[Unicode]

038: ဒေါသထွက်ရတယ်

လူနှစ်ဆယ်ကျော်ရှိနေသည့်အတွက် ပင်မခန်းမ​ဆောင်တွင် နေရာမလုံလောက်သောကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် စားပွဲလေးလုံး ထပ်ဆင်ထားရသည်။ဆောင်းဦးရဲ့ နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်ထက်မှာ တောက်ပစွာ ရှိ​နေ​ပေမယ့်လည်း နေရောင်အောက်မှာ နေပူစာလှုံ​​နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေပေါ်မှာတော့ နွေးထွေးမှု မရှိလှပေ။

လဲ့ယ်ထျဲ ဧည့်သည်တွေကို နှုတ်ဆက်ကာ ထိုင်ခုံတွေဆီ ခေါ်သွားပေးပြီး ချင်မျန်က​တော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းလျာတွေ ချ​ပေးဖို့ ညွှန်ကြားနေသည်။ဒေါ်​​လေးဝမ်က ပူပူနွေးနွေးရှိနေဆဲဖြစ်သည့် မွှေးကြိုင်တဲ့ ပေါက်စီခြင်းတောင်းကို အားစိုက်မထုတ်ရဘဲ ရွှေ့လိုက်သည်။ချင်မျန်က မရီးကျန်းနဲ့အတူ စားပွဲပေါ်သို့ ပန်းကန်များ ချ​ပေး​နေပြီး တုရှီ၊ ကျိုးရှီနဲ့ ချင်းရှီတို့က​တော့ စားပွဲပေါ်တွင် အလွန်သက်​တောင့်သက်သာရှိစွာဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရာ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိတ်ပျက်သလိုကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။လဲ့ယ်ထျဲ နှင့် ချင်မျန်တို့ ဒီမိသားစုနှင့် ခွဲနေခဲ့ရသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ဧည့်သည်များသည် တုရှီနှင့် ထိုနှစ်ယောက်ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း ထိုသုံးယောက်မှာ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။သူတို့မျက်လုံးများက ချင်မျန်၏လက်ထဲမှ ဟင်းပွဲများကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။

စားပွဲတစ်ခုစီတွင် ဟင်းလေးမျိုးချ​ပေးထား၏- အာလူးနဲ့ယုန်နှပ်၊ ရစ်ဌက်နဲ့မှိုနှပ်၊ ဒေစီရွက်​ကြော် နှင့် ခရမ်းသီးကြော်ပင်။

ဟင်းပွဲတစ်ပွဲစီတိုင်းကို ဇလုံအသေးလေးတစ်လုံးစီတွင် ထည့်ထားပေးပြီး လူတွေရဲ့အကြည့်တွေကို မလွှဲနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်တဲ့ အသားအနံ့တို့ဖြင့် ခင်းကျင်းထား၏။

“အားလုံးပဲ အခမ်းအနားတွေမှာလို ရပ်နေစရာမလိုပါဘူး” လဲ့ယ်ထျဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စကားအနည်းငယ်ပြောကာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြောလိုက်ကြသည်။ "ဒါဆိုလည်း ယဥ်​ကျေးမ​နေ​တော့ဘူးကွာ.."

သူတို့ရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ လဲ့ယ်ထျဲနဲ့ချင်မျန်တို့က ရိုးသားတဲ့သူတွေလို့ မှတ်ယူသွားကြ၏။အသားဟင်း နှစ်မျိုးလုံးတွင် ပါဝင်သည့်အသားပမာဏမှာ လုံလောက်စွာ ပါဝင်၏။ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံ ကျွေးမွေးသည့် ကပ်​စေးနည်း​ကော်တရာ​တွေနဲ့ မတူစွာ အသားဟင်းလျာများတွင် အသားသည် အများစုပါဝင်ကာ အသီးအရွက်များက အနည်းအကျဉ်းသာ ပါဝင်သည်။

ချင်မျန် ပြောလိုက်၏။ "ပေါက်စီတွေ ရပါပြီ။လူတိုင်း စိတ်ကြိုက် လာယူလို့ရပါတယ်​နော်။စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှာစိုးလို့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ချင်းစီ ထည့်မ​ပေး​တော့ပါဘူး​"

ကျန်းတ​ရွှေက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်​ပြောလိုက်သည်။ "လဲ့ယ်ထျဲဇနီး....ငါတို့ အားမနာတတ်ဘူးဆိုတာ စိတ်ချထားလိုက်​တော့"

တုရှီသည် အရိုးမပါတဲ့ အသားပိုင်းအကြီးကြီးကို သူ့ပန်ကန်လုံးထဲကို ထည့်ပြီးနောက် သူ စား​နေရင်း တခြားသူများထက် လက်နှေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိတာကြောင့် ယုန်သားနောက်တစ်ပိုင်းကို ထပ်ယူလိုက်သည်။သူမ ချင်မျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "လောင်တာ့ဇနီး....မင်းတို့အဖေ သွားခေါ်လိုက်”

ဧည့်သည်တွေက ငြိမ်သွားပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်နေကြ၏။ဤမျှအ​ရေးကြီးသည့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် နံနက်ခင်းတစ်ခုလုံး လဲ့ယ်တာချန် မရှိသည်ကို မည်သူကများ

သတိမထားမိဘဲ နေပါ့မလဲ?

ဝူတိက စိတ်ထဲက​နေ လှောင်ရယ်နေကာ ချင်မျန်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း သူဘယ်လိုပြန်ဖြေမလဲကို သိချင်လာမိသည်။

ချင်မျန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် “အမေ...အဖေက ကျွန်တော်နဲ့ ထျဲ​ကောအ​ပေါ်မှာ အမြဲတမ်းသဘောကောင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဒါကို စိတ်ထဲမှာမှတ်ယူထားပါတယ်။သူ မလာနိုင်သေးလို့ အိမ်မှာ အနားယူနေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ဒီရက်ပိုင်းမှာလည်း အရမ်းအေးတယ်လေ၊သတိမထားရင် အအေးမိလွယ်လိမ့်မယ်။လေအေး​တွေကိုရှောင်ရ​အောင် အဖေ့ကို ဒီကိုလာဖို့ မတောင်းဆိုသင့်ဘူးထင်တယ်။ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် သူနဲ့ညီမလေးအတွက် စားစရာတွေချန်ထားပေးပါ့မယ်။အ​မေတို့ အိမ်ပြန်တဲ့အခါ ယူသွားလိုက်ပါ။နောက်မှ ထျဲ​ကောနဲ့အတူ တွေ့ဖို့ လာခဲ့ပါဦးမယ်"

တုရှီသည် တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ချင်မျန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့နှစ်ယောက်စလုံး မျက်လုံးထဲမှာ အပြုံးရိပ်​တွေ ကျန်​နေခဲ့​တော့သည်။ချင်မျန်က တုရှီကို ရပ်တန့်ရန် စကားလုံးများကို အသုံးပြုခဲ့တာ​ကြောင့် သူတို့ရဲ့ယားယံမှုတွေ ပြေပျောက်သွားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရီ နှင့် လဲ့ယ်ရှန်းလီတို့မှာ ရှက်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားမိကြသည်။တကယ်တော့ လဲ့ယ်တာချန် မလာရတဲ့အကြောင်းကို သူတို့ အတိအကျသိကြ၏။စိတ်ထဲမှာတော့ သူတို့ လဲ့ယ်တာချန်ကို အပြစ်တင်နေမိသည်။ 'ဆရာကြီးလုပ်ချင်ရင်​တောင် အချိန်​ကောင်းကို ကြည့်ရမှာ​ပေါ့'

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေကြတော့၏။

ချင်မျန် တုရှီ၏စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိမထားမိသလို ပြုမူကာ မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့ကို အသစ်စက်စက် လေးထောင့်စားပွဲတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး "မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ဒီမှာ ထိုင်လို့ရတယ်။နည်းနည်းတော့ တိတ်ဆိတ်သွားပါလိမ့်မယ်"

အနှီစတုရန်းစားပွဲငယ်လေးသည် လဲ့ယ်ထျဲ လုပ်​​ပေးထားသည့်လှည်းမှ သစ်သားအပိုများဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး ၎င်းမှာ အများကြီးပို​နေသည်လည်းမဟုတ်ပေ။ထို့ကြောင့် လဲ့ယ်ထျဲက ၎င်းကို စတုရန်းပုံစားပွဲငယ်တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုခဲ့၏။

ထုံးစံအတိုင်း မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့က သူဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို သိတဲ့အတွက် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။သူတို့ တုရှီနှင့် သူ့အပေါင်းအပါတစ်သိုက်ကြားတွင် မထိုင်ချင်ကြပေ။

ပြောရရင် သူတို့တွေက တစ်ရွာတည်း​နေ တစ်​ရေတည်း​သောက်​နေတဲ့သူ​တွေပဲ​လေ။တုရှီနဲ့ သူ့အ​ပေါင်းအပါတစ်သိုက်အ​ကြောင်းကို ဘယ်သူက မသိဘဲ​နေမှာလဲ?ဒါ့အပြင် သူတို့နှစ်ဦးကို ပြသာနာ​ရှာခဲ့​​သေးတာမို့ ထပ်ပြီး ပြသာနာ​မတက်​စေချင်တာ​

ကြောင့် တုရှီနှင့် မထိုင်ချင်ပေ။

အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မြူးတူးပြီး ချင်မျန်ကို ဘယ်လိုများ အပြစ်တင်ရတာလဲ?ချင်မျန်ကိုလည်း သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့တာပဲလေ။စားပွဲအသေးလေးဆိုပေမယ့်လည်း သူတို့စားဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပမာဏနဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ ဟင်းလေးမျိုးလည်း ရှိ​နေ​သေး၏။

“အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ငါတို့နှစ်ယောက်အတွက် ဒီစားပွဲကို သီးသန့်ပေးတာနဲ့တင် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ရိုးသားပြီး ရက်ရောတတ်တဲ့ ဒေါ်​လေးဝမ်က ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်။

မရီးကျန်းကလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ သဘောတူခဲ့သည်။

"လဲ့ယ်ထျဲဇနီး.....အလုပ်ရှုပ်မခံနဲ့တော့။ထမင်းသွားစားလေ။ ”

ချင်မျန် ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပြီးနောက် သူသည်လည်း လဲ့ယ်ထျဲနံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။သူ့ရှေ့က ပန်းကန်လုံးအလွတ်မှာ သူ့အတွက် ဟင်းတွေဖြင့် ပြည့်နေပြီ။သူစားရန် တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း လဲ့ယ်ထျဲကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

တုရှီနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းတ​ရွှေ၊ လဲ့ယ်ရှန်းရီ၊ လဲ့ယ်ရှန်းလီနဲ့ ဝူတိတို့​၏သွက်လက်လှသောစကားများဖြင့် တင်းကျပ်​နေသည့်လေထုမှာ မကြာမီပင် ပြေ​လျော့သွားကြသည်။လူတွေက လွတ်လွတ်လပ်လပ် အရွှန်းဖောက်ပြီး စကားစမြည်ပြောကြကုန်၏။

ဒေစီရွက်​ကြော်နှင့် ခရမ်းသီးကြော်တို့က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းလျာများဖြစ်ပေမယ့်လည်း ဝက်ဆီဖြင့် မွှေကြော်ထားသောကြောင့် အရသာမှာ အကောင်းမွန်ဆုံးအထိဖြစ်နေသည်။ထမင်းစားပြီးနောက် စားပွဲလေးလုံးပေါ်၌ စားကြွင်းစားကျန်ဆိုတာ မကျန်ရှိသလောက်ပင်။အားလုံးက အစားအသောက်တွေကို ကျေနပ်ကြပြီး အချိန်မနှောင့်နှေးချင်ကြဘူး။ခေတ္တအနားယူပြီးနောက် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

တုရှီ၊ ကျိုးရှီနဲ့ ချင်းရှီတို့က သန့်ရှင်းရေးအတွက် ကူညီဆောင်ရွက်ပေးဖို့ကို စကားပင်မဟဘဲ လဲ့ယ်တာချန်နှင့် လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်တို့အတွက် ဖယ်ထားသည့် ဟင်း​တွေကိုယူ၍ ပြန်သွား​လေသည်။မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့က ပန်းကန်​များကိုဆေး​ကြောပြီး​နောက် မီးဖိုချောင်ကိုပါ သပ်ရပ်စွာ ပြန်၍ သန့်ရှင်းပေးခဲ့၏။

မရီးကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ “လဲ့ယ်ထျဲဇနီး...ဒီမှာလုပ်စရာမရှိတော့ရင် အမတို့ပြန်သွားတော့မယ်နော်။မနက်ဖြန်မနက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ချင်မျန်သည် ပန်းကန်နှစ်လုံးကို ကိုင်လာရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့ ဒီ​နေ့ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ဒါ​တွေက စားပွဲအသေးဝိုင်းက မစားရသေးတဲ့ အစားအစာတွေပါ။အကယ်၍ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ပြန်ရင်ယူသွားလိုက်ပါ။ထျဲ​ကောနဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် စားစရာတွေက အများကြီးကျန်​နေ​သေးတော့ ညနေကျရင် မကုန်ဘဲ နေလိမ့်မယ်"

လယ်သမားမိသားစုတွေက သိပ်ပြီးတော့ ချေးမများကြ​ပေ။စားစရာအကျန်တွေဆိုရင်​​တောင် ဒါ စားလို့​ကောင်းတဲ့ အစားအ​သောက်​တွေပင်။မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့က ဝမ်းသာအားရ လက်ခံပြီး သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ အတူထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။တုရှီ၊ ကျိုးရှီနဲ့ ချင်းရှီတို့ ဒီ​နေ့ ပြုလုပ်ခဲ့သည့်ကိစ္စ​တွေအကြောင်းပြန်ပြောရင်း လမ်းလျှောက်လာကာ သူတို့အ​ပေါ် သ​ဘောမကျမှု​တွေက ပို၍ပင် တိုးလာခဲ့သည်။

မရီးကျန်းက ထေ့​ငေါ့​ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့အိမ်မှာ ဒီလိုလုပ်တာက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ဒီ​နေ့မှာ လူတွေအများကြီးရောက်နေကြတာကို တုရှီနဲ့ သူ့​ချွေးမနှစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုး လုပ်​နေ​သေးတယ်။တကယ် လူတွေကို တကယ်ကြည့်မရ​အောင်လို့...”

"ဘယ်သူက လက်မခံတာလဲ,ဟွန့်?။သူတို့မိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမြောက်သားက အခုချိန်ထိ လက်မထပ်ရ​သေးဘူး။တုရှီက သူမရဲ့နာမည်​​ဆိုးကြောင့်​ ဘယ်မိန်းက​လေးမှ သူတို့မိသားစုရဲ့ချွေးမ မဖြစ်​ချင်တော့မှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား?" ဒေါ်လေးဝမ်က ထောက်ခံလိုက်၏။

"ဟီးဟီး....." မရီးကျန်းက ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်မောရင်း “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မမှာသာ သမီးတစ်ယောက်ရှိရင် သူတို့မိသားစုနဲ့ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်ခိုင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ဒီနေ့ နေ့လည်စာ စားတုန်းကလည်း ကျိုးရှီရဲ့ ပုံစံကို တွေ့လိုက်တယ်မလား!သူ့မမှာ ပါးစပ်နှစ်​ပေါက်ရှိ​နေသလား မှတ်ရတယ်"

သူတို့နှစ်ယောက် အဝေးကို ထွက်သွားကြသော်လည်း ချင်မျန်၏အကြားအာရုံကောင်းမွန်မှုကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။တုရှီနှင့်သူ့အ​ပေါင်းအပါတစ်သိုက်ကို ဖယ်ထုတ်ရန် နည်းလမ်းကို တွေးတောနေမိသည်။

သူတို့က ကူလုပ်ပေးချင်စိတ်လေးတောင်ရှိကြတာမဟုတ်ဘူး။ဘာလို့များ အလကားစားခွင့် ပေးရမှာလဲ?

အိမ်ဆောက်ပြီးဖို့ဆိုရင် လဝက်လောက် အချိန်ယူရတာ။နေ့တိုင်း နေ့လယ်စာစားဖို့ လာကြမှာတော့မဟုတ်ဘူးမလား?တခြားလူတွေကို အခွင့်ကောင်းယူခွင့်​ပေးဖို့က ကြီးကြီးမားမားကိစ္စမဟုတ်ပေမယ့် သူ မကြိုက်တဲ့လူတွေက အခွင့်ကောင်းယူမှာကို​တော့ သူ ဘယ်​လောက်ပဲ တွေး​တွေး ဒေါသထွက်ရတယ်။

သို့သော်လည်း အရေထူလွန်းတဲ့ ဒီလူသုံး​ယောက်ကို လာခွင့်မပြုပါက ဘာလုပ်လာမည်မှန်း သူမသိတာကြောင့် အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ကောင်းပြီ...ဒီကိစ္စကို ခဏ​လောက် အသာထားလိုက်တော့မယ်။အိမ်ဆောက်ပြီးရင်တော့ သူတို့မိသားစု နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူဖို့ဆိုတာ မလွယ်တော့ပါဘူး။

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

038: ေဒါသထြက္ရတယ္

လူႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္႐ွိေနသည့္အတြက္ ပင္မခန္းမ​ေဆာင္တြင္ ေနရာမလုံေလာက္ေသာေၾကာင့္ အျပင္ဘက္တြင္ စားပြဲေလးလုံး ထပ္ဆင္ထားရသည္။ေဆာင္းဦးရဲ႕ ေနမင္းႀကီးက ေကာင္းကင္ထက္မွာ ေတာက္ပစြာ ႐ွိ​ေန​ေပမယ့္လည္း ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေနပူစာလႈံ​​ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ေတြေပၚမွာေတာ့ ေႏြးေထြးမႈ မ႐ွိလွေပ။

လဲ့ယ္ထ်ဲ ဧည့္သည္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ထိုင္ခုံေတြဆီ ေခၚသြားေပးၿပီး ခ်င္မ်န္က​ေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ဟင္းလ်ာေတြ ခ်​ေပးဖို႔ ၫႊန္ၾကားေနသည္။ေဒၚ​​ေလးဝမ္က ပူပူေႏြးေႏြး႐ွိေနဆဲျဖစ္သည့္ ေမႊးႀကိဳင္တဲ့ ေပါက္စီျခင္းေတာင္းကို အားစိုက္မထုတ္ရဘဲ ေ႐ႊ႕လိုက္သည္။ခ်င္မ်န္က မရီးက်န္းနဲ႔အတူ စားပြဲေပၚသို႔ ပန္းကန္မ်ား ခ်​ေပး​ေနၿပီး တု႐ွီ၊ က်ိဳး႐ွီနဲ႔ ခ်င္း႐ွီတို႔က​ေတာ့ စားပြဲေပၚတြင္ အလြန္သက္​ေတာင့္သက္သာ႐ွိစြာျဖင့္ ထိုင္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေပၚတြင္ ေလွာင္ေျပာင္သည့္အျပဳံးကို ဆြဲတင္လိုက္သည္။

မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စိတ္ပ်က္သလိုၾကည့္ရင္း ေခါင္းခါလိုက္ၾကသည္။လဲ့ယ္ထ်ဲ ႏွင့္ ခ်င္မ်န္တို႔ ဒီမိသားစုႏွင့္ ခြဲေနခဲ့ရသည္မွာ အံ့ၾသစရာမဟုတ္ေပ။

ဧည့္သည္မ်ားသည္ တု႐ွီႏွင့္ ထိုႏွစ္ေယာက္ကို ထူးဆန္းေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကေသာ္လည္း ထိုသုံးေယာက္မွာ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ေပ။သူတို႔မ်က္လုံးမ်ားက ခ်င္မ်န္၏လက္ထဲမွ ဟင္းပြဲမ်ားကိုသာ ၾကည့္ေနၾကသည္။

စားပြဲတစ္ခုစီတြင္ ဟင္းေလးမ်ိဳးခ်​ေပးထား၏- အာလူးနဲ႔ယုန္ႏွပ္၊ ရစ္ဌက္နဲ႔မိႈႏွပ္၊ ေဒစီ႐ြက္​ေၾကာ္ ႏွင့္ ခရမ္းသီးေၾကာ္ပင္။

ဟင္းပြဲတစ္ပြဲစီတိုင္းကို ဇလုံအေသးေလးတစ္လုံးစီတြင္ ထည့္ထားေပးၿပီး လူေတြရဲ႕အၾကည့္ေတြကို မလႊဲႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျပင္းထန္တဲ့ အသားအနံ႔တို႔ျဖင့္ ခင္းက်င္းထား၏။

“အားလုံးပဲ အခမ္းအနားေတြမွာလို ရပ္ေနစရာမလိုပါဘူး” လဲ့ယ္ထ်ဲ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး စကားအနည္းငယ္ေျပာကာ ျပန္ထိုင္လိုက္သည္။

လူတိုင္းက ျပဳံးျပဳံး႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ ေျပာလိုက္ၾကသည္။ "ဒါဆိုလည္း ယဥ္​ေက်းမ​ေန​ေတာ့ဘူးကြာ.."

သူတို႔ရဲ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ လဲ့ယ္ထ်ဲနဲ႔ခ်င္မ်န္တို႔က ႐ိုးသားတဲ့သူေတြလို႔ မွတ္ယူသြားၾက၏။အသားဟင္း ႏွစ္မ်ိဳးလုံးတြင္ ပါဝင္သည့္အသားပမာဏမွာ လုံေလာက္စြာ ပါဝင္၏။ဧည့္သည္မ်ားကို ဧည့္ခံ ေကြၽးေမြးသည့္ ကပ္​ေစးနည္း​ေကာ္တရာ​ေတြနဲ႔ မတူစြာ အသားဟင္းလ်ာမ်ားတြင္ အသားသည္ အမ်ားစုပါဝင္ကာ အသီးအ႐ြက္မ်ားက အနည္းအက်ဥ္းသာ ပါဝင္သည္။

ခ်င္မ်န္ ေျပာလိုက္၏။ "ေပါက္စီေတြ ရပါၿပီ။လူတိုင္း စိတ္ႀကိဳက္ လာယူလို႔ရပါတယ္​ေနာ္။စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ထည့္မ​ေပး​ေတာ့ပါဘူး​"

က်န္းတ​ေ႐ႊက အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ ေအာ္​ေျပာလိုက္သည္။ "လဲ့ယ္ထ်ဲဇနီး....ငါတို႔ အားမနာတတ္ဘူးဆိုတာ စိတ္ခ်ထားလိုက္​ေတာ့"

တု႐ွီသည္ အ႐ိုးမပါတဲ့ အသားပိုင္းအႀကီးႀကီးကို သူ႕ပန္ကန္လုံးထဲကို ထည့္ၿပီးေနာက္ သူ စား​ေနရင္း တျခားသူမ်ားထက္ လက္ေႏွးသြားမည္ကို စိုးရိမ္မိတာေၾကာင့္ ယုန္သားေနာက္တစ္ပိုင္းကို ထပ္ယူလိုက္သည္။သူမ ခ်င္မ်န္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္၏။ "ေလာင္တာ့ဇနီး....မင္းတို႔အေဖ သြားေခၚလိုက္”

ဧည့္သည္ေတြက ၿငိမ္သြားၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနၾက၏။ဤမွ်အ​ေရးႀကီးသည့္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္တြင္ နံနက္ခင္းတစ္ခုလုံး လဲ့ယ္တာခ်န္ မ႐ွိသည္ကို မည္သူကမ်ား

သတိမထားမိဘဲ ေနပါ့မလဲ?

ဝူတိက စိတ္ထဲက​ေန ေလွာင္ရယ္ေနကာ ခ်င္မ်န္ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ရင္း သူဘယ္လိုျပန္ေျဖမလဲကို သိခ်င္လာမိသည္။

ခ်င္မ်န္က ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာျဖင့္ “အေမ...အေဖက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ထ်ဲ​ေကာအ​ေပၚမွာ အၿမဲတမ္းသေဘာေကာင္းၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ကလည္း ဒါကို စိတ္ထဲမွာမွတ္ယူထားပါတယ္။သူ မလာႏိုင္ေသးလို႔ အိမ္မွာ အနားယူေနတာျဖစ္ႏိုင္တယ္။ဒီရက္ပိုင္းမွာလည္း အရမ္းေအးတယ္ေလ၊သတိမထားရင္ အေအးမိလြယ္လိမ့္မယ္။ေလေအး​ေတြကိုေ႐ွာင္ရ​ေအာင္ အေဖ့ကို ဒီကိုလာဖို႔ မေတာင္းဆိုသင့္ဘူးထင္တယ္။ဒါေပမယ့္ စိတ္မပူပါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ သူနဲ႔ညီမေလးအတြက္ စားစရာေတြခ်န္ထားေပးပါ့မယ္။အ​ေမတို႔ အိမ္ျပန္တဲ့အခါ ယူသြားလိုက္ပါ။ေနာက္မွ ထ်ဲ​ေကာနဲ႔အတူ ေတြ႕ဖို႔ လာခဲ့ပါဦးမယ္"

တု႐ွီသည္ တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ ခ်င္မ်န္ကို ေအးစက္စြာ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး မ်က္လုံးထဲမွာ အျပဳံးရိပ္​ေတြ က်န္​ေနခဲ့​ေတာ့သည္။ခ်င္မ်န္က တု႐ွီကို ရပ္တန္႔ရန္ စကားလုံးမ်ားကို အသုံးျပဳခဲ့တာ​ေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ယားယံမႈေတြ ေျပေပ်ာက္သြားသည္ဟု ခံစားခဲ့ရသည္။

လဲ့ယ္႐ွန္းရီ ႏွင့္ လဲ့ယ္႐ွန္းလီတို႔မွာ ႐ွက္စိတ္ျဖင့္ ေခါင္းငုံ႔ထားမိၾကသည္။တကယ္ေတာ့ လဲ့ယ္တာခ်န္ မလာရတဲ့အေၾကာင္းကို သူတို႔ အတိအက်သိၾက၏။စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူတို႔ လဲ့ယ္တာခ်န္ကို အျပစ္တင္ေနမိသည္။ 'ဆရာႀကီးလုပ္ခ်င္ရင္​ေတာင္ အခ်ိန္​ေကာင္းကို ၾကည့္ရမွာ​ေပါ့'

ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ကူကယ္ရာမဲ့ျဖစ္ေနၾကေတာ့၏။

ခ်င္မ်န္ တု႐ွီ၏စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနသည္ကို သတိမထားမိသလို ျပဳမူကာ မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔ကို အသစ္စက္စက္ ေလးေထာင့္စားပြဲတစ္ခုသို႔ ေခၚေဆာင္သြားၿပီး "မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔ စိတ္မ႐ွိဘူးဆိုရင္ ဒီမွာ ထိုင္လို႔ရတယ္။နည္းနည္းေတာ့ တိတ္ဆိတ္သြားပါလိမ့္မယ္"

အႏွီစတုရန္းစားပြဲငယ္ေလးသည္ လဲ့ယ္ထ်ဲ လုပ္​​ေပးထားသည့္လွည္းမွ သစ္သားအပိုမ်ားျဖင့္ျပဳလုပ္ထားၿပီး ၎မွာ အမ်ားႀကီးပို​ေနသည္လည္းမဟုတ္ေပ။ထို႔ေၾကာင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲက ၎ကို စတုရန္းပုံစားပြဲငယ္တစ္ခု ျပဳလုပ္ရန္ အသုံးျပဳခဲ့၏။

ထုံးစံအတိုင္း မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔က သူဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို သိတဲ့အတြက္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး စိတ္သက္သာရာရသြားၾကသည္။သူတို႔ တု႐ွီႏွင့္ သူ႕အေပါင္းအပါတစ္သိုက္ၾကားတြင္ မထိုင္ခ်င္ၾကေပ။

ေျပာရရင္ သူတို႔ေတြက တစ္႐ြာတည္း​ေန တစ္​ေရတည္း​ေသာက္​ေနတဲ့သူ​ေတြပဲ​ေလ။တု႐ွီနဲ႔ သူ႕အ​ေပါင္းအပါတစ္သိုက္အ​ေၾကာင္းကို ဘယ္သူက မသိဘဲ​ေနမွာလဲ?ဒါ့အျပင္ သူတို႔ႏွစ္ဦးကို ျပသာနာ​႐ွာခဲ့​​ေသးတာမို႔ ထပ္ၿပီး ျပသာနာ​မတက္​ေစခ်င္တာ​

ေၾကာင့္ တု႐ွီႏွင့္ မထိုင္ခ်င္ေပ။

အတြင္းစိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴးတူးၿပီး ခ်င္မ်န္ကို ဘယ္လိုမ်ား အျပစ္တင္ရတာလဲ?ခ်င္မ်န္ကိုလည္း သူတို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့တာပဲေလ။စားပြဲအေသးေလးဆိုေပမယ့္လည္း သူတို႔စားဖို႔ လုံေလာက္တဲ့ ပမာဏနဲ႔ စားပြဲေပၚမွာ ဟင္းေလးမ်ိဳးလည္း ႐ွိ​ေန​ေသး၏။

“အဲ့လို မေျပာပါနဲ႔။ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဒီစားပြဲကို သီးသန္႔ေပးတာနဲ႔တင္ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။” ႐ိုးသားၿပီး ရက္ေရာတတ္တဲ့ ေဒၚ​ေလးဝမ္က ႐ႊင္ျမဴးစြာ ေျပာလိုက္သည္။

မရီးက်န္းကလည္း ထပ္ခါတလဲလဲ သေဘာတူခဲ့သည္။

"လဲ့ယ္ထ်ဲဇနီး.....အလုပ္႐ႈပ္မခံနဲ႔ေတာ့။ထမင္းသြားစားေလ။ ”

ခ်င္မ်န္ ပစၥည္းမ်ားကို စနစ္တက် စီစဥ္ၿပီးေနာက္ သူသည္လည္း လဲ့ယ္ထ်ဲနံေဘးတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။သူ႕ေ႐ွ႕က ပန္းကန္လုံးအလြတ္မွာ သူ႕အတြက္ ဟင္းေတြျဖင့္ ျပည့္ေနၿပီ။သူစားရန္ တူကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ရင္း လဲ့ယ္ထ်ဲကို ျပဳံးျပလိုက္သည္။

တု႐ွီနဲ႔ အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း က်န္းတ​ေ႐ႊ၊ လဲ့ယ္႐ွန္းရီ၊ လဲ့ယ္႐ွန္းလီနဲ႔ ဝူတိတို႔​၏သြက္လက္လွေသာစကားမ်ားျဖင့္ တင္းက်ပ္​ေနသည့္ေလထုမွာ မၾကာမီပင္ ေျပ​ေလ်ာ့သြားၾကသည္။လူေတြက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အ႐ႊန္းေဖာက္ၿပီး စကားစျမည္ေျပာၾကကုန္၏။

ေဒစီ႐ြက္​ေၾကာ္ႏွင့္ ခရမ္းသီးေၾကာ္တို႔က ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ဟင္းလ်ာမ်ားျဖစ္ေပမယ့္လည္း ဝက္ဆီျဖင့္ ေမႊေၾကာ္ထားေသာေၾကာင့္ အရသာမွာ အေကာင္းမြန္ဆုံးအထိျဖစ္ေနသည္။ထမင္းစားၿပီးေနာက္ စားပြဲေလးလုံးေပၚ၌ စားႂကြင္းစားက်န္ဆိုတာ မက်န္႐ွိသေလာက္ပင္။အားလုံးက အစားအေသာက္ေတြကို ေက်နပ္ၾကၿပီး အခ်ိန္မေႏွာင့္ေႏွးခ်င္ၾကဘူး။ေခတၱအနားယူၿပီးေနာက္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္သို႔ ျပန္သြားၾကသည္။

တု႐ွီ၊ က်ိဳး႐ွီနဲ႔ ခ်င္း႐ွီတို႔က သန္႔႐ွင္းေရးအတြက္ ကူညီေဆာင္႐ြက္ေပးဖို႔ကို စကားပင္မဟဘဲ လဲ့ယ္တာခ်န္ႏွင့္ လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္တို႔အတြက္ ဖယ္ထားသည့္ ဟင္း​ေတြကိုယူ၍ ျပန္သြား​ေလသည္။မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔က ပန္းကန္​မ်ားကိုေဆး​ေၾကာၿပီး​ေနာက္ မီးဖိုေခ်ာင္ကိုပါ သပ္ရပ္စြာ ျပန္၍ သန္႔႐ွင္းေပးခဲ့၏။

မရီးက်န္းက ေျပာလိုက္သည္။ “လဲ့ယ္ထ်ဲဇနီး...ဒီမွာလုပ္စရာမ႐ွိေတာ့ရင္ အမတို႔ျပန္သြားေတာ့မယ္ေနာ္။မနက္ျဖန္မနက္မွ ျပန္လာခဲ့မယ္။"

ခ်င္မ်န္သည္ ပန္းကန္ႏွစ္လုံးကို ကိုင္လာရင္း ျပဳံးလ်က္ ေျပာလိုက္သည္။

"မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔ ဒီ​ေန႔ အလုပ္ႀကိဳးစားခဲ့တာပဲ။ဒါ​ေတြက စားပြဲအေသးဝိုင္းက မစားရေသးတဲ့ အစားအစာေတြပါ။အကယ္၍ စိတ္မ႐ွိဘူးဆိုရင္ ျပန္ရင္ယူသြားလိုက္ပါ။ထ်ဲ​ေကာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးအတြက္ စားစရာေတြက အမ်ားႀကီးက်န္​ေန​ေသးေတာ့ ညေနက်ရင္ မကုန္ဘဲ ေနလိမ့္မယ္"

လယ္သမားမိသားစုေတြက သိပ္ၿပီးေတာ့ ေခ်းမမ်ားၾက​ေပ။စားစရာအက်န္ေတြဆိုရင္​​ေတာင္ ဒါ စားလို႔​ေကာင္းတဲ့ အစားအ​ေသာက္​ေတြပင္။မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔က ဝမ္းသာအားရ လက္ခံၿပီး သူ႕ကို ေက်းဇူးတင္စကားဆိုကာ အတူထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။တု႐ွီ၊ က်ိဳး႐ွီနဲ႔ ခ်င္း႐ွီတို႔ ဒီ​ေန႔ ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ကိစၥ​ေတြအေၾကာင္းျပန္ေျပာရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာကာ သူတို႔အ​ေပၚ သ​ေဘာမက်မႈ​ေတြက ပို၍ပင္ တိုးလာခဲ့သည္။

မရီးက်န္းက ေထ့​ေငါ့​ေျပာဆိုလိုက္သည္။ “ပုံမွန္အားျဖင့္ သူတို႔အိမ္မွာ ဒီလိုလုပ္တာက ျပႆနာမဟုတ္ဘူး။ဒီ​ေန႔မွာ လူေတြအမ်ားႀကီးေရာက္ေနၾကတာကို တု႐ွီနဲ႔ သူ႕​ေခြၽးမႏွစ္ေယာက္က ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္​ေန​ေသးတယ္။တကယ္ လူေတြကို တကယ္ၾကည့္မရ​ေအာင္လို႔...”

"ဘယ္သူက လက္မခံတာလဲ,ဟြန္႔?။သူတို႔မိသားစုရဲ႕ စတုတၳေျမာက္သားက အခုခ်ိန္ထိ လက္မထပ္ရ​ေသးဘူး။တု႐ွီက သူမရဲ႕နာမည္​​ဆိုးေၾကာင့္​ ဘယ္မိန္းက​ေလးမွ သူတို႔မိသားစုရဲ႕ေခြၽးမ မျဖစ္​ခ်င္ေတာ့မွာကို မစိုးရိမ္ဘူးလား?" ေဒၚေလးဝမ္က ေထာက္ခံလိုက္၏။

"ဟီးဟီး....." မရီးက်န္းက ပါးစပ္ကိုအုပ္ကာ ရယ္ေမာရင္း “ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္မမွာသာ သမီးတစ္ေယာက္႐ွိရင္ သူတို႔မိသားစုနဲ႔ဘယ္ေတာ့မွ လက္ထပ္ခိုင္းမွာမဟုတ္ဘူး။ဒီေန႔ ေန႔လည္စာ စားတုန္းကလည္း က်ိဳး႐ွီရဲ႕ ပုံစံကို ေတြ႕လိုက္တယ္မလား!သူ႕မမွာ ပါးစပ္ႏွစ္​ေပါက္႐ွိ​ေနသလား မွတ္ရတယ္"

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အေဝးကို ထြက္သြားၾကေသာ္လည္း ခ်င္မ်န္၏အၾကားအာ႐ုံေကာင္းမြန္မႈကို မတားဆီးႏိုင္ေပ။ ၾကည္လင္ျပတ္သားၿပီး ရယ္ေမာသံမ်ားကို ၾကားလိုက္ရ၏။တု႐ွီႏွင့္သူ႕အ​ေပါင္းအပါတစ္သိုက္ကို ဖယ္ထုတ္ရန္ နည္းလမ္းကို ေတြးေတာေနမိသည္။

သူတို႔က ကူလုပ္ေပးခ်င္စိတ္ေလးေတာင္႐ွိၾကတာမဟုတ္ဘူး။ဘာလို႔မ်ား အလကားစားခြင့္ ေပးရမွာလဲ?

အိမ္ေဆာက္ၿပီးဖို႔ဆိုရင္ လဝက်ေလာက္ အခ်ိန္ယူရတာ။ေန႔တိုင္း ေန႔လယ္စာစားဖို႔ လာၾကမွာေတာ့မဟုတ္ဘူးမလား?တျခားလူေတြကို အခြင့္ေကာင္းယူခြင့္​ေပးဖို႔က ႀကီးႀကီးမားမားကိစၥမဟုတ္ေပမယ့္ သူ မႀကိဳက္တဲ့လူေတြက အခြင့္ေကာင္းယူမွာကို​ေတာ့ သူ ဘယ္​ေလာက္ပဲ ေတြး​ေတြး ေဒါသထြက္ရတယ္။

သို႔ေသာ္လည္း အေရထူလြန္းတဲ့ ဒီလူသုံး​ေယာက္ကို လာခြင့္မျပဳပါက ဘာလုပ္လာမည္မွန္း သူမသိတာေၾကာင့္ အၾကံအစည္ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္သည္။

ေကာင္းၿပီ...ဒီကိစၥကို ခဏ​ေလာက္ အသာထားလိုက္ေတာ့မယ္။အိမ္ေဆာက္ၿပီးရင္ေတာ့ သူတို႔မိသားစု ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ၿပီး အခြင့္ေကာင္းယူဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။