးဘက်က တစ်သက်လုံး ပျက်စီးသွားရလိမ့်မယ်။ယောကျ်ားရော...ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ဝေရှီ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။သတင်းမကြားရသည့်အ​တောအတွင်း ဝေရှီး၏အင်အားသည်လည်း တိုးလာခဲ့သည့်ပုံ။

အစပိုင်းတွင် လဲ့ယ်တာချန်သည်လည်း အနည်းငယ် သွေးဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ဒါပေမယ့် ဝေရှီ၏စကားကိုကြားတာနဲ့ သူ့အမူအရာမှာ ပြောင်းသွားပြီး ချက်ချင်း စိတ်ပြောင်းသွားကာ "ဝေအာ ပြောတာမှန်တယ်။ဒီကိစ္စ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

တုရှီက ထေ့​ငေါ့​သော​လေသံဖြင့် "ရှင်က သူ့ကိုပဲ မျက်လုံးထဲမှာ ထည့်ထားတယ်။ဒါကြောင့်မို့ သူပြောသမျှ မှန်တယ်ပေါ့။ချွင်း​ထောင်က သူ့သမီးမဟုတ်ဘူး​လေ..ချွင်း​ထောင်အတွက် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဘယ်တွေးပေးပါ့မလဲ!"

ဝေရှီ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လာပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားများ တုန်ရီလာ၏။သူမ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး လဲ့ယ်တာချန်ကိုကြည့်ကာ "ယောက်ျား......ကျွန်မ...အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး..."

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမသည် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာပြောလိုက်သည်။ "ပဥ္စမ​မြောက်.... မင်းက ဥာဏ်ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။အခု မေ​မေ​လေးပြောခဲ့တာက ချွင်း​ထောင်ရဲ့အကျိုးအတွက်ပဲလေ"

တုရှီ၏အမူအရာမှာ အလွန်ပြောင်းလဲသွားသည်။

နင်ကများ..မိုက်မဲတဲ့ ဝေရှီး... ငါ့သားကို နင့်ဘက် ဆွဲချင်နေတာပေါ့!

ချင်မျန် သူတို့ထဲမှ တစ်​ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်လုံးကို ရန်စရန် မလွယ်ကူပုံပေါ်ကြောင်း တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားမိသည်။

ပြသာနာတက်နေတဲ့ အရပ်မှာ ကြာကြာမနေသင့်ဘူး။သူ မြန်မြန်စကားဖြတ်ပြီး "အဟွတ်.... ပဉ္စမမြောက်ညီက နှစ်ရက်အတွင်း စာမေးပွဲဖြေဆိုဖို့ စီရင်စုဌာနကို သွားရမယ်မလား။အကုန်လုံး ပြင်ပြီးသွားပြီလား?"

တုရှီ သူမ၏စိတ်ကို ဖြေလျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"

ချင်မျန်က "ကျွန်တော်တို့ ချင်းထျန်းစီရင်စုရဲ့ စီရင်စုဗဟိုဌာနကိုသွားဖို့ဆို နှစ်ရက်သုံးရက်စာလောက် ဝေးတယ်။သွားရမယ့်လမ်းကလည်း ရှည်တယ်။မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့သူတွေကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရမှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိတယ်။ကျွန်တော် အားထျဲနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးပါပြီ။ပဉ္စမမြောက်ညီကို လူကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်"

ဝေရှီသည် ချင်မျန်နှင့်လဲ့ယ်ထျဲကို စိုက်ကြည့်ကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။လောင်တာ့နဲ့ သူ့မိန်းမက ဒီညီအငယ်ဆုံးကို ဂရုစိုက်တာပဲ။

လဲ့ယ်တာချန်နှင့်တုရှီ နှစ်ယောက်လုံးသည် သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြတကြီးအပြုံးမျိုး ပေါ်သွားခဲ့ကြသည်။

"ကောင်းတယ်....ကောင်းတယ်။" လဲ့ယ်တာချန် လဲ့ယ်ထျဲကို သဘောကျစွာ ကြည့်လိုက်သည်။သူ့မျက်လုံးတွေက ကျေနပ်အားရမှု အပြည့်ရှိနေကာ သနားကြင်နာတတ်သောဖခင်၏သဘောထားကို ခံယူလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လောင်တာ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကောင်းကောင်းစီစဉ်ထားတာပဲ။ပဥမ​မြောက်ညီက မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးညီလေးပဲ။ဒါက မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ဇနီး အတိအကျလုပ်​ပေးသင့်တဲ့ ကိစ္စပဲပေါ့။"

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

082: လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္သည္ အရာ႐ွိစာ​ေမးပြဲတြင္ ပါဝင္​ေျဖဆိုဖို႔ရာ သြား​ရ​ေပေတာ့မည္

လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ ဆိုလိုက္၏။ "ကြၽန္​ေတာ္ရဲ႕ ေက်ာင္းေနဖက္တခ်ိဳ႕က စာေမးပြဲမတိုင္ခင္ အပန္းေျဖခရီးထြက္ဖို႔ စီစဥ္ေနၾကတာပါ။သာယာေအးခ်မ္းဖြယ္ျခံဝန္းပိုင္႐ွင္က ကြၽန္ေတာ့္အစ္ကိုအႀကီးဆုံးျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သူတို႔ဘယ္က​ေန ၾကားသိလာၾကမွန္းမသိဘူး။သူတို႔ ဥယ်ာဥ္ကိုလာလည္ခ်င္​ေနၾကတယ္။အစ္ကို ဘယ္လိုသ​ေဘာရလဲလို႔ ေမးပါရေစ။"

ခ်င္မ်န္ လဲ့ယ္ထ်ဲကို ၾကည့္လိုက္သည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ အနည္းငယ္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ "ျမက္ခင္းေတြနဲ႔ ဥယ်ာဥ္ထဲက သစ္ပင္တိုင္းက အ​ေျခမက်​ေသးဘူး"

ဒါေတြက သူနဲ႔သူ႕မိန္းမရဲ႕ အားထုတ္မႈေတြပဲ။

လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္က "ဒါေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။အႀကီးဆုံးအစ္ကိုနဲ႔ အႀကီးဆုံးမရီး...ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဖြဲ႕တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအားလုံးက က်င့္ဝတ္ကို နားလည္တဲ့သူေတြဆိုတာ စိတ္ခ်ထားႏိုင္ပါတယ္"

လဲ့ယ္ထ်ဲ ခ်င္မ်န္ကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္က​ေတာ့ ဒါကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ႐ွိေပ။လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ႏွင့္သူတို႔၏ဆက္ဆံေရးသည္ ေကာင္းမြန္တာ​ေၾကာင့္ လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ မ်က္ႏွာမပ်က္ေစရန္ မျငင္းဆန္ႏိုင္။

သူ ပန္းကန္လုံးထဲမွ ေနာက္ဆုံးေခါက္ဆြဲႏွစ္လုတ္ကို စားၿပီးေနာက္ ေမးလိုက္၏။ "ငါတို႔ျခံက သာမာန္အိမ္ျခံဝင္းထက္ ပိုလွတယ္ဆိုေပမယ့္ ခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုေတြရဲ႕႐ႈခင္းေတြထက္ေတာ့ မလွဘူး​ေလ။ဘာလို႔ ဒီကိုလာဖို႔ စိတ္ဝင္စားၾကတာတဲ့လဲ?"

လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္သည္ သူ႕လက္ဖက္ရည္ခြက္ကိုခ်ကာ ေခါင္းယမ္းျပလိုက္သည္။

"ျဖစ္ႏိုင္တာက သူတို႔ ဒီပန္းေတြေၾကာင့္ လာခ်င္ၾကတာ ျဖစ္မယ္"

ခ်င္မ်န္သည္ ပညာသင္ၾကားရာတြင္ အရည္အခ်င္းမ႐ွိသည့္အျပင္ အမွန္တကယ္တြင္လည္း သူ တကၠသိုလ္သို႔ စာရင္းသြင္းခဲ့သည္မွာ ဒုတိယအ​ေခါက္မွသာ သြင္းျဖစ္ခဲ့သည္။စာေပပညာကို ဝါသနာပါေသာ ပါရမီ႐ွင္ ပညာ႐ွင္မ်ားႏွင့္ စာေပဗန္းစကားမ်ားကို တေနကုန္ ေျပာဆိုေနၾကေသာ ပညာတတ္မ်ားကို သူ တကယ္သည္းမခံႏိုင္ေပ။သူတို႔ကို ႀကိဳၿပီး ေ႐ွာင္ခ်င္တာေၾကာင့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေမးလိုက္သည္။

"ဘယ္ေတာ့လာၾကမွာတဲ့လဲ?"

လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္က "မနက္ျဖန္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ လာၾကမွာပါ"

လဲ့ယ္ထ်ဲႏွင့္ခ်င္မ်န္တို႔က တိတ္တဆိတ္ နားလည္မႈယူခဲ့ၾကၿပီး "မနက္ျဖန္ ငါတို႔ ၿမိဳ႕ကိုသြားၾကမွာမို႔လို႔ မင္းကိုယ္တိုင္ပဲ ဧည့္ခံေပးလိုက္။ဦး​ေလးဖူနဲ႔ အ​ေဒၚဖူတို႔က မင္းကို ကူလုပ္ေပးလိမ့္မယ္။"

"ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ အစ္ကိုႀကီး" လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္သည္ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္ ေမးလိုက္၏။ "စီရင္စုအရာ႐ွိစာေမးပြဲေျဖဖို႔ ဘယ္ႏွစ္ရက္အလိုမွာ သြားၾကမွာလဲ?"

လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္က "ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ႏွစ္ရက္အတြင္း ထြက္ခြာမွာပါ"

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္တြင္ ခ်င္မ်န္၊ လဲ့ယ္ထ်ဲႏွင့္ ႐ွီလတို႔သည္ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ အတူတူသြားၾကသည္။

လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္၏ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္း ႐ွစ္ေယာက္မွ ကိုးေယာက္ခန္႔သည္ လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္၏အိမ္တြင္ စုေဝးေနၾက၏။

သူ(မ)သားက အရည္အခ်င္း႐ွိသည့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အိမ္သို႔အလည္​ေခၚလာခဲ့သည္​ေၾကာင့္ တု႐ွီ၏ႏွလုံးသားထဲတြင္ ေက်နပ္မႈ အျပည့္ပင္။သူ(မ) သူတို႔ကို ေႏြးေထြးစြာ အျပဳံးျဖင့္ႀကိဳဆိုခဲ့သည္။ ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ွိ႐ွိျဖင့္ မရည္႐ြယ္ထားသလိုမ်ိဳး ေဝ႐ွီကို ေဘးသို႔ တြန္းထုတ္ပစ္လိုက္သည္။

ခဏထိုင္ၿပီးေနာက္ လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္သည္ သူ႕ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြကို သာယာေအးခ်မ္းဖြယ္ျခံဝန္း​ေလးဆီသို႔ ေခၚသြားေပးခဲ့သည္။တု႐ွီသည္ ႏွစ္သစ္ကူးကာလတုန္း၌ က်န္​ေသးသည့္ ဖရဲေစ့ႏွစ္ထုပ္ႏွင့္ ေျမပဲေၾကာ္မ်ားအျပင္ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာဧည့္ခံႏိုင္ေစရန္ အထူးတလည္ ဝယ္ယူထားသည့္ အဆာေျပမုန္႔မ်ားႏွင့္ သစ္သီးေျခာက္မ်ားကိုပါ ရက္ေရာစြာ ေကြၽးေမြးဧည့္ခံခဲ့သည္။မူလက သူမသည္လည္း ျခံဝန္းဆီသို႔ တစ္ပါတည္းလိုက္ပါသြားခ်င္ေသာ္လည္း လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္၏ေဖ်ာင္းဖ်မႈေၾကာင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ရသည္။

စာေပပညာ႐ွင္ေတြက အဝတ္ျဖဴဝတ္ရတာကို သေဘာက်ပုံရၿပီး အဝတ္အစားေတြက သူတို႔ရဲ႕ျဖဴစင္တဲ့မ်က္ႏွာကို ပိုလို႔ေတာင္ ေခ်ာေမာခန္႔ညားသြား​ေစ၏။႐ြာသားမ်ားမွာ​ေတာ့ ေန​ေလာင္ထားၿပီးေျပာင္လက္​ေနသည့္ ေက်းလက္ေန ေယာက်္ားေလး အမ်ားအျပားကိုသာ ျမင္ဖူးၾကရာ ထိုကဲ့သို႔ ႏႈတ္ခမ္းနီနီႏွင့္ သြားျဖဴျဖဴလူငယ္ေလးမ်ားစြာကို တခါမွ မျမင္ဖူးၾက​ေခ်။

ထို႔​ေၾကာင့္ အားလုံးက သူတို႔ကို စပ္စပ္စုစုျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနၾကေတာ့သည္။ခပ္ေဝးေဝးမွာ ပုန္းေအာင္းေနတဲ့ ရဲရင့္တဲ့ မိန္းကေလးေတြေတာင္ ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္း ႐ွက္႐ြံ႕ေနခဲ့ၾကသည္။