[Unicode]

040: အိမ်သစ်တွင်နေထိုင်ခြင်း (2)

"ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ,ကုန်းဇီလေး?စားသောက်ဆိုင်ကြီးက ကျွမ်းကျင်ရှင်​တွေထက်တောင် ပါးပါး​လေးဖြစ်​အောင်အပြင် မြန်မြန်လည်း လှီးဖြတ်နိုင်တယ်။”

လက်ထောက်လေးသည် နားမလည်နိုင်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခဏအကြာတွင် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး “ဒါပေမယ့် မင်း စဉ်းတီတုံးကို သုံးထားတာ မတွေ့လိုက်ဘူးသလားလို့?”

သူ့နောက်က ပစ္စည်းကို ရှေ့ယူလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာပြောလိုက်သည်။ "ဒီအာလူးကို အခွံနွှာပြီး မြန်မြန်လှီးရုံတင်မကဘူး၊အပိုင်းပိုင်းတွေဖြစ်​အောင်လည်း မြန်မြန်လှီးဖြတ်နိုင်တယ်။ မန်နေဂျာလျောင်...ခင်ဗျားဘယ်လိုထင်လဲ?"

လျောင်ကျစ်ဖူက ချက်ချင်းပင် တန်း​ပြောလိုက်သည်။ "ငွေတုံး ၅၀!"

ချင်မျန် အရမ်းကျေနပ်သွား၏။သူ လျောင်ကျစ်ဖူကို သူ့လက်ထဲရှိ ကိရိယာသေးသေးလေးကို ပေးလိုက်ပြီး ပိုကောင်းတဲ့ စကားလုံးတွေ ပြောခဲ့လိုက်သေး၏။ "ကြားထားတဲ့အတိုင်း မန်နေဂျာလျောင်က ပြတ်သားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားဆီ တည့်တည့်လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကိရိယာသေးသေးလေးက ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူနောက်ဆုံးဝယ်ခဲ့တဲ့ လက်လုပ်​ခေါက်ဆွဲညစ်စက်လိုပင်။​လျောင်ကျစ်ဖူရဲ့မျက်နှာမှာ ကျေနပ်အားရမှုရော စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာတစ်ခုကိုပါ ထပ်မံပြသလိုက်ပြန်သည်။

ချင်မျန် ပြုံးပြီး လက်ဖက်ရည်ကို လှမ်းယူလိုက်၏။ “မန်နေဂျာလျောင်..ကျွန်တော်သာ အဲဒီနေ့က လက်တွေ သွေးထွက်တဲ့အထိ အာလူးကို မခွာဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီလောက် အဆင်ပြေတဲ့ ကိရိယာကို တွေးခဲ့မိမှာမဟုတ်ဘူး။ဒါက ကျွန်တော့်သွေးနဲ့ ရင်းပြီးရခဲ့တာဆိုတော့ ခင်ဗျားသုံးခဲ့တဲ့ ငွေတုံး ၅၀ က အရှုံးမရှိပါဘူးဗျာ”

ဒါကြီးက သောက်ကျိုးနည်း မိုက်မဲမှုပေါ့!

လျောင်ကျစ်ဖူ ငိုရမလား ရယ်ရမလား မသိ။ချင်မျန် သူ့လက်ကျန်ပုံတွေကိုပါ ပေးသွားခဲ့သည်။ဤပုံများကား အထူးအဆန်းမဟုတ်ပေ။ဆိုင်တွင် ပြုလုပ်ထားခဲ့ဖူးသော ပစ္စည်းများ၏ပိုမိုခေတ်မီသည့်လက်ရာများသာ။

ဆယ်ရက်အတွင်း ကုန်ပစ္စည်းများပို့ဆောင်ရန် ချိန်းဆိုပြီးနောက် လျောင်ကျစ်ဖူသည် သူတို့အား ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လွှတ်ခဲ့သည်။

".............."

လဝက်အတွင်းနဲ့ အိမ်အသစ်ကလည်း လေ၀င်လေထွက်ကောင်းသွားပြီ။ပရိဘောဂတွေက လည်း ရက်အနည်းငယ်စောပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။အိမ်သစ်တွင် နေထိုင်နိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း ချင်မျန်နှင့် လဲ့ယ်ထျဲတို့သည် အလျင်စလိုမလုပ်ကြဘဲ သွားရင်း လာရင်းနဲ့ပဲ အိမ်သစ်ဆီသို့ ပရိဘောဂများကို သယ်သွားကြသည်။တိုက်ဆိုင်စွာပင် လဲ့ယ်ရှန်းရီ နှင့် လဲ့ယ်ရှန်းလီတို့သည်လည်း သူတို့ကို တွေ့ပြီး အကူအညီပေးရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်မှာတော့ အရာအားလုံး ပြေလည်သွားပါပြီ။ချင်မျန် သူ့အိမ်သစ်ကို လေးနက်သည့်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။အဝင်ဝတွင် စတုရန်းပေ ၆၀ ခန့်ရှိသော ခြံဝန်းကြီးတစ်ခုရှိ၏။ခြံဝင်းထဲမှာတော့ လောလောဆယ် ဘာမှမရှိပေ။

အနောက်မြောက်ထောင့်မှာ အိမ်အသေးလေးနှင့် ရေချိုးခန်းလေးသာရှိ၏။ဒီခေတ်ကြီးမှာ ရေချိုးခန်းကို မော်ဒန်ခေတ်ကလို လုပ်လို့မရပေ။ရေချိုးရန်နေရာတစ်ခုသတ်မှတ်ပြီး စည်ကြီးတစ်ခုနှင့် ထောင့်စွန်းတွင် ရေနုတ်မြောင်းတစ်ခုသာရှိသည်။

ပင်မအိမ်ထဲမှာ​တော့ ဧည့်ခန်း-ထမင်းစားခန်းရှိသည်။စတုရန်းပုံထင်းရှူးသားထမင်းစားပွဲဘေးတွင် တူညီသည့်ကုလားထိုင်နှစ်လုံးထားရှိကာ နံရံဘက်တွင် ကပ်ထားသည့် ဆက်တီနှင့် ကော်ဖီစားပွဲအားလုံးသည် ခေတ်မီစတိုင်လ်များသာ။

တောင်ဘက်နံရံတွင် ရိုးရိုးအိမ်၏ပြတင်းပေါက်ထက် ထက်ဝက်ကြီးသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ပါရှိသောကြောင့် ခန်းမသည် အလွန်လင်းထိန်နေ၏။ထူထဲသည့် အညိုရင့်ရင့် ကန့်လန့်ကာများက ဆောင်းဦးလေကို နွေးထွေးမှုအဖြစ် ပေးစွမ်းနေသည်။

အခြေအနေများတွင် ကန့်သတ်ချက်များသာ မရှိပါက သူသည် ဗဟိုခန်းမ၏ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စကျင်ကျောက်ပြားများ ခင်းထားလိုသည်။

ဧည့်ခန်း-ထမင်းစားခန်း၏ဘယ်ဘက်တွင် မီးဖိုချောင်ရှိသည်။ မီးဖိုချောင်မီးဖိုကို စကျင်ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းထားသောကြောင့် ချောမွေ့သန့်ရှင်းနေသည်။ဗီရိုတစ်လုံးရှိ၍ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ထပ်မံထည့်ထားသည်။အသုံးများသော ပစ္စည်းများကိုမူ အသင့်တော်ဆုံး အနေအထားတွင် ထားရှိပြီး ဆန်၊ ဂျုံမှုန့် နှင့် ဆီ တို့ကိုလည်း နေရာ အလိုက်ထား,ထား​၏။ခြံအတွင်းရှိ မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းသည် တောင်ဘက်နံရံတွင် တူညီစွာတည်ထားသော်လည်း ရေချိုးခန်းက သေးငယ်သောကြောင့် မီးဖိုချောင်၏တောင်ဘက်နံရံက ပြတင်းပေါက်ကိုသာ ဖွင့်ထားနိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး လုံလောက်သည့်အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

မြောက်ဘက်၌ အခန်းနှစ်ခန်းပါရှိပြီး အခန်းငယ်ကို လယ်ယာသုံးကိရိယာများ၊ စပါးအိတ်များ၊ ထိုင်ခုံများ စသည်ကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော တိုလီမိုလီပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ပိုကြီးတဲ့အခန်းက​တော့ အိပ်ခန်းပင်။အိမ်သုံးပစ္စည်းထားရန် အခန်းက​တော့ အိပ်ခန်းနှင့်ကပ်ရက်ဖြစ်ကာ နောက်ဘက်သို့ ထွက်ရန် နောက်​ဘေးတံခါးပေါက်ဆီသို့ စင်္ကြံလမ်းတစ်​လျှောက်၌ သွားရန်သာလို၏။နောက်ကျောမှာ​တော့ မြေလွတ်ပင်။နောင်တွင် အိမ်နောက်ဖေးမှာ မြေကွက်လပ်ရှိပါက ပိုအဆင်ပြေလိမ့်မည်။

ချင်မျန်က​တော့ အိပ်ခန်းကို အကျေနပ်ဆုံးပင်။သူနှင့် လဲ့ယ်ထျဲတို့က တစ်ခန်းထဲ တစ်အိပ်ယာထဲကို မျှဝေနေကြရ​ပေမယ့်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူတို့အဝတ်အစားများကို ခွဲထားနိုင်သည့် ဗီရိုကြီးတစ်ခု ရှိသေးသည်။

လဲ့ယ်ထျဲ သူ့​နောက်က​နေလိုက်ဝင်ကာ အိပ်ခန်းအသစ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း မွေ့ရာအသစ်ဖြင့် ခင်းထားသည် အပူခံအုတ်ကုတင်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။တစ်ဖက်စီတွင် သီးခြားစောင်နှစ်ထည်နှင့် ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးသည် အနည်းငယ် မျက်စိရှုပ်သလိုဖြစ်နေခြင်းပင်။

ညစာစားပြီးနောက် ချင်မျန် ရေနွေးပူပူဖြင့် ရေချိုးလိုက်သည်။သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ 'ကုတင်' အသစ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး အပူခံအုတ်ကုတင်၏ အကျယ်ကို တိုင်းတာပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်က ပြုံး​နေ​တော့သည်။အိပ်ရာက ကြီးလွန်းသဖြင့် လဲ့ယ်ထျဲရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်​အောင်းမိသည့်ပြဿနာကို ဖယ်ရှားနိုင်​တော့မည်။

သူ စောင်ကို ဆွဲခြုံပြီး သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းရင်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အနေအထားဖြင့် အနားယူလိုက်သည်။သူ့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှိနေတဲ့အတွက် မွေ့ယာအသစ်နဲ့ စောင်အသစ်ဝယ်လိုက်သည်သာ။

ခေါင်းအုံးသည်လည်း အသစ်ဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်တွင် ပိုးသားဖြင့်ချုပ်ထားကာ နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိစေသည်။ခေါင်းနောက်ကျောနဲ့ ပွတ်သပ်ပြီး ခေါင်မိုးကို ကြည့်လိုက်၏။စားပွဲပေါ်ရှိ အလင်းရောင်သည် ညင်သာစွာ ဖျတ်ခနဲ တောက်လာပြီး သူ့အတွေးများကို ရွေ့လျားစေကာ အတွေးထဲတွင် မိန်းမြောသွားစေ၏။

ဒီကမ္ဘာမှာ အိမ်တစ်လုံးရှိဖို့ သူစဉ်းစားနေမိခဲ့တာလား?

လဲ့ယ်ထျဲသည်လည်း ရေချိုးပြီး​နောက် ဝင်လာပြီး ဆယ်ကျော်သက်လေး၏စိတ်ပျက်နေသည့် မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးထဲတွင် အထီးကျန်မှု အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရကာ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။သူ့နှလုံးခုန် မြန်သွား၏။

သူ တံခါးကို မတိုးမကျယ်အ​နေအထားဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။

ချင်မျန် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။ "တံခါးက သော့ခတ်ပြီးပြီလား?”

"သော့ခတ်ပြီးပြီ။" လဲ့ယ်ထျဲ ကန့်လန့်ကာကိုဆွဲချကာ ဖိနပ်ကိုချွတ်ပြီး အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။သူ စောင်ကို စိုက်ကြည့်​နေရင်း ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူရဲ့စောင်ကို သူ့ညာလက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ သူ့ခေါင်းအုံးကို တစ်ဖက်လူရဲ့ခေါင်းအုံးနားအထိ တိုးကပ်လိုက်ပြီး သူ့​စောင်ထဲ တိုးဝင်လာသည်ကိုကြည့်ရင်း ချင်မျန် ထိတ်လန့်သွားသည်။သူ့နှလုံးက နှစ်စက္ကန့်လောက် ရပ်သွား၏။တစ်ဝက်လောက် လှန်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မြှောက်ကာ လဲ့ယ်ထျဲကို စွေ​စောင်း​စောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား...ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

လဲ့ယ်ထျဲ ပြောလိုက်၏။ "မင်း အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ လိုက်ညှစ်နေလိမ့်မယ်။"

စိတ်အနှောက်အယှက်ကင်းပြီး ပြတ်သားသောလေသံက ချင်မျန်ကို ဒေါသထွက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရသည်။ပါးစပ်ကိုဖွင့်ခါနီးတွင် ထိုလူက လက်ရှည်များကို ဆန့်တန်းကာ သူ့ကို ပတ်ထားလေသည်။လဲ့ယ်ထျဲက အတင်းအကြပ်မလုပ်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍လည်း မရနိုင်ပေ။

ချင်မျန် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲအကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်​နေပေမယ့် တုံ့ပြန်မှုမရရှိခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ကံကြမ္မာကိုသာ အပြစ်တင်ပြီး ထိုအတိုင်း အိပ်လိုက်ရုံပါပဲ။

ရုတ်တရက် လဲ့ယ်ထျဲ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအိမ်သစ်မှာနေရတာ မပျော်ဘူးလား?”

“မဟုတ်ပါဘူး” ချင်မျန်၏အာရုံကို သူပြောင်းလိုက်ခြင်းသာ။ "ဟုတ်သား!အခန်းထဲမှာ တစ်ခုခုလိုနေတယ် ထင်လား?"

လဲ့ယ်ထျဲ၏မျက်လုံးများက အခန်းတစ်ဝိုက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လာသည်။

သူက တုတ်နဲ့ရိုက်ရင်တောင် စကားမပြောတဲ့ ငထိုင်းတစ်ယောက်ပင်။ဒါ​ကြောင့် သူ့ကို အဖြေပေးလာဖို့ မမျှော်လင့်ထားပေမယ့်လည်း သူ ကြားလိုက်ရသည်။ “ဗလာကျင်းနေတယ်"

"ဒါပဲ!" ချင်မျန် သူ့ကို ထောက်ခံတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်ကာ သူနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်နံရံဗလာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ပရိဘောဂတွေမရှိတော့ နံရံမှာ ပြောင်းတင်းတင်းကြီးဖြစ်​နေတယ်။တစ်နေ့,နေ့​လောက် မြို့ကိုသွားပြီး ချိတ်ဆွဲဖို့ လက်ရေးလှနဲ့ ပန်းချီသွားဝယ်ကြရအောင်။"

"ရက်အနည်းငယ်လောက်မှ သွားကြမယ်။ကိုယ် မနက်​ဖြန်​ တောင်​တက်​ဖို့ရှိတယ်​။" လဲ့ယ်ထျဲ၏မျက်နှာသည် ချင်မျန်၏ဆံပင်များဖြင့် ထိကပ်​နေကာ သူ့ခေါင်း​လေးဖြင့်ပွတ်ရန် မေးစေ့ကိုမြှောက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ချင်မျန်မှာ လေထုသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လည်ပင်းကို တင်းကြပ်သွားစေသည်။

"အမဲလိုက်သွားမလို့လား?ခင်ဗျား ကျွန်​တော့်ကို ကွန်ဖူးသင်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ"

"မင်းကို သင်ပေးပြီးရင် တောင်ပေါ်တက်လိုက်မယ်။" လဲ့ယ်ထျဲ သူ့လက်ကို မြှောက်ကာ မီးငြိမ်းလိုက်၏။အခန်းသည် လုံးဝအမှောင်အတိကျသွားသည်။

ချင်မျန် တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချမိပေမယ့် ဘာကြောင့်များ သူ အတတ်နိုင်ဆုံး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေချင်ရတာလဲ?

“နောက်တစ်ခုရှိသေးတယ်။အိမ်ပြောင်းပြီးရင် အိမ်တက်လုပ်ရတဲ့ အလေ့အထရှိတယ်မလား?”

“အဲဒါကြောင့် အမဲလိုက်သွားမလို့" လဲ့ယ်ထျဲ ပြောလိုက်သည်။

ချင်မျန် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အမဲလိုက်ထားတဲ့အသားက ဝက်သားထက် ပိုစျေးကြီးတယ်။ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဧည့်သည်တွေအတွက် အမဲလိုက်ထားတဲ့အသားကို နည်းနည်းပဲလုပ်ပြီး ဝက်သားများများနဲ့ ဧည့်ခံရမယ်။ခင်ဗျား နားလည်တယ်မလား"

“အင်း” လဲ့ယ်ထျဲ၏ရင်ဘတ်မှာ အလွန်ပူလာသည်။ရင်ခွင်ထဲမှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ရှိနေလို့များလား?

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

040: အိမ္သစ္တြင္ေနထိုင္ျခင္း (2)

"ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ,ကုန္းဇီေလး?စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးက ကြၽမ္းက်င္႐ွင္​ေတြထက္ေတာင္ ပါးပါး​ေလးျဖစ္​ေအာင္အျပင္ ျမန္ျမန္လည္း လွီးျဖတ္ႏိုင္တယ္။”

လက္ေထာက္ေလးသည္ နားမလည္ႏိုင္ေသာအၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ကာ ခဏအၾကာတြင္ ေခါင္းကုတ္လိုက္ၿပီး “ဒါေပမယ့္ မင္း စဥ္းတီတုံးကို သုံးထားတာ မေတြ႕လိုက္ဘူးသလားလို႔?”

သူ႕ေနာက္က ပစၥည္းကို ေ႐ွ႕ယူလိုက္ၿပီး လွ်ိဳ႕ဝွက္ဆန္းၾကယ္စြာေျပာလိုက္သည္။ "ဒီအာလူးကို အခြံႏႊာၿပီး ျမန္ျမန္လွီး႐ုံတင္မကဘူး၊အပိုင္းပိုင္းေတြျဖစ္​ေအာင္လည္း ျမန္ျမန္လွီးျဖတ္ႏိုင္တယ္။ မန္ေနဂ်ာေလ်ာင္...ခင္ဗ်ားဘယ္လိုထင္လဲ?"

ေလ်ာင္က်စ္ဖူက ခ်က္ခ်င္းပင္ တန္း​ေျပာလိုက္သည္။ "ေငြတုံး ၅၀!"

ခ်င္မ်န္ အရမ္းေက်နပ္သြား၏။သူ ေလ်ာင္က်စ္ဖူကို သူ႕လက္ထဲ႐ွိ ကိရိယာေသးေသးေလးကို ေပးလိုက္ၿပီး ပိုေကာင္းတဲ့ စကားလုံးေတြ ေျပာခဲ့လိုက္ေသး၏။ "ၾကားထားတဲ့အတိုင္း မန္ေနဂ်ာေလ်ာင္က ျပတ္သားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ။မဟုတ္ရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခင္ဗ်ားဆီ တည့္တည့္လာခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။"

ကိရိယာေသးေသးေလးက ဘယ္လိုဖြဲ႕စည္းထားလဲဆိုတာကို ၾကည့္လိုက္ရာ သူေနာက္ဆုံးဝယ္ခဲ့တဲ့ လက္လုပ္​ေခါက္ဆြဲညစ္စက္လိုပင္။​ေလ်ာင္က်စ္ဖူရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ေက်နပ္အားရမႈေရာ စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့အမူအရာတစ္ခုကိုပါ ထပ္မံျပသလိုက္ျပန္သည္။

ခ်င္မ်န္ ျပဳံးၿပီး လက္ဖက္ရည္ကို လွမ္းယူလိုက္၏။ “မန္ေနဂ်ာေလ်ာင္..ကြၽန္ေတာ္သာ အဲဒီေန႔က လက္ေတြ ေသြးထြက္တဲ့အထိ အာလူးကို မခြာျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီေလာက္ အဆင္ေျပတဲ့ ကိရိယာကို ေတြးခဲ့မိမွာမဟုတ္ဘူး။ဒါက ကြၽန္ေတာ္႕ေသြးနဲ႔ ရင္းၿပီးရခဲ့တာဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားသုံးခဲ့တဲ့ ေငြတုံး ၅၀ က အ႐ႈံးမ႐ွိပါဘူးဗ်ာ”

ဒါႀကီးက ေသာက္က်ိဳးနည္း မိုက္မဲမႈေပါ့!

ေလ်ာင္က်စ္ဖူ ငိုရမလား ရယ္ရမလား မသိ။ခ်င္မ်န္ သူ႕လက္က်န္ပုံေတြကိုပါ ေပးသြားခဲ့သည္။ဤပုံမ်ားကား အထူးအဆန္းမဟုတ္ေပ။ဆိုင္တြင္ ျပဳလုပ္ထားခဲ့ဖူးေသာ ပစၥည္းမ်ား၏ပိုမိုေခတ္မီသည့္လက္ရာမ်ားသာ။

ဆယ္ရက္အတြင္း ကုန္ပစၥည္းမ်ားပို႔ေဆာင္ရန္ ခ်ိန္းဆိုၿပီးေနာက္ ေလ်ာင္က်စ္ဖူသည္ သူတို႔အား ယဥ္ေက်းစြာ ျပန္လႊတ္ခဲ့သည္။

".............."

လဝက္အတြင္းနဲ႔ အိမ္အသစ္ကလည္း ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းသြားၿပီ။ပရိေဘာဂေတြက လည္း ရက္အနည္းငယ္ေစာၿပီး ေရာက္လာခဲ့သည္။အိမ္သစ္တြင္ ေနထိုင္ႏိုင္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ခ်င္မ်န္ႏွင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔သည္ အလ်င္စလိုမလုပ္ၾကဘဲ သြားရင္း လာရင္းနဲ႔ပဲ အိမ္သစ္ဆီသို႔ ပရိေဘာဂမ်ားကို သယ္သြားၾကသည္။တိုက္ဆိုင္စြာပင္ လဲ့ယ္႐ွန္းရီ ႏွင့္ လဲ့ယ္႐ွန္းလီတို႔သည္လည္း သူတို႔ကို ေတြ႕ၿပီး အကူအညီေပးရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။

ေနဝင္ခ်ိန္မွာေတာ့ အရာအားလုံး ေျပလည္သြားပါၿပီ။ခ်င္မ်န္ သူ႕အိမ္သစ္ကို ေလးနက္သည့္မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။အဝင္ဝတြင္ စတုရန္းေပ ၆၀ ခန္႔႐ွိေသာ ျခံဝန္းႀကီးတစ္ခု႐ွိ၏။ျခံဝင္းထဲမွာေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဘာမွမ႐ွိေပ။

အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္မွာ အိမ္အေသးေလးႏွင့္ ေရခ်ိဳးခန္းေလးသာ႐ွိ၏။ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ေရခ်ိဳးခန္းကို ေမာ္ဒန္ေခတ္ကလို လုပ္လို႔မရေပ။ေရခ်ိဳးရန္ေနရာတစ္ခုသတ္မွတ္ၿပီး စည္ႀကီးတစ္ခုႏွင့္ ေထာင့္စြန္းတြင္ ေရႏုတ္ေျမာင္းတစ္ခုသာ႐ွိသည္။

ပင္မအိမ္ထဲမွာ​ေတာ့ ဧည့္ခန္း-ထမင္းစားခန္း႐ွိသည္။စတုရန္းပုံထင္း႐ွဴးသားထမင္းစားပြဲေဘးတြင္ တူညီသည့္ကုလားထိုင္ႏွစ္လုံးထား႐ွိကာ နံရံဘက္တြင္ ကပ္ထားသည့္ ဆက္တီႏွင့္ ေကာ္ဖီစားပြဲအားလုံးသည္ ေခတ္မီစတိုင္လ္မ်ားသာ။

ေတာင္ဘက္နံရံတြင္ ႐ိုး႐ိုးအိမ္၏ျပတင္းေပါက္ထက္ ထက္ဝက္ႀကီးေသာ ျပတင္းေပါက္တစ္ခု ပါ႐ွိေသာေၾကာင့္ ခန္းမသည္ အလြန္လင္းထိန္ေန၏။ထူထဲသည့္ အညိဳရင့္ရင့္ ကန္႔လန္႔ကာမ်ားက ေဆာင္းဦးေလကို ေႏြးေထြးမႈအျဖစ္ ေပးစြမ္းေနသည္။

အေျခအေနမ်ားတြင္ ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားသာ မ႐ွိပါက သူသည္ ဗဟိုခန္းမ၏ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ စက်င္ေက်ာက္ျပားမ်ား ခင္းထားလိုသည္။

ဧည့္ခန္း-ထမင္းစားခန္း၏ဘယ္ဘက္တြင္ မီးဖိုေခ်ာင္႐ွိသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္မီးဖိုကို စက်င္ေက်ာက္ျပားမ်ားျဖင့္ ခင္းထားေသာေၾကာင့္ ေခ်ာေမြ႕သန္႔႐ွင္းေနသည္။ဗီ႐ိုတစ္လုံး႐ွိ၍ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ား ထပ္မံထည့္ထားသည္။အသုံးမ်ားေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုမူ အသင့္ေတာ္ဆုံး အေနအထားတြင္ ထား႐ွိၿပီး ဆန္၊ ဂ်ံဳမႈန္႔ ႏွင့္ ဆီ တို႔ကိုလည္း ေနရာ အလိုက္ထား,ထား​၏။ျခံအတြင္း႐ွိ မီးဖိုေခ်ာင္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးခန္းသည္ ေတာင္ဘက္နံရံတြင္ တူညီစြာတည္ထားေသာ္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းက ေသးငယ္ေသာေၾကာင့္ မီးဖိုေခ်ာင္၏ေတာင္ဘက္နံရံက ျပတင္းေပါက္ကိုသာ ဖြင့္ထားႏိုင္ဆဲျဖစ္ၿပီး လုံေလာက္သည့္အလင္းေရာင္ကို ေပးစြမ္းႏိုင္သည္။

ေျမာက္ဘက္၌ အခန္းႏွစ္ခန္းပါ႐ွိၿပီး အခန္းငယ္ကို လယ္ယာသုံးကိရိယာမ်ား၊ စပါးအိတ္မ်ား၊ ထိုင္ခုံမ်ား စသည္ကဲ့သို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ တိုလီမိုလီပစၥည္းမ်ားကို သိမ္းဆည္းရန္ အသုံးျပဳခဲ့သည္။ပိုႀကီးတဲ့အခန္းက​ေတာ့ အိပ္ခန္းပင္။အိမ္သုံးပစၥည္းထားရန္ အခန္းက​ေတာ့ အိပ္ခန္းႏွင့္ကပ္ရက္ျဖစ္ကာ ေနာက္ဘက္သို႔ ထြက္ရန္ ေနာက္​ေဘးတံခါးေပါက္ဆီသို႔ စႀကႍလမ္းတစ္​ေလွ်ာက္၌ သြားရန္သာလို၏။ေနာက္ေက်ာမွာ​ေတာ့ ေျမလြတ္ပင္။ေနာင္တြင္ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ေျမကြက္လပ္႐ွိပါက ပိုအဆင္ေျပလိမ့္မည္။

ခ်င္မ်န္က​ေတာ့ အိပ္ခန္းကို အေက်နပ္ဆုံးပင္။သူႏွင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔က တစ္ခန္းထဲ တစ္အိပ္ယာထဲကို မွ်ေဝေနၾကရ​ေပမယ့္လည္း အနည္းဆုံးေတာ့ သူတို႔အဝတ္အစားမ်ားကို ခြဲထားႏိုင္သည့္ ဗီ႐ိုႀကီးတစ္ခု ႐ွိေသးသည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ သူ႕​ေနာက္က​ေနလိုက္ဝင္ကာ အိပ္ခန္းအသစ္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈရင္း ေမြ႕ရာအသစ္ျဖင့္ ခင္းထားသည္ အပူခံအုတ္ကုတင္ကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။တစ္ဖက္စီတြင္ သီးျခားေစာင္ႏွစ္ထည္ႏွင့္ ေခါင္းအုံးႏွစ္လုံးသည္ အနည္းငယ္ မ်က္စိ႐ႈပ္သလိုျဖစ္ေနျခင္းပင္။

ညစာစားၿပီးေနာက္ ခ်င္မ်န္ ေရေႏြးပူပူျဖင့္ ေရခ်ိဳးလိုက္သည္။သူ႕ကိုယ္သူ မထိန္းႏိုင္ဘဲ 'ကုတင္' အသစ္ေပၚသို႔ ခုန္တက္ၿပီး အပူခံအုတ္ကုတင္၏ အက်ယ္ကို တိုင္းတာၿပီးေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က ျပဳံး​ေန​ေတာ့သည္။အိပ္ရာက ႀကီးလြန္းသျဖင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲရင္ခြင္ထဲသို႔ ဝင္​ေအာင္းမိသည့္ျပႆနာကို ဖယ္႐ွားႏိုင္​ေတာ့မည္။

သူ ေစာင္ကို ဆြဲျခဳံၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာ လွဲေလ်ာင္းရင္း သူ႕ကိုယ္ပိုင္အေနအထားျဖင့္ အနားယူလိုက္သည္။သူ႕လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံနည္းနည္း႐ွိေနတဲ့အတြက္ ေမြ႕ယာအသစ္နဲ႔ ေစာင္အသစ္ဝယ္လိုက္သည္သာ။

ေခါင္းအုံးသည္လည္း အသစ္ျဖစ္ၿပီး အတြင္းဘက္တြင္ ပိုးသားျဖင့္ခ်ဳပ္ထားကာ ႏူးညံ့ၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာ႐ွိေစသည္။ေခါင္းေနာက္ေက်ာနဲ႔ ပြတ္သပ္ၿပီး ေခါင္မိုးကို ၾကည့္လိုက္၏။စားပြဲေပၚ႐ွိ အလင္းေရာင္သည္ ညင္သာစြာ ဖ်တ္ခနဲ ေတာက္လာၿပီး သူ႕အေတြးမ်ားကို ေ႐ြ႕လ်ားေစကာ အေတြးထဲတြင္ မိန္းေျမာသြားေစ၏။

ဒီကမ႓ာမွာ အိမ္တစ္လုံး႐ွိဖို႔ သူစဥ္းစားေနမိခဲ့တာလား?

လဲ့ယ္ထ်ဲသည္လည္း ေရခ်ိဳးၿပီး​ေနာက္ ဝင္လာၿပီး ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလး၏စိတ္ပ်က္ေနသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ မ်က္လုံးထဲတြင္ အထီးက်န္မႈ အနည္းငယ္ကို ေတြ႕လိုက္ရကာ တိတ္တဆိတ္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။သူ႕ႏွလုံးခုန္ ျမန္သြား၏။

သူ တံခါးကို မတိုးမက်ယ္အ​ေနအထားျဖင့္ ပိတ္လိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္ သူ႕ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး စိုးရိမ္တႀကီး ေမးလိုက္၏။ "တံခါးက ေသာ့ခတ္ၿပီးၿပီလား?”

"ေသာ့ခတ္ၿပီးၿပီ။" လဲ့ယ္ထ်ဲ ကန္႔လန္႔ကာကိုဆြဲခ်ကာ ဖိနပ္ကိုခြၽတ္ၿပီး အိပ္ရာဝင္လိုက္သည္။သူ ေစာင္ကို စိုက္ၾကည့္​ေနရင္း ၿပီးေနာက္ တစ္ဖက္လူရဲ႕ေစာင္ကို သူ႕ညာလက္ျဖင့္ ဆြဲယူလိုက္သည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ သူ႕ေခါင္းအုံးကို တစ္ဖက္လူရဲ႕ေခါင္းအုံးနားအထိ တိုးကပ္လိုက္ၿပီး သူ႕​ေစာင္ထဲ တိုးဝင္လာသည္ကိုၾကည့္ရင္း ခ်င္မ်န္ ထိတ္လန္႔သြားသည္။သူ႕ႏွလုံးက ႏွစ္စကၠန္႔ေလာက္ ရပ္သြား၏။တစ္ဝက္ေလာက္ လွန္လိုက္ၿပီး ေမးေစ့ကို အနည္းငယ္ ေျမႇာက္ကာ လဲ့ယ္ထ်ဲကို ေစြ​ေစာင္း​ေစာင္းၾကည့္လိုက္သည္။

"ခင္ဗ်ား...ဘာလုပ္ေနတာလဲ?"

လဲ့ယ္ထ်ဲ ေျပာလိုက္၏။ "မင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လိုက္ညႇစ္ေနလိမ့္မယ္။"

စိတ္အေႏွာက္အယွက္ကင္းၿပီး ျပတ္သားေသာေလသံက ခ်င္မ်န္ကို ေဒါသထြက္လုနီးပါးျဖစ္ခဲ့ရသည္။ပါးစပ္ကိုဖြင့္ခါနီးတြင္ ထိုလူက လက္႐ွည္မ်ားကို ဆန္႔တန္းကာ သူ႕ကို ပတ္ထားေလသည္။လဲ့ယ္ထ်ဲက အတင္းအၾကပ္မလုပ္ေသာ္လည္း ျငင္းပယ္၍လည္း မရႏိုင္ေပ။

ခ်င္မ်န္ သူ႕ကို စူးစူးရဲရဲအၾကည့္နဲ႔ စိုက္ၾကည့္​ေနေပမယ့္ တုံ႔ျပန္မႈမရ႐ွိခဲ့တဲ့အတြက္ သူ႕ကံၾကမၼာကိုသာ အျပစ္တင္ၿပီး ထိုအတိုင္း အိပ္လိုက္႐ုံပါပဲ။

႐ုတ္တရက္ လဲ့ယ္ထ်ဲ ေျပာလိုက္သည္။ “ဒီအိမ္သစ္မွာေနရတာ မေပ်ာ္ဘူးလား?”

“မဟုတ္ပါဘူး” ခ်င္မ်န္၏အာ႐ုံကို သူေျပာင္းလိုက္ျခင္းသာ။ "ဟုတ္သား!အခန္းထဲမွာ တစ္ခုခုလိုေနတယ္ ထင္လား?"

လဲ့ယ္ထ်ဲ၏မ်က္လုံးမ်ားက အခန္းတစ္ဝိုက္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္လာသည္။

သူက တုတ္နဲ႔႐ိုက္ရင္ေတာင္ စကားမေျပာတဲ့ ငထိုင္းတစ္ေယာက္ပင္။ဒါ​ေၾကာင့္ သူ႕ကို အေျဖေပးလာဖို႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားေပမယ့္လည္း သူ ၾကားလိုက္ရသည္။ “ဗလာက်င္းေနတယ္"

"ဒါပဲ!" ခ်င္မ်န္ သူ႕ကို ေထာက္ခံတဲ့အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ကာ သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္နံရံဗလာကို ၫႊန္ျပလိုက္သည္။

“ပရိေဘာဂေတြမ႐ွိေတာ့ နံရံမွာ ေျပာင္းတင္းတင္းႀကီးျဖစ္​ေနတယ္။တစ္ေန႔,ေန႔​ေလာက္ ၿမိဳ႕ကိုသြားၿပီး ခ်ိတ္ဆြဲဖို႔ လက္ေရးလွနဲ႔ ပန္းခ်ီသြားဝယ္ၾကရေအာင္။"

"ရက္အနည္းငယ္ေလာက္မွ သြားၾကမယ္။ကိုယ္ မနက္​ျဖန္​ ေတာင္​တက္​ဖို႔႐ွိတယ္​။" လဲ့ယ္ထ်ဲ၏မ်က္ႏွာသည္ ခ်င္မ်န္၏ဆံပင္မ်ားျဖင့္ ထိကပ္​ေနကာ သူ႕ေခါင္း​ေလးျဖင့္ပြတ္ရန္ ေမးေစ့ကိုေျမႇာက္လိုက္သည္။

႐ုတ္တရက္ ခ်င္မ်န္မွာ ေလထုသည္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕လာသည္ကို ခံစားလိုက္ရၿပီး လည္ပင္းကို တင္းၾကပ္သြားေစသည္။

"အမဲလိုက္သြားမလို႔လား?ခင္ဗ်ား ကြၽန္​ေတာ္႕ကို ကြန္ဖူးသင္ေပးမယ္လို႔ ေျပာထားတယ္ေလ"

"မင္းကို သင္ေပးၿပီးရင္ ေတာင္ေပၚတက္လိုက္မယ္။" လဲ့ယ္ထ်ဲ သူ႕လက္ကို ေျမႇာက္ကာ မီးၿငိမ္းလိုက္၏။အခန္းသည္ လုံးဝအေမွာင္အတိက်သြားသည္။

ခ်င္မ်န္ တိတ္တိတ္ေလး သက္ျပင္းခ်မိေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ အတတ္ႏိုင္ဆုံး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနခ်င္ရတာလဲ?

“ေနာက္တစ္ခု႐ွိေသးတယ္။အိမ္ေျပာင္းၿပီးရင္ အိမ္တက္လုပ္ရတဲ့ အေလ့အထ႐ွိတယ္မလား?”

“အဲဒါေၾကာင့္ အမဲလိုက္သြားမလို႔" လဲ့ယ္ထ်ဲ ေျပာလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္ အလ်င္အျမန္ ေျပာလိုက္သည္။ "အမဲလိုက္ထားတဲ့အသားက ဝက္သားထက္ ပိုေစ်းႀကီးတယ္။ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ ဧည့္သည္ေတြအတြက္ အမဲလိုက္ထားတဲ့အသားကို နည္းနည္းပဲလုပ္ၿပီး ဝက္သားမ်ားမ်ားနဲ႔ ဧည့္ခံရမယ္။ခင္ဗ်ား နားလည္တယ္မလား"

“အင္း” လဲ့ယ္ထ်ဲ၏ရင္ဘတ္မွာ အလြန္ပူလာသည္။ရင္ခြင္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္လူတစ္ေယာက္႐ွိေနလို႔မ်ားလား?