[Unicode]

045: ချင်မျန်၏တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု

တုရှီသည် လဲ့ယ်တာချန်၏နံဘေးတွင် ရပ်ကာ အားရ​ကျေနပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နား​ထောင်နေသော ဖုန်းဟုန်လျိုနှင့် ကျိုး​ဆွေ့ဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။သူမသည် လဲ့ယ်တာချန်၏အကျီလက်ကိုဆွဲလိုက်ပြီး သူတော်ကောင်း ယောင်ဆောင်လျက် အကြံပေးခဲ့သေး၏- "အ​ဖေကြီး...တစ်ခုခု ဖြစ်ထားတယ်ဆိုရင်​​တောင် စကားနဲ့ပဲ ပြောလေ"

"သူ့မိန်းမကိုတောင် မထိန်းနိုင်ဘူး၊ငါ ဘယ်လိုပြောရမလဲ?" လဲ့ယ်တာချန်သည် သူ့ခြေရင်းနားဆီသို့ ခုန်ဆင်းကာ လဲ့ယ်ထျဲ၏နှာခေါင်းတည့်တည့်ကို ထိုးညွှန်လိုက်သည်။

"ဒီသားက ဘာကောင်းကျိုးရလို့လဲ?မင်းမိန်းမက ငါ့ကို မရိုမသေစကားတွေ သတ္တိရှိရှိ ပြောရဲတယ်။ သိက္ခာမဲ့လွန်းတယ်။မင်း ငါ့ကိုပြောစမ်း!သူ့ကို ဘယ်လိုအပြစ်​ပေးရမလဲ?"

ဖုန်းဟုန်လျိုနှင့် ကျိုး​ဆွေ့ဟွာတို့သည် ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ နေကြရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လက်များက အဝတ်များကို ပွတ်တိုက်ဟန်ဆောင်နေကြသည်။

ချင်မျန်၏အမူအရာမှာ ပြောင်းသွားသည်။သူ လဲ့ယ်ထျဲဘက်သို့သွားကာ ငြိမ်နေလိုက်သည်။သူ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားလျက် ထိုလူ၏လက်ကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ လဲ့ယ်တာချန်ကို အကြာကြီးတုံပြန်ခြင်းမရှိပေ။သူ စိတ်မဝင်စားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို သ​ဘောမကျဘူးဆိုတာ ကျွန်​တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီး သိပြီးသားပါ။အိမ်ဆောက်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော့်မိန်းမက အ​ဖေအိမ်ကို မရောက်ဖြစ်​သေးဘူး။ကျွန်တော့်မိန်းမ အ​ဖေ့ကို ဘယ်လိုစော်ကားခဲ့တာလဲဆိုတာ မေးပါရ​စေ"

"မင်း!"

လဲ့ယ်တာချန် ဒေါသအရမ်းထွက်လွန်းလို့ နီရဲလာပြီး ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ "မိမစစ်ဖမစစ်​ကောင်က ငါ့ကို ပြန်ခံ​ပြောတယ်လေ။နောက်ဆုံးအကြိမ်က မင်းကို တောင်ပေါ်မှာ သောက်ခွေးကောင်လို့ ဆဲတော့ ငါက သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်တာ။ဒါကို သူက ငါ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောသွားတယ်။ဒါ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ဇနီးတစ်​ယောက်က ပြောသင့်တဲ့စကားလား?”

"ဟား! ရယ်စရာပဲ" ချင်မျန် ထိုအဘိုးကြီးနှင့် ဆက်ပြီး အရှည်ရှည်​တွေ မဖြစ်ချင်တော့ပေ။သူ လဲ့ယ်ထျဲကို သူ့လက်ဖြင့်ကာလိုက်ကာ စကားမပြောတော့ဖို့ တားမြစ်လိုက်သည်။သူ အသံကို မြင့်ကာ ပြောလိုက်၏ – "အစ်မကျိုးနဲ့ အစ်မဖုန်းတို့လည်း ဒီမှာ ရှိနေကြတာဆို​တော့ သက်သေခံနိုင်ပြီပေါ့။အခု အ​ဖေပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာကို ကျွန်တော် ပြန်ပြောပြပါ့မယ်။အ​​​ဖေ့ရဲ့သားက အမဲလိုက်ထွက်နေတာ သုံးရက်ရှိပြီ။အဲဒီအချိန်အထိ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရ​သေးဘူး။ဒါ​ကြောင့် သူနဲ့လိုက်ရှာပေးဖို့ လူတချို့ကို ရှာခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ဒါပေမဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ဖြစ်ဖြစ် လူကြီးတစ်ဦးအနေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်အတွက်ကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး သားရဲ့လုံခြုံရေးကို ဂရုမစိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော် ပြန်မ​ပြောနားမထောင်သလို ပြုမူခဲ့မိပါတယ်။အဲဒါက နံပါတ်တစ်အချက်။

ဘာကိစ္စပဲဖြစ်​နေပါ​စေ သီးသန့်ပြောလို့ရနိုင်တာကို အပြင်လူနှစ်ယောက်ရှေ့မှာ ကိုယ့်ကလေးကို အရှက်ရစေတယ်။အဲဒါက နံပါတ်နှစ်ပဲ။

အ​ဖေက အကြင်နာတရား မဲ့လွန်းတာပဲ။ အ​ဖေတစ်​ယောက်က အကြင်နာတရားမဲ့​နေပြီး သားတစ်​ယောက်ကိုကျ သားသမီးဝတ္တရား​ကျေပွန်ဖို့ တောင်းဆိုနေရတာလဲ?ဒီအမှုကိုသာ ပဒေသရာဇ်အာဏာပိုင်တွေထံ သွားတိုင်လိုက်မယ်ဆိုရင် အ​ဖေ့အတွက်ဆင်ခြေမရှိတော့ဘူး။”

ပဒေသရာဇ်အာဏာပိုင်​​တွေကို တိုင်ကြားမယ်!တုရှီသည် ကြောက်လန့်ကာ သူမ၏မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားကာ သူမရဲ့လည်ပင်းမှာ တုန်ရီသွားခဲ့သည်။

“မင်း...မင်း....ယုတ်မာ....ယုတ်မာ....” လဲ့ယ်တာချန်၏လက်ချောင်းများသည် တုန်ရီ​နေကာ တောက်လောင်တော့မတက် မျက်နှာကြီးမှာ နီရဲနေ၏။

ချင်မျန် ခေါင်း​မွှေး​ထောင်သွားကာ လဲ့ယ်ထျဲအတွက် တိတ်တဆိတ် စိုးရိမ်လိုက်မိသည်။

လဲ့ယ်ထျဲ ချင်မျန်၏ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော်တို့ လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်။ခွင့်ပြုပါဦး။"

လူနှစ်ယောက်သည် လဲ့ယ်တာချန်နှင့် တုရှီကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ကျောက်စရစ်ခဲများကို ဆက်လက်ကောက်ယူနေခဲ့သည်။

"မင်း....မင်းတို့ ငါ့ကိုစောင့်နေလိုက်။ဘယ်သူမှန်တယ်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်မယ့် သူကို ငါသွားရှာလာခဲ့မယ်။ဟမ်!”

လဲ့ယ်တာချန် ဒေါသထွက်သွားသည်။သူ ပြင်းထန်ပုံပေါက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားခဲ့ကာ သူ့လက်အကျီကိုဆွဲခါရင်း ထွက်သွားခဲ့သည်။

တုရှီ ခပ်မြန်မြန်ပင် နောက်ကနေလိုက်သွားခဲ့သည်။ချင်မျန်၏စကားတွေကို သူမ တွေးလိုက်မိသောအခါတွင် သူမ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မိသည်။

ချင်မျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။သူ လဲ့ယ်တာချန် နဲ့ တုရှီကို သင်ခန်းစာတစ်ခုပေးလိုက်ရုံသာ မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြသာနာ​လာရှာနိုင်ပြီး သူနှင့် လဲ့ယ်ထျဲ ငြိမ်းချမ်းနိုင်ပါ​တော့မလား?

ဖုန်းဟုန်လျိုနှင့် ကျိုး​ဆွေ့ဟွာတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် တွတ်ထိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုကို တွေးလိုက်မိသည်။သူ သူမတို့ဆီ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒီက အစ်မနှစ်ယောက်။"

"ဘာ,ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် တလက်လက်တောက်နေသည့် မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ပြန်အမှတ်ရမိကာ ဖုန်းဟုန်လျိုမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး လျှော်​နေသည့် သူမအဝတ်မှာ လက်ရှိရေစီးနှင့် လွင့်မျောလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

ကျိုး​ဆွေ့ဟွာမှာ ခြောက်သွေ့စွာ ပြုံးပြီး အသံမထွက်ရဲ။

ချင်မျန် သူ့အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ပြောလိုက်သည်။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့ အစ်မတို့ရယ်။နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ကိစ္စကိုတောင် ကျွန်တော် မေ့နေပြီ။ကျွန်တော်တို့အားလုံးက တစ်ရွာတည်းနေတဲ့သူ​တွေပဲ။တစ်ချို့အခိုက်အတန့်တွေကို ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးလေ။အစ်မတို့ရော အဲ့လိုမထင်ဘူးလား?"

"ဟုတ်​တယ်​...ဟုတ်တယ် မောင်လေး​ ပြောတာမှန်​တာ​ပေါ့!"

ကျိုး​ဆွေ့ဟွာနဲ့ ဖုန်းဟုန်လျိုတို့သည် ကျောက်စရစ်ခဲများကို ကောက်နေဆဲဖြစ်သည့် လဲ့ယ်ထျဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း အထပ်ထပ်အခါခါ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။သူ ချင်မျန်ကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်နေပုံရသည်။

ချင်မျန် ပြုံးပြုံး​လေး ပြောလိုက်၏။ "အစ်မတို့နှစ်ယောက်သာ ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလေးမျက်နှာသာပေးရင် ဝမ် 100 ပေးလို့ရတယ်။ဘယ်လိုလဲ?အဆင်​ပြေပါတယ်နော့်...ဒါက လူသတ်မှုလည်း မဟုတ် မီးရှို့မှုလည်းမဟုတ်ဘူးလေ"

ကျိုး​ဆွေ့ဟွာနဲ့ ဖုန်းဟုန်လျို၏မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။

ကျိုး​ဆွေ့ဟွာက အကဲစမ်းကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒါ ဘာအတွက်လဲ?”

ချင်မျန် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်အနားတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ အသံကို လျှော့လိုက်သည်။သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြုံးနေသည့်အမူအရာမှာ စဥ်းလဲ​ပုံ​ပေါက်ပြီး သူ့ရဲ့တောက်ပသည့်မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တလက်လက်ထ​နေ၏။

လဲ့ယ်ထျဲမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းကာ ကျောက်စရစ်ခဲနှစ်လုံးကို ကောက်ပြီး တောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ပြီး​နောက် ထိုနေရာ၌ ရှိ​နေတဲ့ ကျိုး​ဆွေ့ဟွာနဲ့ဖုန်းဟုန်လျိုတို့မှာ သူတို့ရဲ့အဝတ်များကို မလျှော်တော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကြသည်။

“စိတ်ချထားလိုက်​နော် မောင်​လေး။အစ်မတို့ သေချာလုပ်လိုက်ပါ့မယ်။" ကျိုး​ဆွေ့ဟွာက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လေးနက်စွာကတိပြုခဲ့သည်။

ဖုန်းဟုန်လျိုက အဝတ်တွေကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ကောက်ထည့်လိုက်ပြီး အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။ "အစ်မတို့ကို စောင့်နေ။အခုချက်ချင်းလုပ်လိုက်မယ်။"

ချင်မျန် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား စုစုပေါင်းဝမ် ၄၀ကို ရက်ရက်ရောရော ပေးခဲ့သည်။ “ဒီငွေက စရံငွေ။ကိစ္စပြီးသွားရင် ကျန်တာ ပေးပါ့မယ်။"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး"

ကျိုး​ဆွေ့ဟွာနဲ့ ဖုန်းဟုန်လျိုတို့သည် အဝတ်လျှော်ခြင်းတောင်းများကို ထမ်းကာ သူမတို့ရဲ့ခြေထောက်သေးသေးလေးတွေဖြင့် လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကြသည်။မကြာခင် ရွာထဲကို ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ချင်မျန် လူယုတ်မာတစ်​ယောက်လို ရယ်မောနေလိုက်သည်။ပြီးနောက် ကျောက်စရစ်ခဲသေးသေးလေးက သူ့ရင်ဘတ်ကို အသာ​လေးထိမှန်သွားလေသည်။

“လာကူဦး။”

“လာပြီ။” ချင်မျန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြရင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ?" လဲ့ယ်ထျဲ မေးလိုက်သည်။

ချင်မျန် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခိုး​ကြောင်ခိုးဝှက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "လျှို့ဝှက်ချက်လေ"

လဲ့ယ်ထျဲ ထိုအကြောင်းကို အကုန်လုံး ကြားလိုက်ရပြီးပြီ။ကောင်လေးရဲ့ ကျေနပ်နေတဲ့ပုံစံကို မြင်ရတာ သူ သ​ဘောကျမိတယ်။ဒါပြင် ကောင်လေးက သူ့ကို ဂရုစိုက်တာကို ပိုလို့​တောင် အရမ်းသဘောကျမိတယ်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လုံလောက်အောင် ကျောက်စရစ်ခဲများကို ကောက်ယူပြီးသည်အထိ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသွားအပြန် လုပ်ခဲ့ကြသည်။ကျောက်စရစ်ခဲလမ်းလေးသည် အိမ်ဝင်းတံခါးမှ အိမ်တံခါးဆီသို့ တစ်​​ပြေး​ထဲ တန်းလျက်ရှိပြီး ရေချိုးခန်းတံခါးပေါက်နှင့် ထပ်၍ချိတ်ဆက်ထားသည်။လဲ့ယ်ထျဲက ကျောက်စရစ်ခဲများကို မြေကြီးထဲသို့ မြုပ်နေအောင် ထုရိုက်သည်။ယင်းကျောက်စရစ်ခဲတို့က ခိုင်ခံ့သည့်အပြင် ကြည့်လို့လည်းကောင်းပြီး စတိုင်ကျ၏။ခင်းလို့ပြီးချိန်မှာ နေ့လယ်ပင် ရောက်​နေပြီ ဖြစ်သည်။

"နေ့လည်စာအတွက် ဟော့ပေါ့မလား?" ချင်မျန် လဲ့ယ်ထျဲ၏အကြံကို ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည်။

"ဟော့​ပေါ့အတွက် ဝါးတုတ်တွေ​တော့မရှိဘူး"

“အင်း။”

“အသီးအရွက်ခူးဖို့ အခင်းကိုသွားတဲ့အခါ အသီးအရွက်မျိုးစုံကို ရွေးလာခဲ့။ခင်ဗျား အဲဒီမှာရှိနေတုန်း—” ချင်မျန် ပြုံးပြီး “ရွာမှာ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိမရှိကိုပါ သတိထားကြည့်လာနော်။”

လဲ့ယ်ထျဲ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခြင်းတောင်းတစ်ခုနဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်မျန် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကို လုပ်​နေ​လိုက်သည်။ခေတ်သစ်က ဟော့ပေါ့ဆိုင်ကို သွား​လေ့ရှိကြ​သော​ကြောင့် လူအများစုသည် ဟော့ပေါ့၏အခြေခံပစ္စည်းများကို သိနိုင်ကြသည်။ချင်မျန် လိမ္မော်ခွံကို အခွံခွာပြီး စီချွမ်းသီး​တွေကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မည်သည့်အရာမှန်း မသိ​စေချင်လို့ပင်။သူ့ရဲ့ဟော့ပေါ့တွင် ငရုတ်ကောင်းပူပူ၊ စီချွမ်ငရုတ်ကောင်း၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်၊ လိမ္မော်ခွံ၊ ပိန္နဲသီး၊ မဲဇလီဖူးအခေါက်စသည်ဖြင့် ပါဝင်ပစ္စည်း ၁၈ မျိုးပါရှိပြီး ဒီ​ခေတ်ကလူ​​တွေက အချို့ကို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် မသုံးကြသော်လည်း ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။ဒါ​ကြောင့်မို့ ထိုစားသောက်ဆိုင်များရှိ အစားအသောက်များက အလွန်ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိရခြင်း၏အဓိကအကြောင်းရင်းပင်။ချင်မျန်သည်လည်း အချိန် နှင့် နေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားလာခွင့်ရသည့် ကောင်းချီး ကြောင့်သာ။

ဤဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကို ဟင်းချက်ရာတွင်သာမက မွှေကြော်အတွက်ပါ အသုံးပြုနိုင်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ တံခါးက​​နေ အထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ သူ့နှာခေါင်းတွေက စပ်တဲ့ရနံ့တွေနဲ့အတူ သူ့အာဒမ်ပန်းသီးတွေက အလိုအလျောက်လှုပ်ခပ်သွား၏။

"ခင်ဗျား...ပြန်လာပြီလား?" ချင်မျန် သူ့ကို မညှာမတာ ထပ်ညွှန်ကြားခဲ့ပြန်သည်။

"ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို အကုန်လုံးသာ ဆေးထားလိုက်။ခြံထဲမှာလည်း ရေတွင်းတူးရမယ်။အပြင်ကနေ ရေကို တစ်ချိန်လုံး သယ်နေရတာ ခက်ခဲလွန်းပြီး အသီးအရွက်တွေကို ဆေးကြောဖို့ အဆင်မပြေဘူး။”

လဲ့ယ်ထျဲ မီးဖိုချောင်ဘက်ကို ထင်းတုံးတစ်တုံးကို မရွှေ့ခင် မီးသွေးမီးဖိုပေါ်က နီတောက်နေတဲ့ အနီရောင်ဟင်းရည်ကို မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်မိ၏။အဲ့ဒီ​နောက် ချင်မျန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ နွှာစက်ကို ယူ၍ အာလူးကို အခွံနွှာနေပြီး “နေ့လည်စာ စားပြီးရင် လူသွားရှာလိုက်မယ်”

"ရွာမှာ တစ်ခုခုထူးဆန်း​နေတာများရှိလား?"

ဒါ ချင်မျန် အသိချင်ဆုံးပဲ။

လဲယ်ထျဲ သူ့မျက်ခွံ​တွေကို လှန်ကာ သူ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး "အင်း... လမ်းပေါ်မှာ လူတွေအများကြီး စကားပြောနေတာကို တွေ့ပေမယ့် သူတို့ပြောတာကို မကြားလိုက်မိဘူး"

ချင်မျန် ဖုန်းဟုန်လျို နှင့် ကျိုး​ဆွေ့ဟွာထံမှ သတင်းကို စောင့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းထဲတွင် စိုစွတ်နေတဲ့ ကြာအမြစ်နှစ်ချောင်းကို သူရှာတွေ့ခဲ့သည်။ "ဒီကြာပင်က ဘယ်ကနေရလာတာလဲ?"

"အစ်ကိုကျန်းဆီက​နေ...."

ချင်မျန် အသီးအရွက်တွေကို ဆေးကြောဖို့ ထကာ ရေအေးကြောင့် တုန်ရီလာရ၏။

"အစ်ကိုကျန်းက အရမ်းသ​ဘောကောင်းတယ်။ဟော့​ပေါ့ရောင်းဖို့ ဝါးချောင်းတွေ အများကြီးလိုတယ်။ အစ်ကိုကျန်းသာ ဆန္ဒရှိရင် သူ့ကို ဝါးတုတ်တွေလုပ်ခိုင်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ?အိမ်မှာလည်း လုပ်လို့ရတယ်။လွယ်လည်းလွယ်တယ်လေ။"

"သေချာတယ် သူဆန္ဒရှိတယ်" လဲ့ယ်ထျဲ ထပြီး “မင်း အသီးအရွက်တွေကို လှီးလိုက်။ကိုယ် ကျန်တာ ရေဆေးလိုက်မယ်”

“ရတာ​ပေါ့!ခင်ဗျား လုပ်လိုက်” ချင်မျန် ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားရဲ့အသားအရေက ကျွန်တော့်ထက် ပိုထူတယ်လေ"

လဲ့ယ်ထျဲ ချင်မျန်ကို အခွင့်ကောင်းယူခွင့်ပေးလိုက်သည်။

အလုပ်ကို မျှမျှတတ ၊ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ လုပ်အားခွဲဝေခြင်း​ဖြင့် ကြာစွယ်အချပ်များ၊ ဟင်းနုနွယ်ရွက်များ၊ ဝက်သားလုံးများ၊ အာလူးချပ်များ၊ မှိုနှင့် တို့ဟူးတို့အပါအဝင် စီမံထားသည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စားပွဲပေါ်တွင် အမြန်တင်လိုက်နိုင်ကြသည်။အချိန်မရှိတာကြောင့် အနည်းအကျဉ်းကိုသာ ပြင်ဆင်ထားနိုင်ပြီး ခုတ်ထစ်ထားသော ရစ်ဌက်သားများကို ကြိုတင်ချက်ပြုတ်ထားနိုင်လို့သာ။ဒီအချိန်မှာတော့ ချက်ပြီးသားရနံ့က ခံတွင်းတွေ့စေ၏။

ကံမကောင်းစွာပဲ ချင်မျန် ခေါက်ဆွဲမရှိခဲ့တာ​ကြောင့် နောင်တရမိသည်။သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူလုပ်နိုင်မည်ပင်။

"စားကြရအောင်။"

တူတွေကို ကောက်ကိုင်ပြီး ခေါင်းမ​ဖော်တမ်း စားကြ​တော့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ?ကောင်းတယ်မလား?"

ချင်မျန် ဌက်သားကို ကိုက်လိုက်သည်။နူးညံ့ပြီး အရသာရှိလွန်း၏။သူ ကျေနပ်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“မြို့ထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးလည်း ရှိတယ်ဆိုတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဝယ်ရတာ အဆင်ပြေမယ်။ဒီဆိုင်ကို တရားဝင်ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အမျိုးအစားတွေလည်း ပိုများလာမယ်။”

လဲ့ယ်ထျဲ ဌက်ပေါင်သားတစ်ပိုင်းကို ယူလိုက်ကာ ချင်မျန်၏ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး "ပန်းကန်ဆေးဖို့ လူငှား.."

"ဒါပေါ့!" ချင်မျန် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက အစားအသောက်ပြင်ဆင်ရေးမှာ တာဝန်ယူ။ကျွန်​တော်က ပိုက်ဆံသိမ်းမယ် ပြီးတော့ ပန်းကန်ဆေးဖို့ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ကို ငှားမယ်။အဲဒါကတော့ လောလောဆယ် အစီအစဉ်ပေါ့။လုပ်ငန်းကောင်းလာရင်တော့ လူများများ ငှားရလိမ့်မယ်”

ဒီလို​ပြော​နေတဲ့အချိန်မှာ သူ့တင်ပါးလေးက ခွေးခြေပေါ် အသာလေး လှုပ်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။ “အိမ်ဟောင်းကလူတွေကို ဆိုင်ရဲ့စီးပွားရေးမှာ ဝင်မစွက်ဖက်စေချင်ဘူး။ဒါကြောင့် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ မတောင်းချင်ဘူး။ခင်ဗျား သ​​​ဘောက​ရော?

လဲ့ယ်ထျဲ မ​ကျေနပ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ, “ဘာလို့လဲ?”

ချင်မျန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ စီးပွားရေးမှာ အတားအဆီးဖြစ်​စေတာက စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းမှာ ဆွေမျိုးတွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာပဲ။သဘောထားကွဲလွဲနေတာ​တွေရှိရင် ဆက်ဆံရေးအပေါ်မှာလည်း သက်ရောက်မှုရှိမယ်။တတိယညီ၊ စတုတ္ထညီ၊ ပဉ္စမညီ၊ ညီမငယ်များ အားလုံးက ကောင်းပါတယ်။သူတို့ကို ဆိုင်မှာ လုပ်ခိုင်းတာထက် နောက်ပိုင်းမှာ ပိုက်ဆံရှာဖို့ အကြံဥာဏ်ပေးပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်။”

လဲ့ယ်ထျဲ သူ့ကို နူးညံ့စွာကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းသ​​​ဘောပါပဲ"

ထိုမှသာ ချင်မျန် ပြုံးကာ ထိုလူအတွက် ရေစစ်ဇလုံထဲက အသားလုံးနှစ်လုံးကို ယူကာ ထည့်​ပေးလိုက်သည်။

ကျိုး​ဆွေ့ဟွာနဲ့ဖုန်းဟုန်လျိုတို့သည် တံခါးပေါက်က​​နေ အထဲသို့ဝင်,ဝင်ချင်း ဟော့ပေါ့ရနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ တိတ်တဆိတ် သွားရည်ကျမိသွားကြသည်။

"အိုး မင်းတို့ ထမင်းစားနေကြတာပဲ"

"အစ်မတို့ ကြွပါ။" ချင်မျန် သူတို့နဲ့တွေ့ဖို့ ထရပ်လိုက်သည်။

ကျိုး​ဆွေ့ဟွာက အလျင်စလိုပြောလိုက်၏။

"ထိုင်ပြီး ဆက်စားလေ..."

ချင်မျန် သူတို့ရဲ့အသွင်အပြင်ကိုမြင်ပြီး ကိစ္စပြီးသွားသည်ကို သိလိုက်ပြီ။ထိုင်ဖို့ဖိတ်ခေါ်ပြီး လဲ့ယ်ထျဲကို ရှောင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ထျဲ​​ကော....အသားလုံး သွားယူ​ပေးဦး။"

ကျိုး​ဆွေ့ဟွာနဲ့ဖုန်းဟုန်လျိုတို့ကို သူခိုင်းစေလိုက်သည့်ကိစ္စမှာ လဲ့ယ်တာချန်နှင့် တုရှီကို ရည်ရွယ်ထားခြင်းသာ။လဲ့ယ်ထျဲ သိသော်လည်း

ကျိုး​ဆွေ့ဟွာနဲ့ဖုန်းဟုန်လျိုတို့အား လဲ့ယ်ထျဲသိနေကြောင်း သိခွင့်မပြုနိုင်ပေ။မဟုတ်ရင် လဲယ်ထျဲ၏နာမည်ဂုဏ်သတင်း မ​ကောင်းဖြစ်​ပေလိမ့်မည်။

လဲ့ယ်ထျဲလည်း နာခံစွာဖြင့် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

045: ခ်င္မ်န္၏တန္ျပန္တိုက္ခိုက္မႈ

တု႐ွီသည္ လဲ့ယ္တာခ်န္၏နံေဘးတြင္ ရပ္ကာ အားရ​ေက်နပ္ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ နား​ေထာင္ေနေသာ ဖုန္းဟုန္လ်ိဳႏွင့္ က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။သူမသည္ လဲ့ယ္တာခ်န္၏အက်ီလက္ကိုဆြဲလိုက္ၿပီး သူေတာ္ေကာင္း ေယာင္ေဆာင္လ်က္ အၾကံေပးခဲ့ေသး၏- "အ​ေဖႀကီး...တစ္ခုခု ျဖစ္ထားတယ္ဆိုရင္​​ေတာင္ စကားနဲ႔ပဲ ေျပာေလ"

"သူ႕မိန္းမကိုေတာင္ မထိန္းႏိုင္ဘူး၊ငါ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ?" လဲ့ယ္တာခ်န္သည္ သူ႕ေျခရင္းနားဆီသို႔ ခုန္ဆင္းကာ လဲ့ယ္ထ်ဲ၏ႏွာေခါင္းတည့္တည့္ကို ထိုးၫႊန္လိုက္သည္။

"ဒီသားက ဘာေကာင္းက်ိဳးရလို႔လဲ?မင္းမိန္းမက ငါ့ကို မ႐ိုမေသစကားေတြ သတၱိ႐ွိ႐ွိ ေျပာရဲတယ္။ သိကၡာမဲ့လြန္းတယ္။မင္း ငါ့ကိုေျပာစမ္း!သူ႕ကို ဘယ္လိုအျပစ္​ေပးရမလဲ?"

ဖုန္းဟုန္လ်ိဳႏွင့္ က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာတို႔သည္ ထြက္သြားရန္ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ႐ွိဘဲ ထိုေနရာတြင္သာ ေနၾကရင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္ၾကၿပီး လက္မ်ားက အဝတ္မ်ားကို ပြတ္တိုက္ဟန္ေဆာင္ေနၾကသည္။

ခ်င္မ်န္၏အမူအရာမွာ ေျပာင္းသြားသည္။သူ လဲ့ယ္ထ်ဲဘက္သို႔သြားကာ ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။သူ ခဏမွ် တုံ႔ဆိုင္းသြားလ်က္ ထိုလူ၏လက္ကို တိတ္တဆိတ္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ လဲ့ယ္တာခ်န္ကို အၾကာႀကီးတုံျပန္ျခင္းမ႐ွိေပ။သူ စိတ္မဝင္စားစြာ ေျပာလိုက္သည္။

"ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို သ​ေဘာမက်ဘူးဆိုတာ ကြၽန္​ေတာ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႕ဇနီး သိၿပီးသားပါ။အိမ္ေဆာက္ၿပီးကတည္းက ကြၽန္ေတာ္႕မိန္းမက အ​ေဖအိမ္ကို မေရာက္ျဖစ္​ေသးဘူး။ကြၽန္ေတာ္႕မိန္းမ အ​ေဖ့ကို ဘယ္လိုေစာ္ကားခဲ့တာလဲဆိုတာ ေမးပါရ​ေစ"

"မင္း!"

လဲ့ယ္တာခ်န္ ေဒါသအရမ္းထြက္လြန္းလို႔ နီရဲလာၿပီး ႐ႈံ႕မဲ့သြားသည္။ "မိမစစ္ဖမစစ္​ေကာင္က ငါ့ကို ျပန္ခံ​ေျပာတယ္ေလ။ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္က မင္းကို ေတာင္ေပၚမွာ ေသာက္ေခြးေကာင္လို႔ ဆဲေတာ့ ငါက သူ႕ကို ႀကိမ္းေမာင္းလိုက္တာ။ဒါကို သူက ငါ့ကိစၥမဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာသြားတယ္။ဒါ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ဇနီးတစ္​ေယာက္က ေျပာသင့္တဲ့စကားလား?”

"ဟား! ရယ္စရာပဲ" ခ်င္မ်န္ ထိုအဘိုးႀကီးႏွင့္ ဆက္ၿပီး အ႐ွည္႐ွည္​ေတြ မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ေပ။သူ လဲ့ယ္ထ်ဲကို သူ႕လက္ျဖင့္ကာလိုက္ကာ စကားမေျပာေတာ့ဖို႔ တားျမစ္လိုက္သည္။သူ အသံကို ျမင့္ကာ ေျပာလိုက္၏ – "အစ္မက်ိဳးနဲ႔ အစ္မဖုန္းတို႔လည္း ဒီမွာ ႐ွိေနၾကတာဆို​ေတာ့ သက္ေသခံႏိုင္ၿပီေပါ့။အခု အ​ေဖေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေျပာျပပါ့မယ္။အ​​​ေဖ့ရဲ႕သားက အမဲလိုက္ထြက္ေနတာ သုံးရက္႐ွိၿပီ။အဲဒီအခ်ိန္အထိ အရိပ္အေယာင္ကို မေတြ႕ရ​ေသးဘူး။ဒါ​ေၾကာင့္ သူနဲ႔လိုက္႐ွာေပးဖို႔ လူတခ်ိဳ႕ကို ႐ွာခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ လူႀကီးတစ္ဦးအေနနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အတြက္ကိုသာ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး သားရဲ႕လုံျခဳံေရးကို ဂ႐ုမစိုက္တာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္မ​ေျပာနားမေထာင္သလို ျပဳမူခဲ့မိပါတယ္။အဲဒါက နံပါတ္တစ္အခ်က္။

ဘာကိစၥပဲျဖစ္​ေနပါ​ေစ သီးသန္႔ေျပာလို႔ရႏိုင္တာကို အျပင္လူႏွစ္ေယာက္ေ႐ွ႕မွာ ကိုယ့္ကေလးကို အ႐ွက္ရေစတယ္။အဲဒါက နံပါတ္ႏွစ္ပဲ။

အ​ေဖက အၾကင္နာတရား မဲ့လြန္းတာပဲ။ အ​ေဖတစ္​ေယာက္က အၾကင္နာတရားမဲ့​ေနၿပီး သားတစ္​ေယာက္ကိုက် သားသမီးဝတၱရား​ေက်ပြန္ဖို႔ ေတာင္းဆိုေနရတာလဲ?ဒီအမႈကိုသာ ပေဒသရာဇ္အာဏာပိုင္ေတြထံ သြားတိုင္လိုက္မယ္ဆိုရင္ အ​ေဖ့အတြက္ဆင္ေျခမ႐ွိေတာ့ဘူး။”

ပေဒသရာဇ္အာဏာပိုင္​​ေတြကို တိုင္ၾကားမယ္!တု႐ွီသည္ ေၾကာက္လန္႔ကာ သူမ၏မ်က္ဆံမ်ား က်ံဳ႕သြားကာ သူမရဲ႕လည္ပင္းမွာ တုန္ရီသြားခဲ့သည္။

“မင္း...မင္း....ယုတ္မာ....ယုတ္မာ....” လဲ့ယ္တာခ်န္၏လက္ေခ်ာင္းမ်ားသည္ တုန္ရီ​ေနကာ ေတာက္ေလာင္ေတာ့မတက္ မ်က္ႏွာႀကီးမွာ နီရဲေန၏။

ခ်င္မ်န္ ေခါင္း​ေမႊး​ေထာင္သြားကာ လဲ့ယ္ထ်ဲအတြက္ တိတ္တဆိတ္ စိုးရိမ္လိုက္မိသည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ ခ်င္မ်န္၏ပခုံးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး “ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္စရာ ႐ွိေသးတယ္။ခြင့္ျပဳပါဦး။"

လူႏွစ္ေယာက္သည္ လဲ့ယ္တာခ်န္ႏွင့္ တု႐ွီကို ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘဲ ဘာမွမျဖစ္သကဲ့သို႔ ေက်ာက္စရစ္ခဲမ်ားကို ဆက္လက္ေကာက္ယူေနခဲ့သည္။

"မင္း....မင္းတို႔ ငါ့ကိုေစာင့္ေနလိုက္။ဘယ္သူမွန္တယ္ဆိုတာကို ဆုံးျဖတ္ေပးႏိုင္မယ့္ သူကို ငါသြား႐ွာလာခဲ့မယ္။ဟမ္!”

လဲ့ယ္တာခ်န္ ေဒါသထြက္သြားသည္။သူ ျပင္းထန္ပုံေပါက္သည့္ စကားတစ္ခြန္းကို ခ်န္ထားခဲ့ကာ သူ႕လက္အက်ီကိုဆြဲခါရင္း ထြက္သြားခဲ့သည္။

တု႐ွီ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ေနာက္ကေနလိုက္သြားခဲ့သည္။ခ်င္မ်န္၏စကားေတြကို သူမ ေတြးလိုက္မိေသာအခါတြင္ သူမ စိတ္မသက္မသာျဖစ္မိသည္။

ခ်င္မ်န္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္၏။သူ လဲ့ယ္တာခ်န္ နဲ႔ တု႐ွီကို သင္ခန္းစာတစ္ခုေပးလိုက္႐ုံသာ မဟုတ္ရင္ ေနာက္ထပ္ အႀကိမ္အနည္းငယ္ ျပသာနာ​လာ႐ွာႏိုင္ၿပီး သူႏွင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲ ၿငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ပါ​ေတာ့မလား?

ဖုန္းဟုန္လ်ိဳႏွင့္ က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာတို႔သည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကာ စိတ္လႈပ္႐ွားစြာ အသံနိမ့္နိမ့္ျဖင့္ တြတ္ထိုးေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရေသာအခါတြင္ အစီအစဥ္တစ္ခုကို ေတြးလိုက္မိသည္။သူ သူမတို႔ဆီ အျမန္ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။

"ဒီက အစ္မႏွစ္ေယာက္။"

"ဘာ,ဘာကိစၥ႐ွိလို႔လဲ?"

သူမ၏မွတ္ဉာဏ္ထဲတြင္ တလက္လက္ေတာက္ေနသည့္ မီးဖိုေခ်ာင္သုံးဓားကို ျပန္အမွတ္ရမိကာ ဖုန္းဟုန္လ်ိဳမွာ တုန္လႈပ္သြားၿပီး ေလွ်ာ္​ေနသည့္ သူမအဝတ္မွာ လက္႐ွိေရစီးႏွင့္ လြင့္ေမ်ာလုနီးပါးျဖစ္သြားသည္။

က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာမွာ ေျခာက္ေသြ႕စြာ ျပဳံးၿပီး အသံမထြက္ရဲ။

ခ်င္မ်န္ သူ႕အက်ႌအိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံအိတ္ကို ထုတ္ယူၿပီး ျပဳံးျပဳံး႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ေျပာလိုက္သည္။ "မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ အစ္မတို႔ရယ္။ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္တုန္းက ကိစၥကိုေတာင္ ကြၽန္ေတာ္ ေမ့ေနၿပီ။ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလုံးက တစ္႐ြာတည္းေနတဲ့သူ​ေတြပဲ။တစ္ခ်ိဳ႕အခိုက္အတန္႔ေတြကို ေ႐ွာင္လႊဲလို႔ မရဘူးေလ။အစ္မတို႔ေရာ အဲ့လိုမထင္ဘူးလား?"

"ဟုတ္​တယ္​...ဟုတ္တယ္ ေမာင္ေလး​ ေျပာတာမွန္​တာ​ေပါ့!"

က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာနဲ႔ ဖုန္းဟုန္လ်ိဳတို႔သည္ ေက်ာက္စရစ္ခဲမ်ားကို ေကာက္ေနဆဲျဖစ္သည့္ လဲ့ယ္ထ်ဲကို စိုက္ၾကည့္ရင္း အထပ္ထပ္အခါခါ ေခါင္းညိတ္ျပၾကသည္။သူ ခ်င္မ်န္ကို အလြန္အမင္း အလိုလိုက္ေနပုံရသည္။

ခ်င္မ်န္ ျပဳံးျပဳံး​ေလး ေျပာလိုက္၏။ "အစ္မတို႔ႏွစ္ေယာက္သာ ကြၽန္ေတာ္႕ကို နည္းနည္းေလးမ်က္ႏွာသာေပးရင္ ဝမ္ 100 ေပးလို႔ရတယ္။ဘယ္လိုလဲ?အဆင္​ေျပပါတယ္ေနာ္႕...ဒါက လူသတ္မႈလည္း မဟုတ္ မီး႐ိႈ႕မႈလည္းမဟုတ္ဘူးေလ"

က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာနဲ႔ ဖုန္းဟုန္လ်ိဳ၏မ်က္လုံးမ်ားက ေတာက္ပလာသည္။

က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာက အကဲစမ္းကာ ေမးလိုက္သည္။ “ဒါ ဘာအတြက္လဲ?”

ခ်င္မ်န္ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္အနားတြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ အသံကို ေလွ်ာ့လိုက္သည္။သူ႕မ်က္ႏွာေပၚ႐ွိ ျပဳံးေနသည့္အမူအရာမွာ စဥ္းလဲ​ပုံ​ေပါက္ၿပီး သူ႕ရဲ႕ေတာက္ပသည့္မ်က္လုံးမ်ားက စိတ္လႈပ္႐ွားမႈမ်ားျဖင့္ တလက္လက္ထ​ေန၏။

လဲ့ယ္ထ်ဲမွာ ထိုျမင္ကြင္းကို ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္းျမင္လိုက္ရၿပီး ေခါင္းကို အနည္းငယ္ခါယမ္းကာ ေက်ာက္စရစ္ခဲႏွစ္လုံးကို ေကာက္ၿပီး ေတာင္းထဲသို႔ ပစ္ထည့္လိုက္သည္။

ၿပီး​ေနာက္ ထိုေနရာ၌ ႐ွိ​ေနတဲ့ က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာနဲ႔ဖုန္းဟုန္လ်ိဳတို႔မွာ သူတို႔ရဲ႕အဝတ္မ်ားကို မေလွ်ာ္ေတာ့ဘဲ စိတ္လႈပ္႐ွားေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ၾကသည္။

“စိတ္ခ်ထားလိုက္​ေနာ္ ေမာင္​ေလး။အစ္မတို႔ ေသခ်ာလုပ္လိုက္ပါ့မယ္။" က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာက စိတ္ရင္းမွန္ျဖင့္ ေလးနက္စြာကတိျပဳခဲ့သည္။

ဖုန္းဟုန္လ်ိဳက အဝတ္ေတြကို ျခင္းေတာင္းထဲကို ေကာက္ထည့္လိုက္ၿပီး အလ်င္စလိုေျပာလိုက္သည္။ "အစ္မတို႔ကို ေစာင့္ေန။အခုခ်က္ခ်င္းလုပ္လိုက္မယ္။"

ခ်င္မ်န္ ထိုအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦးအား စုစုေပါင္းဝမ္ ၄၀ကို ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးခဲ့သည္။ “ဒီေငြက စရံေငြ။ကိစၥၿပီးသြားရင္ က်န္တာ ေပးပါ့မယ္။"

"ျပႆနာမ႐ွိပါဘူး"

က်ိဳး​ေဆြ႕ဟြာနဲ႔ ဖုန္းဟုန္လ်ိဳတို႔သည္ အဝတ္ေလွ်ာ္ျခင္းေတာင္းမ်ားကို ထမ္းကာ သူမတို႔ရဲ႕ေျခေထာက္ေသးေသးေလးေတြျဖင့္ လ်င္ျမန္စြာ ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။မၾကာခင္ ႐ြာထဲကို ဝင္ေရာက္လာၾကသည္။

ခ်င္မ်န္ လူယုတ္မာတစ္​ေယာက္လို ရယ္ေမာေနလိုက္သည္။ၿပီးေနာက္ ေက်ာက္စရစ္ခဲေသးေသးေလးက သူ႕ရင္ဘတ္ကို အသာ​ေလးထိမွန္သြားေလသည္။

“လာကူဦး။”

“လာၿပီ။” ခ်င္မ်န္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ျပဳံးျပရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

"မင္း ဘာေျပာလိုက္တာလဲ?" လဲ့ယ္ထ်ဲ ေမးလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္ သူ႕ေဘးတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ခိုး​ေၾကာင္ခိုးဝွက္ ရယ္ေမာလိုက္သည္။ "လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေလ"