[Unicode]

048 - အိမ်ဟောင်းကလူတွေ ပြသာနာ​ရှာဖို့ ရောက်လာကြပြီ

“နှစ်၊ လေး၊ ခြောက်.......”

ကျန်းလျို ပေါက်စီတွေသွားဝယ်ရာမှ ပြန်ရောက်သောအခါ ချင်မျန် သူ့ကို ၅ ဝမ် ဆုချပြီး အရင်ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။လက်တစ်ဖက်က ပေါက်စီကိုကိုင်လျက် ကိုက်စားနေရင်း နောက်သူ့လက်တစ်ဖက်က ကြေးဒင်္ဂါးပြားတွေကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရေတွက်​နေ၏။

“၈၆၊ ၈၈၊ ၉၀.....”

အချိန်အတော်ကြာမှ ခေါင်းကိုပြန်​မော့လာပြီး အသက်ရှူသွင်းလိုက်ကာ "ကျွန်တော် ရေတွက်လို့ ပြီးပြီ၊ စုစုပေါင်း ငွေတုံး ၂ တုံးနဲ့ ၃၁၉ ဝမ်။"

လဲ့ယ်ထျဲသည်လည်း နောက်ဆုံးကြေးနီဒင်္ဂါးပြားကို ရေတွက်လို့ ပြီးသွား၏။ "၂ တုံး နဲ့ ၄၅၃"

ချင်မျန်၏မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး "ဟားဟား! အရမ်းများတာပဲ။လစဉ် ဌားရမ်းခကိုပြန်ရယူဖို့ တစ်ရက်ပဲ ​​အချိန်ယူရတယ်။"

သူ့လက်မှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် တင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ သူ့ (QM) လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “မနက်ဖြန် နောက်ထပ် စားပွဲထိုးတစ်​ယောက်ထပ်ငှားလိုက်။မင်း ပိုက်ဆံပဲ ထိုင်သိမ်း​နေ"

ချင်မျန် သဘောမတူခင် စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး "ရတယ်...ဒါက ဝမ် 500 လေးပါပဲ"

ပိုက်ဆံအားလုံးကို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲထည့် တံခါးကိုသော့ခတ်ပြီး လှည်းလေးဖြင့် ညနေစောင်းလေး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ညလေညင်းက နေ့ဘက်ထက် ပိုအေး၏။အထူးသဖြင့် တောင်တွေကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါတိုင်း လေက ပိုပြင်းလာကာ အအေးဓာတ်က လည်ပင်းတည့်တည့်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားလာသည်။

ချင်မျန် လဲ့ယ်ထျဲ၏နံဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ထိုလူ၏ခန္ဓာကိုယ်နား ပိုတိုးကပ်လို့ထားသည်။သူကိုယ်တိုင်လည်း လှည်းခန်းထဲကို ဘာကြောင့် မဝင်ရလဲဆိုတာကို နားမလည်ဘူး။

လဲ့ယ်ထျဲ သူ့ရဲ့ဘယ်လက်ဖြင့်ကြိမ်တံကို မြှောက်လိုက်ရင်း ကျန်ညာဘက်လက်က သူ့​ဘေးနားလူကို လှမ်း​ပွေ့ထားလိုက်သည်။

"မနက်​ဖြန်​ အဝတ်​ထပ်​ဝတ်​​ခဲ့"

“မနက်ဖြန် အထည်ဆိုင်ကိုသွားပြီး ပဝါနှစ်ထည်လုပ်ဖို့အတွက် အထည်ကောင်းကောင်းသွားဝယ်ရမယ်” ချင်မျန် သူ့ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ဗိုက်မပြည့်သေးဘူး။အိမ်ကျရင် ဟော့​ပေါ့ ထပ်ချက်ရမယ်"

လဲ့ယ်ထျဲ ပြောလိုက်သည်။ “ဝါးတုတ် ၄၀၀မှာ တစ်ချောင်းမှ မပျောက်ဘူး”

ချင်မျန်က သူ့ပြောသည့်အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့။တခြားရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဝါးတုတ်တွေလိုသေးတယ်။”

တစ်လခွဲကြာသည်အထိ အရသာရှိတဲ့ဟင်းလျာ စား​သောက်ဆိုင်၏လုပ်ငန်းသည် ဆုတ်ယုတ်သွားခြင်းမရှိ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ တိုးတက်လာပေသည်။ချင်မျန်ကား ဆိုင်တွင် အသားကင်(BBQ)အပိုင်းကို ထည့်သွင်းခဲ့၏။ဆိုင်က သေးလွန်းတာကြောင့် အိမ်နီးနားချင်း ကုန်စုံဆိုင်ပိုင်ရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းပြီး သူ့ဆိုင်​ရှေ့က နေရာလွတ်ကို တစ်လလျှင် 100 ဝမ်ဖြင့် အခကြေးငွေပေးကာ ဌားရမ်းလိုက်သည်။ချင်မျန်က လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေပြီး မာလာထျန်းတစ်ခွက် ဒါမှမဟုတ် အသားကင်အနည်းငယ်ကို ပိုင်ရှင်ထံ ရံဖန်ရံခါစားဖို့ ပေးခဲ့သေး၏။ထို့ကြောင့် ပိုင်ရှင်၏နှလုံးသားထဲတွင် မပျော်ရွှင်မှု၏နောက်ဆုံးခြေရာလက်ကျန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အရသာရှိတဲ့ဟင်းလျာ စား​သောက်ဆိုင်၏ နာမည်မှာ တဖြည်းဖြည်း လူသိများလာသည်။ခရိုင်အတွင်းရှိလူအချို့ပင် စပ်စပ်ထုံထုံ အရသာကို မြည်းစမ်းရန် ရေ​ပြေးမြို့​တော်သို့ပင် တကူးတက လာရောက်ကြသည်။ဟော့ပေါ့နဲ့ မာလာထျန်းဟင်းလျာတွေကို ချက်ဖို့ကြိုးစားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ရှိခဲ့​သေး၏။ကံမကောင်းစွာပဲ သူတို့ဘယ်လောက်ပဲကြိုးစားပါစေ အရသာရှိတဲ့ဟင်းလျာ စား​သောက်ဆိုင်၏ဟင်းချိုအရသာလောက် မကောင်းပေ။အခြား စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်က ချင်မျန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နည်းကို ဝယ်ချင်ပေမယ့် ချင်မျန်က မဆိုင်းမတွ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ချင်မျန်တို့ရဲ့ မိသားစုပိုင်နွားလှည်းလေးသည်လည်း မြို့ထဲသို့ နေ့တိုင်း ပြေးဆွဲ​နေရပြီး နောက်ဆုံးတွင် တောင်စိမ်းရွာရှိ အလုပ်မရှိအကိုင်မရှိဖြစ်​နေသည့် တဲအိမ်တစ်ခု၏အာရုံကို စွဲဆောင်​စေခဲ့သည်။တစ်ရက်မပြည့်ခင်မှာပဲ ချင်မျန်နဲ့ လဲ့ယ်ထျဲတို့ မြို့လေးမှာ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ထားတဲ့ သတင်းက လေပြင်းတိုက်သလို ရွာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။

"ဘာ?" တုရှီ ထိုသတင်းကိုကြားတော့ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးပင် မတော်တဆ ကျကွဲသွားခဲ့သည်။

"လောင်အာ့...လောင်တာ့က မြို့ထဲမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် တကယ်ဖွင့်ထားတာလား?" လဲ့ယ်ရှန်းရီကား လုံးဝမယုံနိုင်ဖွယ် ဖြစ်သွားရသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်ကာ

“တကယ်!ကျိုးမာဇီက ငါ့ကို ပြောပြတယ်။အစတုန်းကတော့ မယုံဘူး။ငါကိုယ်တိုင် မြို့ကို တိတ်တဆိတ် သွားကြည့်ပြီး အတည်ပြုလာခဲ့တယ်။ဒါတင်မကသေးဘူး စီးပွားရေးလည်း အရမ်းကောင်းနေတယ်ကွ!”

လဲ့ယ်ရှန်းလီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “လောင်တာ့က

ဆိုင်ဖွင့်ထားရင်တောင် ဘာဖြစ်လို့လဲ။ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ။”

“အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ဘူး။” လဲ့ယ်ရှန်းရန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “သူက အဲဒီဆိုင်မှာ စားပွဲထိုးနှစ်ယောက်လည်း ငှားထားတာတွေ့တယ်။သူက ငါတို့ထက် တခြားသူတွေကို ငှားလိုက်တာ​လေ။ဒါက ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ဒါ....” လဲ့ယ်ရှန်းရီ အနည်းငယ်တော့ စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။မကြာသေးမီက သူတို့သည် အိမ်အသုံးစရိတ်များကို ထောက်ပံ့ရန် ဝင်ငွေရှာနိုင်ဖို့ရာ မျှော်လင့်ထားကြသော်လည်း အလုပ်မယ်မယ်ရရ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

လဲ့ယ်ရှန်းလီက ပေါ့​ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်ပြီး “ဒါက သူတို့ဆိုင်ပဲ။ လူတွေကို ငှားဖို့ကလည်း သူတို့ရဲ့ကိစ္စပဲ​လေ။ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ငှားမှ ဖြစ်ရမှာလဲ?"

လဲ့ယ်တာချန်၏မျက်နှာသည် နီလာရာမှ ဖြူလာသည်။ယခုအချိန်တွင် သားအကြီးဆုံးနှင့် စကားများရန်ဖြစ်မိသည့်အတွက် အလွန်နောင်တရမိသည်။အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သားအကြီးဆုံးကို သူ့ဆိုင်မှာ ကူညီဖို့ ဒီကညီအစ်ကိုတွေအားလုံးကို ငှားဖို့ ပြောနိုင်သေး၏။

"အ​မေ....တစ်ခုခုဝင်ပြောပါဦး" ထိုဆိုင်ကို အခွင့်ကောင်းမယူရ​ကောင်းလားဟူသည့် စိတ်ကူးဖြင့် ကျိုးရှီ၏နှလုံးသားသည်လည်း မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပူလောင်လာသည်။

ချင်းရှီကလည်း တုရှီကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

တုရှီက မှန်မှန်ကန်ကန်နဲ့ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည် – “ငါ ဘာထပ်ပြောရမှာလဲ?မင်းတို့​ပြောတာ ဟုတ်နေတာပဲ​လေ မင်းအစ်ကိုဆိုင်က ငါတို့ဘေးကလူတွေနဲ့ပဲ လည်ပတ်လုပ်ကိုင်ရမှာ။”

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “အမေ...မေ့သွားပြီလား။အစ်ကိုကြီးက မိသားစုနဲ့ခွဲနေလိုက်ပြီးနေပြီလေ။သူကို သမီးတို့နဲ့ တစ်မိသားစုတည်းလို့ သတ်မှတ်လို့ မရဘူး။”

"ကောင်မစုတ်​လေး !" တုရှီ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "နင်က အပြင်လူတွေကို အမြဲမျက်နှာသာပေးနေတာပဲ!"

"........."

ချင်းရှီ လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်ကို လျှို့ဝှက်စွာ တစ်ချက်ဖြတ်ခနဲကြည့်လိုက်ပြီး တုရှီ၏လက်မောင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ "အမေ အခု ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ?"

လဲ့ယ်ရှန်းလီ နှင့် လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်တို့၏မျက်နှာတွေမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မည်း​မှောင်လို့သွားသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရန်သည်လည်း တုရှီ၏နံဘေးသို့သွားကာ လက်​မောင်းကို ဆွဲညစ်လိုက်၏။

တုရှီက ချက်ချင်း ထုတ်မ​ပြော​သေးသော်လည်း လဲ့ယ်တာချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။"ဘာလုပ်ကြမလဲ အဘိုးကြီး?"

လဲ့ယ်တာချန်က စားပွဲကို လက်ဖြင့်ပုတ်ပြီး “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ညီတွေကို လျစ်လျူရှုတာက မှားတယ်"

"အဖေ....ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ?ကျွန်​တော်တို့အားလုံး အ​ဖေ့စကားနားထောင်မယ်။" လဲ့ယ်ရှန်းရန် ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

လဲ့ယ်တာချန် စောင်းကြည့်လိုက်၏။ “ညနေပြန်ရောက်ရင် သူတို့ဆီသွားပြီး မင်းတို့တွေကို ဆိုင်မှာသွားကူပေးရဖို့ စီစဉ်ခိုင်းရမယ်။သဘောမတူရင် သဘောတူဖို့ တွန်းအားပေး။"

လဲ့ယ်ရှန်းရီက အံ့သြသွားပြီး "အဲဒါ မကောင်းဘူး"

တုရှီ၏ပါးစပ်ထောင့်မှာ ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူမ၏အသံသည် စစ်မှန်သော ချစ်လှစွာသော မိခင်တစ်ယောက်လို နူးညံ့သိမ်မွေ့နေလျက် " မျိုးဆက်ဟောင်းအ​နေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ စိတ်တူကိုယ်တူရှိရင် ထက်ရှတဲ့သတ္တုကိုတောင် ဖြတ်တောက်နိုင်မယ်။ညီအကိုငါးယောက် အတူတူလက်တွဲလုပ်မှသာလျှင် တောက်ပတဲ့အနာဂတ်ကို ရရှိနိုင်မှာပဲ​လေ။”

“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..အဖေ” လဲ့ယ်ရှန်းလီက ရုတ်​တရက်​ထရပ်​လိုက်​ပြီး "ကျွန်​​တော်​တို့နဲ့လောင်တာ့ကြားက ဆက်ဆံရေးက အရမ်းဆိုး​နေတယ်​။အဲ့လိုသာ တကယ်လုပ်ရင် မိသားစုနှစ်စုက ရန်ငြိုးဖွဲ့ကုန်လိမ့်မယ်။"

"မင်းပြောသလို ဆိုးရွားတဲ့ဆက်ဆံရေးက ဘာကြောင့်​ရောက်လာမှာလဲ?" လဲ့ယ်ရှန်းရန်က သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းလိုက်ပြီး "ညီ​လေး....မင်းက အရမ်းကြောက်တတ်တယ်။ဒီကိစ္စက မင်းအတွက် အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

လဲ့ယ်ရှန်းလီနှင့် လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်တို့သည် နှလုံးသားထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မိသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကြောင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

လဲ့ယ်ထျဲသာဆိုရင် အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်။ဒါပေမယ့် ချင်မျန်နဲ့သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အပြန်အလှန်ပြောဆိုဆက်ဆံမှုတွေကြောင့် ချင်မျန်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဆယ်ကျော်သက်မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ သူ့ကို လျှော့တွက်လို့မရဘူး။

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က စိုးရွံ့စွာပြောခဲ့သည်- "အဖေ အမေ၊ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ပဉ္စမမြောက်အစ်ကိုပြောခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား?"

တုရှီသည် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် သူမကို နောက်ဆုံးအကြိမ်ပြောခဲ့သည့်စကားကို ပြန်သတိရပြီး သူမချက်ချင်း တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။အသေးအမွှားပြဿနာက ပြင်းထန်လာပါက အငယ်ဆုံးလေးအတွက် တကယ်ကို အဆင်မပြေဖြစ်စေလိမ့်မယ်။

အခြေအနေတွေ ဆိုးဆိုးရွားရွားပြန်ဖြစ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ လဲ့ယ်ရှန်းရန်က လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်ရဲ့ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"အမေ......ညီလေးငါးက အတွေးလွန်နေတာထင်တယ်။သူ့အတွက် ငွေပိုရှာနိုင်တာ ကောင်းတဲ့အရာပဲ​လေ။အဲ့လိုမထင်မိဘူးလား?"

"လောင်အာ့!" လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်သည် သူမ၏ခြေထောက်ကို မြေပြင်သို့ ဆောင့်နင်းချလိုက်သည်။

တုရှီ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်– “မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုပြောတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။သူတို့ဆိုင်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာက သင့်တော်တယ်လို့ ထင်တယ်။ကျန်တာ မပြောလိုပါဘူး။ငါတို့ရဲ့ မိသားစုကြီးထဲမှာ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ငါတို့ယူရမယ်။အဘိုးကြီး ရှင်ရော ဘယ်လိုထင်လဲ?"

လဲ့ယ်တာချန်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူပြီး “မှန်တယ်၊ ဒါကလောင်တာ့ရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက်ပဲ။မင်းက ဟိုမှာ သူတို့ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်။သူတို့ ပြန်လာတာနဲ့ ချက်ခြင်းပြန်အကြောင်းကြားပေး”

လဲ့ယ်ရှန်းလီပြောဖို့ကိုပင် မစောင့်ဘဲ လဲ့ယ်ရှန်းရန်က ဖြတ်​ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ...ကျွန်တော် သွားလိုက်မယ်။ဘာပဲဖြစ်​ဖြစ်​ ကျွန်​​တော်​ အား​နေတာပဲ။"

“ရတယ်။"

တုရှီက ညစာကို တစ်နာရီနီးပါး ကြိုပြီး ပြင်လိုက်သည်။လဲ့ယ်ရှန်းရန် ထမင်းအမြန်စားပြီး ရွာသို့သွားခဲ့သည်။အဝေးက ရင်းနှီးနေတဲ့ နွားလှည်းကို မြင်တော့ အိမ်ပြန်ပြေး၏။

အလုပ်များတဲ့နေ့ပြီးသည်နောက် ချင်မျန်နဲ့ လဲ့ယ်ထျဲတို့မှာ အရမ်းပင်ပန်းလာခဲ့သည်။အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ခြံတံခါးကို သော့ခတ်ပြီး ရေချိုးပြီး အနားယူဖို့ ပြင်ဆင်ကြ၏။

ရေကောင်းစွာမပွတ်မီ ခြံတံခါး ခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ?" ချင်မျန်က မေးရင်း ထွက်လာ၏။

“မရီး ငါတို့ မင်းကိုတွေ့ဖို့လာတာပါ။” လဲ့ယ်ရှန်းရန်က ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

ချင်မျန်၏ကောင်းနေသည့် စိတ်အ​ခြေအ​နေလေးမှာ တစ်ဝက်ပျက်စီးသွားရ၏။လဲ့ယ်ထျဲကို မော့ကြည့်ကာ အိမ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ ခြံအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်– “အားလုံးပြန်သွားကြ။ငါတို့ကို တွေ့စရာ မလိုဘူး"

ခြံအပြင်ဘက်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။လဲ့ယ်တာချန်က ပြတ်ပြတ်သားသားဖြင့် မတိုးမ​လျော့သာ ပြောလိုက်သည်။“လောင်တာ့....မင်းအမေနဲ့ ငါလည်း လာတယ်။တံခါးကို မြန်မြန်ဖွင့်”

လဲ့ယ်ထျဲက လျစ်လျူရှုထားကာ “ပွဲတော်နဲ့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတွေကလွဲလို့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုနှစ်စုက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လည်ပတ်မှု နည်းပါးတာက ပိုကောင်းမယ်။”

"မင်း ဘာပြောနေတာလဲ?တံခါးကို အရင်ဖွင့်..ငါတို့ စကားပြောကြမယ်။" လဲ့ယ်တာချန်၏စိတ်ရှည်မှုသည်ကား အကန့်အသတ်ရှိသည်။

“အ​ဖေ ဘာပြောချင်လဲ ကျွန်တော်သိတယ်။ဆိုင်မှာ ဝန်ထမ်းတွေအလုံအလောက်ရှိတယ်။ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့က သဘောတူညီချက်ကို ရေးထိုးထားတာမို့ သူတို့ကို ထုတ်ပစ်ဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။လောင်အာ့နဲ့ တခြားသူတွေကို ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ခိုင်းလို့ မရဘူး။” လဲ့ယ်ထျဲက ရှင်းပြသည်။

"မင်း!" လဲ့ယ်တာချန်၏အသည်းမှာ ဒေါသကြောင့် နာကျင်လာသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရန်ကလည်း ဒေါသတကြီးနဲ့ “လောင်တာ့...မင်းစကားတွေက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ မထင်ဘူးလား?”

ချင်မျန်ကား သူ့ခံနိုင်ရည်မှာ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်နေပြီဖြစ်တာ​ကြောင့် ခြံထဲကို ပြေးဆင်းသွား၏။ "လောင်အာ့ မင်းက လူတွေကို အရမ်းအနိုင်ကျင့်တာပဲ။အစပိုင်းကတည်းက နှစ်ဖက်မိသားစုအရေးမှာ ဝင်မစွက်သင့်ဘူးလို့ ပြောထားခဲ့တယ်မလား။ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့အားလုံး လီကျန်းရဲ့အိမ်ကိုသွားပြီး သဘောတူညီချက်ကို ကောင်းကောင်းပြန်ကြည့်ချင်ကြလား?ဒီစာထဲမှာ ဘာ​တွေ ရေးထားသလားဆိုတာ သိဖို့လေ"

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ!" တုရှီက စူးခနဲ အော်လိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က ညီငယ်တချို့ကို ဂရုမစိုက်တဲ့အတွက် မနက်ဖန် ပြဿနာဖြစ်အောင် လူတွေကို ဆိုင်ကိုခေါ်လာခဲ့ရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်ကြနဲ့"

ဘေးအိမ်ခြံဝင်းတွင် ခိုးနားထောင်နေသော ကျိုးအား​ဟောင် နှင့် သူ့ဇနီးတို့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်မိကြပြီး လဲ့ယ်ထျဲနှင့် ချင်မျန်တို့ကို စာနာမိကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြသည်။

ချင်မျန်က အေးစက်စွာပြောလိုက်၏။ "အိုး? ကြိုးစားနေမှာကို ကြိုဆိုပါတယ်ဗျာ။"

လဲ့ယ်တာချန်က ဒေါသတကြီးနဲ့ "သွားရအောင်!"

ဒေါသထွက်ပြီး နာကြည်းမှု​တွေအပြည့်ဖြင့် လဲ့ယ်ရှန်းရန်က “လဲ့ယ်ထျဲ,ချင်းမျန်; မင်းတို့အားလုံး မှတ်ထားလိုက်ကြ!”

ခြံအပြင်ဘက်တွင် ခပ်ဝေးဝေး ခြေသံကိုကြားလိုက်ရမှသာ ချင်မျန် ဝမ်းသာအားရ အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လဲ့ယ်ထျဲလည်း သူနှင့်အတူ လျှောက်ဝင်သွားသည်။ “သူတို့ တကယ်လုပ်ကြလိမ့်မယ်။မကြောက်နဲ့ ကိုယ် တန်ပြန်လုပ်ဖို့ရှိတယ်။"

"ကျွန်တော်က ကြောက်ရမှာလား?" သူ ရယ်မောရင်း မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောပစ်ပြီး အိမ်ထဲကို လျှောက်သွားကာ တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ စလှုပ်ရှားမှာကို ကျွန်တော် စောင့်နေတာ။တကယ်တော့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဒုက္ခပေးရ​တော့မှာကို စောင့်မျှော်နေတာပဲ။ဟဲ...ဟဲ..ဟဲ..."

လဲယ်ထျဲ၏နောက်ကျောသည် သိသိသာသာ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ဒီသူ့ဇနီး​လေးက တကယ်ပဲ......

"ခင်ဗျား ရေချိုးဖို့ မဝင်လာတော့ဘူးလား?"ချင်မျန် သူ့ကို မီးဖိုချောင်ကနေ ခေါ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် စားသောက်ဆိုင်ကို ပုံမှန်အတိုင်းဖွင့်ကြသည်။

မြင်းနာရီတစ်ဝက်​လောက်သည် အလုပ်အများဆုံးအချိန်ပင်။လူတော်တော်များများက လမ်းဘေးမှာ ပန်းကန်တွေကိုင်ပြီး ထိုင်စားနေကြ၏။ဒါက တခြားစားသောက်ဆိုင်တွေမှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ။

တုရှီ၊ ကျိုးရှီနဲ့ ချင်းရှီတို့ ဒေါသတကြီး ရောက်လာသည်။

တုရှီသည် သူမ၏ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ “အို ဘုရားသခင်ရယ်.... မျက်လုံးတော်ကို ဖွင့်ကြည့်​တော်မူပါဦး။ကျွန်မရဲ့ သားအကြီးဆုံးက သားသမီးဝတ္တရားမ​ကျေပွန်တဲ့သူပါရှင်...”

ဆိုင်ရှိဖောက်သည်များအားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

ချင်မျန်နှင့် လဲ့ယ်ထျဲတို့ကို ခေါင်းချင်းချိတ် နားရွက်ကိုဆန့်တန်းလျက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?ဒီအဘွားကြီးက ဘယ်သူဌေးရဲ့အမေလဲ?"

စားပွဲထိုးနှစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ကျန်းလျိုနှင့် ဝမ်ရှောက်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အဲဒါက မိထွေး” ချင်မျန် ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး အေးအေးဆေးဆေး စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်း စားဖို့ နားရွက်မလိုဘူး။မင်းတို့လည်း နားထောင်လို့ ရတယ်"

သူ့စကားကြားတော့ တုရှီ အံ့ဩသွားသည်။သူ့အမူအရာက ပုံမှန်အတိုင်း ယုံကြည်မှုရှိပုံရသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမသည် စိတ်မသက်မသာ ခံစားခဲ့ရပြီး [သူမ၏ အစီအစဉ်တိုင်း] ဆက်မသွားနိုင်တော့ပေ။

"အမေ...ကျွန်မတို့အားလုံး အ​မေ့ကို အားကိုးထားတယ်။" ကျိုးရှီ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောသည်။

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

048 - အိမ္ေဟာင္းကလူေတြ ျပသာနာ​႐ွာဖို႔ ေရာက္လာၾကၿပီ

“ႏွစ္၊ ေလး၊ ေျခာက္.......”

က်န္းလ်ိဳ ေပါက္စီေတြသြားဝယ္ရာမွ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ခ်င္မ်န္ သူ႕ကို ၅ ဝမ္ ဆုခ်ၿပီး အရင္ျပန္လႊတ္လိုက္သည္။လက္တစ္ဖက္က ေပါက္စီကိုကိုင္လ်က္ ကိုက္စားေနရင္း ေနာက္သူ႕လက္တစ္ဖက္က ေၾကးဒဂၤါးျပားေတြကို ကြၽမ္းက်င္စြာ ေရတြက္​ေန၏။

“၈၆၊ ၈၈၊ ၉၀.....”

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ ေခါင္းကိုျပန္​ေမာ့လာၿပီး အသက္႐ွဴသြင္းလိုက္ကာ "ကြၽန္ေတာ္ ေရတြက္လို႔ ၿပီးၿပီ၊ စုစုေပါင္း ေငြတုံး ၂ တုံးနဲ႔ ၃၁၉ ဝမ္။"

လဲ့ယ္ထ်ဲသည္လည္း ေနာက္ဆုံးေၾကးနီဒဂၤါးျပားကို ေရတြက္လို႔ ၿပီးသြား၏။ "၂ တုံး နဲ႔ ၄၅၃"

ခ်င္မ်န္၏မ်က္လုံးမ်ားက ေတာက္ပလာၿပီး "ဟားဟား! အရမ္းမ်ားတာပဲ။လစဥ္ ဌားရမ္းခကိုျပန္ရယူဖို႔ တစ္ရက္ပဲ ​​အခ်ိန္ယူရတယ္။"

သူ႕လက္မွာ တစ္ဖက္လူရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ေပၚ တင္ထားဆဲျဖစ္သည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ သူ႕ (QM) လက္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး “မနက္ျဖန္ ေနာက္ထပ္ စားပြဲထိုးတစ္​ေယာက္ထပ္ငွားလိုက္။မင္း ပိုက္ဆံပဲ ထိုင္သိမ္း​ေန"

ခ်င္မ်န္ သေဘာမတူခင္ စကၠန္႔အနည္းငယ္ေလာက္ တုံ႔ဆိုင္းေနခဲ့ၿပီး "ရတယ္...ဒါက ဝမ္ 500 ေလးပါပဲ"

ပိုက္ဆံအားလုံးကို ပိုက္ဆံအိတ္ထဲထည့္ တံခါးကိုေသာ့ခတ္ၿပီး လွည္းေလးျဖင့္ ညေနေစာင္းေလး အိမ္သို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ညေလညင္းက ေန႔ဘက္ထက္ ပိုေအး၏။အထူးသျဖင့္ ေတာင္ေတြကို ျဖတ္သြားတဲ့အခါတိုင္း ေလက ပိုျပင္းလာကာ အေအးဓာတ္က လည္ပင္းတည့္တည့္ဆီသို႔ တိုးဝင္သြားလာသည္။

ခ်င္မ်န္ လဲ့ယ္ထ်ဲ၏နံေဘးတြင္ ထိုင္ေနၿပီး ထိုလူ၏ခႏၶာကိုယ္နား ပိုတိုးကပ္လို႔ထားသည္။သူကိုယ္တိုင္လည္း လွည္းခန္းထဲကို ဘာေၾကာင့္ မဝင္ရလဲဆိုတာကို နားမလည္ဘူး။

လဲ့ယ္ထ်ဲ သူ႕ရဲ႕ဘယ္လက္ျဖင့္ႀကိမ္တံကို ေျမႇာက္လိုက္ရင္း က်န္ညာဘက္လက္က သူ႕​ေဘးနားလူကို လွမ္း​ေပြ႕ထားလိုက္သည္။

"မနက္​ျဖန္​ အဝတ္​ထပ္​ဝတ္​​ခဲ့"

“မနက္ျဖန္ အထည္ဆိုင္ကိုသြားၿပီး ပဝါႏွစ္ထည္လုပ္ဖို႔အတြက္ အထည္ေကာင္းေကာင္းသြားဝယ္ရမယ္” ခ်င္မ်န္ သူ႕ဗိုက္ကို ပြတ္လိုက္ၿပီး "ကြၽန္ေတာ္ ဗိုက္မျပည့္ေသးဘူး။အိမ္က်ရင္ ေဟာ့​ေပါ့ ထပ္ခ်က္ရမယ္"

လဲ့ယ္ထ်ဲ ေျပာလိုက္သည္။ “ဝါးတုတ္ ၄၀၀မွာ တစ္ေခ်ာင္းမွ မေပ်ာက္ဘူး”

ခ်င္မ်န္က သူ႕ေျပာသည့္အဓိပၸါယ္ကို နားလည္ၿပီး “စိတ္မပူပါနဲ႔။တျခားရည္႐ြယ္ခ်က္အတြက္ ဝါးတုတ္ေတြလိုေသးတယ္။”

တစ္လခြဲၾကာသည္အထိ အရသာ႐ွိတဲ့ဟင္းလ်ာ စား​ေသာက္ဆိုင္၏လုပ္ငန္းသည္ ဆုတ္ယုတ္သြားျခင္းမ႐ွိ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ပို၍ တိုးတက္လာေပသည္။ခ်င္မ်န္ကား ဆိုင္တြင္ အသားကင္(BBQ)အပိုင္းကို ထည့္သြင္းခဲ့၏။ဆိုင္က ေသးလြန္းတာေၾကာင့္ အိမ္နီးနားခ်င္း ကုန္စုံဆိုင္ပိုင္႐ွင္နဲ႔ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းၿပီး သူ႕ဆိုင္​ေ႐ွ႕က ေနရာလြတ္ကို တစ္လလွ်င္ 100 ဝမ္ျဖင့္ အခေၾကးေငြေပးကာ ဌားရမ္းလိုက္သည္။ခ်င္မ်န္က လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေရးမွာ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပၿပီး မာလာထ်န္းတစ္ခြက္ ဒါမွမဟုတ္ အသားကင္အနည္းငယ္ကို ပိုင္႐ွင္ထံ ရံဖန္ရံခါစားဖို႔ ေပးခဲ့ေသး၏။ထို႔ေၾကာင့္ ပိုင္႐ွင္၏ႏွလုံးသားထဲတြင္ မေပ်ာ္႐ႊင္မႈ၏ေနာက္ဆုံးေျခရာလက္က်န္မွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။

အရသာ႐ွိတဲ့ဟင္းလ်ာ စား​ေသာက္ဆိုင္၏ နာမည္မွာ တျဖည္းျဖည္း လူသိမ်ားလာသည္။ခ႐ိုင္အတြင္း႐ွိလူအခ်ိဳ႕ပင္ စပ္စပ္ထုံထုံ အရသာကို ျမည္းစမ္းရန္ ေရ​ေျပးၿမိဳ႕​ေတာ္သို႔ပင္ တကူးတက လာေရာက္ၾကသည္။ေဟာ့ေပါ့နဲ႔ မာလာထ်န္းဟင္းလ်ာေတြကို ခ်က္ဖို႔ႀကိဳးစားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္႐ွိခဲ့​ေသး၏။ကံမေကာင္းစြာပဲ သူတို႔ဘယ္ေလာက္ပဲႀကိဳးစားပါေစ အရသာ႐ွိတဲ့ဟင္းလ်ာ စား​ေသာက္ဆိုင္၏ဟင္းခ်ိဳအရသာေလာက္ မေကာင္းေပ။အျခား စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္က ခ်င္မ်န္ရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္နည္းကို ဝယ္ခ်င္ေပမယ့္ ခ်င္မ်န္က မဆိုင္းမတြ ျငင္းဆိုလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္တို႔ရဲ႕ မိသားစုပိုင္ႏြားလွည္းေလးသည္လည္း ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ေန႔တိုင္း ေျပးဆြဲ​ေနရၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ ေတာင္စိမ္း႐ြာ႐ွိ အလုပ္မ႐ွိအကိုင္မ႐ွိျဖစ္​ေနသည့္ တဲအိမ္တစ္ခု၏အာ႐ုံကို စြဲေဆာင္​ေစခဲ့သည္။တစ္ရက္မျပည့္ခင္မွာပဲ ခ်င္မ်န္နဲ႔ လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔ ၿမိဳ႕ေလးမွာ စားေသာက္ဆိုင္ဖြင့္ထားတဲ့ သတင္းက ေလျပင္းတိုက္သလို ႐ြာအႏွံ႔ လြင့္ပ်ံသြားခဲ့သည္။

"ဘာ?" တု႐ွီ ထိုသတင္းကိုၾကားေတာ့ ပန္းကန္လုံးတစ္လုံးပင္ မေတာ္တဆ က်ကြဲသြားခဲ့သည္။

"ေလာင္အာ့...ေလာင္တာ့က ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ တကယ္ဖြင့္ထားတာလား?" လဲ့ယ္႐ွန္းရီကား လုံးဝမယုံႏိုင္ဖြယ္ ျဖစ္သြားရသည္။

လဲ့ယ္႐ွန္းရန္က စိတ္လႈပ္႐ွားစြာျဖင့္ ၾကည့္ကာ

“တကယ္!က်ိဳးမာဇီက ငါ့ကို ေျပာျပတယ္။အစတုန္းကေတာ့ မယုံဘူး။ငါကိုယ္တိုင္ ၿမိဳ႕ကို တိတ္တဆိတ္ သြားၾကည့္ၿပီး အတည္ျပဳလာခဲ့တယ္။ဒါတင္မကေသးဘူး စီးပြားေရးလည္း အရမ္းေကာင္းေနတယ္ကြ!”

လဲ့ယ္႐ွန္းလီက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး “ေလာင္တာ့က

ဆိုင္ဖြင့္ထားရင္ေတာင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူးေလ။”

“အဲဒါေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။” လဲ့ယ္႐ွန္းရန္ သူ႕ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း “သူက အဲဒီဆိုင္မွာ စားပြဲထိုးႏွစ္ေယာက္လည္း ငွားထားတာေတြ႕တယ္။သူက ငါတို႔ထက္ တျခားသူေတြကို ငွားလိုက္တာ​ေလ။ဒါက ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္စရာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။”

“ဒါ....” လဲ့ယ္႐ွန္းရီ အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္မသက္မသာ ခံစားလိုက္ရသည္။မၾကာေသးမီက သူတို႔သည္ အိမ္အသုံးစရိတ္မ်ားကို ေထာက္ပံ့ရန္ ဝင္ေငြ႐ွာႏိုင္ဖို႔ရာ ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကေသာ္လည္း အလုပ္မယ္မယ္ရရ မေတြ႕ခဲ့ရေပ။

လဲ့ယ္႐ွန္းလီက ေပါ့​ေပါ့ပါးပါးေျပာလိုက္ၿပီး “ဒါက သူတို႔ဆိုင္ပဲ။ လူေတြကို ငွားဖို႔ကလည္း သူတို႔ရဲ႕ကိစၥပဲ​ေလ။ ဘာလို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ငွားမွ ျဖစ္ရမွာလဲ?"

လဲ့ယ္တာခ်န္၏မ်က္ႏွာသည္ နီလာရာမွ ျဖဴလာသည္။ယခုအခ်ိန္တြင္ သားအႀကီးဆုံးႏွင့္ စကားမ်ားရန္ျဖစ္မိသည့္အတြက္ အလြန္ေနာင္တရမိသည္။အဲဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ သားအႀကီးဆုံးကို သူ႕ဆိုင္မွာ ကူညီဖို႔ ဒီကညီအစ္ကိုေတြအားလုံးကို ငွားဖို႔ ေျပာႏိုင္ေသး၏။

"အ​ေမ....တစ္ခုခုဝင္ေျပာပါဦး" ထိုဆိုင္ကို အခြင့္ေကာင္းမယူရ​ေကာင္းလားဟူသည့္ စိတ္ကူးျဖင့္ က်ိဳး႐ွီ၏ႏွလုံးသားသည္လည္း မေက်မနပ္ျဖစ္ကာ ပူေလာင္လာသည္။

ခ်င္း႐ွီကလည္း တု႐ွီကို စိတ္အားထက္သန္စြာ ၾကည့္လိုက္၏။

တု႐ွီက မွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ မိမိကိုယ္ကို ယုံၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ ေျပာလိုက္သည္ – “ငါ ဘာထပ္ေျပာရမွာလဲ?မင္းတို႔​ေျပာတာ ဟုတ္ေနတာပဲ​ေလ မင္းအစ္ကိုဆိုင္က ငါတို႔ေဘးကလူေတြနဲ႔ပဲ လည္ပတ္လုပ္ကိုင္ရမွာ။”

လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္က မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး “အေမ...ေမ့သြားၿပီလား။အစ္ကိုႀကီးက မိသားစုနဲ႔ခြဲေနလိုက္ၿပီးေနၿပီေလ။သူကို သမီးတို႔နဲ႔ တစ္မိသားစုတည္းလို႔ သတ္မွတ္လို႔ မရဘူး။”

"ေကာင္မစုတ္​ေလး !" တု႐ွီ ေဒါသအရမ္းထြက္ၿပီး ေခါင္းကို ခါယမ္းလိုက္သည္။ "နင္က အျပင္လူေတြကို အၿမဲမ်က္ႏွာသာေပးေနတာပဲ!"

"........."

ခ်င္း႐ွီ လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္ကို လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ တစ္ခ်က္ျဖတ္ခနဲၾကည့္လိုက္ၿပီး တု႐ွီ၏လက္ေမာင္းကို ခ်စ္ခင္စြာ ေပြ႕ဖက္လိုက္ကာ "အေမ အခု ကြၽန္မတို႔ ဘာလုပ္သင့္တယ္လို႔ ထင္လဲ?"

လဲ့ယ္႐ွန္းလီ ႏွင့္ လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္တို႔၏မ်က္ႏွာေတြမွာ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း မည္း​ေမွာင္လို႔သြားသည္။

လဲ့ယ္႐ွန္းရန္သည္လည္း တု႐ွီ၏နံေဘးသို႔သြားကာ လက္​ေမာင္းကို ဆြဲညစ္လိုက္၏။

တု႐ွီက ခ်က္ခ်င္း ထုတ္မ​ေျပာ​ေသးေသာ္လည္း လဲ့ယ္တာခ်န္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။"ဘာလုပ္ၾကမလဲ အဘိုးႀကီး?"

လဲ့ယ္တာခ်န္က စားပြဲကို လက္ျဖင့္ပုတ္ၿပီး “ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕ညီေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈတာက မွားတယ္"

"အေဖ....ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာလုပ္သင့္လဲ?ကြၽန္​ေတာ္တို႔အားလုံး အ​ေဖ့စကားနားေထာင္မယ္။" လဲ့ယ္႐ွန္းရန္ ခ်က္ခ်င္းေမးလိုက္သည္။

လဲ့ယ္တာခ်န္ ေစာင္းၾကည့္လိုက္၏။ “ညေနျပန္ေရာက္ရင္ သူတို႔ဆီသြားၿပီး မင္းတို႔ေတြကို ဆိုင္မွာသြားကူေပးရဖို႔ စီစဥ္ခိုင္းရမယ္။သေဘာမတူရင္ သေဘာတူဖို႔ တြန္းအားေပး။"

လဲ့ယ္႐ွန္းရီက အံ့ၾသသြားၿပီး "အဲဒါ မေကာင္းဘူး"

တု႐ွီ၏ပါးစပ္ေထာင့္မွာ ေကြးၫႊတ္သြားၿပီး သူမ၏အသံသည္ စစ္မွန္ေသာ ခ်စ္လွစြာေသာ မိခင္တစ္ေယာက္လို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေနလ်က္ " မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းအ​ေနနဲ႔ ညီအစ္ကိုေတြ စိတ္တူကိုယ္တူ႐ွိရင္ ထက္႐ွတဲ့သတၱဳကိုေတာင္ ျဖတ္ေတာက္ႏိုင္မယ္။ညီအကိုငါးေယာက္ အတူတူလက္တြဲလုပ္မွသာလွ်င္ ေတာက္ပတဲ့အနာဂတ္ကို ရ႐ွိႏိုင္မွာပဲ​ေလ။”

“လုံးဝ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး..အေဖ” လဲ့ယ္႐ွန္းလီက ႐ုတ္​တရက္​ထရပ္​လိုက္​ၿပီး "ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔နဲ႔ေလာင္တာ့ၾကားက ဆက္ဆံေရးက အရမ္းဆိုး​ေနတယ္​။အဲ့လိုသာ တကယ္လုပ္ရင္ မိသားစုႏွစ္စုက ရန္ၿငိဳးဖြဲ႕ကုန္လိမ့္မယ္။"