[Unicode]

015:အ​ခြေချ နေထိုင်ခြင်း

ရွာအနောက်ဘက်တွင် အိမ်အိုကြီးတစ်အိမ်ရှိ၏။ရွာရှိအိမ်များသည် အခြေခံအားဖြင့် တစ်အိမ်နှင့်တစ်အိမ် နီးနီးကပ်ကပ်ရှိကြသော်လည်း ဤအိမ်ကား ဆယ်မီတာခန့်ခြားကာ တသီးတခြားဖြင့် လွတ်လွတ်လပ်လပ်တည်ရှိနေသည့် အိမ်တစ်လုံးသာ။အိမ်ရှေ့တွင် ရေကန်လည်းရှိနေ၏။ကျိုးမိသားစုသည် ဤကန်တွင် ငါးများမွေးမြူထားသောကြောင့် ယင်းကန်ဘေးတွင် အိမ်တစ်လုံးဆောက်ခဲ့သည်။ကန်ထဲရှိရေတွေက စိမ်းညိုရင့်ရင့်ဖြစ်နေပြီး ကမ်းပါးပေါ်တွင် သစ်ပင်များစွာ ပေါက်​ရောက်​နေသည်။

အိမ်ခေါင်မိုးမှာ အုတ်ကြွပ်ခင်းထားသည်ကို သတိပြုမိသွားတာ​ကြောင့် ချင်မျန်သည် ချက်ချင်းပင် ပီတိဖြစ်ကာ အရှိန်မြန်လာတော့သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ၏မျက်လုံးများက သူ့နောက်ကို တချိန်လုံး လိုက်နေမိသည်။

'သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်စေဖို့က အရမ်းလွယ်တာပဲလား!'

"မြန်မြန်!"

ချင်မျန်သည် အမြန်ပြေးကာ အိမ်ဝန်းထဲသို့ ဝင်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။မြက်ခင်းထဲက ကြွက်တစ်ကောင်ကလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန်ပြန်ဆုတ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

တံခါးခတ်ထားသည့် သော့သည် လေနှင့်မိုးဒဏ်ကြောင့် တော်​တော်များများ စုတ်နေကာ သံချေးတက်​နေ၏။ချင်မျန်ခင်ဗျာ သော့ကိုဖွင့်ဖို့ အချိန်အတော်ယူလိုက်ရသည်။တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့ ဖုန်မှုန့်တွေက သူ့ကို အလုံးအရင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်လာခဲ့တော့သည်။အကြိမ်အနည်းငယ်ခန့် နှာချေလိုက်ရပြီး အမြန်နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။

“အဟွတ်......”

နေရောင်ခြည်သည် တံခါးအတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ အလင်းရောင် ဖြန့်ကျက်လာ​စေခဲ့ပြီး လေထဲတွင် ထူထူထဲထဲ ဖုန်မှုန့်ထုကြီးကို မြင်နိုင်လေသည်။အတွင်းတွင် အ​ရောင်ကွာကျနေသော စားပွဲဟောင်းတစ်ခုနှင့် ဖုန်မှုန့်ထူထပ်နေသည့် နောက်ကျောမှီ ကုလားထိုင်သုံးခုံရှိနေသည်။ယှက်​ပြေး​နေသည့် ပင့်ကူအိမ်ထုကြီးသည်လည်း စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များမှတစ်ဆင့် ခေါင်မိုးထုတ်တန်းထိ အလင်းတန်းသဖွယ် တလျှောက်လုံး ဆန့်ထွက်နေကာ လူနေရန် နေရာပင် မရှိပေ။

ချင်မျန်က ကျေနပ်သွားသည်။ဒီအိမ်က ဟောင်းနေပေမယ့် သန့်ရှင်းအောင် နေနိုင်ရင် သက်ကယ်အိမ်ထက် အဆများစွာ ပိုကောင်း၏။

အိမ်ဘေးတွင် ဝါးတောငယ်တစ်ခုရှိ၍ စိမ်းစိုနေသော ဝါးရွက်များက လေနှင်ရာဒဏ်​ကြောင့် ပွတ်ရှပ်တိုက်ခံ​နေရ၏။သူ အကြံတစ်ခုရသွားတာ​ကြောင့် ချင်မျန်က လဲ့ယ်ထျဲကို ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ ပစ္စည်းတွေ ရွှေ့လာလိုက်။ကျွန်​တော် အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားလိုက်မယ်"

လဲ့ယ်ထျဲက သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေကာ,အတွင်းဘက်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ရင်း လေသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်းလုပ်နိုင်ရဲ့လား?”

"ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ?မြန်မြန်သွား!ပစ္စည်းတွေ ရွေ့ပြီးရင်တော့ ဒီ​နေ့အတွင်း​တောင် နေလို့ရမယ်"

နံရံထောင့်မှာ အဝါရောင် သံချေးတွေနဲ့တက်နေတဲ့ မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်းရှိနေ၏။ချင်မျန်က ဝါးခုတ်ရန်အတွက် ကောက်ယူလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ ပြန်လှည့်မထွက်သွားခင်မှာပဲ အိမ်အတွင်းထဲရှိ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို ထုတ်​ပေးခဲ့လိုက်သည်။ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီးနောက် သူ နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့အ​ပေါ်ထပ်အကျီကို ချွတ်ကာ ချင်မျန်၏​ခေါင်း​ပေါ် အုပ်တင်​ပေးလိုက်သည်။စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ ပြန်ထွက်သွား၏။

ချင်မျန်၏ခေါင်းပေါ်ကို လွင့်ပျံလာ​သော တစ်စုံတစ်ရာတစ်ခုက ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။သူ ဘာလုပ်ခဲ့မှန်း ဘာ​ကြောင့်ရယ်မသိတာ​ကြောင့် ထိုအ​ပေါ်ဝတ်ကို ဖယ်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်​ပေါ်တွင် လွှားထား​ပေးလိုက်သည်။ထို့နောက် ဝါးကို ဆက်ခုတ်နေခဲ့သည်။အဘိုးအဘွားတွေနဲ့အတူ ကျေးလက်တောရွာမှာ နေထိုင်ခဲ့တုန်းက နှစ်သစ်ကူးအကြို သန့်ရှင်းရေးကို အကြီးအကျယ်လုပ်ရ​လေသည်။အိမ်၏မြင့်မားသောနံရံများရှိ ဖုန်မှုန့်များကို သန့်ရှင်းရန်အတွက် ဝါးပင်များကို ခုတ်ထစ်ပြီး တုတ်ရှည်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ချည်နှောင်ထားကာ ငှက်မွှေးတုတ်ကဲ့သို့ အသုံးပြုရလွယ်ကူပြီး အိမ်၏နံရံမြင့်မြင့်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို သန့်ရှင်းလို့ ရနိုင်၏။သူသည် ဤလယ်ယာလုပ်ငန်းကို ကျင့်သားမရဘူးဆိုတာ မရှိ​ပေ။

သံ​ချေးတတ်​နေသည့် ဓားကြောင့် လုပ်ရကိုင်ရတာ လွယ်​တော့မလွယ်​နေ​ပေ။ချင်မျန်သည် ဝါးကိုမခုတ်မီ အကြိမ် ၂၀ ကျော်လောက် ခုတ်ထစ်လိုက်ရသည်။ဝါးတိုင်၏အလေးချိန်ကို လျှော့ချရန်အတွက် အောက်ခြေအကိုင်းအခက်အချို့ကို ခုတ်ရပြန်​သေးသည်။ခုတ်ပြီး​နောက် ၎င်းတို့ကို အိမ်ထဲသို့သယ်ယူသွားပြီး ထုတ်တန်းပေါ်ရှိ ပင့်ကူမျှင်နှင့်ဖုန်မှုန့်များကို သန့်ရှင်းရန် စတင်ခဲ့သည်။သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေက သူ့မျက်နှာပေါ်ကျလာကာ အကြိမ်အနည်းငယ် တံတွေးထွေးထုတ်ရ​လေ​တော့သည်။ရုတ်​တရက်​ပင်​ ဒီလူက အလွန်ဂရုတစိုက်ရှိတတ်တာကို သိလိုက်​ရ၏။

သူ အပြင်ပြန်ထွက်ပြီး လဲ့ယ်ထျဲရဲ့အ​ပေါ်ထပ်ကို ခေါင်း​ပေါ်က​နေအုပ်ပြီး ပါးစပ်ကိုပါ တစ်ဆက်တည်း အုပ်ကာ သန့်ရှင်းရေးစလုပ်တော့သည်။ရုတ်တရက် အိမ်ထဲတွင် ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့သစ်ရွက်ခြောက်အမှိုက်တွေ ပြန့်ကျဲ​နေကာ သဲမုန်တိုင်း ဝင်တိုက်သလိုမျိုး အိမ်ထဲမှာ ပုံနေ၏။ပြတင်းပေါက်စာရွက်တွေက ပြဲနေပြီဖြစ်တာ​ကြောင့် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်သည်ဖြစ်စေ၊မဖွင့်သည်ဖြစ်စေ ဘာမှမထူးခြားနေ​ပေ။

အိမ်တွင် အခန်းသုံးခန်းရှိ၏။သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသောအခါ လဲ့ယ်ထျဲက ရင်ဘတ်ဗလာနဲ့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ့​နောက်က​နေလည်း လဲ့ယ်ရှန်းလီ၊လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် နှင့် လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်တို့ပါ လိုက်လာခဲ့သည်။သူတို့အားလုံး လက်ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ကိုင်ထားကြ၏။လဲ့ယ်ရှန်းလီက ထင်းစည်းကို ကိုင်ထားပြီး အိမ်က​​နေ တိတ်တဆိတ် ခိုးယူလာသည်ကို သိနိုင်သည်။လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က​တော့ အနည်းငယ်သေးငယ်သော သစ်သား​သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က သူမလက်ထဲမှ အင်တုံကိုချလိုက်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။သူက အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့​နေဟန်ဖြင့် "ညီမလေး ကူညီပေးမယ်,မရီး"

ချင်မျန်က ကလေးမလေးတစ်​ယောက်ကို အလုပ်လုပ်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံလိုက်ရမှာလဲ?သူက အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။ “မလိုဘူး၊ဖုန်တွေက အရမ်းကိုထူနေတာ။မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကို မညစ်ပတ်စေနဲ့။"

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က ဝါးတိုင်ကို မကိုင်နိုင်ဟု ထင်မိတာ​ကြောင့် "ဒါဆို ဖုန်မှုန့်တွေ ရှင်းပြီးရင် စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေကို ရှင်းပေးမယ်။"

လဲ့ယ်ထျဲ နှင့် လဲ့ယ်ရှန်းလီတို့က ကျန်ပစ္စည်းများကို ရွှေ့ရန် ပြန်သွားခဲ့ကြပြီး လဲ့ရှန်းကျစ်သည် သံ​ချေးတတ်​နေသည့် မီးဖိုချောင်သုံးဓားဖြင့် ဝါးခုတ်ကာ ဖုန်များကို ကူးဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လာတော့ ရွာက သစ်သားလှေကားကိုပါ ငှားလာခဲ့၏။

လဲ့ယ်ရှန်းလီ၊လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် နှင့် လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်တို့အားလုံးမှာ အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ရသည်။ရှက်လွန်းလို့ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်သာ ကူလုပ်ပေး​နေကြသည်။

ချင်မျန်သည်လည်း စကားစမြည်ပြောရန် စိတ်မ၀င်စားဘဲ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့ရန်သာ စိတ်နှလုံးထဲ၌ အကြွင်းမဲ့ တွေးနေခဲ့သည်။

သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် လဲ့ယ်ထျဲသည် ခေါင်မိုးပေါ်သို့တက်ကာ မိုးရာသီတွင် မိုး​ရေယိုစိမ့်မှုမဖြစ်စေရန်အတွက် သန့်ရှင်းရေးကြောင့် ရွေ့သွားသောအုတ်ကြွပ်ကြွေပြားတွေကို ပြန်လည်စီပေးနေသည်။

ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ကို လှည်းကျင်းကာ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်များကိုပါ သုတ်ပေးနေသည်။အိမ်သန့်ရှင်းရေးမလုပ်ခင် နှစ်နာရီကျော်လောက် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရပြီး ရှင်းလင်းပြီးသွား​တော့ ကြည့်ရတာ ပိုသက်တောင့်သက်သာရှိသွားပုံရ၏။

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်၏မျက်လုံးများသည် လေနှင့်အတူ လွှင့်ခါနေသော ပြတင်းပေါက်မှ စာရွက်များပေါ်တွင် ကျရောက်သွားသည်။ “အကိုကြီး..ကျွန်တော့်မှာ အသုံးမပြုတော့တဲ့ စာရွက်တချို့ရှိတယ်။ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်တွေဖာဖို့အတွက် သွားယူလိုက်မယ်။"

"အစ်ကိုကြီး..ချွင်း​​ထောင်နဲ့ ကျွန်တော်လည်း ပြန်တော့မယ်" လဲ့ယ်ရှန်းလီက ပြောသည်။

လဲ့ယ်ထျဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ချင်မျန်ကား အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ယခင်က လဲ့ယ်ထျဲရဲ့အတော်လေးလိမ္မာပါးနပ်သည့် အခိုက်အတန့်ကို သူမြင်ခဲ့ရသည်၊ယခုအချိန်တွင် လူတွေကြားက ဆက်ဆံရေးကို ဘာ့ကြောင့်များ နားမလည်နိုင်ရတာလဲ?

“ဒီနေ့ မင်းတို့ရဲ့အကူအညီအတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။နေ့လယ်စာစားဖို့ အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။ညနေကျရင်တော့ မင်းအစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါ မင်းတို့ကို အဆင်ပြေရင် ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ချင်ပါတယ်”

အဆင်ပြေသည်ဖြစ်စေ၊မ​ပြေသည်ဖြစ်​​စေ သူတို့ တုရှီရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို မရမှာကိုပဲ စိုးရိမ်မိ၏။လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။

"အခုအချိန်မှာ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့က အဆင်ပြေတာ မဟုတ်သေးဘူး။ဒါ​ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ညစာ လာမစား​တော့ပါဘူး"

လဲ့ယ်ထျဲက ပြောလိုက်၏။"အဲဒီ အချိန်ကျရင် မင်းတို့အားလုံးကို လာ​ခေါ်လိုက်မယ်"

လဲ့ယ်ရှန်းလီတို့အုပ်စုက သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်မျန်သည် သူတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စတင်ရေတွက်ကြည့်သည်။သစ်သားခုတင်တစ်လုံး၊စားပွဲနိမ့်တစ်ခု၊သစ်သားသေတ္တာနှစ်လုံး၊လေးတစ်ခု၊ဒယ်အိုး၊လေးထောင့်စားပွဲတစ်ခု၊ ကုလားထိုင်သုံးလုံးနှင့် သစ်သားအင်တုံတစ်ခုပင်။အဲဒါတွေကလွဲလို့ လက်တွေ့မှာ တခြားဘာမှမရှိ။ကံကောင်းထောက်မစွာ မီးဖိုချောင်အဖြစ်အသုံးပြုသည့် အခန်းတစ်ခန်းပါရှိပြီး မီးဖိုသည် ထိုနေရာတွင်ရှိနေခဲ့သောကြောင့် ထပ်မံဆောက်လုပ်ရန်မလိုအပ်။

နေက အရမ်းကိုသာလွန်းတာ​ကြောင့် ဆေးကြောထားတဲ့ စားပွဲနဲ့ကုလားထိုင်တွေက ခပ်မြန်မြန်ပင် ခြောက်သွားတော့သည်။သူတို့လည်း ပစ္စည်းအားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး စည်းစနစ်တကျထားရှိလိုက်ကြသည်။

အိမ်ကိုအခန်း သုံးခန်းဖြင့်ဖွဲ့ထား၏;ပထမတစ်ခန်းမှာ ထမင်းစားခန်းနှင့် ဧည့်သည်များဧည့်ခံရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး မီးဖိုချောင်အတွက် တစ်ခန်းနှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပစ္စည်းပစ္စယာများကို သိမ်းဆည်းထားကာ နောက်တစ်ခန်းကို​တော့ သူနဲ့ လဲ့ယ်ထျဲ အတူတူမျှသုံးရ​တော့မည့်အပြင် ကုတင်တစ်လုံးကိုပင် မျှသုံးနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

အလုပ်ပြီးသောအခါ ချင်မျန်သည် ရေနွေးတစ်အိုး​လောက် အပူပေးကာ ခေါင်းလျှော်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲပြီး​နောက် လဲ့ယ်ထျဲ ရေချိုးရန်အတွက် ရေကို လှယ်​ပေးခဲ့လိုက်သည်။

မနီးမဝေးတွင် ရေကန်တစ်ကန် ရှိ​နေတာ​ကြောင့် အဝတ်အစားတွေကို အလွယ်တကူ လျှော်ဖွပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အဝတ်တန်းကြိုးမရှိ​သေး​သော​ကြောင့် အိမ်ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်တွင်သာ လှမ်းခဲ့ရသည်။အိမ်အတွင်းတွင် လဲ့ယ်ထျဲက ပျက်စီးနေသော ကုလားထိုင်ကို ပြင်နေ၏။

"လဲ့ယ်ထျဲမိသားစုရဲ့ဇနီး" ကျန်းတ​ရွှေသည် သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ထင်းစည်းကို သယ်ထားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဖော​ဖောသီသီရှိလှ​သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်။

"အစ်ကိုကျန်း....အလုပ်ရှုပ်လှချည်လား?"

ချင်မျန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အလုပ်က​တော့ ရှုပ်ချက်ကွာ" ကျန်းတ​ရွှေသည် နံရံကို​ထောင်ကာ ထင်းစည်းကိုချလိုက်သည်။ “မင်းတို့ မိသားစုနဲ့အိမ်ခွဲနေလိုက်တယ်လို့ ငါကြားတယ်။မင်းတို့ နေရာအားလုံးလိုလိုမှာ လိုအပ်​နေမှာ မှန်​ပေမယ့် ငါတို့လည်း ကျန်တာတော့ မတတ်နိုင်ဘူးကွ၊ဒါကြောင့် မင်းမရီးနဲ့ငါ မင်းတို့သုံးဖို့အတွက် ဒီထင်းစည်းကို ပေးခဲ့မယ်"

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

015:အ​ေျခခ် ေနထိုင္ျခင္း

႐ြာအေနာက္ဘက္တြင္ အိမ္အိုႀကီးတစ္အိမ္႐ွိ၏။႐ြာ႐ွိအိမ္မ်ားသည္ အေျခခံအားျဖင့္ တစ္အိမ္ႏွင့္တစ္အိမ္ နီးနီးကပ္ကပ္႐ွိၾကေသာ္လည္း ဤအိမ္ကား ဆယ္မီတာခန္႔ျခားကာ တသီးတျခားျဖင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္တည္႐ွိေနသည့္ အိမ္တစ္လုံးသာ။အိမ္ေ႐ွ႕တြင္ ေရကန္လည္း႐ွိေန၏။က်ိဳးမိသားစုသည္ ဤကန္တြင္ ငါးမ်ားေမြးျမဴထားေသာေၾကာင့္ ယင္းကန္ေဘးတြင္ အိမ္တစ္လုံးေဆာက္ခဲ့သည္။ကန္ထဲ႐ွိေရေတြက စိမ္းညိဳရင့္ရင့္ျဖစ္ေနၿပီး ကမ္းပါးေပၚတြင္ သစ္ပင္မ်ားစြာ ေပါက္​ေရာက္​ေနသည္။

အိမ္ေခါင္မိုးမွာ အုတ္ႂကြပ္ခင္းထားသည္ကို သတိျပဳမိသြားတာ​ေၾကာင့္ ခ်င္မ်န္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ပီတိျဖစ္ကာ အ႐ွိန္ျမန္လာေတာ့သည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ၏မ်က္လုံးမ်ားက သူ႕ေနာက္ကို တခ်ိန္လုံး လိုက္ေနမိသည္။

'သူ႕ကို စိတ္ေက်နပ္ေစဖို႔က အရမ္းလြယ္တာပဲလား!'

"ျမန္ျမန္!"

ခ်င္မ်န္သည္ အျမန္ေျပးကာ အိမ္ဝန္းထဲသို႔ ဝင္ေျပးသြားခဲ့ေလသည္။ျမက္ခင္းထဲက ႂကြက္တစ္ေကာင္ကလည္း ထိတ္လန္႔သြားၿပီး အျမန္ျပန္ဆုတ္ကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။

တံခါးခတ္ထားသည့္ ေသာ့သည္ ေလႏွင့္မိုးဒဏ္ေၾကာင့္ ေတာ္​ေတာ္မ်ားမ်ား စုတ္ေနကာ သံေခ်းတက္​ေန၏။ခ်င္မ်န္ခင္ဗ်ာ ေသာ့ကိုဖြင့္ဖို႔ အခ်ိန္အေတာ္ယူလိုက္ရသည္။တံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္မႈန္႔ေတြက သူ႕ကို အလုံးအရင္းနဲ႔ တိုက္ခိုက္လာခဲ့ေတာ့သည္။အႀကိမ္အနည္းငယ္ခန္႔ ႏွာေခ်လိုက္ရၿပီး အျမန္ေနာက္သို႔ ဆုတ္သြားခဲ့ရသည္။

“အဟြတ္......”

ေနေရာင္ျခည္သည္ တံခါးအတြင္းသို႔ တိုးဝင္ကာ အလင္းေရာင္ ျဖန္႔က်က္လာ​ေစခဲ့ၿပီး ေလထဲတြင္ ထူထူထဲထဲ ဖုန္မႈန္႔ထုႀကီးကို ျမင္ႏိုင္ေလသည္။အတြင္းတြင္ အ​ေရာင္ကြာက်ေနေသာ စားပြဲေဟာင္းတစ္ခုႏွင့္ ဖုန္မႈန္႔ထူထပ္ေနသည့္ ေနာက္ေက်ာမွီ ကုလားထိုင္သုံးခုံ႐ွိေနသည္။ယွက္​ေျပး​ေနသည့္ ပင့္ကူအိမ္ထုႀကီးသည္လည္း စားပြဲႏွင့္ ကုလားထိုင္မ်ားမွတစ္ဆင့္ ေခါင္မိုးထုတ္တန္းထိ အလင္းတန္းသဖြယ္ တေလွ်ာက္လုံး ဆန္႔ထြက္ေနကာ လူေနရန္ ေနရာပင္ မ႐ွိေပ။

ခ်င္မ်န္က ေက်နပ္သြားသည္။ဒီအိမ္က ေဟာင္းေနေပမယ့္ သန္႔႐ွင္းေအာင္ ေနႏိုင္ရင္ သက္ကယ္အိမ္ထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုေကာင္း၏။

အိမ္ေဘးတြင္ ဝါးေတာငယ္တစ္ခု႐ွိ၍ စိမ္းစိုေနေသာ ဝါး႐ြက္မ်ားက ေလႏွင္ရာဒဏ္​ေၾကာင့္ ပြတ္႐ွပ္တိုက္ခံ​ေနရ၏။သူ အၾကံတစ္ခုရသြားတာ​ေၾကာင့္ ခ်င္မ်န္က လဲ့ယ္ထ်ဲကို ေျပာလိုက္သည္။

"ခင္ဗ်ား ျပန္သြားၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပစၥည္းေတြ ေ႐ႊ႕လာလိုက္။ကြၽန္​ေတာ္ အိမ္သန္႔႐ွင္းေရး လုပ္ထားလိုက္မယ္"

လဲ့ယ္ထ်ဲက သူ႕ေဘးမွာ ရပ္ေနကာ,အတြင္းဘက္ကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ရင္း ေလသံနိမ့္နိမ့္ျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။ “မင္းလုပ္ႏိုင္ရဲ႕လား?”

"ဘာလို႔ မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ?ျမန္ျမန္သြား!ပစၥည္းေတြ ေ႐ြ႕ၿပီးရင္ေတာ့ ဒီ​ေန႔အတြင္း​ေတာင္ ေနလို႔ရမယ္"

နံရံေထာင့္မွာ အဝါေရာင္ သံေခ်းေတြနဲ႔တက္ေနတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္သုံး ဓားတစ္ေခ်ာင္း႐ွိေန၏။ခ်င္မ်န္က ဝါးခုတ္ရန္အတြက္ ေကာက္ယူလိုက္သည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ ျပန္လွည့္မထြက္သြားခင္မွာပဲ အိမ္အတြင္းထဲ႐ွိ စားပြဲႏွင့္ ကုလားထိုင္မ်ားကို ထုတ္​ေပးခဲ့လိုက္သည္။ေျခလွမ္းအနည္းငယ္လွမ္းၿပီးေနာက္ သူ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္လွည့္လာၿပီး သူ႕အ​ေပၚထပ္အက်ီကို ခြၽတ္ကာ ခ်င္မ်န္၏​ေခါင္း​ေပၚ အုပ္တင္​ေပးလိုက္သည္။စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ သူ ျပန္ထြက္သြား၏။

ခ်င္မ်န္၏ေခါင္းေပၚကို လြင့္ပ်ံလာ​ေသာ တစ္စုံတစ္ရာတစ္ခုက ဖုံးအုပ္သြားခဲ့သည္။သူ ဘာလုပ္ခဲ့မွန္း ဘာ​ေၾကာင့္ရယ္မသိတာ​ေၾကာင့္ ထိုအ​ေပၚဝတ္ကို ဖယ္ၿပီး သစ္ပင္တစ္ပင္​ေပၚတြင္ လႊားထား​ေပးလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ဝါးကို ဆက္ခုတ္ေနခဲ့သည္။အဘိုးအဘြားေတြနဲ႔အတူ ေက်းလက္ေတာ႐ြာမွာ ေနထိုင္ခဲ့တုန္းက ႏွစ္သစ္ကူးအႀကိဳ သန္႔႐ွင္းေရးကို အႀကီးအက်ယ္လုပ္ရ​ေလသည္။အိမ္၏ျမင့္မားေသာနံရံမ်ား႐ွိ ဖုန္မႈန္႔မ်ားကို သန္႔႐ွင္းရန္အတြက္ ဝါးပင္မ်ားကို ခုတ္ထစ္ၿပီး တုတ္႐ွည္တစ္ေခ်ာင္းကဲ့သို႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားကာ ငွက္ေမႊးတုတ္ကဲ့သို႔ အသုံးျပဳရလြယ္ကူၿပီး အိမ္၏နံရံျမင့္ျမင့္ေပၚ႐ွိ ဖုန္မႈန္႔မ်ားကို သန္႔႐ွင္းလို႔ ရႏိုင္၏။သူသည္ ဤလယ္ယာလုပ္ငန္းကို က်င့္သားမရဘူးဆိုတာ မ႐ွိ​ေပ။

သံ​ေခ်းတတ္​ေနသည့္ ဓားေၾကာင့္ လုပ္ရကိုင္ရတာ လြယ္​ေတာ့မလြယ္​ေန​ေပ။ခ်င္မ်န္သည္ ဝါးကိုမခုတ္မီ အႀကိမ္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ ခုတ္ထစ္လိုက္ရသည္။ဝါးတိုင္၏အေလးခ်ိန္ကို ေလွ်ာ့ခ်ရန္အတြက္ ေအာက္ေျခအကိုင္းအခက္အခ်ိဳ႕ကို ခုတ္ရျပန္​ေသးသည္။ခုတ္ၿပီး​ေနာက္ ၎တို႔ကို အိမ္ထဲသို႔သယ္ယူသြားၿပီး ထုတ္တန္းေပၚ႐ွိ ပင့္ကူမွ်င္ႏွင့္ဖုန္မႈန္႔မ်ားကို သန္႔႐ွင္းရန္ စတင္ခဲ့သည္။သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္တာနဲ႔ ဖုန္မႈန္႔ေတြက သူ႕မ်က္ႏွာေပၚက်လာကာ အႀကိမ္အနည္းငယ္ တံေတြးေထြးထုတ္ရ​ေလ​ေတာ့သည္။႐ုတ္​တရက္​ပင္​ ဒီလူက အလြန္ဂ႐ုတစိုက္႐ွိတတ္တာကို သိလိုက္​ရ၏။

သူ အျပင္ျပန္ထြက္ၿပီး လဲ့ယ္ထ်ဲရဲ႕အ​ေပၚထပ္ကို ေခါင္း​ေပၚက​ေနအုပ္ၿပီး ပါးစပ္ကိုပါ တစ္ဆက္တည္း အုပ္ကာ သန္႔႐ွင္းေရးစလုပ္ေတာ့သည္။႐ုတ္တရက္ အိမ္ထဲတြင္ ဖုန္မႈန္႔ေတြနဲ႔သစ္႐ြက္ေျခာက္အမိႈက္ေတြ ျပန္႔က်ဲ​ေနကာ သဲမုန္တိုင္း ဝင္တိုက္သလိုမ်ိဳး အိမ္ထဲမွာ ပုံေန၏။ျပတင္းေပါက္စာ႐ြက္ေတြက ၿပဲေနၿပီျဖစ္တာ​ေၾကာင့္ ျပတင္းေပါက္ဖြင့္သည္ျဖစ္ေစ၊မဖြင့္သည္ျဖစ္ေစ ဘာမွမထူးျခားေန​ေပ။

အိမ္တြင္ အခန္းသုံးခန္း႐ွိ၏။သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ၿပီးေသာအခါ လဲ့ယ္ထ်ဲက ရင္ဘတ္ဗလာနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ၿပီး သူ႕​ေနာက္က​ေနလည္း လဲ့ယ္႐ွန္းလီ၊လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ ႏွင့္ လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္တို႔ပါ လိုက္လာခဲ့သည္။သူတို႔အားလုံး လက္ထဲမွာ ပစၥည္းေတြ ကိုင္ထားၾက၏။လဲ့ယ္႐ွန္းလီက ထင္းစည္းကို ကိုင္ထားၿပီး အိမ္က​​ေန တိတ္တဆိတ္ ခိုးယူလာသည္ကို သိႏိုင္သည္။လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္က​ေတာ့ အနည္းငယ္ေသးငယ္ေသာ သစ္သား​ေသတၱာတစ္လုံးကို ကိုင္ထားသည္။

လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္က သူမလက္ထဲမွ အင္တုံကိုခ်လိုက္ၿပီး ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။သူက အနည္းငယ္႐ွက္႐ြံ႕​ေနဟန္ျဖင့္ "ညီမေလး ကူညီေပးမယ္,မရီး"

ခ်င္မ်န္က ကေလးမေလးတစ္​ေယာက္ကို အလုပ္လုပ္ဖို႔ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး လက္ခံလိုက္ရမွာလဲ?သူက အလ်င္စလိုေျပာလိုက္သည္။ “မလိုဘူး၊ဖုန္ေတြက အရမ္းကိုထူေနတာ။မင္းရဲ႕အဝတ္အစားေတြကို မညစ္ပတ္ေစနဲ႔။"

လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္က ဝါးတိုင္ကို မကိုင္ႏိုင္ဟု ထင္မိတာ​ေၾကာင့္ "ဒါဆို ဖုန္မႈန္႔ေတြ ႐ွင္းၿပီးရင္ စားပြဲနဲ႔ ကုလားထိုင္ေတြကို ႐ွင္းေပးမယ္။"

လဲ့ယ္ထ်ဲ ႏွင့္ လဲ့ယ္႐ွန္းလီတို႔က က်န္ပစၥည္းမ်ားကို ေ႐ႊ႕ရန္ ျပန္သြားခဲ့ၾကၿပီး လဲ့႐ွန္းက်စ္သည္ သံ​ေခ်းတတ္​ေနသည့္ မီးဖိုေခ်ာင္သုံးဓားျဖင့္ ဝါးခုတ္ကာ ဖုန္မ်ားကို ကူးဖယ္႐ွားေပးလိုက္သည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္လာေတာ့ ႐ြာက သစ္သားေလွကားကိုပါ ငွားလာခဲ့၏။

လဲ့ယ္႐ွန္းလီ၊လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ ႏွင့္ လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္တို႔အားလုံးမွာ အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့ရသည္။႐ွက္လြန္းလို႔ ဘာမွမေျပာဘဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္သာ ကူလုပ္ေပး​ေနၾကသည္။

ခ်င္မ်န္သည္လည္း စကားစျမည္ေျပာရန္ စိတ္မ၀င္စားဘဲ တတ္ႏိုင္သမွ် အျမန္ဆုံး ေျပာင္းေ႐ႊ႕ရန္သာ စိတ္ႏွလုံးထဲ၌ အႂကြင္းမဲ့ ေတြးေနခဲ့သည္။

သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ၿပီးေနာက္ လဲ့ယ္ထ်ဲသည္ ေခါင္မိုးေပၚသို႔တက္ကာ မိုးရာသီတြင္ မိုး​ေရယိုစိမ့္မႈမျဖစ္ေစရန္အတြက္ သန္႔႐ွင္းေရးေၾကာင့္ ေ႐ြ႕သြားေသာအုတ္ႂကြပ္ေႂကြျပားေတြကို ျပန္လည္စီေပးေနသည္။

ထို႔ေနာက္ ၾကမ္းျပင္ကို လွည္းက်င္းကာ စားပြဲႏွင့္ ကုလားထိုင္မ်ားကို ႐ွင္းလင္းၿပီးေနာက္ ျပတင္းေပါက္မ်ားကိုပါ သုတ္ေပးေနသည္။အိမ္သန္႔႐ွင္းေရးမလုပ္ခင္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ အလုပ္႐ႈပ္ေနခဲ့ရၿပီး ႐ွင္းလင္းၿပီးသြား​ေတာ့ ၾကည့္ရတာ ပိုသက္ေတာင့္သက္သာ႐ွိသြားပုံရ၏။

လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္၏မ်က္လုံးမ်ားသည္ ေလႏွင့္အတူ လႊင့္ခါေနေသာ ျပတင္းေပါက္မွ စာ႐ြက္မ်ားေပၚတြင္ က်ေရာက္သြားသည္။ “အကိုႀကီး..ကြၽန္ေတာ္႕မွာ အသုံးမျပဳေတာ့တဲ့ စာ႐ြက္တခ်ိဳ႕႐ွိတယ္။ကြၽန္ေတာ္ ျပန္သြားၿပီး ျပတင္းေပါက္ေတြဖာဖို႔အတြက္ သြားယူလိုက္မယ္။"

"အစ္ကိုႀကီး..ခြၽင္း​​ေထာင္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ျပန္ေတာ့မယ္" လဲ့ယ္႐ွန္းလီက ေျပာသည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲက ေခါင္းညိတ္လိုက္၏။

ခ်င္မ်န္ကား အနည္းငယ္ အကူအညီမဲ့သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ယခင္က လဲ့ယ္ထ်ဲရဲ႕အေတာ္ေလးလိမၼာပါးနပ္သည့္ အခိုက္အတန္႔ကို သူျမင္ခဲ့ရသည္၊ယခုအခ်ိန္တြင္ လူေတြၾကားက ဆက္ဆံေရးကို ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား နားမလည္ႏိုင္ရတာလဲ?

“ဒီေန႔ မင္းတို႔ရဲ႕အကူအညီအတြက္ အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ေန႔လယ္စာစားဖို႔ အရမ္းေနာက္က်ေနၿပီ။ညေနက်ရင္ေတာ့ မင္းအစ္ကိုႀကီးနဲ႔ ငါ မင္းတို႔ကို အဆင္ေျပရင္ ထမင္းစားဖို႔ ဖိတ္ခ်င္ပါတယ္”

အဆင္ေျပသည္ျဖစ္ေစ၊မ​ေျပသည္ျဖစ္​​ေစ သူတို႔ တု႐ွီရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို မရမွာကိုပဲ စိုးရိမ္မိ၏။လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္က အျမန္ ျငင္းလိုက္သည္။

"အခုအခ်ိန္မွာ အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ မရီးတို႔က အဆင္ေျပတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ဒါ​ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ညစာ လာမစား​ေတာ့ပါဘူး"

လဲ့ယ္ထ်ဲက ေျပာလိုက္၏။"အဲဒီ အခ်ိန္က်ရင္ မင္းတို႔အားလုံးကို လာ​ေခၚလိုက္မယ္"

လဲ့ယ္႐ွန္းလီတို႔အုပ္စုက သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။

သူတို႔ထြက္သြားၿပီးေနာက္ ခ်င္မ်န္သည္ သူတို႔၏ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို စတင္ေရတြက္ၾကည့္သည္။သစ္သားခုတင္တစ္လုံး၊စားပြဲနိမ့္တစ္ခု၊သစ္သားေသတၱာႏွစ္လုံး၊ေလးတစ္ခု၊ဒယ္အိုး၊ေလးေထာင့္စားပြဲတစ္ခု၊ ကုလားထိုင္သုံးလုံးႏွင့္ သစ္သားအင္တုံတစ္ခုပင္။အဲဒါေတြကလြဲလို႔ လက္ေတြ႕မွာ တျခားဘာမွမ႐ွိ။ကံေကာင္းေထာက္မစြာ မီးဖိုေခ်ာင္အျဖစ္အသုံးျပဳသည့္ အခန္းတစ္ခန္းပါ႐ွိၿပီး မီးဖိုသည္ ထိုေနရာတြင္႐ွိေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ ထပ္မံေဆာက္လုပ္ရန္မလိုအပ္။

ေနက အရမ္းကိုသာလြန္းတာ​ေၾကာင့္ ေဆးေၾကာထားတဲ့ စားပြဲနဲ႔ကုလားထိုင္ေတြက ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ေျခာက္သြားေတာ့သည္။သူတို႔လည္း ပစၥည္းအားလုံးကို ေ႐ႊ႕ေျပာင္းလိုက္ၿပီး စည္းစနစ္တက်ထား႐ွိလိုက္ၾကသည္။

အိမ္ကိုအခန္း သုံးခန္းျဖင့္ဖြဲ႕ထား၏;ပထမတစ္ခန္းမွာ ထမင္းစားခန္းႏွင့္ ဧည့္သည္မ်ားဧည့္ခံရန္အတြက္ ျဖစ္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္ တစ္ခန္းႏွင့္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ပစၥည္းပစၥယာမ်ားကို သိမ္းဆည္းထားကာ ေနာက္တစ္ခန္းကို​ေတာ့ သူနဲ႔ လဲ့ယ္ထ်ဲ အတူတူမွ်သုံးရ​ေတာ့မည့္အျပင္ ကုတင္တစ္လုံးကိုပင္ မွ်သုံးေနရဆဲ ျဖစ္သည္။

အလုပ္ၿပီးေသာအခါ ခ်င္မ်န္သည္ ေရေႏြးတစ္အိုး​ေလာက္ အပူေပးကာ ေခါင္းေလွ်ာ္လိုက္ၿပီး အဝတ္အစားလဲၿပီး​ေနာက္ လဲ့ယ္ထ်ဲ ေရခ်ိဳးရန္အတြက္ ေရကို လွယ္​ေပးခဲ့လိုက္သည္။

မနီးမေဝးတြင္ ေရကန္တစ္ကန္ ႐ွိ​ေနတာ​ေၾကာင့္ အဝတ္အစားေတြကို အလြယ္တကူ ေလွ်ာ္ဖြပ္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း အဝတ္တန္းႀကိဳးမ႐ွိ​ေသး​ေသာ​ေၾကာင့္ အိမ္ေ႐ွ႕႐ွိ သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္တြင္သာ လွမ္းခဲ့ရသည္။အိမ္အတြင္းတြင္ လဲ့ယ္ထ်ဲက ပ်က္စီးေနေသာ ကုလားထိုင္ကို ျပင္ေန၏။

"လဲ့ယ္ထ်ဲမိသားစုရဲ႕ဇနီး" က်န္းတ​ေ႐ႊသည္ သူ႕ပခုံးေပၚတြင္ ထင္းစည္းကို သယ္ထားၿပီး သူ႕မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ေဖာ​ေဖာသီသီ႐ွိလွ​ေသာ အျပဳံးတစ္ခုႏွင့္။

"အစ္ကိုက်န္း....အလုပ္႐ႈပ္လွခ်ည္လား?"

ခ်င္မ်န္က ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

"အလုပ္က​ေတာ့ ႐ႈပ္ခ်က္ကြာ" က်န္းတ​ေ႐ႊသည္ နံရံကို​ေထာင္ကာ ထင္းစည္းကိုခ်လိုက္သည္။ “မင္းတို႔ မိသားစုနဲ႔အိမ္ခြဲေနလိုက္တယ္လို႔ ငါၾကားတယ္။မင္းတို႔ ေနရာအားလုံးလိုလိုမွာ လိုအပ္​ေနမွာ မွန္​ေပမယ့္ ငါတို႔လည္း က်န္တာေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူးကြ၊ဒါေၾကာင့္ မင္းမရီးနဲ႔ငါ မင္းတို႔သုံးဖို႔အတြက္ ဒီထင္းစည္းကို ေပးခဲ့မယ္"