[Unicode]

066: အခုက​နေစပြီး နှစ်သစ်ကူးပွဲကို အတူတူကျင်းပကြတာ​ပေါ့ (2)

"ဘယ်လိုလဲ?" ချင်မျန်သည် ရတနာတွေ လက်ဆောင်ပေးနေသလို အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို ခင်ဗျား အရင်ကလည်း မမြင်ဖူးသလို စားလည်းမစားဖူးဘူးမလား?"

လဲ့ယ်ထျဲသည် ချင်မျန်ကို ခါးက​နေ​ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ တိုးတိုး​လေးကပ်​ပြောလိုက်၏။ “ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်​တော့ဘူး”

ချင်မျန်က​တော့ သူ့ရဲ့အတိတ်​တွေထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး နှစ်မြှုပ်နေသည်ကို သ​ဘောမကျ​ပေ။သူ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး “အတိတ်ကို ပြန်မတွေးနဲ့။လူတွေက ခင်ဗျားကို မကြိုက်လေလေ သူတို့ထက် အဆပေါင်းတစ်သိန်း၊ တစ်ထောင်လောက် ပိုကောင်းအောင် နေနိုင်လေလေပဲ" သူ မုန့်လိမ်ကြော်(မုန့်ကြိုးလိမ်)ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လဲ့ယ်ထျဲ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

လဲယ်ထျဲ၏လက်နှစ်ချောင်းက မုန့်လိမ်ကြော်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။ “အဲဒီလူတွေအ​ကြောင်း ခေါင်းထဲမထည့်ထားပါဘူး”

သူ သူတို့အား ဂရုမစိုက်သည်မှာ ကြာလှပြီ။သူ့ထံ၌ သူ့ဇနီး​လေးတစ်​ယောက်သာရှိ​နေသရွေ့ သူ့အတွက် လုံလောက်၏။

၁၂လ၏ ၂၉ရက်နေ့တွင် အခြားရွာသားများသည်လည်း ပြုတ်လိုက်၊ မွှေကြော်လုပ်လိုက်၊ နှစ်ပြန်ကြော်လုပ်လိုက်ဖြင့် အလုပ်များနေကြသည်။ချင်မျန်နှင့်လဲ့ယ်ထျဲတို့သည် ပိုင်တျန့်လေးကို​ခေါ်ကာ ကျန်းတ​ရွှေနှင့် ဝူတိတို့၏အိမ်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် ရွာရှိအိမ်ထောင်စုများသည် ဧည့်သည်များအား သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အစားအစာအဖြစ် ဖရဲစေ့ကြော်၊ မြေပဲကြော်၊ ပဲလုံးကြော်တို့ဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးကြသည်။ပိုက်ဆံသုံးနိုင်တဲ့သူတွေက​တော့ မြို့ထဲမှာ မုန့်အစုံတွေဝယ်ကြ၏။ဒါမှမဟုတ် တခြားအဆာပြေ၊ သစ်သီးခြောက်တွေ ဝယ်ကာ ဧည့်ခံ၏။

အလုပ်ရှုပ်သက်သာစေရန် ချင်မျန်သည်လည်း ဖရဲစေ့ကြော်၊ မြေပဲကြော်နှင့် ပဲလုံးကြော်တို့ကိုသာ ဝယ်ခဲ့သည်။ထို့ကြောင့် သူနှင့်လဲ့ယ်ထျဲတို့ အေးအေးဆေးဆေးသာ နေလိုက်ကြသည်။ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သော်လည်းကောင်း မရည်ရွယ်ဘဲ သော်လည်းကောင်း နှစ်ယောက်သား အိမ်ဟောင်းကို ဖြတ်ပင်မသွားချေ။

၁၂လ၏ 30 ရက်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ယ်ရှန်းရီ၊လဲ့ယ်ရှန်းလီ၊လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် နှင့် လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်တို့သည် ချင်မျန်၏အိမ်ဝင်းတံခါးဝသို့ ချည်သားပိတ်အကျီထပ်ဝတ်ထားကြပြီး လေအေးတွေနှင့်အတူ ရောက်လာကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က နှင်းကျသည်မှာ ရပ်တန့်ခဲ့ပြီးသော်ငြား ယမန်နေ့ ညသန်းခေါင်ယံတွင် ထပ်မံ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။စုပြုံနေသောနှင်းများသည် ခြေကျင်းဝတ်အထိ နစ်မြုပ်သွားနိုင်သည်အထိ ထူထဲ​နေ၏။လဲ့ယ်မောင်နှမလေးယောက်တို့သည် အိမ်ဟောင်းမှ ချင်မျန်အိမ်ဆီသို့ လာရာလမ်းတစ်​လျှောက်မှာ အကွာအဝေးတို​သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ဦးခေါင်းများထက်၌ အဖြူရောင် ကတ္တီပါဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပုံရသည့် နှင်းအလွှာတစ်ခု တင်ခံလာခဲ့သည်။

ပိုင်တျန့်လေးသည် ပြေးလာပြီး အဝေးကိုပြန်မထွက်သွားမီ စေ့စေ့စပ်စပ် မျက်လုံးတွေဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်သည်။

လဲ့ယ်ညီအစ်ကို သုံးယောက်သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နှင်းတွေကို ခါချကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကူးကယ်ရာမဲ့ကြည့်နေမိကြသည်။ပြောရလျှင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်က ပိုင်ရှင်နဲ့တူ၏။ပိုင်တျန့်လေးကလည်း အိမ်ဟောင်းကလူတွေကို မကြိုက်ပေ။လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်ကိုသာ အနည်းငယ်လက်ခံသည့်သ​ဘော ရှိသည်။

"အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်ပြီး အပူခံအုတ်ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ကြ" ချင်မျန် လက်ပြလိုက်သည်။

အိပ်ခန်းထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် မောင်နှမများသည် နွေးထွေးမှုအနည်းငယ်ခံစားရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ဒီအခန်းထဲကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်းပင်။

အိပ်ခန်းက အရမ်းကျယ်၏။တံခါး၏ဘယ်ဘက်တွင် ဗီရိုတစ်ခုရှိပြီး ညာဘက်တွင် လူနှစ်ယောက်စာ ဆက်တီခုံနှင့် လက်ဖက်ရည်စားပွဲတစ်ခုရှိသည်။ဆက်တီခုံပေါ်တွင်လည်း အညိုရောင် ကူရှင်နှစ်ခုရှိ၏။အပူခံအုတ်ကုတင်သည် ဗီရိုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်ဖြစ်ကာ ထိုကုတင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်အစင်းကြောင်းများဖြင့် အနီရောင်အကွက်လေးခုနှင့် ရိုက်နှိပ်ထားသော ပါးလွှာသော စောင်တစ်ထည်ပါရှိနေသည်။ကုတင်အလယ်တွင် စားပွဲငယ်တစ်ခုရှိကာ ထို စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ဒါဇင်ထက်မနည်းသော စစ်တုရင်ရုပ်များရှိနေကာ လဲကျ​နေသည်။

စစ်တုရင်ခုံဘေးတွင် လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက်ရှိ၏။ကုတင်၏အထက်နံရံတွင် ရှုခင်းပန်းချီကားတစ်ချပ်ရှိပြီး ညာဘက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော စာအုပ်စင်တစ်ခုရှိကာ တစ်အုပ်မှာ ဖွင့်လျက်သားဖြင့် ပြတင်းပေါက်နံ​​ဘေးတွင် တင်ထားသည်။အခန်းက အရမ်းသန့်ပေမယ့် သပ်သပ်ရပ်ရပ်တော့ မရှိနေ​ပေ။ဒါတောင်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် နွေးထွေးမှု နဲ့ စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ကို ခံစားရသည်။

"ကုတင်ပေါ်သွားထိုင်ကြ​လေ" ချင်မျန်က လဲ့ယ်ထျဲကို ဧည့်ခံခိုင်းခဲ့ပြီး သူက လှည့်ပြီးထွက်သွားပြန်သည်။

ပိုင်တျန့်လေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဖျာပေါ်တွင် ခြေဖဝါးတွေကိုသုတ်ကာ ခုန်တက်ပြီး အပူခံအုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။ထို့နောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိုး​ဝှေ့အိပ်​နေသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရီနှင့် အခြားသူများသည် ဖိနပ်ကိုချွတ်ကာ အပူခံအုတ်ကုတင်ပေါ်သို့ မတက်မီ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။တင်ပါးအောက်က နွေးထွေးမှုကြောင့် သူတို့ သက်တောင့်သက်သာရှိစေသလို စိတ်သက်သာလည်းရလာကြသည်။သူတို့ရဲ့​တောင့်တင်း​နေသည့် မျက်နှာများသည်လည်း ပျော့ပြောင်းသွားကြသည်။

သူတို့ကား ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ဖြစ်ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးအ​နေနဲ့ အိမ်​ထောင်မှုအကြားတွင် သတိထားရမည့် အရံတစ်ခု ရှိသင့်သည်။လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က​တော့ သူမ၏ဖိနပ်ကို မချွတ်ခဲ့ပေ။သူမသည် ပူနွေးသောအုတ်ကုတင်၏အစွန်းတွင် စောင်ခြုံကာ ခြေနှစ်ဖက်ကိုကွေးလျက် ထိုင်နေလိုက်သည်။

သူမက လဲ့ယ်ရှန်းရီအား မနာလိုစွာဖြင့် - "အစ်ကို....ညီမ​လေးတို့အိမ်မှာလည်း ဒီလို အပူခံအုတ်ကုတင်မျိုးလုပ်ထားရင် ဆောင်းရာသီမှာ အအေးမိမှာကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။"

လဲ့ယ်ရှန်းရီသည် အပူခံအုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် လက်ကို ပူနွေးစေပြီးနောက် သူ့မျက်နှာကို ပွတ်ကာ “ဟုတ်တယ်။အစ်ကိုအကြီးဆုံး အိမ်မှာ အပူပေးအုတ်ကုတင်လုပ်ထားတယ်ဆိုတာ ရွာသားတွေသိကြတုန်းက သူတို့လည်း လက်မခံဘူး။ဒီဆောင်းရာသီမှာ အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ မရီးတို့က တစ်ရွာလုံးမှာ သက်တောင့်သက်သာ အရှိဆုံးဖြစ်နေတာပဲ"

လဲ့ယ်ရှန်းလီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “အစတုန်းက အဖေနဲ့ကျွန်တော်က အပူခံအုတ်ကုတင်တစ်ခု လုပ်သင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပဲ အမေက သဘောမတူခဲ့ဘူး။” တုရှီက ပိုက်ဆံသုံးဖို့ တွန့်ဆုတ်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိ၏။

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က “ဒီလို အပူခံအုတ်ကုတင်မျိုးက တကယ်လက်တွေ့ကျကျ အသုံးဝင်တယ်။ရာသီဥတု အဆင်​ပြေလာတဲ့အခါ အဖေနဲ့အမေတို့ကို စည်းရုံးရမယ်။သူတို့က အသက်ကြီးလာပြီ။သူတို့ အ​အေးမိလိမ့်မယ်။အပူခံအုတ်ကုတင်ကို ဆောက်ထားမှသာ လာမယ့်ဆောင်းရာသီမှာ အဆင်​ပြေကြမှာ"

လဲ့ယ်ထျဲကတော့ သူတို့စကားဝိုင်းမှာ မပါဝင်ဘဲ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုသာ လှန်ကြည့်နေသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရီနှင့် အခြားသူများသည် သူ့ရဲ့တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေတတ်သည့် သဘာဝကို ကျင့်သားရ​နေကြပြီး စိတ်ထဲမထားပေ။

ချင်မျန်က ဗန်းတစ်ဗန်းနဲ့ ဝင်လာ၏။လဲ့ယ်ထျဲက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စစ်တုရင်ခုံကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ချင်မျန်သည် လက်ဖက်ရည်ပူပူလေးခွက်ကို စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင်တင်ကာ ဗန်းကို အပူခံအုတ်ကုတင်ပေါ်တွင်သာ တိုက်ရိုက်တင်လိုက်သည်။

လဲ့ယ်မောင်နှမလေးယောက်ကို ဗန်းထဲရှိ အဆာပြေပန်းကန်များဖြင့် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။နှမ်းနက်စေ့များဖြင့် အလှဆင်ထားသော ရွက်ကြော်တစ်ပန်းကန်၊ မုန့်လိမ်ကြော်အ​သေးတစ်ပန်းကန်၊ အဝါရောင်မုန့်ကြွပ်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် စန်းဇီ၊ ချိုချိုမွှေးမွှေးကော်ဇီတစ်ပန်းကန်၊ သကြားအစေ့အဆန်များပါရှိသော ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ် နှင့်အတူ ဝါး​ချောင်း ခြောက်ချောင်းထိုးထား​သော တို့ဟူးချဥ်လုံးတစ်ပန်းကန် ပါရှိ၏။

“အဲဒါတွေက ဘာလဲ,မရီး?" လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

ချင်မျန်သည် သူ့ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး လဲ့ယ်ထျဲဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။သူ့ဘေးနားကလူကို ခြေဖဝါးတွေဖြင့်ပွတ်ရင်း နွေးထွေးအောင် လုပ်လိုက်သည်။ “ဒါတွေက ငါနဲ့လဲ့ယ်ထျဲအတူတူလုပ်ထားတဲ့ သရေစာတွေပဲ။ဒါ​​တွေက ရွက်ကြော်၊ မုန့်လိမ်ကြော်၊ စန်းဇီ နဲ့ ချိုချို​မွှေး​မွှေး​ကော်ဇီ။ဒီတို့ဟူးချဥ်လုံးတွေကို အစတုန်းက ချက်ပြုတ်ဖို့ လုပ်ထားပေမယ့်လည်း အရသာက တော်​တော်ကောင်းတယ်။ငါ အရမ်းကြိုက်တယ်။ဒါ​တွေကို မင်းတို့လည်း စမ်းစားကြည့်နိုင်တာ​ပေါ့။ဒါပေမယ့် အထဲမှာ အသားတွေပါနေတော့ အေးရင် အများကြီး မစားသင့်ဘူး”

ထို့​နောက် သူ တို့ဟူးချဥ်လုံးကို ဝါးချောင်းနဲ့ ထိုးစားလိုက်သည်။ဒီလိုမျိုးက အရသာရှိပြီး ဝါးလို့ သိပ်​ကောင်း၏။

လဲ့ယ်ထျဲက ပြော၏။ "လျှော့စား"

"ကျွန်တော် သိပါတယ် နှစ်ခုပဲစားမှာ" ချင်မျန်လည်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ "ညနေကျရင် ကောင်းကောင်းစားဖို့ ဗိုက်ထဲမှာ နေရာလွတ်ကျန်သေးတယ်"

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်ကလည်း တို့ဟူးချဥ်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး "ဒီနေ့ ငါတို့နေရာမှန်ကို ရောက်နေတာထင်တယ်"

လဲ့ယ်ရှန်းရီ၊ လဲ့ယ်ရှန်းလီနှင့် လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်တို့သည်လည်း သရေစာ အမျိုးမျိုးကို မြည်းစမ်းပြီး ချီးမွမ်း​နေကြသည်။

အစ်ကိုအကြီးဆုံးက ယောကျ်ားလေးဇနီးသည်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပေမယ့်လည်း သူ့ဘဝက သူတို့ထက် အများကြီးသာတယ်လို့ လဲ့ယ်ရှန်းရီ တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားမိသည်။

"မင်းတို့ဘက်ကရော ဘယ်လိုပြင်ဆင်ထားလဲ?"

ချင်မျန်က သိပ်မစဉ်းစားနေ​တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရီက ကြွပ်ကြွပ်ရွရွဖြင့် မွှေးကြိုင်တဲ့ စန်းဇီကို ယူစားလိုက်သည်။ “အသားနှပ်​နေတုန်းပဲ။ကျန်တာ​တော့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။”

"မင်းတို့အားလုံး ဒီကိုလာကြတာ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား?" ချင်မျန်သည် တို့ဟူးချဥ်ကို ထပ်မံစားရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လဲ့ယ်ထျဲက တားခဲ့သည်။ဝါးတံလေးကိုချ၍ ရွက်ကြော်ကိုသာ ပြောင်းယူ၍ စားလိုက်ရသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရီနှင့် တခြားသူများသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေမိကြသည်။လဲ့ယ်ရှန်းရီက လဲ့ယ်ထျဲကိုကြည့်ကာ လက်ဖက်ရည်ပူပူလေးတစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး “အဖေနဲ့အမေက နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာစားဖို့ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်။”

ချင်မျန်သည် ဘာမျှမ​ပြောဘဲ လဲ့ယ်ထျဲကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။လဲ့ယ်ထျဲက ခပ်တိုတိုသာ ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့ဇနီးမောင်နှံက နှစ်သစ်ကူးပွဲကို ကိုယ့်အိမ်မှာပဲ ကျင်းပမယ်။"

လဲ့ယ်ရှန်းရီနှင့် အခြားသူများသည် သူတို့ကို ဆွဲဆောင်ရန် စကားထပ်မပြောတော့ဘဲ အခြားအကြောင်းအရာများကိုသာ စကားစမြည်ပြောကြသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းလီနှင့် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်တို့က စကားပြောကောင်းသူများပင်။ချင်မျန်သည်လည်း သွက်လက်ချက်ချာပြီး စကားပြောတတ်သူလည်းဖြစ်သည်။သူတို့ထက် နှစ်ရာနဲ့ချီတဲ့ အသိပညာတွေလည်း ရှိ၏။သူတို့ကြားက စကားဝိုင်းက အရမ်းတက်ကြွ​နေတော့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လဲ့ယ်ထျဲသည်လည်း ရံဖန်ရံခါ စကားအနည်းငယ် ဝင်ပြောလာသည်။စကားအနည်းငယ်ပြောလာပေမယ့်လည်း သူသိပ်ပြီး မတိတ်ဆိတ်​နေရုံသာ။

မသိစိတ်အ​လျောက် ပန်းကန်ပြားထဲက မုန့်​​တွေကို လုံးဝ စားကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။လဲ့ယ်ရှန်းရီနှင့် အခြားသူများက အနည်းငယ် ရှက်သွားကြ၏။

ချင်မျန်က ဗန်းကိုယူပြီး အစားအသောက်များ ထပ်သွားယူသည်ကို တွေ့သောအခါ အပူခံအုတ်ကုတင်ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလိုက်ကြသည်။

“အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့တော့ မရီး။နေ့လယ်စာလည်း စားဖို့နီးပြီ။ညီမလေးတို့လည်း ပြန်သင့်ပြီ။” လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က အရင်စပြောလိုက်၏။

ချင်မျန် ခေတ္တရပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ “ဟုတ်သား။ ဒီနေ့ဟာ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ပဲ။ဒီမှာ နေ့လယ်စာစားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ခဏစောင့်ဦး။ကလေးတွေအတွက် အိမ်ကို ယူသွားဖို့ သရေစာတွေ ထည့်​ပေးလိုက်မယ်။"

လဲ့ယ်ရှန်းရီရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နွေးထွေးသွား၏။သူ အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပါပဲ...မရီး”

ချင်မျန်သည် သစ်သားပုံးငယ်တစ်ပုံးကို ရှာခဲ့ပြီး အစားအစာတစ်မျိုးစီ၏တစ်ဝက်လောက်ကို ထိုပုံးထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။

အိမ်ဟောင်းကိုပြန်တဲ့လမ်း၌ လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်မှာ တို့ဟူးချဥ်​လုံးတွေ စား​နေသည်ကို မရပ်တန့်နိုင်​ပေ။လဲ့ယ်ရှန်းရီ၊ လဲ့ယ်ရှန်းလီနှင့် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်တို့ မရီဘဲ မ​နေနိုင်တော့။ လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က ရှက်ရွံ့သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တို့ဟူးချဥ်လုံးက တကယ်အရသာရှိလို့..."

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က သူမခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းရဲ့ဝေစုတွေပါပဲ"

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်၏မျက်နှာသည် ပန်းနုရောင်ပြောင်းလာပြီး လက်ကို ချက်ချင်းဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ “ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်မှာလဲ။တာ့​ပေါင်း၊ အာ့​ပေါင်း နဲ့ ရှင်းရှင်းတို့ကိုလည်း ပေးရမယ်လေ"

လဲ့ယ်ရှန်းရီလည်း ရယ်မောရင်း “ဘာတွေ ရှက်နေတာလဲ? ငါတို့မျက်စိထဲမှာ မင်းလည်း ကလေးပဲ”

လဲ့ယ်ရှန်းလီနှင့် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အပြုံးတွေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်၏နှုတ်ခမ်းများက ကော့တက်လာသည်ကို မရပ်တန့်နိုင်။သူ့မှာ တကယ်ကောင်းတဲ့ အစ်ကိုတွေရှိနေတာပဲ။

အိမ်တံခါးဝဆီသို့လာရာလမ်းတလျှောက် နှင်းတွေပေါ် လျှောက်လာရသည်။ တုရှီနှင့် ဝေရှီတို့သည်

လဲ့ယ်ရှန်းရီ၏လက်ထဲရှိ မုန့်ပုံးကိုတွေ့လိုက်သောအခါ သူတို့၏မျက်လုံးအကြည့်များက ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘာတွေ သယ်လာတာလဲ?" လဲ့ယ်ရှန်းရန်သည် သူ့ခြေထောက်တွေကို ခွေတင်ထားကာ ဖရဲစေ့တွေကို စားနေသည်။သူ ဖရဲစေ့အခွံတွေကို မြေပြင်အနှံ့ ထွေးထုတ်လိုက်ကာ သူတို့ပြန်လာတာကိုမြင်တော့ ပြေးသွားပြီး လက်တစ်ဖက်ကိုဆန့်လိုက်၏။

လဲ့ယ်ရှန်းရီက သူ့ဘေးကို ရှောင်သွားပြီး "က​လေးသုံးယောက်စားဖို့ အစ်ကိုကြီးနဲ့မရီးက ပေးလိုက်တာ"

"သူတို့ ဘာတွေပေးလိုက်လဲ ကြည့်ရအောင်" လဲ့ယ်ရှန်းရန်က ချဉ်းကပ်လာပြန်သည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရီက ပုံးကို လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်အား ပေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရုံ​လေးနဲ့ကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ?ငါ အကုန်လုံး စားလိုက်မှာကြောက်နေတာလား?" လဲ့ယ်ရှန်းရန်က လဲ့ယ်ရှန်းရီကို ပြောလိုက်သည့်​​လေသံက ဆိုးပေမယ့် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်ဆီက​နေ​တော့ မလုယူဝံ့​ပေ။ဤညီအငယ်ဆုံးမှာ ငယ်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ လူကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေတတ်သည့်ပုံသဏ္ဍာန်ကြောင့် လူတွေကို အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

မစားရ​တော့မှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ကျိုးရှီက "တာ့​ပေါင်း..အာ့​ပေါင်း...ဒီကို မြန်မြန်လာ...အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ပါလာတယ်"

ချင်းရှီသည်လည်း ရှင်းရှင်းကို ပွေ့ဖက်ပြီး အိမ်ခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝေရှီက လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်ကို မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ မရီးကို ဘာလို့မတွေ့တာလဲ?"

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က “ဒီနှစ်က သူတို့ရဲ့လက်ထပ်ပြီးတဲ့ ပထမဆုံးနှစ်လေ။နှစ်သစ်ကူးပွဲကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ကျင်းပတာ ပိုသင့်တော်ပါတယ်”

ဝေရှီက ပြော၏။ “ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မှာလဲ။နှစ်သစ်ကူးပွဲကို ကျင်းပဖို့က သူတို့ချဥ်းပဲဆို အထီးကျန်ဆန်လွန်းတယ်။ခင်ပွန်း...ဘာလို့ လူကိုယ်တိုင် မသွားတာလဲ?” သူမသည် လဲ့ယ်တာချန်ကို အပြုံးဖြင့် မေးသည်။

လဲ့ယ်တာချန် ပြောလာမည်ကိုပင် မ​စောင့်ဘဲ လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ...ညီမလေးပြောတာ မှန်တယ်။အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့မရီးတို့ လက်ထပ်ပြီး​လို့ ဒါက ပထမဆုံးနှစ်လေ။သူတို့ကို မနှောက်ယှက်ရအောင်။အကြီးဆုံးမရီးနဲ့ အစ်ကိုအကြီးဆုံးလုပ်ထားတဲ့ သရေစာတွေကို စမ်းစားကြည့်ပါဦး။”

လဲ့ယ်တာချန်၊ လဲ့ယ်ရှန်းရန်၊ တုရှီ၊ ဝေရှီ၊ ကျိုးရှီ

နှင့် ချင်းရှီတို့အား သရေစာတစ်မျိုးစီ ပေးခဲ့သည်။ကျန်ကို က​လေး​တွေအတွက် အညီအမျှ ပိုင်းပေးလိုက်သည်။အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေအ​နေနဲ့ ဒီမုန့်တွေက အရသာရှိတယ်လို့ ခံစားမိပေမယ့် ကလေးတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်လုစားရမှာကိုလည်း ရှက်ရွံ့မိကြသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရန်သည် တိုဟူးချဥ်တွေက အရသာရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်။တစ်ခုစားပြီးရင်း ဒီထက်မက စားချင်လာ၏။သူ ကျိုးရှီကို အသံတိုးတိုးနဲ့ ညည်းညူပြလိုက်သည်။ “ညီသုံးနဲ့ တခြားသူတွေက ဟိုမှာ အများကြီး စားလာကြလိမ့်မယ်။စောစောကသာ သိရင် ငါသူတို့နဲ့လိုက်ခဲ့ပါတယ်"

ကျိုးရှီလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကျွန်မလည်း သိရင် လိုက်ခဲ့တာ​ပေါ့"

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်သည် ထိုစကားကိုကြားပြီး တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ချင်မျန်နဲ့ လဲ့ယ်ထျဲကတော့ သူတို့ ပေးလိုက်သည့်မုန့်​တွေကို ဘယ်သူတွေစားရလဲဆိုတာ ဂရုမစိုက်နေ​ပေ။နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ကြသည်။သူတို့နိုးလာသောအခါတွင် ခဏတာ စစ်တုရင်ကစားကြပြီး နှစ်သစ်ကူးညစာအတွက် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ထမင်းကျက်ပြီးတော့ မီးသွေးမီးဖိုမှာ မီးအရှိန်​​လျော့​နေပြီ။နံရိုး၊ ကြက်သား၊ အသား၊ ဝက်လက် အစရှိသည်တို့ကို ကြိုတင်ပြီး ချက်ထားသည်​ကြောင့် ချင်မျန်သည် ၎င်းတို့ကို ပြန်​နွေးရန် အိုးထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။ထို့နောက် ချက်ခြင်းချက်ရန် လိုအပ်သည့် ဟင်းပွဲများကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

လဲ့ယ်ထျဲက​တော့ စေးကပ်​ကော်များနှင့် ဝါးစုတ်တံငယ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး တံခါး​စောင့်နတ်ပုံ နှင့် နွေဦးကာရံညီကဗျာတွေကို လိုက်ကပ်နေသည်။

အိုးထဲက အစားအစာတွေကို မီးဖို​ပေါ်တင် ချက်ပြုတ်နေတုန်း ချင်မျန် ပြေးထွက်သွားပြီး ခြံတံခါးကနေ စကြည့်ကာ သဘောကျစပြုလာသည်။

ဝင်းတံခါးဝတွင် ချိတ်ထားသည့် တွဲဆိုင်းတွေကို သူတွေ့လိုက်ရသည်–--

အလျားလိုက်တွဲဆိုင်းတွင်မူ "ပျော်ရွှင်စရာနွေဦးပွဲတော်” ဟု ရေးထားပြီး [တံခါး] နားတွင် – “သင်သွားလေရာတိုင်း၌ ငြိမ်းချမ်းရေးလည်းရှိပါ​စေ" ဟု ပါရှိသည်။

"ခင်ဗျား ရွေးထားတာတွေက တော်တော်ကောင်းတယ်။" ချင်မျန်က လဲ့ယ်ထျဲကို ပျော်ရွှင်နေသည့် အပြုံးဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲက သူ့ကို လေးလေးနက်နက်ဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ တခဏလောက် ကြည့်လိုက်သည်။သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ခွဲခြားမရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေ၏။သူ အသာအယာခေါင်းညိတ်ပြပြီး “အင်း...ဟိုဟာတွေလည်း တော်တော်ကောင်းတယ်”

ချင်မျန် သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် နားမလည်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တံခါးပေါက်က​နေ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

ရေတွင်းဘက်ခြမ်းကိုလည်း “အဝေးသို့ စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းငယ်လေး” ဟူ၍ ကပ်ထားသည်။

ဗဟိုခန်းတံခါးတွင်မူ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်- "နွေး​ထွေးချိုမြိန်​သောမိသားစုသည် ကံကောင်းခြင်းအမျိုးမျိုးကိုတိုးပွားစေသည်”;"ငြိမ်းချမ်းရေးဟူသည့် စကားလုံးမှာ ရွှေစတစ်​ထောင်တန်၏”။

ပြီးတော့ အလျားလိုက်တွဲဆိုင်းတွင်မူ "အရာခပ်သိမ်း အဆင်ပြေကြပါစေ” ဟူ၍ရေးထား၏။

မီးဖိုချောင်ရှိ နွေဦးစာတွဲများမှာမူ နေရာ​ဒေသနှင့်သင့်​​လျော်သည် - "ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်နှင့် လက်ဖက်ခြောက်"; "ချဉ်၊ ချို၊ ခါး၊ စပ်၊ ငန်၊ စပ်" ဟူ၍ ဖြစ်ကာ

အလျားလိုက်တွဲဆိုင်းတွင်မူ "ကမ္ဘာ့ပေါ်ရှိအရသာအားလုံး” ဟူ၍ဖြစ်သည်။

အဝေးက​နေကြည့်​တော့ ဗဟိုအခန်းနံရံတွင် အနီရောင်ဖြင့်​ရေးထားသည့် "ကံ​ကောင်းမှု"ဟူ၍ စာလုံးရှိနေသည်ကို ချင်မျန်လည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နွေဦးကာရံညီကဗျာ၏အကြောင်းအရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ခေတ္တရပ်သွားပြီး နှလုံးမှာ ခုန်​ပေါက်လို့သွားသည်။အိပ်ခန်းထဲရှိ နွေဦးကာရံညီကဗျာစာသား​တွေကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ အံ့သြသွားသည်။

စည်းလုံးညီညွတ်သော ပြည်ထောင်စုသည် အနှစ်တစ်ရာ တည်တံ့၏။

ပင်လယ်ရေခန်းခြောက်ပြီး ကျောက်ဆောင်များ ယိုယွင်းသွားသည့်တိုင်အောင် နှလုံးသားတစ်ခုတည်းဖြင့် ထာဝရချည်နှောင်ထားလိုက်ပါ။

မြေကြီးသည် ကျယ်ပြန့်၍ ကောင်းကင်သည် မြင့်မားကာ နှလုံးသားနှစ်ခုက တစ်ထပ်တည်းကျ၏။

စုတ်ချက်များသည် ရေထဲတွင် လူးလာပျံသန်း​နေ

သည့် နဂါးများကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှုနှင့် လိုအင်ဆန္ဒ တောင့်တမှုတို့အပြည့်ရှိနေသည်။

ဤစုတ်ချက်များသည် အခြားစာပေလွှာများနှင့် သိသိသာသာကွဲပြားနေသည်။

ချင်မျန် သူ့စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်မှန်းဆလိုက်ပြီး သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော လဲ့ယ်ထျဲကို စိုက်ကြည့်မိလိုက်သည်။

လဲယ်ထျဲက​တော့ အမူအရာကင်းမဲ့လျက်။သူ့မျက်လုံးတွေက နွေဦးကာရံညီကဗျာစာသား​တွေကို ဆန်းစစ်နေဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ "ရွေးထားတဲ့ ကာရံညီကဗျာတွေက ကောင်းတယ်”

ချင်မျန်: “......”

လဲ့ယ်ထျဲက ခေါင်းလှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ပြီး "ဟင်းတွေ တူးနေပြီ"

ချင်မျန် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ "ဒီကာရံညီကဗျာစာသားတွေကို ခင်ဗျား ရေးခဲ့တာလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။"

—–အတွဲ ၁ ပြီး၏—–

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎[Zawgyi]

066: အခုက​ေနစၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို အတူတူက်င္းပၾကတာ​ေပါ့ (2)

"ဘယ္လိုလဲ?" ခ်င္မ်န္သည္ ရတနာေတြ လက္ေဆာင္ေပးေနသလို အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ကာ ေျပာလိုက္သည္။

"ဒါေတြကို ခင္ဗ်ား အရင္ကလည္း မျမင္ဖူးသလို စားလည္းမစားဖူးဘူးမလား?"

လဲ့ယ္ထ်ဲသည္ ခ်င္မ်န္ကို ခါးက​ေန​ေပြ႕ဖက္လိုက္ၿပီး သူ႕ရင္ခြင္ထဲထည့္ကာ တိုးတိုး​ေလးကပ္​ေျပာလိုက္၏။ “ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာမဟုတ္​ေတာ့ဘူး”

ခ်င္မ်န္က​ေတာ့ သူ႕ရဲ႕အတိတ္​ေတြထဲမွာ တစ္ခ်ိန္လုံး ႏွစ္ျမႇဳပ္ေနသည္ကို သ​ေဘာမက်​ေပ။သူ လက္ကိုေဝွ႔ယမ္းၿပီး “အတိတ္ကို ျပန္မေတြးနဲ႔။လူေတြက ခင္ဗ်ားကို မႀကိဳက္ေလေလ သူတို႔ထက္ အဆေပါင္းတစ္သိန္း၊ တစ္ေထာင္ေလာက္ ပိုေကာင္းေအာင္ ေနႏိုင္ေလေလပဲ" သူ မုန္႔လိမ္ေၾကာ္(မုန္႔ႀကိဳးလိမ္)ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး လဲ့ယ္ထ်ဲ၏ပါးစပ္ထဲသို႔ ထည့္ေပးလိုက္သည္။

လဲယ္ထ်ဲ၏လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းက မုန္႔လိမ္ေၾကာ္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး ေခါင္းကို ခါယမ္းလိုက္၏။ “အဲဒီလူေတြအ​ေၾကာင္း ေခါင္းထဲမထည့္ထားပါဘူး”

သူ သူတို႔အား ဂ႐ုမစိုက္သည္မွာ ၾကာလွၿပီ။သူ႕ထံ၌ သူ႕ဇနီး​ေလးတစ္​ေယာက္သာ႐ွိ​ေနသေ႐ြ႕ သူ႕အတြက္ လုံေလာက္၏။

၁၂လ၏ ၂၉ရက္ေန႔တြင္ အျခား႐ြာသားမ်ားသည္လည္း ျပဳတ္လိုက္၊ ေမႊေၾကာ္လုပ္လိုက္၊ ႏွစ္ျပန္ေၾကာ္လုပ္လိုက္ျဖင့္ အလုပ္မ်ားေနၾကသည္။ခ်င္မ်န္ႏွင့္လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔သည္ ပိုင္တ်န္႔ေလးကို​ေခၚကာ က်န္းတ​ေ႐ႊႏွင့္ ဝူတိတို႔၏အိမ္သို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့ၾကသည္။

ႏွစ္သစ္ကူးေန႔တြင္ ႐ြာ႐ွိအိမ္ေထာင္စုမ်ားသည္ ဧည့္သည္မ်ားအား သူတို႔၏ကိုယ္ပိုင္အစားအစာအျဖစ္ ဖရဲေစ့ေၾကာ္၊ ေျမပဲေၾကာ္၊ ပဲလုံးေၾကာ္တို႔ျဖင့္ ဧည့္ခံေကြၽးေမြးၾကသည္။ပိုက္ဆံသုံးႏိုင္တဲ့သူေတြက​ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲမွာ မုန္႔အစုံေတြဝယ္ၾက၏။ဒါမွမဟုတ္ တျခားအဆာေျပ၊ သစ္သီးေျခာက္ေတြ ဝယ္ကာ ဧည့္ခံ၏။

အလုပ္႐ႈပ္သက္သာေစရန္ ခ်င္မ်န္သည္လည္း ဖရဲေစ့ေၾကာ္၊ ေျမပဲေၾကာ္ႏွင့္ ပဲလုံးေၾကာ္တို႔ကိုသာ ဝယ္ခဲ့သည္။ထို႔ေၾကာင့္ သူႏွင့္လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔ ေအးေအးေဆးေဆးသာ ေနလိုက္ၾကသည္။ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ွိ႐ွိ ေသာ္လည္းေကာင္း မရည္႐ြယ္ဘဲ ေသာ္လည္းေကာင္း ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္ေဟာင္းကို ျဖတ္ပင္မသြားေခ်။

၁၂လ၏ 30 ရက္ေန႔ နံနက္တြင္ လဲ့ယ္႐ွန္းရီ၊လဲ့ယ္႐ွန္းလီ၊လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ ႏွင့္ လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္တို႔သည္ ခ်င္မ်န္၏အိမ္ဝင္းတံခါးဝသို႔ ခ်ည္သားပိတ္အက်ီထပ္ဝတ္ထားၾကၿပီး ေလေအးေတြႏွင့္အတူ ေရာက္လာၾကသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ရက္ခန္႔က ႏွင္းက်သည္မွာ ရပ္တန္႔ခဲ့ၿပီးေသာ္ျငား ယမန္ေန႔ ညသန္းေခါင္ယံတြင္ ထပ္မံ က်ဆင္းလာခဲ့သည္။စုျပဳံေနေသာႏွင္းမ်ားသည္ ေျခက်င္းဝတ္အထိ နစ္ျမဳပ္သြားႏိုင္သည္အထိ ထူထဲ​ေန၏။လဲ့ယ္ေမာင္ႏွမေလးေယာက္တို႔သည္ အိမ္ေဟာင္းမွ ခ်င္မ်န္အိမ္ဆီသို႔ လာရာလမ္းတစ္​ေလွ်ာက္မွာ အကြာအေဝးတို​ေသာ္လည္း မၾကာမီမွာပင္ သူတို႔၏ဦးေခါင္းမ်ားထက္၌ အျဖဴေရာင္ ကတၱီပါဦးထုပ္ကို ေဆာင္းထားပုံရသည့္ ႏွင္းအလႊာတစ္ခု တင္ခံလာခဲ့သည္။

ပိုင္တ်န္႔ေလးသည္ ေျပးလာၿပီး အေဝးကိုျပန္မထြက္သြားမီ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မ်က္လုံးေတြျဖင့္ စစ္ေဆးၾကည့္သည္။

လဲ့ယ္ညီအစ္ကို သုံးေယာက္သည္ သူတို႔၏ ခႏၶာကိုယ္ေပၚ႐ွိ ႏွင္းေတြကို ခါခ်ကာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ကူးကယ္ရာမဲ့ၾကည့္ေနမိၾကသည္။ေျပာရလွ်င္ အိမ္ေမြးတိရစၧာန္က ပိုင္႐ွင္နဲ႔တူ၏။ပိုင္တ်န္႔ေလးကလည္း အိမ္ေဟာင္းကလူေတြကို မႀကိဳက္ေပ။လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္ကိုသာ အနည္းငယ္လက္ခံသည့္သ​ေဘာ ႐ွိသည္။