[Unicode]

017:ဝယ်ယူမှု (၁)

ပထမဆုံးအကြိမ်အ​နေနဲ့ ချင်မျန်၏ခြေထောက်မှာ အလွန်နာကျင်စွာခံစားခဲ့ရသည့်အပြင် ခံစားရလည်းခက်လှသည်။မြို့ငယ်လေး၏ မီးခိုးရောင်တံတိုင်းမြို့ရိုးကို မြင်သည့်ထိတိုင်အောင် မြို့သို့သွားနေသော လှည်းတစ်စီးနှင့် ကြုံကြိုက်ရန် သူမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။သို့သော် သူမျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။မြို့နဲ့နီးလာ​လေ​လေ ပို,ပိုပြီးအသက်ဝင်လာ​လေ​လေ။

လမ်းသွားလမ်းလာများ,များလာ၍ အချို့က ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊သစ်သီးဝလံ၊လက်မှုပစ္စည်း အစရှိသဖြင့် အ​ရောင်းပစ္စည်းများ ပါရှိသည့် ဝါးလုံးများ(သို့)ခြင်း​တောင်းများကို ကိုင်ဆွဲကာ လမ်းလျှောက်ရောင်းရင်း,အချို့မှာ ငွေပိုမိုရရန် မျှော်ကိုးကာ မြို့တွင်း၌ လာ​ရောက်ရောင်းချကြသည်။

လူအချို့သည်လည်း လှည်းများ၊နွားလှည်းများ၊မြည်းလှည်းများနှင့် မြင်းလှည်းများဖြင့် အဝင်အထွက်လုပ်​နေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လူပျိုရံများကလည်း ဒေါသသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်သံများလည်းရှိ​နေကြသည်။

မြို့ထဲမှာ သိုးသားနှင့် ဝက်သားရောင်းတဲ့ လူတွေလည်းရှိနေ၏။သိုးသည်နှင့် ဝက်သားသည်တို့၏ အော်ဟစ်သံတို့က ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

ချင်မျန်က သူ့ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်၏။

လဲ့ယ်ထျဲက သူ့ရဲ့အရိပ်​ခြေအားလုံးကို နားလည်သည်မို့ ဘာမှ​မေးမ​နေ​တော့​ဘဲ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ဦး​ဆောင်ခေါ်ယူသွားခဲ့သည်။တကယ်တော့ ထမင်းဖြူကို ပိုစားချင်မိပေမယ့် ထမင်းဖြူက ပိုဈေးကြီးမှန်း သိတော့ မတတ်နိုင်တော့ကြောင့် နောက်မှစားဖို့သာ တွေးလိုက်​တော့သည်။

ထိုင်ရန် စားပွဲအလွတ်တစ်လုံးကို ရှာလိုက်ပြီး မှာလိုက်၏။ “ဆိုင်ရှင်..အရွက်ခေါက်ဆွဲ နှစ်ပန်းကန် ချ​ပေးပါ”

လဲ့ယ်ထျဲက ဆတ်ခနဲထပြောလိုက်သည်။ "အသားခေါက်ဆွဲ နှစ်ပန်းကန်ပဲ ပေးပါ"

“ကောင်းပါပြီ!” ဆိုင်ရှင်မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ပို၍ စိတ်အားထက်သန်သွား၏။

ချင်မျန်၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြောရခက်သော ခံစားချက်တစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။လဲ့ယ်ထျဲကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီလူက တစ်ခုခုပြောချင်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။အနှီယောက်ျားက "မင်းက ငါ့မိန်းမ" ဟူ၍ လူရှေ့သူရှေ့မှာ ပြောလိုက်မည်ကို စိုးထိတ်၍ ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်စွာ ညှိုးငယ်နေတဲ့ လေသံနဲ့ အရင်ဆုံးစပြောလိုက်သည်။ - "ကျွန်တော် သိတယ်!"

လဲ့ယ်ထျဲက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြန်​မေးလိုက်၏။ “ဘာကိုသိတာလဲ?”

ချင်မျန်သည် သူ့ထံမှ လှည့်ထွက်သွားပြီး ဆိုင်လက်ထောက်လေးက ခေါက်ဆွဲချက်​နေသည်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး"

အိုးက ပူလောင်နေ၏။ဆိုင်လက်​ထောက်လေးက ခေါက်ဆွဲတွေကို ဆယ်ယူပြီး ပန်းကန်တစ်လုံးထဲမှာ ထည့်လိုက်သည်။လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လှီးထားတဲ့ အသားတွေ

ထည့်ကာ ကြက်သွန်မြိတ်ကိုပါးပါးလှီးပြီး တိုဟူးတွေကိုပါ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ အလျင်အမြန်ထည့်လိုက်သည်။နောက်ဆုံးတော့ ဟင်းချိုရည်တစ်ပန်းကန်စာခပ်ထည့်ပြီး အပေါ်ကနေ လောင်းချလိုက်၏။မွှေးရနံ့က ချက်ချင်းဆိုသလို ပြင်းထန်စွာထွက်​ပေါ်လာတော့၏။

“ဧည့်သည်နှစ်ယောက်..ဒီမှာ ခေါက်ဆွဲရပါပြီ။ကျေးဇူးပြု၍ သုံး​ဆောင်ကြပါ"

ချင်မျန်သည် ပန်းကန်လုံးထဲက လှီးထားသည့် အသားတွေကို ကြည့်ပြီး တိတ်တိတ်လေး ရေတွက်လိုက်၏; ခြောက်ဖတ်။

ဘာမှ မပါတာထက်စာရင် ပိုကောင်းသေးတာပဲ ဟူ၍ သူ့ကိုယ်သူသာ နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ခေါက်ဆွဲမစားမီ လှီးထားသည့်အသားအားလုံးကိုယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ဆိုတာက ဗိုက်မဝ​ပေ။လဲ့ယ်ထျဲလည်း ဗိုက်မဝသေးဟု သူထင်သည်။ ပိုက်ဆံစုဆောင်းတယ်ဆိုတာက အစာငတ်ခံတာကို မဆိုလိုဘူး။

"နောက်ထပ် နှစ်ပန်းကန်!"

ဒီအပြုအမူက ခုမှ ချမ်းသာခါစ သူ​ဌေး​ပေါက်စနဟူ၍ လူ​တွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ အထင်လွဲသွား​စေခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှိ တခြားဖောက်သည်များက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က တီးတိုး​ရေရွက်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ အဲ​လောက်ကြီး ထအော်နေရတာလဲ?ခေါက်ဆွဲနှစ်ပန်းကန်ပဲကို။မြစိမ်းနဲ့ကျောက်စိမ်းစွပ်ပြုတ်နှစ်ပန်းကန်လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့.."

လဲ့ယ်ထျဲ၏ပါးစပ်ထောင့်သည် မမြင်နိုင်လောက်သည့် တစ်​နေရာသို့ ကွေးညွှတ်စွာ မြင့်တက်သွား၏။

ခေါက်ဆွဲလေးပွဲကို ၁၂ ဝမ် ကုန်ကျသည်။အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ ချင်မျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသားကို ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် မြည်းစမ်းနိုင်လိုက်ခြင်းပင်။လှီးဖြတ်ထားတဲ့ အသားက ကြမ်းပြီး ပါးပေမယ့် ချင်မျန်က​တော့ ကျေနပ်၏။သူက ဂျုံမှုန့်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကို မကြိုက်ပေမယ့် အရည်ကိုတောင် ပြောင်ရှင်းနေအောင် သောက်ခဲ့သေးသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ချင်မျန်သည် ဆိုင်သို့ ချက်ချင်း မသွားသေး​ပေ။အဲဒီအစား သူက မြို့ကို လှည့်ပတ်ပြီး ဘယ်ညာသို့ ရံဖန်ရံခါ ပတ်ကြည့်နေသည်။လဲ့ယ်ထျဲက စိတ်မရှည်မှု မရှိ မေးမြန်းတာ​တွေ မရှိဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ နောက်ကလိုက်လာခဲ့သည်။

ယင်းကြောင့် ချင်မျန်သည် ထိုယောက်ျား၏စိတ်သ​ဘောထားကောင်းပုံကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျသွားမိသည်။လဲ့ယ်ထျဲက သူ့ကို တမင်တကာလှည့်စားနေတာလားလို့ သံသယမ၀င်ဘူးလားမသိ?

အမှန်တော့လည်း သူ လှည့်စားနေတာ မဟုတ်ရပါ။ပိုက်ဆံအနည်းအကျဉ်းသာ ရှိ​နေတာမို့ ပိုက်ဆံရှာနိုင်မည့် နည်းလမ်း​လေးများရှိမလား လိုက်ကြည့်​နေခြင်းသာ။ချင်မျန်သည် မြို့ထဲတွင် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများ ရှိမရှိ သိချင်နေခဲ့သည်။

လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ချင်မျန် ဘာလုပ်ရမှန်းသိသွားပြီ။ဆီ၊ ဆား နှင့် အခြားလိုအပ်သောပစ္စည်းများကို ဝယ်ရန် ကုန်စုံဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။အိမ်တွင် ဆီအိုး နှင့် ဆားအိုးလည်း မရှိတာ​ကြောင့် ထိုကုန်စုံဆိုင်က​နေသာ ဝယ်လာခဲ့သည်။ပုလင်းနှစ်ပုလင်းကို 6 ဝမ် ပေးရ၏။ဆားတစ်ကျင်းကို ၂၂ဝမ် ပေးရကာ ဆီနှစ်ကျင်ကို ၂၄ဝမ် ကုန်ကျ၏။

"ငရုတ်ကောင်းမည်းအမှုန့် နဲ့ စီချွမ်းငရုတ်ကောင်း ၂ ကျင်း​လောက်​ပေးပါ"

ဆိုင်လက်ထောက်လေးက ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း " ငရုတ်ကောင်းမည်းက​တော့ ရှိပါတယ်၊ဒါပေမယ့် စီချွမ်းငရုတ်ကောင်းဆိုတာ ဘာလဲ?"

ချင်မျန်က အံ့သြသွားသည်။ဒီကမ္ဘာမှာ စီချွမ်ငရုတ်ကောင်းမရှိတာများလား?"

"ဒါဆို ငရုတ်ကောင်းမှုန့်နှစ်ကျင်းနဲ့ ပဲငံပြာရည် တစ်ကျင်းပေးပါ" ချင်မျန်က ပြောပြီးတာနဲ့ ကုန်စုံဆိုင်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ဒီမှာက ပစ္စည်းတွေက တော်တော်ပြည့်စုံတယ် ပြောရမယ်။

ထို့နောက် ပန်းကန်လုံးဆယ်လုံး၊ဟင်းရည်ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး၊ပန်ကန်ပြားဆယ်ချပ်နှင့် တူချောင်းဆယ်ချောင်းကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်က ကောင်တာအနောက်မှာ အမြဲလိုလို ရှိ​နေတတ်ကာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးဝယ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရ​တော့ သူရောက်လာပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်– “နောက်ထပ် ဘာလိုသေးလဲ?လူငယ်လေး စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ပါ။အခြေခံပစ္စည်းတွေ​လောက်တော့ ကျုပ်တို့ဆိုင်မှာ အကုန်ရှိတယ်”

ချင်မျန်သည် ဘေးနားရှိ ဆန်နှင့်ဂျုံမှုန့်အိတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။အထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာကို ဖောက်သည်တွေကြည့်ဖို့အတွက် အိတ်တွေ အကုန်ဖွင့်ပေးထားသည်။

ချင်မျန်က မေးလိုက်၏။ "ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့်က ဘယ်လောက်လဲ?"

ဆိုင်အကူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အခြေခံအားဖြင့် သွက်သွက်လက်လက်နဲ့ရှိရုံတင် လုံလောက်၏။ဆိုင်အကူလေးက ချက်ချင်းကို သွက်သွက်လက်လက်ထ​ဖြေ​ပေးကာ “ပြောင်းဖူးမှုန့်အတွက်က တစ်ကျင်းကို ၄ ဝမ်၊ဂျုံမှုန့်တစ်ကျင်းက ၆ ဝမ်၊နှံစား​ပြောင်းဆန်မှုန့်တစ်ကျင်းက ၁ ဝမ်၊ ကောက်ညှင်းဆန်မှုန့်အတွက်က ၃ ဝမ်၊ ဆန်လုံးညိုတစ်ကျင်းက ၂ ဝမ်၊ဆန်ချောက ၁၀ ဝမ်ပါ ခင်ဗျ"

ချင်မျန်၏မျက်လုံးများက ဆန်​ချောပေါ်က​​နေ မ​ကျေမနပ်အ​နေအထားဖြင့် စွန့်ကာ ဂျုံမှုန့်ပေါ်ကို ကျ​ရောက်သွားသည်။သူ စကားပြောတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူ့တည်ရှိမှုကို လက်တွေ့ကျကျ မေ့သွားလောက်သည်အထိ နှုတ်ဆိတ်နေသည့် လဲ့ယ်ထျဲထံမှ အသံထွက်လာသည်။ "ဆန်​ချော ဆယ်ကျင်း​ပေးပါ"

ချင်မျန် တားလိုက်မှာကို စိုးရိမ်မိတဲ့အတွက် ဆိုင်ရှင်က ဆိုင်လက်​​​ထောက်​လေးကို ချက်ချင်းပင် လော​တော့၏။

"မြန်မြန်ထုပ်​တော့!"

ချင်မျန့်က ငြင်းမ​နေ​တော့ဘဲ "ပြောင်းဖူးမှုန့်ငါးကျင်း၊ဂျုံမှုန့်နှစ်ကျင်း၊နှံစား​ပြောင်းဆန်မှုန့်ငါးဂျင်းပါ ထည့်​ပေးပါ"

ဆိုင်ရှင်၏မျက်နှာသည် ရွှင်မြူးသွားကာ “ကောင်းပါပြီ!"

ချင်မျန်သည် လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်စုံ၊ပါးစပ်ဆေးရန်အတွက် ကြွေခွက်နှစ်ခွက်၊မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်း၊မျက်နှာသုတ်ပုဝါသုံးထည်၊ချုပ်အပ်တစ်စုံနှင့် ဆပ်ပြာမှုန့်တစ်ဗူးအပြင် အခြားသော တိုလီမိုလီများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

T/N: ဒီ​နေ့များများတင်​ပေးမလိုပါဆို..ပြည်​ထောင်စု​နေ့မှာ အားရပါးရ အိမ်မှာ ကြမ်းတိုက်​ပေး အိမ်သာ​ကြွေခင်း​တွေပါ တိုက်ချွတ်​ဆေး​ပေးလိုက်ရတယ် မနက်ဖြန်မှ အဝဖတ်ကြပါတော့....😪

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

017:ဝယ္ယူမႈ (၁)

ပထမဆုံးအႀကိမ္အ​ေနနဲ႔ ခ်င္မ်န္၏ေျခေထာက္မွာ အလြန္နာက်င္စြာခံစားခဲ့ရသည့္အျပင္ ခံစားရလည္းခက္လွသည္။ၿမိဳ႕ငယ္ေလး၏ မီးခိုးေရာင္တံတိုင္းၿမိဳ႕႐ိုးကို ျမင္သည့္ထိတိုင္ေအာင္ ၿမိဳ႕သို႔သြားေနေသာ လွည္းတစ္စီးႏွင့္ ၾကဳံႀကိဳက္ရန္ သူေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သည္။သို႔ေသာ္ သူေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ျဖစ္မလာခဲ့ေပ။ၿမိဳ႕နဲ႔နီးလာ​ေလ​ေလ ပို,ပိုၿပီးအသက္ဝင္လာ​ေလ​ေလ။

လမ္းသြားလမ္းလာမ်ား,မ်ားလာ၍ အခ်ိဳ႕က ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္၊သစ္သီးဝလံ၊လက္မႈပစၥည္း အစ႐ွိသျဖင့္ အ​ေရာင္းပစၥည္းမ်ား ပါ႐ွိသည့္ ဝါးလုံးမ်ား(သို႔)ျခင္း​ေတာင္းမ်ားကို ကိုင္ဆြဲကာ လမ္းေလွ်ာက္ေရာင္းရင္း,အခ်ိဳ႕မွာ ေငြပိုမိုရရန္ ေမွ်ာ္ကိုးကာ ၿမိဳ႕တြင္း၌ လာ​ေရာက္ေရာင္းခ်ၾကသည္။

လူအခ်ိဳ႕သည္လည္း လွည္းမ်ား၊ႏြားလွည္းမ်ား၊ျမည္းလွည္းမ်ားႏွင့္ ျမင္းလွည္းမ်ားျဖင့္ အဝင္အထြက္လုပ္​ေနၾကၿပီး တစ္ခါတစ္ရံ လူပ်ိဳရံမ်ားကလည္း ေဒါသသတႀကီးျဖင့္ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားလည္း႐ွိ​ေနၾကသည္။

ၿမိဳ႕ထဲမွာ သိုးသားႏွင့္ ဝက္သားေရာင္းတဲ့ လူေတြလည္း႐ွိေန၏။သိုးသည္ႏွင့္ ဝက္သားသည္တို႔၏ ေအာ္ဟစ္သံတို႔က ၿပိဳင္ဆိုင္မႈတစ္ခုလိုပင္ ျဖစ္ေနသည္။

ခ်င္မ်န္က သူ႕ဗိုက္ကို ပြတ္လိုက္၏။

လဲ့ယ္ထ်ဲက သူ႕ရဲ႕အရိပ္​ေျခအားလုံးကို နားလည္သည္မို႔ ဘာမွ​ေမးမ​ေန​ေတာ့​ဘဲ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ကို ဦး​ေဆာင္ေခၚယူသြားခဲ့သည္။တကယ္ေတာ့ ထမင္းျဖဴကို ပိုစားခ်င္မိေပမယ့္ ထမင္းျဖဴက ပိုေဈးႀကီးမွန္း သိေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင့္ ေနာက္မွစားဖို႔သာ ေတြးလိုက္​ေတာ့သည္။

ထိုင္ရန္ စားပြဲအလြတ္တစ္လုံးကို ႐ွာလိုက္ၿပီး မွာလိုက္၏။ “ဆိုင္႐ွင္..အ႐ြက္ေခါက္ဆြဲ ႏွစ္ပန္းကန္ ခ်​ေပးပါ”

လဲ့ယ္ထ်ဲက ဆတ္ခနဲထေျပာလိုက္သည္။ "အသားေခါက္ဆြဲ ႏွစ္ပန္းကန္ပဲ ေပးပါ"

“ေကာင္းပါၿပီ!” ဆိုင္႐ွင္မ်က္ႏွာေပၚ႐ွိ အျပဳံးက ပို၍ စိတ္အားထက္သန္သြား၏။

ခ်င္မ်န္၏ရင္ဘတ္ထဲတြင္ ေျပာရခက္ေသာ ခံစားခ်က္တစ္ခုျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။လဲ့ယ္ထ်ဲကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီလူက တစ္ခုခုေျပာခ်င္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။အႏွီေယာက်္ားက "မင္းက ငါ့မိန္းမ" ဟူ၍ လူေ႐ွ႕သူေ႐ွ႕မွာ ေျပာလိုက္မည္ကို စိုးထိတ္၍ ကူကယ္ရာမဲ့ျဖစ္စြာ ညိႇဳးငယ္ေနတဲ့ ေလသံနဲ႔ အရင္ဆုံးစေျပာလိုက္သည္။ - "ကြၽန္ေတာ္ သိတယ္!"

လဲ့ယ္ထ်ဲက အသံနိမ့္နိမ့္ျဖင့္ ျပန္​ေမးလိုက္၏။ “ဘာကိုသိတာလဲ?”

ခ်င္မ်န္သည္ သူ႕ထံမွ လွည့္ထြက္သြားၿပီး ဆိုင္လက္ေထာက္ေလးက ေခါက္ဆြဲခ်က္​ေနသည္ကိုသာ စိုက္ၾကည့္ကာ တည္ၿငိမ္စြာ ေျပာလိုက္သည္။ "ဘာမွ မဟုတ္ဘူး"

အိုးက ပူေလာင္ေန၏။ဆိုင္လက္​ေထာက္ေလးက ေခါက္ဆြဲေတြကို ဆယ္ယူၿပီး ပန္းကန္တစ္လုံးထဲမွာ ထည့္လိုက္သည္။လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး လွီးထားတဲ့ အသားေတြ

ထည့္ကာ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ကိုပါးပါးလွီးၿပီး တိုဟူးေတြကိုပါ ပန္းကန္လုံးထဲသို႔ အလ်င္အျမန္ထည့္လိုက္သည္။ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဟင္းခ်ိဳရည္တစ္ပန္းကန္စာခပ္ထည့္ၿပီး အေပၚကေန ေလာင္းခ်လိုက္၏။ေမႊးရနံ႔က ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ျပင္းထန္စြာထြက္​ေပၚလာေတာ့၏။

“ဧည့္သည္ႏွစ္ေယာက္..ဒီမွာ ေခါက္ဆြဲရပါၿပီ။ေက်းဇူးျပဳ၍ သုံး​ေဆာင္ၾကပါ"

ခ်င္မ်န္သည္ ပန္းကန္လုံးထဲက လွီးထားသည့္ အသားေတြကို ၾကည့္ၿပီး တိတ္တိတ္ေလး ေရတြက္လိုက္၏; ေျခာက္ဖတ္။

ဘာမွ မပါတာထက္စာရင္ ပိုေကာင္းေသးတာပဲ ဟူ၍ သူ႕ကိုယ္သူသာ ႏွစ္သိမ့္ခဲ့သည္။ေခါက္ဆြဲမစားမီ လွီးထားသည့္အသားအားလုံးကိုယူ၍ ပါးစပ္ထဲသို႔ထည့္လိုက္သည္။ေခါက္ဆြဲတစ္ပန္းကန္ဆိုတာက ဗိုက္မဝ​ေပ။လဲ့ယ္ထ်ဲလည္း ဗိုက္မဝေသးဟု သူထင္သည္။ ပိုက္ဆံစုေဆာင္းတယ္ဆိုတာက အစာငတ္ခံတာကို မဆိုလိုဘူး။

"ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ပန္းကန္!"

ဒီအျပဳအမူက ခုမွ ခ်မ္းသာခါစ သူ​ေဌး​ေပါက္စနဟူ၍ လူ​ေတြကို လြယ္လြယ္နဲ႔ အထင္လြဲသြား​ေစခဲ့သည္။

ဆိုင္႐ွိ တျခားေဖာက္သည္မ်ားက သူ႕ကို ထူးဆန္းစြာၾကည့္ကာ တစ္စုံတစ္ေယာက္က တီးတိုး​ေရ႐ြက္လိုက္သည္။ “ဘာလို႔ အဲ​ေလာက္ႀကီး ထေအာ္ေနရတာလဲ?ေခါက္ဆြဲႏွစ္ပန္းကန္ပဲကို။ျမစိမ္းနဲ႔ေက်ာက္စိမ္းစြပ္ျပဳတ္ႏွစ္ပန္းကန္လည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔.."

လဲ့ယ္ထ်ဲ၏ပါးစပ္ေထာင့္သည္ မျမင္ႏိုင္ေလာက္သည့္ တစ္​ေနရာသို႔ ေကြးၫႊတ္စြာ ျမင့္တက္သြား၏။

ေခါက္ဆြဲေလးပြဲကို ၁၂ ဝမ္ ကုန္က်သည္။အေရးႀကီးဆုံးအခ်က္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၿပီးမွသာ ခ်င္မ်န္သည္ ေနာက္ဆုံးတြင္ အသားကို ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ျမည္းစမ္းႏိုင္လိုက္ျခင္းပင္။လွီးျဖတ္ထားတဲ့ အသားက ၾကမ္းၿပီး ပါးေပမယ့္ ခ်င္မ်န္က​ေတာ့ ေက်နပ္၏။သူက ဂ်ံဳမႈန္႔နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ အစားအစာေတြကို မႀကိဳက္ေပမယ့္ အရည္ကိုေတာင္ ေျပာင္႐ွင္းေနေအာင္ ေသာက္ခဲ့ေသးသည္။

စားေသာက္ၿပီးေနာက္ ခ်င္မ်န္သည္ ဆိုင္သို႔ ခ်က္ခ်င္း မသြားေသး​ေပ။အဲဒီအစား သူက ၿမိဳ႕ကို လွည့္ပတ္ၿပီး ဘယ္ညာသို႔ ရံဖန္ရံခါ ပတ္ၾကည့္ေနသည္။လဲ့ယ္ထ်ဲက စိတ္မ႐ွည္မႈ မ႐ွိ ေမးျမန္းတာ​ေတြ မ႐ွိဘဲ တိတ္တဆိတ္သာ ေနာက္ကလိုက္လာခဲ့သည္။

ယင္းေၾကာင့္ ခ်င္မ်န္သည္ ထိုေယာက်္ား၏စိတ္သ​ေဘာထားေကာင္းပုံကို တိတ္တဆိတ္ သေဘာက်သြားမိသည္။လဲ့ယ္ထ်ဲက သူ႕ကို တမင္တကာလွည့္စားေနတာလားလို႔ သံသယမ၀င္ဘူးလားမသိ?

အမွန္ေတာ့လည္း သူ လွည့္စားေနတာ မဟုတ္ရပါ။ပိုက္ဆံအနည္းအက်ဥ္းသာ ႐ွိ​ေနတာမို႔ ပိုက္ဆံ႐ွာႏိုင္မည့္ နည္းလမ္း​ေလးမ်ား႐ွိမလား လိုက္ၾကည့္​ေနျခင္းသာ။ခ်င္မ်န္သည္ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္းမ်ား ႐ွိမ႐ွိ သိခ်င္ေနခဲ့သည္။

လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေနာက္ ခ်င္မ်န္ ဘာလုပ္ရမွန္းသိသြားၿပီ။ဆီ၊ ဆား ႏွင့္ အျခားလိုအပ္ေသာပစၥည္းမ်ားကို ဝယ္ရန္ ကုန္စုံဆိုင္သို႔ သြားခဲ့သည္။အိမ္တြင္ ဆီအိုး ႏွင့္ ဆားအိုးလည္း မ႐ွိတာ​ေၾကာင့္ ထိုကုန္စုံဆိုင္က​ေနသာ ဝယ္လာခဲ့သည္။ပုလင္းႏွစ္ပုလင္းကို 6 ဝမ္ ေပးရ၏။ဆားတစ္က်င္းကို ၂၂ဝမ္ ေပးရကာ ဆီႏွစ္က်င္ကို ၂၄ဝမ္ ကုန္က်၏။

"င႐ုတ္ေကာင္းမည္းအမႈန္႔ နဲ႔ စီခြၽမ္းင႐ုတ္ေကာင္း ၂ က်င္း​ေလာက္​ေပးပါ"

ဆိုင္လက္ေထာက္ေလးက ေဝခြဲမရျဖစ္စြာ ၾကည့္လိုက္ရင္း " င႐ုတ္ေကာင္းမည္းက​ေတာ့ ႐ွိပါတယ္၊ဒါေပမယ့္ စီခြၽမ္းင႐ုတ္ေကာင္းဆိုတာ ဘာလဲ?"

ခ်င္မ်န္က အံ့ၾသသြားသည္။ဒီကမ႓ာမွာ စီခြၽမ္င႐ုတ္ေကာင္းမ႐ွိတာမ်ားလား?"

"ဒါဆို င႐ုတ္ေကာင္းမႈန္႔ႏွစ္က်င္းနဲ႔ ပဲငံျပာရည္ တစ္က်င္းေပးပါ" ခ်င္မ်န္က ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ကုန္စုံဆိုင္ပတ္လည္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ဒီမွာက ပစၥည္းေတြက ေတာ္ေတာ္ျပည့္စုံတယ္ ေျပာရမယ္။

ထို႔ေနာက္ ပန္းကန္လုံးဆယ္လုံး၊ဟင္းရည္ပန္းကန္လုံးတစ္လုံး၊ပန္ကန္ျပားဆယ္ခ်ပ္ႏွင့္ တူေခ်ာင္းဆယ္ေခ်ာင္းကို ဝယ္ယူခဲ့သည္။

ဆိုင္႐ွင္က ေကာင္တာအေနာက္မွာ အၿမဲလိုလို ႐ွိ​ေနတတ္ကာ ပစၥည္းေတြ အမ်ားႀကီးဝယ္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရ​ေတာ့ သူေရာက္လာၿပီး စိတ္အားထက္သန္စြာ ေျပာဆိုလိုက္သည္– “ေနာက္ထပ္ ဘာလိုေသးလဲ?လူငယ္ေလး စိတ္ႀကိဳက္ေ႐ြးခ်ယ္ပါ။အေျခခံပစၥည္းေတြ​ေလာက္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ဆိုင္မွာ အကုန္႐ွိတယ္”

ခ်င္မ်န္သည္ ေဘးနား႐ွိ ဆန္ႏွင့္ဂ်ံဳမႈန္႔အိတ္မ်ားကို ၾကည့္လိုက္သည္။အထဲမွာ ဘာေတြပါလဲဆိုတာကို ေဖာက္သည္ေတြၾကည့္ဖို႔အတြက္ အိတ္ေတြ အကုန္ဖြင့္ေပးထားသည္။

ခ်င္မ်န္က ေမးလိုက္၏။ "ဆန္နဲ႔ ဂ်ံဳမႈန္႔က ဘယ္ေလာက္လဲ?"

ဆိုင္အကူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အေျခခံအားျဖင့္ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔႐ွိ႐ုံတင္ လုံေလာက္၏။ဆိုင္အကူေလးက ခ်က္ခ်င္းကို သြက္သြက္လက္လက္ထ​ေျဖ​ေပးကာ “ေျပာင္းဖူးမႈန္႔အတြက္က တစ္က်င္းကို ၄ ဝမ္၊ဂ်ံဳမႈန္႔တစ္က်င္းက ၆ ဝမ္၊ႏွံစား​ေျပာင္းဆန္မႈန္႔တစ္က်င္းက ၁ ဝမ္၊ ေကာက္ညႇင္းဆန္မႈန္႔အတြက္က ၃ ဝမ္၊ ဆန္လုံးညိဳတစ္က်င္းက ၂ ဝမ္၊ဆန္ေခ်ာက ၁၀ ဝမ္ပါ ခင္ဗ်"

ခ်င္မ်န္၏မ်က္လုံးမ်ားက ဆန္​ေခ်ာေပၚက​​ေန မ​ေက်မနပ္အ​ေနအထားျဖင့္ စြန္႔ကာ ဂ်ံဳမႈန္႔ေပၚကို က်​ေရာက္သြားသည္။သူ စကားေျပာေတာ့မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႕တည္႐ွိမႈကို လက္ေတြ႕က်က် ေမ့သြားေလာက္သည္အထိ ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည့္ လဲ့ယ္ထ်ဲထံမွ အသံထြက္လာသည္။ "ဆန္​ေခ်ာ ဆယ္က်င္း​ေပးပါ"

ခ်င္မ်န္ တားလိုက်မွာကို စိုးရိမ္မိတဲ့အတြက္ ဆိုင္႐ွင္က ဆိုင္လက္​​​ေထာက္​ေလးကို ခ်က္ခ်င္းပင္ ေလာ​ေတာ့၏။

"ျမန္ျမန္ထုပ္​ေတာ့!"

ခ်င္မ်န္႔က ျငင္းမ​ေန​ေတာ့ဘဲ "ေျပာင္းဖူးမႈန္႔ငါးက်င္း၊ဂ်ံဳမႈန္႔ႏွစ္က်င္း၊ႏွံစား​ေျပာင္းဆန္မႈန္႔ငါးဂ်င္းပါ ထည့္​ေပးပါ"

ဆိုင္႐ွင္၏မ်က္ႏွာသည္ ႐ႊင္ျမဴးသြားကာ “ေကာင္းပါၿပီ!"

ခ်င္မ်န္သည္ လက္ဖက္ရည္အိုး တစ္စုံ၊ပါးစပ္ေဆးရန္အတြက္ ေႂကြခြက္ႏွစ္ခြက္၊မီးဖိုေခ်ာင္သုံး ဓားတစ္ေခ်ာင္း၊မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါသုံးထည္၊ခ်ဳပ္အပ္တစ္စုံႏွင့္ ဆပ္ျပာမႈန္႔တစ္ဗူးအျပင္ အျခားေသာ တိုလီမိုလီမ်ားကို ဝယ္ယူခဲ့သည္။

T/N: ဒီ​ေန႔မ်ားမ်ားတင္​ေပးမလိုပါဆို..ျပည္​ေထာင္စု​ေန႔မွာ အားရပါးရ အိမ္မွာ ၾကမ္းတိုက္​ေပး အိမ္သာ​ေႂကြခင္း​ေတြပါ တိုက္ခြၽတ္​ေဆး​ေပးလိုက္ရတယ္ မနက္ျဖန္မွ အဝဖတ္ၾကပါေတာ့....😪