[Unicode]

047: အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာ

အိမ်ဟောင်းရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် ချင်မျန်နားသို့ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း သူကား ဂရုမစိုက်ပေ။အိမ်ဟောင်းကလူ​တွေနဲ ပတ်သတ်လာရင် သူ ရှောင်နိုင်သမျှ ရှောင်ရမည်။

ဒါ့အပြင် လဲ့ယ်တာချန် နှင့်တုရှီလည်း သူနှင့် လဲ့ယ်ထျဲကို ထပ်ပြီး ရန်မ​စောင်လာနိုင်​တော့​ပေ။သို့သော်လည်း ထပ်မံ ရန်စလာပါက သူ့တွင် ပို၍ ယုတ်မာသည့်လှည့်ကွက်များ ရှိနေသေးသည်။

လူတွေက ငါ့ကို ရန်မစရင် ငါ သူတို့ကို ဘာမှမလုပ်ဘူး။လူတွေကသာ ငါ့ကို ရန်စရင် ငါ သူတို့ကို ပြန်တုံ့ပြန်မှာ သေချာတယ်။

အိမ်တွင် ရေတွင်းတည်ဆောက်မှု ပြီးစီးပြီးနောက် ချင်မျန်နှင့် လဲ့ယ်ထျဲတို့သည် နွားလှည်းလေးဖြင့် မြို့ထဲသို့ မောင်းသွားကြသည်။သူတို့ရဲ့ "အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာ" စားသောက်ဆိုင်ကို ကြော်ငြာရန်အတွက် ချင်မျန်သည် ပိုစတာ၏အောက်ခြေတွင် ဟော့ပေါ့နှင့် အောက်ခြေတွင် မာလာထျန်းပုံများဖြင့် အ​စောင်​ရေ 20 ကို အထူးရေးဆွဲခဲ့ပြီး စားသောက်ဆိုင်၏လိပ်စာနှင့် ဆိုင်ဖွင့်ချိန်တို့ကိုပါ အောက်ခြေတွင်ဖော်ပြထားသည်။အရောင်းမြှင့်တင်သည့် ပုံများကိုကြည့်လိုက်သည်နှင့် လူအများ၏ခံတွင်းတွေ့မှုကို နှိုးဆွပေးနိုင်သည့် လက်ရာပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူ ယခင်ဘဝတွင် သုံးနှစ်ကြာ ပန်းချီဆွဲသင်လာခဲ့သောကြောင့် ကောင်းစွာ ပန်းချီဆွဲနိုင်ခဲ့သည်။ဒီပန်းချီကားတွေက သူ့အတွက် တစ်ရက်ပဲ ​​အချိန်ယူရ၏။မြို့ထဲသို့ရောက်​တော့ သူနှင့်လဲ့ယ်ထျဲတို့ မြို့တွင်းထင်ရှားသောနေရာများတွင် ပိုစတာများကို လိုက်ကပ်ကြတော့သည်။စာရွက်နှစ်ရွက်သာ ချန်ခဲ့ပြီး တစ်စောင်ကို ဆိုင်တံခါးဝတွင် ကပ်ထားလိုက်၏။

အချိန်ကုန်သက်သာရန်အတွက် ချင်မျန်သည် ပွဲစားထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ မြို့ထဲတွင်နေထိုင်သည့် အသက် 14 နှစ်အရွယ် ကျန်းလျိုအမည်ရှိ စားပွဲထိုးတစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။သူကား အသက်မပြည့်သေးသော်လည်း သွက်လက်ချက်ချာစွာ ပြောတတ်ပြီး အထူးသွက်လက်လေသည်။သဘောတူညီချက်မှာ တစ်လလျှင် ဝမ် ၅၀၀ ဖြစ်ပြီး အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်ပါက ဘောနပ်စ်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ချင်မျန်က ဒီလစဉ်လစာမှာ သာမန်အငှားအလုပ်သမားထက် ပိုများနေသလားလို့ မေးမြန်းခံခဲ့ရသေးသည်။စားပွဲထိုးက အလုပ်တတ်ချိန်မှန်သရွေ့ စေတနာထားဖို့ သူ ကိစ္စမရှိ​ပေ။

ဆိုင်ကိုပြန်ရောက်တော့ ချင်မျန် ကျန်းလျိုကို နောက်ဆုံးပိုစတာအား ပေးခဲ့ပြီး "'အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာ'စား​​သောက်ဆိုင် မနက်ဖြန်ဖွင့်တော့မယ်။​မနက်ဖြန်အတွက် ဟော့​ပေါ့နဲ့မာလာထျန်းကို နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့​ပေးမယ်"လို့ လမ်းမ​ပေါ်တွင် အော်ခိုင်းလိုက်သည်။

ချင်မျန် နှင့် လဲ့ယ်ထျဲတို့က ဆိုင်တွင် ရှိ​နေပြီး ဝက်သားလုံးနှင့် ဟင်းရွက်များ ပြင်ဆင်ရန် အခိုက်အတန့်တစ်ခု​လောက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အလုပ်ရှုပ်​နေခဲ့သည်။

ကျန်းလျိုကား မြို့အနှံ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် လျှောက်သွားပြီး သူ ဆိုင်တံခါးကို ဖြတ်လိုက်တိုင်း သူတို့သည် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်- "အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာ စားသောက်ဆိုင် မနက်ဖြန် ဖွင့်တော့မယ်။အရသာရှိတဲ့ မာလာထျန်းနှင့် ဟော့ပေါ့ အားလုံးကို 20% လျှော့ပေးမယ်။ 'အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာ စားသောက်ဆိုင်' မနက်ဖြန်ဖွင့်တော့မယ်။အရသာရှိတဲ့ မာလာထျန်းနဲ့ ဟော့ပေါ့ အားလုံးကို 20% လျှော့ပေးမယ်....."

"သူက အလုပ် ကောင်း​ကောင်းလုပ်တတ်တဲ့လူမျိုးဖြစ်ပုံရတယ်။" ချင်မျန် သူ့လက်ထဲက ဝက်သားလုံးကို လှိမ့်လိုက်ပြီး လဲ့ယ်ထျဲကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်က လူတစ်ဦးရဲ့စိတ်​နေစိတ်ထားကို ဖော်ပြသွားလိမ့်မယ်"

နှစ်နာရီကျော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"သူ​ဌေး....ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ။"

ချင်မျန် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အလုပ်ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ရေဆာ​နေပြီလား?ရေသောက်လိုက်ဦး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးလေး"

ချင်မျန် လဲ့ယ်ထျဲကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြင်းထန်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ငါက သူဌေးကြီး။သူကသာ သူဌေးလေး။"

ကျန်းလျိုက အံ့အားသင့်သွားပြီး လဲ့ယ်ထျဲဆီသို့ သံသယစိတ်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်၏။ 'ဒါက ဆန့်ကျင်ဘက်မျိုးလား?'

လဲ့ယ်ထျဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သူက သူဌေးကြီးပဲ"

ချင်မျန်၏မျက်နှာသည် မှုန်ကုပ်ကုပ်နှင့် "ကြားတယ်​နော်?"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေးကြီး" ကျန်းလျိုက ရယ်မောကာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ရေသောက်ပြီးနောက် အသီးအရွက်တွေကို ဆေးကြောဖို့ သစ်သားဇလုံကြီးရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဆိုင်အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည့် မီးဖိုချောင်တံခါးတစ်ခုရှိပြီး ဆိုင်နောက်ဘက်တွင် ရေတွင်းတစ်တွင်းရှိကာ အနီးနားရှိ ဆိုင်တော်တော်များများက မျှဝေသုံးစွဲကြသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ဆေးကြောရတာ အရမ်းအဆင်ပြေ၏။

ချင်မျန်က ကျန်းလျိုကို မှာလိုက်၏။"အသီးအရွက်တွေကို သန့်နေအောင် ဆေးကြောရမယ်။ပိုးကောင်တွေ အရွက်ပုပ်တွေ တွေ့ရင် ဒုက္ခရောက်မယ့်သူက မင်း ဖြစ်​နေလိမ့်မယ်။"

ကျန်းလျိုက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့ သူဌေးကြီး။ ကျွန်တော်ဆီမှာ အခြားအလားအလာကောင်း​ကောင်းမရှိပေမယ့်လည်း ဒီမျက်လုံးတစ်စုံက​တော့ စွမ်းရည်အပြည့်ပဲ။အသီးအရွက်တွေမှာ ပိုးမွှားတွေ၊ ပုပ်နေတဲ့ အရွက်တွေ တွေ့ရင် ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပစ်လို့ရတယ်"

"အင်း။" ချင်မျန် သူ့လက်ထဲတွင် ဝက်သားလုံးကို ဆက်၍ လုံးနေသည်။ "ငါတို့က အစားအသောက်လုပ်ငန်းလုပ်တဲ့အတွက် အစားအသောက်တွေ မသန့်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ငါမပြောလည်း ဒီသဘောတရားကို မင်းနားလည်ရမယ်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်းစိတ်ရှုပ်သွားစရာမလိုပါဘူး။မင်းကောင်းကောင်းသာလုပ်ရင် မင်းရဲ့သူဌေးဖြစ်တဲ့ငါက မင်းကို ဆုချမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့။"

နောက်တော့ သုံးယောက်သား စကားမပြောဖြစ်တော့ဘူး။

စားစရာအတွက် ဝက်သားလုံးများ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် ချင်မျန်သည် လဲ့ယ်ထျဲနှင့် ကျန်းလျိုတို့ကို တံကျင်ထိုးရန် သင်ပေးသည်။

"အနီသုတ်ထားတဲ့ ဝါးတုတ်တွေကို အသားဟင်းလျာတွေမှာသုံးပြီး အနီရောင်ဆေးမပါတဲ့ ဝါးတုတ်​တွေက အသီးအရွက်တွေ အတွက် သုံးရမယ်။ဒါမှ ငါတို့ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေအတွက် အခကြေးငွေယူတဲ့​နေရာမှာ ပိုအဆင်ပြေစေမယ်။ ပိုက်ဆံစုတဲ့အခါ ဝါးချောင်းတွေကို ရေတွက်ရမယ်။တစ်​ချောင်းမှာ အသားလုံးလေးလုံး၊ ဟင်းရွက်လည်း လေးခုပဲ။ ငါးအသားလွှာအတွက်လည်း လေးပိုင်း၊ ဝက်လိုင်းသား အတွက်လေးလွှာ; အာလူးခြောက်ချပ်.... ခေါက်ဆွဲတစ်ထုပ်လျှင် ၂ ဝမ်....

မီးဖိုချောင်ထဲက ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ အိုးက တစ်ပွက်ပွက် အသံမြည်လျက် ဆူ​နေ၏။ချင်မျန် မွှေလိုက်ကာ အနံ့က ပိုပြင်းလာသည်။ကျန်းလျိုက ရှူရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏ "အနံ့က အရမ်းကောင်းတာပဲ! သူဌေးကြီး ဘာဟင်းချက်နေတာလဲ?"

ချင်မျန် ပြောလိုက်၏။ "အရိုးစွပ်ပြုတ်လေ။ငါတို့ရဲ့ ဟော့ပေါ့နဲ့ မာလာထျန်းက နံနက်ခင်းမှာ စားသုံးဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး။

ဆိုင်က မြွေနာရီရဲ့သုံးပုံတစ်ပုံခန့်(10ခွဲ)မှပဲ စဖွင့်ဖြစ်မယ်။

မင်းရဲ့သူဌေးလေးနဲ့ ငါက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ယူလာဖို့ စောစောလာခဲ့မယ်။ငါတို့ အရိုးစွပ်ပြုတ်နဲ့ ဝက်သားလုံး​နေချိန်မှာ မင်းက အသီးအရွက်တွေကို ဆေးကြောပြီး ပန်းကန်ပြားတွေကို ပြင်ဆင်​ပေး။ဆိုင်ဖွင့်တဲ့အခါ ဖောက်သည်တွေကို ဧည်ခံဖို့လည်း မင်းမှာ တာဝန်ရှိတယ်။မင်း ဒီနေ့ အလုပ်အရမ်းကြိုးစားခဲ့လို့ အိမ်မပြန်ခင် ညနေမှာ ငါတို့နဲ့အတူ ညစာစားလို့ရတယ်။"

ကျန်းလျိုကား အလုပ်ရှင်ကောင်းနှင့် တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးကြီး၊ သူဌေးလေးကိုလည်း အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

လဲ့ယ်ထျဲကိုလည်း ချန်မထားခဲ့သည့်အတွက် သူ့ရဲ့လိမ္မာပါးနပ်မှုကို ချင်မျန် တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးခဲ့သည်။သူ လဲ့ယ်ထျဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ မထိန်းနိုင်စွာ တစ်ချက်ရယ်မောလိုက်ပြီး လှမ်းစလိုက်သည်။ "သူဌေးလေး...ခွန်အားတွေ ထပ်ဖြည့်လိုက်ပါဦး။ မဟုတ်ရင် ညစာစားပြီးလို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်ကျရင် မှောင်နေလိမ့်မယ်။"

လဲ့ယ်ထျဲက ကျန်နေသည့် ဝါးချောင်း၄၀စာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မတ်တတ်ထရပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ညစာစားကြမယ်"

ချင်မျန်က "မာလာထျန်းချက်ရတာ အချိန်ကုန်သက်သာပါတယ်။ ခေါက်ဆွဲနဲ့တွဲစားရုံပဲလေ။"

ချင်မျန်နှင့် လဲ့ယ်ထျဲ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မှောင်စပြုလာပြီဖြစ်သည်။နောက်​တစ်​​နေ့ ​ကောင်းကင်​​တောက်​ပလာ​ချိန်မှာတော့ မြို့ထဲသို့ လှည်း​လေးမောင်းကာသွားလိုက်သည်​။လှည်း​ပေါ်တွင် ခေါက်ဆွဲညစ်စက်နှင့် ဦးစား​ပေးဝယ်ထားသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို တင်ဆောင်ထား၏။ဆိုင်ကိုပြန်ရောက်တော့ မနက်စာအတွက် ပေါက်စီအနည်းငယ်ကို ဝယ်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းလျိုကား လုံ့လဝီရိယရှိသူပင်။ဆိုင်တံခါးဝမှာ သူတို့နဲ့အတူ တပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာ၏။သုံးယောက်သား နံနက်စာစားကြပြီးနောက် သူတို့၏အလုပ်ကို အသီးသီးခွဲဝေပေးကြသည်။

မြွေနာရီ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်မှာ လဲ့ယ်ထျဲက မီးရှူးမီးပန်းတွေကို မီးရှို့ပြီး ချင်မျန်နဲ့အတူ ကမ္ဗည်းပြားပေါ်ရှိ အနီရောင်အ၀တ်စကို လှစ်ဟဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

တစ်ဆိုင်လုံးတွင် စားပွဲရှစ်လုံးသာရှိ၏။လေးလုံးမှာ ဆိုင်ထိုင်၍ ဟော့ပေါ့စားမည့် ဖောက်သည်တွေအတွက်ပင်။ချင်မျန်သည် အဆိုပါ စားပွဲလေးလုံးကို လက်သမားဆိုင်တွင် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားပြီး စားပွဲတစ်ခုစီကို ဟင်းချက်ရန်အတွက် မီးသွေးမီးဖိုပါ ထည့်သွင်းထားသည်။ဆိုင်အပြင်ဘက်ရှိ စားပွဲလေးလုံးကဖြင့် မာလာထျန်းစားသောက်ကြမည့် ဖောက်သည်များအတွက်ဖြစ်သည်။

မာလာထျန်းချက်ရန် အိုးကြီးကြီးကို တံခါးနားမှာ ချထားလိုက်သည်။ဟင်းချိုကို ပွက်ပွက်ဆူအောင် ပြုတ်ပြီးနောက် ထွက်​ပေါ်လာသည့် ရနံ့မှာ အနံ့အရသာ ကြွယ်ဝကာ ဆောင်းဦးလေတလျှောက် လွင့်ပျံလာပြီး အဝေးမှ လူများကို ဂရုတစိုက်သတိထားကြည့်ရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

မနေ့က လူသိရှင်ကြား ကြော်ငြာချက်က အရမ်းထိရောက်ခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဆိုင်ထဲကို လူတစ်စုရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းလျိုက "အရသာရှိတဲ့ ဟော့ပေါ့နဲ့ မာလာထျန်း... တစ်ခါစားပြီးရင် ဒုတိယပွဲပါ လိုချင်သွားမယ်!"

အဝင်ဝတွင် သစ်သားအလွှာသုံးလွှာ ခင်းထားပြီး ပန်းကန်မျိုးစုံကို ခင်းကျင်းထားသည်။သစ်သားစင်ပေါ်ရှိ ဟင်းမျိုးစုံကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည့် အသက် 20 ခန့်ရှိ ကုန်းဇီ လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ရသောအခါ ကျန်းလျိုသည် သစ်သားခြင်းတောင်းလေးကို ချက်ချင်းယူကာ "အရသာရှိတဲ့ မာလာထျန်းအတွက်ပါ။အသီးအရွက်တစ်​ချောင်းအတွက် ၁ ဝမ်။အသားက ၂ဝမ်ပါ။စျေးတန်လွန်းပြီး အရသာရှိတယ်​နော်။ကုန်းဇီ...မင်းစားချင်တာကို ရွေးလို့ရတယ်။"

ကုန်းဇီလေးသည် သူစားလိုသော အမယ်များကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကောက်ယူပြီး ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ထို့နောက် စားစရာ​တွေကို ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် တောင်းကို တံခါးဝရှိလဲ့ယ်ထျဲကို ပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာ ဒုတိယလူရောက်လာပြီး နောက် တတိယလူ-----

"စားပွဲထိုး....ငါတို့ညီအကိုတွေ ဟော့ပေါ့စားမယ်!" သွမ့်တာအဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားကြီးလေးယောက်က ဆိုင်ထဲကို ၀င်လာသည်။

ကျန်းလျိုက အလျင်အမြန်ပြေးလာပြီး "လူကြီးမင်း

..ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ။ကျွန်​တော်တို့ဆိုင်မှာ ဟင်းပွဲတွေအကုန်ရှိတယ်....လူကြီးမင်း မှာပြီးတာနဲ့ချက်ချင်းစားလို့ရတယ်။"

"ငါးအသားလွှာ၊ ဝက်သား၊ ဝက်သားလုံး..."

ကျန်းလျို သူပြောတာကို နားထောင်နေကာ မှာကြားမှုကို အပြီးသတ်ဖို့ စောင့်ရင်း ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲကို အမြန်ပြေးသွားပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ပန်းကန်တွေပေါ်တင်ကာ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။မီးသွေးထည့်လိုက်သည်နှင့် မီးဖိုပေါ်မှ မီးက ပို​တောက်လာပြီး ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်လည်း မကြာမီ ကျက်သွားလေသည်။အနံ့က ပတ်ပတ်လည်မှာ ဝဲနေ၏။

ဆိုင်အပြင်ဘက် စားပွဲပေါ်မှ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မာလာထျန်းကို စားသုံးနေပြီး ချီးမွမ်းစကားတွေဖြင့် ထုံသင်း​နေ၏။

"အရသာရှိတယ်....စပ်ပြီး ထုံနေတာပဲ။စပ်စပ်နဲ့ ကျေနပ်အားရစရာကောင်းလောက်အောင် ထုံစေတယ်!"

လူတွေက ဆက်လာပြီး မကြာခင်မှာ ထိုင်ခုံတွေ မရှိတော့ဘူး။

ချင်မျန် ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည်။ဤလမ်းကြောင်းကိုအခြေခံရရင် ယနေ့ခေတ်အလှည့်အပြောင်းကား ဆိုးရွားမည်မဟုတ်လောက်။

"ရှင်းမယ် သူဌေး.." လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲက ချင်မျန်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ချင်မျန် အမြန်လျှောက်လာပြီး "လာမယ်။"

သူ စားပွဲပေါ်ရှိ ဝါးတုတ်တွေကို ရေကြည့်ရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အသီးအရွက် ခုနစ်ချောင်းနဲ့ အသားဟင်း ခြောက်ချောင်း၊ စုစုပေါင်း ၁၉ ဝမ်ပါ။ 20% လျှော့စျေးရတဲ့အတွက် 15 Wen သာကျသင့်ပါတယ်။အားပေးမှု အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။နောက်တစ်ခေါက် လာခဲ့ပါဦး။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ပျော်ရွှင်စွာ ငွေပေးချေပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ဝေးကွာသွားပြီးနောက် ထိုင်ခုံများကို ဖောက်သည်အသစ်များက နေရာယူခဲ့ကြသည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးတိုတိုဖြင့် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နှင့် အသက်ဆယ်နှစ်ခန့် ယောက်ျားလေးနှစ်ယောက် ဆိုင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ဆိုင်တွင် ထိုင်ခုံအလွတ်မရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ထိုင်ခုံမကျန်တော့ဘူးလား?"

ချင်မျန်က "ကြိုဆိုပါတယ် ဂုဏ်သ​ရေရှိ လူကြီးမင်း....ဒီက သုံးဦးက မြို့ထဲက လာတာဖြစ်ရမယ်။ဒီကဖောက်သည်တွေက ဟော့ပေါ့ (ဒါမှမဟုတ်) မာလာထျန်းကို စားချင်သလား မသိဘူး။ ဟော့ပေါ့ရဲ့ကုန်ကြမ်းပါဝင်ပစ္စည်းတွေက မာလာထျန်းနဲ့ အတူတူပါပဲ။နှစ်မျိုးလုံး အရသာရှိတယ်။ဒီက လူကြီးမင်းတို့က ဟော့ပေါ့စားချင်ရင်တော့ စောင့်နေရမှာစိုးရိမ်မိတယ်။ဒါပေမဲ့ မာလာထျန်းဆိုရင် အိမ်ပြန်သယ်လို့တောင်ရတယ်။အနှောက်အယှက်မရှိတဲ့အပြင် အကြာကြီးလည်း မစောင့်ရပါဘူး။"

အဘိုးအိုက ရယ်မောကာ ကြိမ်ဖန်များစွာ သူ့ကို မကြည့်ပဲမ​နေနိုင်တော့။ " ဒီသူဌေးလေးက ကိစ္စတွေကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဖြစ်အောင် လုပ်​ပေးတတ်တာပဲ။"

ချင်မျန်လည်း ရယ်လိုက်၏ " အမှန်အတိုင်းပြောတာပါဗျာ။"

"ဘိုးဘိုး.... ကျွန်တော် မစောင့်ချင်ဘူး" ကောင်လေးက အဘိုးကြီးရဲ့လက်ကိုဆွဲပြီး အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက သူ့ကို ပြုံးပြုံးလေးကြည့်ပြီး "ဒါဆို မာလာထျန်းကို မှာလိုက်မယ်"

ချင်မျန် လက်ဟန် ပြလိုက်၏။ "လူကြီးမင်း...ကျေးဇူးပြုပြီး စားချင်တာကို ရွေးပါ"

ချင်မျန်သည် အနောက်ဘက်နေ၀င်ချိန်အထိ ထိုင်ခုံအပြည့်ဖြစ်​နေမည့်မြင်ကွင်းကို အနည်းနှင့်အများ မမျှော်လင့်ထားမိ​ပေ။ အနီးနားရှိလူများပင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ပန်းကန်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

"သူဌေးကြီး....မာလာထျန်းအတွက် ဟင်းပွဲတွေ ကုန်သွားပြီ!" ကျန်းလျိုက အချိန်မီ သတင်းပို့ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ ချွေးတွေကို လည်ပင်းပေါ်ရှိ ပုဝါဖြင့် သုတ်ကာ ဗိုက်ကို တိတ်တဆိတ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ဒီနေ့ ဖောက်သည်တွေ အရမ်းများ၏။သူတင်မကဘဲ သူဌေးနှစ်ယောက်လည်း နေ့လယ်စာစားဖို့ပင် အလုပ်များလွန်းခဲ့သည်။သူတို့ ယခုအချိန်မှာ ဗိုက်ဆာနေခဲ့ပြီ။

ချင်မျန် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ရသလို စိတ်လည်းပူမိသွားသည်။ "ဒီလောက်တောင် ရောင်းကုန်သွားပြီလား?အခုတော့ နောက်တစ်မျိုးကို ညှပ်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီ။ထားလိုက်တော့။ဟင်းပွဲတွေ ကုန်သွားရင် တံခါးကိုပိတ်ထားလိုက်တော့​။"

ဟော့ပေါ့ဝိုင်းက ဖောက်သည်တွေ စားပြီးသွားချိန်မှာ​တော့ မီးဖိုချောင်ရှိ ဟင်းပွဲများ ကုန်သွားလေသည်။

လဲ့ယ်ထျဲက ကျန်းလျိုကို ဆိုင်တံခါးတစ်ဝက် ပိတ်ခိုင်းလိုက်၏။

ချင်မျန် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ညည်းတွားလိုက်ကာ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က နည်းနည်း လိုသွားတယ်။ နောက်နှစ်နာရီလောက်သာ ထပ်ရောင်းရရင် ပိုက်ဆံအများကြီးရနိုင်တယ်"

လဲ့ယ်ထျဲက ပြေရာ​ပြေငြိမ်း ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ဟင်းပွဲတွေ ထပ်ပြင်ထားကြမယ်"

ချင်မျန်လည်း ထိုသို့ တွေးမိသည်။အံဆွဲထဲက ငွေတုံးနဲ့ ကြေးပြားတွေကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။သူ ကြေးပြားဆယ်ပြားကိုထုတ်ပြီး ကျန်းလျိုကို ပေးလိုက်၏။ "လျိုဇီလေး... ခေါက်မုန့်သွားဝယ်။မင်းရဲ့သူဌေးလေးနဲ့ ငါ ပိုက်ဆံရေတွက်လိုက်ဦးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ချင်မျန် ပိုက်ဆံတွေကို နှစ်ပုံလောက်ခွဲလိုက်သည်။တစ်ပုံကို သူရေတွက်ပြီး လဲ့ယ်ထျဲက နောက်တစ်ပုံကို ရေတွက်နေလိုက်သည်။

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

047: အရသာ႐ွိတဲ့ ဟင္းလ်ာ

အိမ္ေဟာင္းေ႐ွ႕တြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်သည္ ခ်င္မ်န္နားသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားေသာ္လည္း သူကား ဂ႐ုမစိုက္ေပ။အိမ္ေဟာင္းကလူ​ေတြနဲ ပတ္သတ္လာရင္ သူ ေ႐ွာင္ႏိုင္သမွ် ေ႐ွာင္ရမည္။

ဒါ့အျပင္ လဲ့ယ္တာခ်န္ ႏွင့္တု႐ွီလည္း သူႏွင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲကို ထပ္ၿပီး ရန္မ​ေစာင္လာႏိုင္​ေတာ့​ေပ။သို႔ေသာ္လည္း ထပ္မံ ရန္စလာပါက သူ႕တြင္ ပို၍ ယုတ္မာသည့္လွည့္ကြက္မ်ား ႐ွိေနေသးသည္။

လူေတြက ငါ့ကို ရန္မစရင္ ငါ သူတို႔ကို ဘာမွမလုပ္ဘူး။လူေတြကသာ ငါ့ကို ရန္စရင္ ငါ သူတို႔ကို ျပန္တုံ႔ျပန္မွာ ေသခ်ာတယ္။

အိမ္တြင္ ေရတြင္းတည္ေဆာက္မႈ ၿပီးစီးၿပီးေနာက္ ခ်င္မ်န္ႏွင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔သည္ ႏြားလွည္းေလးျဖင့္ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ေမာင္းသြားၾကသည္။သူတို႔ရဲ႕ "အရသာ႐ွိတဲ့ ဟင္းလ်ာ" စားေသာက္ဆိုင္ကို ေၾကာ္ျငာရန္အတြက္ ခ်င္မ်န္သည္ ပိုစတာ၏ေအာက္ေျခတြင္ ေဟာ့ေပါ့ႏွင့္ ေအာက္ေျခတြင္ မာလာထ်န္းပုံမ်ားျဖင့္ အ​ေစာင္​ေရ 20 ကို အထူးေရးဆြဲခဲ့ၿပီး စားေသာက္ဆိုင္၏လိပ္စာႏွင့္ ဆိုင္ဖြင့္ခ်ိန္တို႔ကိုပါ ေအာက္ေျခတြင္ေဖာ္ျပထားသည္။အေရာင္းျမႇင့္တင္သည့္ ပုံမ်ားကိုၾကည့္လိုက္သည္ႏွင့္ လူအမ်ား၏ခံတြင္းေတြ႕မႈကို ႏိႈးဆြေပးႏိုင္သည့္ လက္ရာပင္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ သူ ယခင္ဘဝတြင္ သုံးႏွစ္ၾကာ ပန္းခ်ီဆြဲသင္လာခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေကာင္းစြာ ပန္းခ်ီဆြဲႏိုင္ခဲ့သည္။ဒီပန္းခ်ီကားေတြက သူ႕အတြက္ တစ္ရက္ပဲ ​​အခ်ိန္ယူရ၏။ၿမိဳ႕ထဲသို႔ေရာက္​ေတာ့ သူႏွင့္လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔ ၿမိဳ႕တြင္းထင္႐ွားေသာေနရာမ်ားတြင္ ပိုစတာမ်ားကို လိုက္ကပ္ၾကေတာ့သည္။စာ႐ြက္ႏွစ္႐ြက္သာ ခ်န္ခဲ့ၿပီး တစ္ေစာင္ကို ဆိုင္တံခါးဝတြင္ ကပ္ထားလိုက္၏။

အခ်ိန္ကုန္သက္သာရန္အတြက္ ခ်င္မ်န္သည္ ပြဲစားထံသို႔ တိုက္႐ိုက္သြားကာ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ေနထိုင္သည့္ အသက္ 14 ႏွစ္အ႐ြယ္ က်န္းလ်ိဳအမည္႐ွိ စားပြဲထိုးတစ္ဦးကို ငွားရမ္းခဲ့သည္။သူကား အသက္မျပည့္ေသးေသာ္လည္း သြက္လက္ခ်က္ခ်ာစြာ ေျပာတတ္ၿပီး အထူးသြက္လက္ေလသည္။သေဘာတူညီခ်က္မွာ တစ္လလွ်င္ ဝမ္ ၅၀၀ ျဖစ္ၿပီး အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္ပါက ေဘာနပ္စ္ရ႐ွိမည္ျဖစ္သည္။ခ်င္မ်န္က ဒီလစဥ္လစာမွာ သာမန္အငွားအလုပ္သမားထက္ ပိုမ်ားေနသလားလို႔ ေမးျမန္းခံခဲ့ရေသးသည္။စားပြဲထိုးက အလုပ္တတ္ခ်ိန္မွန္သေ႐ြ႕ ေစတနာထားဖို႔ သူ ကိစၥမ႐ွိ​ေပ။

ဆိုင္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ခ်င္မ်န္ က်န္းလ်ိဳကို ေနာက္ဆုံးပိုစတာအား ေပးခဲ့ၿပီး "'အရသာ႐ွိတဲ့ ဟင္းလ်ာ'စား​​ေသာက္ဆိုင္ မနက္ျဖန္ဖြင့္ေတာ့မယ္။​မနက္ျဖန္အတြက္ ေဟာ့​ေပါ့နဲ႔မာလာထ်န္းကို ႏွစ္ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္း ေလွ်ာ့​ေပးမယ္"လို႔ လမ္းမ​ေပၚတြင္ ေအာ္ခိုင္းလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္ ႏွင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔က ဆိုင္တြင္ ႐ွိ​ေနၿပီး ဝက္သားလုံးႏွင့္ ဟင္း႐ြက္မ်ား ျပင္ဆင္ရန္ အခိုက္အတန္႔တစ္ခု​ေလာက္ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ အလုပ္႐ႈပ္​ေနခဲ့သည္။

က်န္းလ်ိဳကား ၿမိဳ႕အႏွံ႔ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး သူ ဆိုင္တံခါးကို ျဖတ္လိုက္တိုင္း သူတို႔သည္ ႐ွင္းလင္းျပတ္သားေသာ အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္- "အရသာ႐ွိတဲ့ ဟင္းလ်ာ စားေသာက္ဆိုင္ မနက္ျဖန္ ဖြင့္ေတာ့မယ္။အရသာ႐ွိတဲ့ မာလာထ်န္းႏွင့္ ေဟာ့ေပါ့ အားလုံးကို 20% ေလွ်ာ့ေပးမယ္။ 'အရသာ႐ွိတဲ့ ဟင္းလ်ာ စားေသာက္ဆိုင္' မနက္ျဖန္ဖြင့္ေတာ့မယ္။အရသာ႐ွိတဲ့ မာလာထ်န္းနဲ႔ ေဟာ့ေပါ့ အားလုံးကို 20% ေလွ်ာ့ေပးမယ္....."

"သူက အလုပ္ ေကာင္း​ေကာင္းလုပ္တတ္တဲ့လူမ်ိဳးျဖစ္ပုံရတယ္။" ခ်င္မ်န္ သူ႕လက္ထဲက ဝက္သားလုံးကို လွိမ့္လိုက္ၿပီး လဲ့ယ္ထ်ဲကို တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ေျပာလိုက္သည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ ေျပာလိုက္သည္။ "အခ်ိန္က လူတစ္ဦးရဲ႕စိတ္​ေနစိတ္ထားကို ေဖာ္ျပသြားလိမ့္မယ္"

ႏွစ္နာရီေက်ာ္ၾကာၿပီးေနာက္ က်န္းလ်ိဳသည္ ဆိုင္ထဲသို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။

"သူ​ေဌး....ကြၽန္ေတာ္ ျပန္လာၿပီ။"

ခ်င္မ်န္ ေျပာလိုက္သည္။ "မင္း အလုပ္ႀကိဳးစားခဲ့တာပဲ။ေရဆာ​ေနၿပီလား?ေရေသာက္လိုက္ဦး။"

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သူေဌးေလး"

ခ်င္မ်န္ လဲ့ယ္ထ်ဲကို စိုက္ၾကည့္ကာ ျပင္းထန္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ "ငါက သူေဌးႀကီး။သူကသာ သူေဌးေလး။"

က်န္းလ်ိဳက အံ့အားသင့္သြားၿပီး လဲ့ယ္ထ်ဲဆီသို႔ သံသယစိတ္ျဖင့္ ညည္းတြားလိုက္၏။ 'ဒါက ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ိဳးလား?'

လဲ့ယ္ထ်ဲက ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး "သူက သူေဌးႀကီးပဲ"

ခ်င္မ်န္၏မ်က္ႏွာသည္ မႈန္ကုပ္ကုပ္ႏွင့္ "ၾကားတယ္​ေနာ္?"

"ဟုတ္ကဲ့ပါ သူေဌးႀကီး" က်န္းလ်ိဳက ရယ္ေမာကာ တုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။ေရေသာက္ၿပီးေနာက္ အသီးအ႐ြက္ေတြကို ေဆးေၾကာဖို႔ သစ္သားဇလုံႀကီးရဲ႕ ေဘးမွာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

ဆိုင္အေနာက္ဘက္သို႔ ဦးတည္သြားသည့္ မီးဖိုေခ်ာင္တံခါးတစ္ခု႐ွိၿပီး ဆိုင္ေနာက္ဘက္တြင္ ေရတြင္းတစ္တြင္း႐ွိကာ အနီးနား႐ွိ ဆိုင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မွ်ေဝသုံးစြဲၾကသည္။ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ေတြကို ေဆးေၾကာရတာ အရမ္းအဆင္ေျပ၏။

ခ်င္မ်န္က က်န္းလ်ိဳကို မွာလိုက္၏။"အသီးအ႐ြက္ေတြကို သန္႔ေနေအာင္ ေဆးေၾကာရမယ္။ပိုးေကာင္ေတြ အ႐ြက္ပုပ္ေတြ ေတြ႕ရင္ ဒုကၡေရာက္မယ့္သူက မင္း ျဖစ္​ေနလိမ့္မယ္။"

က်န္းလ်ိဳက သူ႕ရင္ဘတ္ကို ပုတ္ၿပီး "စိတ္မပူပါနဲ႔ သူေဌးႀကီး။ ကြၽန္ေတာ္ဆီမွာ အျခားအလားအလာေကာင္း​ေကာင္းမ႐ွိေပမယ့္လည္း ဒီမ်က္လုံးတစ္စုံက​ေတာ့ စြမ္းရည္အျပည့္ပဲ။အသီးအ႐ြက္ေတြမွာ ပိုးမႊားေတြ၊ ပုပ္ေနတဲ့ အ႐ြက္ေတြ ေတြ႕ရင္ ကြၽန္ေတာ္႕ကို ခ်က္ခ်င္း ထုတ္ပစ္လို႔ရတယ္"

"အင္း။" ခ်င္မ်န္ သူ႕လက္ထဲတြင္ ဝက္သားလုံးကို ဆက္၍ လုံးေနသည္။ "ငါတို႔က အစားအေသာက္လုပ္ငန္းလုပ္တဲ့အတြက္ အစားအေသာက္ေတြ မသန္႔မွာကို စိုးရိမ္မိတယ္။ငါမေျပာလည္း ဒီသေဘာတရားကို မင္းနားလည္ရမယ္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရမ္းစိတ္႐ႈပ္သြားစရာမလိုပါဘူး။မင္းေကာင္းေကာင္းသာလုပ္ရင္ မင္းရဲ႕သူေဌးျဖစ္တဲ့ငါက မင္းကို ဆုခ်မယ္"

"ဟုတ္ကဲ့။"

ေနာက္ေတာ့ သုံးေယာက္သား စကားမေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။

စားစရာအတြက္ ဝက္သားလုံးမ်ား အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ ခ်င္မ်န္သည္ လဲ့ယ္ထ်ဲႏွင့္ က်န္းလ်ိဳတို႔ကို တံက်င္ထိုးရန္ သင္ေပးသည္။

"အနီသုတ္ထားတဲ့ ဝါးတုတ္ေတြကို အသားဟင္းလ်ာေတြမွာသုံးၿပီး အနီေရာင္ေဆးမပါတဲ့ ဝါးတုတ္​ေတြက အသီးအ႐ြက္ေတြ အတြက္ သုံးရမယ္။ဒါမွ ငါတို႔ အသားႏွင့္ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ေတြအတြက္ အခေၾကးေငြယူတဲ့​ေနရာမွာ ပိုအဆင္ေျပေစမယ္။ ပိုက္ဆံစုတဲ့အခါ ဝါးေခ်ာင္းေတြကို ေရတြက္ရမယ္။တစ္​ေခ်ာင္းမွာ အသားလုံးေလးလုံး၊ ဟင္း႐ြက္လည္း ေလးခုပဲ။ ငါးအသားလႊာအတြက္လည္း ေလးပိုင္း၊ ဝက္လိုင္းသား အတြက္ေလးလႊာ; အာလူးေျခာက္ခ်ပ္.... ေခါက္ဆြဲတစ္ထုပ္လွ်င္ ၂ ဝမ္....

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ အိုးက တစ္ပြက္ပြက္ အသံျမည္လ်က္ ဆူ​ေန၏။ခ်င္မ်န္ ေမႊလိုက္ကာ အနံ႔က ပိုျပင္းလာသည္။က်န္းလ်ိဳက ႐ွဴ႐ိႈက္ရင္း ေျပာလိုက္၏ "အနံ႔က အရမ္းေကာင္းတာပဲ! သူေဌးႀကီး ဘာဟင္းခ်က္ေနတာလဲ?"

ခ်င္မ်န္ ေျပာလိုက္၏။ "အ႐ိုးစြပ္ျပဳတ္ေလ။ငါတို႔ရဲ႕ ေဟာ့ေပါ့နဲ႔ မာလာထ်န္းက နံနက္ခင္းမွာ စားသုံးဖို႔ မသင့္ေတာ္ေသးဘူး။

ဆိုင္က ေႁမြနာရီရဲ႕သုံးပုံတစ္ပုံခန္႔(10ခြဲ)မွပဲ စဖြင့္ျဖစ္မယ္။

မင္းရဲ႕သူေဌးေလးနဲ႔ ငါက ပါဝင္ပစၥည္းေတြကို ယူလာဖို႔ ေစာေစာလာခဲ့မယ္။ငါတို႔ အ႐ိုးစြပ္ျပဳတ္နဲ႔ ဝက္သားလုံး​ေနခ်ိန္မွာ မင္းက အသီးအ႐ြက္ေတြကို ေဆးေၾကာၿပီး ပန္းကန္ျပားေတြကို ျပင္ဆင္​ေပး။ဆိုင္ဖြင့္တဲ့အခါ ေဖာက္သည္ေတြကို ဧည္ခံဖို႔လည္း မင္းမွာ တာဝန္႐ွိတယ္။မင္း ဒီေန႔ အလုပ္အရမ္းႀကိဳးစားခဲ့လို႔ အိမ္မျပန္ခင္ ညေနမွာ ငါတို႔နဲ႔အတူ ညစာစားလို႔ရတယ္။"

က်န္းလ်ိဳကား အလုပ္႐ွင္ေကာင္းႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့သည့္အတြက္ အလြန္ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္ၿပီး "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သူေဌးႀကီး၊ သူေဌးေလးကိုလည္း အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္!"

လဲ့ယ္ထ်ဲကိုလည္း ခ်န္မထားခဲ့သည့္အတြက္ သူ႕ရဲ႕လိမၼာပါးနပ္မႈကို ခ်င္မ်န္ တိတ္တဆိတ္ ခ်ီးက်ဴးခဲ့သည္။သူ လဲ့ယ္ထ်ဲကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ကာ မထိန္းႏိုင္စြာ တစ္ခ်က္ရယ္ေမာလိုက္ၿပီး လွမ္းစလိုက္သည္။ "သူေဌးေလး...ခြန္အားေတြ ထပ္ျဖည့္လိုက္ပါဦး။ မဟုတ္ရင္ ညစာစားၿပီးလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ေမွာင္ေနလိမ့္မယ္။"

လဲ့ယ္ထ်ဲက က်န္ေနသည့္ ဝါးေခ်ာင္း၄၀စာကို ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ မတ္တတ္ထရပ္ကာ ေျပာလိုက္၏။ "ညစာစားၾကမယ္"

ခ်င္မ်န္က "မာလာထ်န္းခ်က္ရတာ အခ်ိန္ကုန္သက္သာပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲနဲ႔တြဲစား႐ုံပဲေလ။"

ခ်င္မ်န္ႏွင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမွာင္စျပဳလာၿပီျဖစ္သည္။ေနာက္​တစ္​​ေန႔ ​ေကာင္းကင္​​ေတာက္​ပလာ​ခ်ိန္မွာေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ လွည္း​ေလးေမာင္းကာသြားလိုက္သည္​။လွည္း​ေပၚတြင္ ေခါက္ဆြဲညစ္စက္ႏွင့္ ဦးစား​ေပးဝယ္ထားသည့္ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ေတြကို တင္ေဆာင္ထား၏။ဆိုင္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ မနက္စာအတြက္ ေပါက္စီအနည္းငယ္ကို ဝယ္ထားလိုက္သည္။

က်န္းလ်ိဳကား လုံ႔လဝီရိယ႐ွိသူပင္။ဆိုင္တံခါးဝမွာ သူတို႔နဲ႔အတူ တၿပိဳင္နက္တည္း ေပၚလာ၏။သုံးေယာက္သား နံနက္စာစားၾကၿပီးေနာက္ သူတို႔၏အလုပ္ကို အသီးသီးခြဲေဝေပးၾကသည္။

ေႁမြနာရီ သုံးပုံတစ္ပုံေလာက္မွာ လဲ့ယ္ထ်ဲက မီး႐ွဴးမီးပန္းေတြကို မီး႐ိႈ႕ၿပီး ခ်င္မ်န္နဲ႔အတူ ကမၺည္းျပားေပၚ႐ွိ အနီေရာင္အ၀တ္စကို လွစ္ဟေဖာ္ထုတ္လိုက္သည္။