[Unicode]

013:မိသားစုရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲခြမ်းပြီး အိမ်ခွဲနေခြင်း (4)

ချင်မျန်နဲ့ လဲ့ယ်ထျဲက တံစဉ်တစ်ခုကို ကိုင်လျက် ထွက်သွားပြီး အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အရှေ့ဘက်မှာနေတဲ့ အိမ်နီးနားချင်းက သူခြံထဲကနေထွက်လာပြီး အမှတ်တမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းစုံ မိသွားကြသည်။

ချင်မျန်သည် အလွန်ရှက်ရွံ့မိပြီး ထိုမိသားစုရဲ့စိတ်နေသ​ဘောထားကို သဘောကျသည်။တုရှီက ရွာကလူတစ်ဝက်လောက်ထိ ကြားနိုင်လောက်အောင် နေ့တိုင်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းလေ့ရှိသည်။ဒီ အိမ်နီးနားချင်းတွေက​တော့ အနစ်နာဆုံးသူတွေပေါ့​လေ။သူတို့ဆီကကန့်ကွက်တဲ့သံလေးကို​တောင် သူ တစ်ခါမှမကြားဖူးရတာလဲ?

“သွားကြတော့မလို့လား...ဟမ်။” အဘိုးကြီးသည် စကားစမြည်ပြောတိုင်း အမြဲပြုံးလေ့ရှိသည်။သူက အလွန်နူးညံ့ချိုသာပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရှုတ်ချမှုဟူသည် မရှိ။ချင်မျန်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြန်လည်ခေါင်းညိတ်ပြပြီး

“ဦးလေး..ကောင်း​သောမနက်ခင်းပါ။ကျွန်တော်တို့ မြက်ရိတ်ဖို့ သွားလိုက်ဦးမယ်။"

အဘိုးအိုက ရယ်မောရင်း “ဘာကိုဦးလေးလဲ?ငါ့ကို ကျန်းလောင်ကျို့ကျိုလို့ခေါ်နိုင်တယ်။"

"ကျန်းလောင်ကျို့ကျို..." ချင်မျန်သည် အကြံဉာဏ်ကောင်းကို အလွယ်တကူလက်ခဲ့သည်။ဤလူကြီးကား မိသားစု သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စုတွင် ရာထူးမြင့်မားမည်ဟု သူထင်မိသည်။ကျေးလက်ဒေသတွင် အချင်းချင်း ဆက်နွယ်ပတ်သက်နေသူများ အများအပြားရှိခဲ့ပြီး ယင်းမှာလည်း သူတို့၏သက်ကြီးရွယ်အိုများကို အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းပင်။

“မြန်မြန်သွားကြ​တော့​လေ...။” သူ့နောက်ကျောဘက်ကို လက်ပစ်ရင်း ကျန်းလောင်ကျို့ကျိုသည် အခြားလမ်းကြောင်းဘက်သို့ လှည့်သွား၏။

ချင်မျန်သည် လဲ့ယ်ထျဲနောက်က​နေ တောင်ခြေတလျှောက်လုံး လျှောက်လာခဲ့သည်။

"တောင်ပေါ်သွားမလို့လား?" ချင်မျန်က မေးလိုက်သည်။လဲ့ယ်ထျဲက ခေါင်းညိတ်၏။

သူတို့နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်ကို ဆယ်မိနစ်​ကျော်လောက် တက်လာကြရင်း တောအုပ်ထဲမှာ လှည့်ပတ်လျှောက်သွားနေကြသည်။အဲဒီနောက် တစ်​နေရာတွင် သူတို့ ရပ်လိုက်ကြ၏။

“မင်း ဒီမှာ​နေလိုက်။”

လဲ့ယ်ထျဲက မြက်ရိတ်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကိုကွေးလိုက်သည်။သူသည် မြက်တစ်ဆုပ်ကို လက်ဝါးဖြင့် စုကိုင်ရင်း ညာဘက်လက်တွင် ကိုင်ထားသည့် တံစဥ်ဖြင့် မြက်​အောက်​ခြေက​နေ အလွယ်တကူ ရှပ်ရိတ်လိုက်ကာ မြေပြင်​ပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီး ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ရိတ်လိုက်သည်။

သူ့တွင် တံစဉ်တစ်ခုသာရှိပြီး ချင်မျန်သည် ကူညီလိုစိတ်ရှိသော်လည်း တံစဥ်​နောက်တစ်လက် မရှိတာကို သိလိုက်ရသည်။ထို့နောက် ချင်မျန်က တောရိုင်းအသီးအနှံများနှင့်ဥများ တူးယူရှာ​တွေ့နိုင်မလားဟူ၍ တစ်ပတ်လည်လိုက်ကြည့်​နေသည်။

“လျှောက်မသွားနဲ့။မြွေတွေရှိတယ်။”

ချင်မျန်သည် နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ထို​နေရာမှာတင် ရပ်နေခဲ့၏။မနီးမဝေးတွင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးရှိနေတာ​ကြောင့် ထို​​နေရာတွင်သာ ထိုင်ကာ လဲ့ယ်ထျဲ တစ်တွဲပြီးတစ်တွဲရိတ်​နေသည့် မြက်အတွဲလိုက်ကို လှမ်းကြည့်နေလိုက်၏။ထို့​​နောက် ယင်းတို့ကို ရှာ​တွေ့ဖို့မလွယ်ကူသည့် တောင်ကုန်းအဝသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။များစွာသော မြက်စည်းပေါင်းများစွာကို ထိုတောင်ကုန်းငယ်လေးတွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ချင်မျန်က နားမလည်ပေ။ "ဒီမှာထားမလို့လား?"

လဲ့ယ်ထျဲက ပြန်​ဖြေလိုက်၏ “အိမ်ဆောက်ဖို့အတွက်”

ချင်မျန်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။လဲ့ယ်ထျဲက လဲ့ယ်မိသားစုအတွက် အသုံးပြုရန် မြက်တွေကို ရိတ်နေတာမဟုတ်ဘဲ အိမ်တစ်လုံးဆောက်ရန် ရိတ်​နေခြင်းသာ။လဲ့ယ်မိသားစုနှင့် ခွဲနေရန် စတင်စီစဉ်နေပုံရသည်။

ချင်မျန်က ပြောလိုက်သည်။ "နေ့လည်ကျရင် ကျွန်တော် ကူဖြတ်​ပေးမယ်"

လဲ့ယ်ထျဲက ပြန်မ​ပြော​ပေ။ချင်မျန်က ၎င်းကို သူသဘောတူမှန်း မှတ်ယူလိုက်သည်။

အိမ်ပြန်ချိန်ရောက်သောအခါ လဲ့ယ်ထျဲက အလုပ်ပြီးမြောက်ကြောင်း ယူဆစေရန်အတွက် မြက်နှစ်စည်းကိုသာ ယူသွားသည်။မြက်ခြောက်သည်လည်း မီးလောင်စေသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုပင်လော။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ချင်မျန်သည် ပုဝါများကို ယူဆောင်ကာ လဲ့ယ်ထျဲနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့တက်ခဲ့သည်။မြက်ရိတ်တဲ့အခါ လက်ကို ပဝါနဲ့ပတ်လိုက်သည်။နုယွ​နေတာကြောင့်မဟုတ်ပေမယ့် မြက်​ကြောင့်တင် အလွယ်တကူရှနိုင်တဲ့သူ့ရဲ့ သေးငယ်ပြီးနူးညံ့တဲ့ လက်​တွေ​ကြောင့်ပါပဲ။ခေတ်နောက်ကျသော ယင်းရှေးခေတ်တွင် ဆေးဝါးကုသမှုနိုင်မှု အဆင့်နည်းပါး​လေသောကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာနည်း​လေ ပိုပိုလုံခြုံလေပါပဲ။

ညနေကျတော့ သူတို့ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြ၏။ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေသည့် ငယ်ရွယ်ပြီး ကျက်သ​ရေရှိသည့်လူငယ်လေးသည် သပ်ရပ်သော အဖြူရောင်အကျီရှည်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ရင်း စာအုပ်ဖတ်နေသည်။

ချင်မျန်သည် အနှီလူငယ်​လေးက မည်သူဖြစ်သည်ကို ချက်ခြင်း ခန့်မှန်းလိုက်၏။-လဲ့ယ်မိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးသား လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်ပင်။

လဲ့ယ်မိသားစုတွင် လဲ့ယ်ထျဲမှလွဲ၍ လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်သည် လယ်သမားမိသားစုမှ​ပေါက်ဖွားလာသည့် ကလေးနှင့်မတူသည့် တစ်ဦးတည်းသောလူဖြစ်သည်။အဖြူရောင်အကျီဝတ်ထားသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူပင်။

ခြေသံကြားတော့ လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ချင်မျန်နဲ့လဲ့ယ်ထျဲကို ဦးညွှတ်ပြီးတောင် ပြုံးပြလိုက်သည်။စာ​ပေပညာရှင်တစ်ဦးရဲ့စိတ်နေသ​ဘောထားကို လုံး၀လှစ်ဟပြခဲ့တာပဲ။

သူသည် သန့်စင်မွန်မြတ်ပြီးယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး..မရီး”

လဲ့ယ်ထျဲက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ပဉ္စမမြောက်ညီငယ်”

ချင်မျန်က​တော့ "ပဉ္စမမြောက်ညီငယ်" လို့ မခေါ်တော့ဘဲ လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်အား ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။သူ့စိတ်ထဲတွင် လဲ့ယ်မိသားစု၏အကြီးဆုံးချွေးမအဖြစ် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဝန်မခံချင်ခဲ့ဘဲ လက်ရှိတွင်လည်း လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်ထက် တစ်နှစ်ပင် ငယ်နေ​သေးသောကြောင့် သူ့ကို "ပဉ္စမမြောက်ညီငယ်" ဟုခေါ်ရတာက အ​တော်​လေး အဆင်မပြေလှပေ။

တုရှီသည် အင်တုံတစ်ခုနှင့် ပင်မဆောင်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ချင်မျန်ကို သူမမြင်သည်နှင့် သူမသည် မထင်မှတ်ထားစွာ သူ့ကို အော်မငေါက်ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အမြန်ပြေးမဝင်ခင် သူ့ကို သာမန်ကာလျှံကာလောက်သာ ကြည့်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တုရှီက လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ မည်သို့​သောစိတ်သ​ဘောထားရှိကြောင်း မြင်နိုင်၏။

သေချာတာ​ပေါ့!တုရှီက ညစာစားတဲ့အချိန်အထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ မအော်ငေါက်ခဲ့ပါဘူး။ညစာစားပွဲတွင် သူမသည် လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်၏ကျန်းမာရေးအကြောင်းမေးကာ နောက်နေ့မနက်စာချက်ရန်အတွက် ရွာထိပ်ရှိ တံငါသည်အိမ်မှ ငါးဝယ်ရန် ကျိုးရှီကိုပင် စေခိုင်းခဲ့သည်။

ဒါတွေက​တော့ ချင်မျန်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။စားပြီးတာနဲ့ အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူနိုးလာတဲ့အခါ အ​မွေခွဲပြီး အိမ်ခွဲနေထိုင်ဖို့အကြောင်း ပြောရ​တော့မှာမလို့ပါပဲ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စာစားပြီးနောက် ကျိုးရှီနှင့်ချင်းရှီတို့သည် တုရှီ၏စေခိုင်းချက်အရ စားပွဲများကို ရှင်းလင်းရန် ထလိုက်သည်။လဲ့တာ့ချန်လည်း အလုပ်ကိုသွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

လဲ့ယ်ထျဲက “အဖေ..ထိုင်ပါဦး။ကျွန်တော် ပြောစရာရှိတယ်။"

လဲ့ယ်တာ့ချန်က ပြန်ထိုင်ပြီး ပေါ့​ပေါ့​ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ “ဘာအကြောင်းလဲ?”

လဲ့ယ်ထျဲက ကညာစစ်မ​နေ​တော့ဘဲ တန်း​ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ အိမ်ခွဲပြီး ထွက်သွားချင်တယ်”

လူတိုင်း ကြောင်အသွားကြသည်။လဲ့ယ်ထျဲက ကြိုပြီး အချက်ပြ​ပြောဆိုထားတာ​တွေလည်းမရှိဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုစကားမျိုးပြောလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားပေ။ကျိုးရှီနှင့်ချင်းရှီ တို့သည်လည်း လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် တူ​တွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိတာ​ကြောင့် လက်အ​ရောင်ပင် ဖျော့​တော့သွား၏။ပန်းကန်ပြားများကို စားပွဲပေါ်ပြန်တင်ကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့နေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးရှီသည် စိတ်ထဲတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။သူမက လဲ့ယ်ထျဲကို အိမ်ခွဲမ​နေ​စေချင်။လဲ့ယ်ထျဲသာ ထွက်သွားရင် မိသားစုတွင် အလုပ်သမားအင်အားနည်းသွားပြီး သူ့ခင်ပွန်းက အလုပ်ပိုလုပ်ရလိမ့်မယ်။

ချင်းရှီသည် လဲ့ယ်ထျဲ ထွက်သွားရန် ထောက်ခံ​လေသည်။ယောကျ်ားကြီးနှစ်ယောက် အတူရှိနေကြရတာ တကယ်ကို အဆင်မပြေဘူး..ဟင်း။ထို့အပြင် မိသားစု၏ငွေများသည် တုရှီ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် လဲ့ယ်ထျဲ ထွက်သွားသည်ဖြစ်စေ မထွက်သွားသည်ဖြစ်စေ သူမ၏အကျိုးစီးပွားအပေါ် ကြီးမားသောအကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။တုရှီက ချင်မျန်နှင့် နေ့တိုင်းရန်ဖြစ်၏။ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းဖြစ်သွား​ရေးအတွက် လဲ့ယ်ထျဲနှင့် ချင်မိန်တို့ ထွက်သွားကြရန်ပင် သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။တကယ်တော့ သူမလည်း ထွက်သွားချင်ခဲ့တယ်။ဘာ​ကြောင့်လဲဆို​​တော့ ဝေပုံကျမရလို့ပါပဲ။လဲ့ယ်မိသားစုရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက ထပ်​ဆောင်းအလုပ်တွေကို အားကြိုးမာန်တက် လုပ်ကိုင်ရန် ထွက်သွားကြပြီး မကြာခဏဆိုသလို ရရှိလာတတ်သည့်ငွေတွေ နှင့် အိမ်မှာရှိတဲ့ မိန်းမ​တွေကလည်း လက်ကိုင်ပုဝါနှင့် ခါးစည်းအ​ဆောင်ကြိုးတွေကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် ရရှိသည့်ငွေများကို တုရှီထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရသည်။သူ့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲရှိတော့ ရှင်းရှင်းအတွက် အရသာရှိတဲ့ သရေစာတချို့တောင် မဝယ်ကျွေးနိုင်ဘူး။ထိုမိန်းမအိုကြီးတုရှီက သူမရဲ့သားထွေး၊တစ်ဦးတည်းသောသမီးနှင့် မြေးနှစ်ယောက်သာ စိတ်ထဲရှိပြီး ရှင်းရှင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။သို့သော် အဘိုးအိုကြီးကသာ သားတွေကို အိမ်ခွဲနေခိုင်းဖို့ ဆန္ဒမရှိလျှင် လဲ့ယ်ရှန်းရီသည် သူ့ဘာသာသူ ထွက်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမသိသည်။

လဲ့ယ်ရှန်းရန်,လဲ့ယ်ရှန်းရီ,လဲ့ယ်ရှန်းလီနှင့် လဲ့ယ်ချွင်းထောင် တို့က​တော့ မတူညီသည့် အမြင်​တွေရှိ​နေကြ၏။

လဲ့ယ်ရှန်းရန် နှင့် လဲ့ယ်ရှန်းရီ တို့သည်လည်း ခွဲနေချင်ကြသည်။ကိုယ့်ပိုက်ဆံကို ဘယ်သူက မထိန်းချုပ်ဘဲ​နေချင်မှာလဲ?လဲ့ယ်ရှန်းရီမှာက သားတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။သူ့အမေက တာ့​ပေါင်းနဲ့ ရှောင်​ပေါင်း ပန်းကန်တွေထဲ အရသာရှိတဲ့အစားအစာတွေ ထည့်ပေးတာကို မြင်တိုင်း ရှင်းရှင်းရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အကြည့်တွေကို မြင်တိုင်း သူ သနားမိသည်။သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိရင် သူ့သမီးလိုချင်တာ ၀ယ်ပေးနိုင်မယ်။

လဲ့ယ်ရှန်းလီနှင့်လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် တို့နှစ်ဦးစလုံးက​တော့ သူတို့၏မိဘ​တွေက မိသားစုက​နေ ခွဲထွက်ဖို့ သဘောမတူကြောင်းသိသော်လည်း ငြိမ်သက်စွာနားထောင်နေကြသည်။

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်က​တော့ လဲ့ယ်ထျဲ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စိတ်ထဲက​နေ ထောက်ခံခဲ့သည်။လဲ့ယ်ထျဲ အိမ်က​နေ ထွက်သွားတဲ့အချိန်တုန်းက သူမ အသက်ငါးနှစ်သာရှိသေးပြီး မူလလဲ့ယ်ထျဲအ​ပေါ်မှာ အထင်ကြီးမှု​တွေရှိသည်။လဲ့ယ်ထျဲ ပြန်ရောက်လာ​တော့လည်း သူ့မ​အပေါ်တွင် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အနည်းဆုံး ငွေစ ၄ တုံးတန်ဖိုးရှိ ဆံညှပ်တစ်ချောင်းကိုပင် လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့အမေက​တော့ အကိုကြီးထံမှ အမျိုးမျိုး​သော နည်းလမ်း​တွေကိုသုံးပြီး အခွင့်ကောင်းယူခဲ့တဲ့အပြင် သက်ကယ်အိမ်ကို​တောင် ဝက်ခြံ​ဘေးတွင် စီစဉ်ပေးခဲ့သဖြင့် ဝမ်းနည်းရှက်ရွံ့ခဲ့ရသည်။ရွာထဲမှာ လမ်းလျှောက်တာတောင် အခြားသူများတွေကို မော်မကြည့်ဝံ့​ပေ။အကိုကြီးသာ တကယ်ခွဲခွာပြီး ခွဲနေနိုင်ရင် ပိုကောင်းတယ်။တုရှီက သူမကို ချစ်သော်လည်း သူမက သမီးတစ်​ယောက်ဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် စကားပြောပိုင်ခွင့်မရှိပေ။သူမသည် သူမ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ထိန်းထားနိုင်ရုံသာရှိကာ သူမ၏မိဘများ ဖွင့်ဟလာမည်စကား​တွေကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

လဲ့ယ်တာ့ချန်၏စကားကိုပင် မစောင့်ဘဲ တုရှီက အပျက်သဘောဆောင်သော သဘောထားကို ချက်ချင်းပြပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လောင်တာ့..မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ?မင်းအဖေနဲ့အ​မေ မသေသေးဘူးလေ!"

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

013:မိသားစုရဲ႕ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ခြဲျခမ္းၿပီး အိမ္ခြဲေနျခင္း (4)

ခ်င္မ်န္နဲ႔ လဲ့ယ္ထ်ဲက တံစဥ္တစ္ခုကို ကိုင္လ်က္ ထြက္သြားၿပီး အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ အေ႐ွ႕ဘက္မွာေနတဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္းက သူျခံထဲကေနထြက္လာၿပီး အမွတ္တမဲ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မ်က္လုံးခ်င္းစုံ မိသြားၾကသည္။

ခ်င္မ်န္သည္ အလြန္႐ွက္႐ြံ႕မိၿပီး ထိုမိသားစုရဲ႕စိတ္ေနသ​ေဘာထားကို သေဘာက်သည္။တု႐ွီက ႐ြာကလူတစ္ဝက္ေလာက္ထိ ၾကားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေန႔တိုင္း ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းေလ့႐ွိသည္။ဒီ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက​ေတာ့ အနစ္နာဆုံးသူေတြေပါ့​ေလ။သူတို႔ဆီကကန္႔ကြက္တဲ့သံေလးကို​ေတာင္ သူ တစ္ခါမွမၾကားဖူးရတာလဲ?

“သြားၾကေတာ့မလို႔လား...ဟမ္။” အဘိုးႀကီးသည္ စကားစျမည္ေျပာတိုင္း အၿမဲျပဳံးေလ့႐ွိသည္။သူက အလြန္ႏူးညံ့ခ်ိဳသာၿပီး သူ႕မ်က္လုံးထဲတြင္ ႐ႈတ္ခ်မႈဟူသည္ မ႐ွိ။ခ်င္မ်န္က ျပဳံးျပဳံး႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ ျပန္လည္ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး

“ဦးေလး..ေကာင္း​ေသာမနက္ခင္းပါ။ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမက္ရိတ္ဖို႔ သြားလိုက္ဦးမယ္။"

အဘိုးအိုက ရယ္ေမာရင္း “ဘာကိုဦးေလးလဲ?ငါ့ကို က်န္းေလာင္က်ိဳ႕က်ိဳလို႔ေခၚႏိုင္တယ္။"

"က်န္းေလာင္က်ိဳ႕က်ိဳ..." ခ်င္မ်န္သည္ အၾကံဉာဏ္ေကာင္းကို အလြယ္တကူလက္ခဲ့သည္။ဤလူႀကီးကား မိသားစု သို႔မဟုတ္ မ်ိဳးႏြယ္စုတြင္ ရာထူးျမင့္မားမည္ဟု သူထင္မိသည္။ေက်းလက္ေဒသတြင္ အခ်င္းခ်င္း ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္ေနသူမ်ား အမ်ားအျပား႐ွိခဲ့ၿပီး ယင္းမွာလည္း သူတို႔၏သက္ႀကီး႐ြယ္အိုမ်ားကို အဆင့္သတ္မွတ္ျခင္းပင္။

“ျမန္ျမန္သြားၾက​ေတာ့​ေလ...။” သူ႕ေနာက္ေက်ာဘက္ကို လက္ပစ္ရင္း က်န္းေလာင္က်ိဳ႕က်ိဳသည္ အျခားလမ္းေၾကာင္းဘက္သို႔ လွည့္သြား၏။

ခ်င္မ်န္သည္ လဲ့ယ္ထ်ဲေနာက္က​ေန ေတာင္ေျခတေလွ်ာက္လုံး ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

"ေတာင္ေပၚသြားမလို႔လား?" ခ်င္မ်န္က ေမးလိုက္သည္။လဲ့ယ္ထ်ဲက ေခါင္းညိတ္၏။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတာင္ေပၚကို ဆယ္မိနစ္​ေက်ာ္ေလာက္ တက္လာၾကရင္း ေတာအုပ္ထဲမွာ လွည့္ပတ္ေလွ်ာက္သြားေနၾကသည္။အဲဒီေနာက္ တစ္​ေနရာတြင္ သူတို႔ ရပ္လိုက္ၾက၏။

“မင္း ဒီမွာ​ေနလိုက္။”

လဲ့ယ္ထ်ဲက ျမက္ရိတ္ရန္ ခႏၶာကိုယ္ကိုေကြးလိုက္သည္။သူသည္ ျမက္တစ္ဆုပ္ကို လက္ဝါးျဖင့္ စုကိုင္ရင္း ညာဘက္လက္တြင္ ကိုင္ထားသည့္ တံစဥ္ျဖင့္ ျမက္​ေအာက္​ေျခက​ေန အလြယ္တကူ ႐ွပ္ရိတ္လိုက္ကာ ေျမျပင္​ေပၚသို႔ ခ်လိုက္ၿပီး ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ရိတ္လိုက္သည္။

သူ႕တြင္ တံစဥ္တစ္ခုသာ႐ွိၿပီး ခ်င္မ်န္သည္ ကူညီလိုစိတ္႐ွိေသာ္လည္း တံစဥ္​ေနာက္တစ္လက္ မ႐ွိတာကို သိလိုက္ရသည္။ထို႔ေနာက္ ခ်င္မ်န္က ေတာ႐ိုင္းအသီးအႏွံမ်ားႏွင့္ဥမ်ား တူးယူ႐ွာ​ေတြ႕ႏိုင္မလားဟူ၍ တစ္ပတ္လည္လိုက္ၾကည့္​ေနသည္။

“ေလွ်ာက္မသြားနဲ႔။ေႁမြေတြ႐ွိတယ္။”

ခ်င္မ်န္သည္ နာခံမႈ႐ွိ႐ွိျဖင့္ ထို​ေနရာမွာတင္ ရပ္ေနခဲ့၏။မနီးမေဝးတြင္ ေက်ာက္တုံးႀကီးတစ္တုံး႐ွိေနတာ​ေၾကာင့္ ထို​​ေနရာတြင္သာ ထိုင္ကာ လဲ့ယ္ထ်ဲ တစ္တြဲၿပီးတစ္တြဲရိတ္​ေနသည့္ ျမက္အတြဲလိုက္ကို လွမ္းၾကည့္ေနလိုက္၏။ထို႔​​ေနာက္ ယင္းတို႔ကို ႐ွာ​ေတြ႕ဖို႔မလြယ္ကူသည့္ ေတာင္ကုန္းအဝသို႔ ေ႐ႊ႕လိုက္သည္။မ်ားစြာေသာ ျမက္စည္းေပါင္းမ်ားစြာကို ထိုေတာင္ကုန္းငယ္ေလးတြင္ သိမ္းဆည္းထားလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္က နားမလည္ေပ။ "ဒီမွာထားမလို႔လား?"

လဲ့ယ္ထ်ဲက ျပန္​ေျဖလိုက္၏ “အိမ္ေဆာက္ဖို႔အတြက္”

ခ်င္မ်န္က ႐ုတ္တရက္ သေဘာေပါက္သြားသည္။လဲ့ယ္ထ်ဲက လဲ့ယ္မိသားစုအတြက္ အသုံးျပဳရန္ ျမက္ေတြကို ရိတ္ေနတာမဟုတ္ဘဲ အိမ္တစ္လုံးေဆာက္ရန္ ရိတ္​ေနျခင္းသာ။လဲ့ယ္မိသားစုႏွင့္ ခြဲေနရန္ စတင္စီစဥ္ေနပုံရသည္။

ခ်င္မ်န္က ေျပာလိုက္သည္။ "ေန႔လည္က်ရင္ ကြၽန္ေတာ္ ကူျဖတ္​ေပးမယ္"

လဲ့ယ္ထ်ဲက ျပန္မ​ေျပာ​ေပ။ခ်င္မ်န္က ၎ကို သူသေဘာတူမွန္း မွတ္ယူလိုက္သည္။

အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ လဲ့ယ္ထ်ဲက အလုပ္ၿပီးေျမာက္ေၾကာင္း ယူဆေစရန္အတြက္ ျမက္ႏွစ္စည္းကိုသာ ယူသြားသည္။ျမက္ေျခာက္သည္လည္း မီးေလာင္ေစသည့္ ပစၥည္းတစ္ခုပင္ေလာ။

ေန႔ခင္းဘက္တြင္ ခ်င္မ်န္သည္ ပုဝါမ်ားကို ယူေဆာင္ကာ လဲ့ယ္ထ်ဲႏွင့္အတူ ေတာင္ေပၚသို႔တက္ခဲ့သည္။ျမက္ရိတ္တဲ့အခါ လက္ကို ပဝါနဲ႔ပတ္လိုက္သည္။ႏုယြ​ေနတာေၾကာင့္မဟုတ္ေပမယ့္ ျမက္​ေၾကာင့္တင္ အလြယ္တကူ႐ွႏိုင္တဲ့သူ႕ရဲ႕ ေသးငယ္ၿပီးႏူးညံ့တဲ့ လက္​ေတြ​ေၾကာင့္ပါပဲ။ေခတ္ေနာက္က်ေသာ ယင္းေ႐ွးေခတ္တြင္ ေဆးဝါးကုသမႈႏိုင္မႈ အဆင့္နည္းပါး​ေလေသာေၾကာင့္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရတာနည္း​ေလ ပိုပိုလုံျခဳံေလပါပဲ။

ညေနက်ေတာ့ သူတို႔ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾက၏။ျခံဝင္းထဲတြင္ ထိုင္ေနသည့္ ငယ္႐ြယ္ၿပီး က်က္သ​ေရ႐ွိသည့္လူငယ္ေလးသည္ သပ္ရပ္ေသာ အျဖဴေရာင္အက်ီ႐ွည္ကို ၀တ္ဆင္ထားၿပီး ေအာက္သို႔ငုံ႔ၾကည့္ရင္း စာအုပ္ဖတ္ေနသည္။

ခ်င္မ်န္သည္ အႏွီလူငယ္​ေလးက မည္သူျဖစ္သည္ကို ခ်က္ျခင္း ခန္႔မွန္းလိုက္၏။-လဲ့ယ္မိသားစုရဲ႕ အငယ္ဆုံးသား လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ပင္။

လဲ့ယ္မိသားစုတြင္ လဲ့ယ္ထ်ဲမွလြဲ၍ လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္သည္ လယ္သမားမိသားစုမွ​ေပါက္ဖြားလာသည့္ ကေလးႏွင့္မတူသည့္ တစ္ဦးတည္းေသာလူျဖစ္သည္။အျဖဴေရာင္အက်ီဝတ္ထားသည့္ တစ္ဦးတည္းေသာသူပင္။

ေျခသံၾကားေတာ့ လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္က မတ္တတ္ထရပ္ၿပီး ခ်င္မ်န္နဲ႔လဲ့ယ္ထ်ဲကို ဦးၫႊတ္ၿပီးေတာင္ ျပဳံးျပလိုက္သည္။စာ​ေပပညာ႐ွင္တစ္ဦးရဲ႕စိတ္ေနသ​ေဘာထားကို လုံး၀လွစ္ဟျပခဲ့တာပဲ။

သူသည္ သန္႔စင္မြန္ျမတ္ၿပီးယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕စြာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ “အစ္ကိုႀကီး..မရီး”

လဲ့ယ္ထ်ဲက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပန္ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

“ပၪၥမေျမာက္ညီငယ္”

ခ်င္မ်န္က​ေတာ့ "ပၪၥမေျမာက္ညီငယ္" လို႔ မေခၚေတာ့ဘဲ လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္အား ျပဳံးကာ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။သူ႕စိတ္ထဲတြင္ လဲ့ယ္မိသားစု၏အႀကီးဆုံးေခြၽးမအျဖစ္ မည္သူမည္ဝါျဖစ္ေၾကာင္းကို ဝန္မခံခ်င္ခဲ့ဘဲ လက္႐ွိတြင္လည္း လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ထက္ တစ္ႏွစ္ပင္ ငယ္ေန​ေသးေသာေၾကာင့္ သူ႕ကို "ပၪၥမေျမာက္ညီငယ္" ဟုေခၚရတာက အ​ေတာ္​ေလး အဆင္မေျပလွေပ။

တု႐ွီသည္ အင္တုံတစ္ခုႏွင့္ ပင္မေဆာင္ထဲမွ ထြက္လာေသာအခါ ခ်င္မ်န္ကို သူမျမင္သည္ႏွင့္ သူမသည္ မထင္မွတ္ထားစြာ သူ႕ကို ေအာ္မေငါက္ဘဲ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသို႔ အျမန္ေျပးမဝင္ခင္ သူ႕ကို သာမန္ကာလွ်ံကာေလာက္သာ ၾကည့္သြားခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ တု႐ွီက လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္အတြက္ သူ႕ကိုယ္သူ မည္သို႔​ေသာစိတ္သ​ေဘာထား႐ွိေၾကာင္း ျမင္ႏိုင္၏။

ေသခ်ာတာ​ေပါ့!တု႐ွီက ညစာစားတဲ့အခ်ိန္အထိ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေအာ္ေငါက္ခဲ့ပါဘူး။ညစာစားပြဲတြင္ သူမသည္ လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္၏က်န္းမာေရးအေၾကာင္းေမးကာ ေနာက္ေန႔မနက္စာခ်က္ရန္အတြက္ ႐ြာထိပ္႐ွိ တံငါသည္အိမ္မွ ငါးဝယ္ရန္ က်ိဳး႐ွီကိုပင္ ေစခိုင္းခဲ့သည္။

ဒါေတြက​ေတာ့ ခ်င္မ်န္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ပါဘူး။စားၿပီးတာနဲ႔ အိပ္ရာဝင္လိုက္သည္။ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူႏိုးလာတဲ့အခါ အ​ေမြခြဲၿပီး အိမ္ခြဲေနထိုင္ဖို႔အေၾကာင္း ေျပာရ​ေတာ့မွာမလို႔ပါပဲ။

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္စာစားၿပီးေနာက္ က်ိဳး႐ွီႏွင့္ခ်င္း႐ွီတို႔သည္ တု႐ွီ၏ေစခိုင္းခ်က္အရ စားပြဲမ်ားကို ႐ွင္းလင္းရန္ ထလိုက္သည္။လဲ့တာ့ခ်န္လည္း အလုပ္ကိုသြားဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီ။

လဲ့ယ္ထ်ဲက “အေဖ..ထိုင္ပါဦး။ကြၽန္ေတာ္ ေျပာစရာ႐ွိတယ္။"

လဲ့ယ္တာ့ခ်န္က ျပန္ထိုင္ၿပီး ေပါ့​ေပါ့​ပါးပါး ေမးလိုက္သည္။ “ဘာအေၾကာင္းလဲ?”

လဲ့ယ္ထ်ဲက ကညာစစ္မ​ေန​ေတာ့ဘဲ တန္း​ေျပာလိုက္သည္။

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္ခြဲၿပီး ထြက္သြားခ်င္တယ္”

လူတိုင္း ေၾကာင္အသြားၾကသည္။လဲ့ယ္ထ်ဲက ႀကိဳၿပီး အခ်က္ျပ​ေျပာဆိုထားတာ​ေတြလည္းမ႐ွိဘဲ ႐ုတ္တရက္ႀကီး ဒီလိုစကားမ်ိဳးေျပာလာလိမ့္မည္ဟု မည္သူမွ် မေမွ်ာ္လင့္ထားေပ။က်ိဳး႐ွီႏွင့္ခ်င္း႐ွီ တို႔သည္လည္း လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားသည့္ တူ​ေတြကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားမိတာ​ေၾကာင့္ လက္အ​ေရာင္ပင္ ေဖ်ာ့​ေတာ့သြား၏။ပန္းကန္ျပားမ်ားကို စားပြဲေပၚျပန္တင္ကာ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူတို႔ေနရာတြင္ ျပန္ထိုင္လိုက္ၾကသည္။

က်ိဳး႐ွီသည္ စိတ္ထဲတြင္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္သည္။သူမက လဲ့ယ္ထ်ဲကို အိမ္ခြဲမ​ေန​ေစခ်င္။လဲ့ယ္ထ်ဲသာ ထြက္သြားရင္ မိသားစုတြင္ အလုပ္သမားအင္အားနည္းသြားၿပီး သူ႕ခင္ပြန္းက အလုပ္ပိုလုပ္ရလိမ့္မယ္။

ခ်င္း႐ွီသည္ လဲ့ယ္ထ်ဲ ထြက္သြားရန္ ေထာက္ခံ​ေလသည္။ေယာက်္ားႀကီးႏွစ္ေယာက္ အတူ႐ွိေနၾကရတာ တကယ္ကို အဆင္မေျပဘူး..ဟင္း။ထို႔အျပင္ မိသားစု၏ေငြမ်ားသည္ တု႐ွီ၏လက္ထဲတြင္ ႐ွိေနေသာေၾကာင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲ ထြက္သြားသည္ျဖစ္ေစ မထြက္သြားသည္ျဖစ္ေစ သူမ၏အက်ိဳးစီးပြားအေပၚ ႀကီးမားေသာအက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မ႐ွိေပ။တု႐ွီက ခ်င္မ်န္ႏွင့္ ေန႔တိုင္းရန္ျဖစ္၏။ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းျဖစ္သြား​ေရးအတြက္ လဲ့ယ္ထ်ဲႏွင့္ ခ်င္မိန္တို႔ ထြက္သြားၾကရန္ပင္ သူမ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္။တကယ္ေတာ့ သူမလည္း ထြက္သြားခ်င္ခဲ့တယ္။ဘာ​ေၾကာင့္လဲဆို​​ေတာ့ ေဝပုံက်မရလို႔ပါပဲ။လဲ့ယ္မိသားစုရဲ႕ ညီအစ္ကိုေတြက ထပ္​ေဆာင္းအလုပ္ေတြကို အားႀကိဳးမာန္တက္ လုပ္ကိုင္ရန္ ထြက္သြားၾကၿပီး မၾကာခဏဆိုသလို ရ႐ွိလာတတ္သည့္ေငြေတြ ႏွင့္ အိမ္မွာ႐ွိတဲ့ မိန္းမ​ေတြကလည္း လက္ကိုင္ပုဝါႏွင့္ ခါးစည္းအ​ေဆာင္ႀကိဳးေတြကို ေရာင္းခ်ျခင္းျဖင့္ ရ႐ွိသည့္ေငြမ်ားကို တု႐ွီထံ လႊဲေျပာင္းေပးခဲ့ရသည္။သူ႕လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံနည္းနည္းပဲ႐ွိေတာ့ ႐ွင္း႐ွင္းအတြက္ အရသာ႐ွိတဲ့ သေရစာတခ်ိဳ႕ေတာင္ မဝယ္ေကြၽးႏိုင္ဘူး။ထိုမိန္းမအိုႀကီးတု႐ွီက သူမရဲ႕သားေထြး၊တစ္ဦးတည္းေသာသမီးႏွင့္ ေျမးႏွစ္ေယာက္သာ စိတ္ထဲ႐ွိၿပီး ႐ွင္း႐ွင္းကို လုံးဝဂ႐ုမစိုက္ေပ။သို႔ေသာ္ အဘိုးအိုႀကီးကသာ သားေတြကို အိမ္ခြဲေနခိုင္းဖို႔ ဆႏၵမ႐ွိလွ်င္ လဲ့ယ္႐ွန္းရီသည္ သူ႕ဘာသာသူ ထြက္သြားရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း သူမသိသည္။

လဲ့ယ္႐ွန္းရန္,လဲ့ယ္႐ွန္းရီ,လဲ့ယ္႐ွန္းလီႏွင့္ လဲ့ယ္ခြၽင္းေထာင္ တို႔က​ေတာ့ မတူညီသည့္ အျမင္​ေတြ႐ွိ​ေနၾက၏။

လဲ့ယ္႐ွန္းရန္ ႏွင့္ လဲ့ယ္႐ွန္းရီ တို႔သည္လည္း ခြဲေနခ်င္ၾကသည္။ကိုယ့္ပိုက္ဆံကို ဘယ္သူက မထိန္းခ်ဳပ္ဘဲ​ေနခ်င္မွာလဲ?လဲ့ယ္႐ွန္းရီမွာက သားတစ္ေယာက္မွ မ႐ွိေပ။သူ႕အေမက တာ့​ေပါင္းနဲ႔ ေ႐ွာင္​ေပါင္း ပန္းကန္ေတြထဲ အရသာ႐ွိတဲ့အစားအစာေတြ ထည့္ေပးတာကို ျမင္တိုင္း ႐ွင္း႐ွင္းရဲ႕မ်က္လုံးေတြထဲမွာ အၾကည့္ေတြကို ျမင္တိုင္း သူ သနားမိသည္။သူ႕မွာ ပိုက္ဆံ႐ွိရင္ သူ႕သမီးလိုခ်င္တာ ၀ယ္ေပးႏိုင္မယ္။

လဲ့ယ္႐ွန္းလီႏွင့္လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ တို႔ႏွစ္ဦးစလုံးက​ေတာ့ သူတို႔၏မိဘ​ေတြက မိသားစုက​ေန ခြဲထြက္ဖို႔ သေဘာမတူေၾကာင္းသိေသာ္လည္း ၿငိမ္သက္စြာနားေထာင္ေနၾကသည္။

လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္က​ေတာ့ လဲ့ယ္ထ်ဲ၏ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို စိတ္ထဲက​ေန ေထာက္ခံခဲ့သည္။လဲ့ယ္ထ်ဲ အိမ္က​ေန ထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္တုန္းက သူမ အသက္ငါးႏွစ္သာ႐ွိေသးၿပီး မူလလဲ့ယ္ထ်ဲအ​ေပၚမွာ အထင္ႀကီးမႈ​ေတြ႐ွိသည္။လဲ့ယ္ထ်ဲ ျပန္ေရာက္လာ​ေတာ့လည္း သူ႕မ​အေပၚတြင္ အလြန္ေကာင္းမြန္ၿပီး အနည္းဆုံး ေငြစ ၄ တုံးတန္ဖိုး႐ွိ ဆံညႇပ္တစ္ေခ်ာင္းကိုပင္ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ သူ႕အေမက​ေတာ့ အကိုႀကီးထံမွ အမ်ိဳးမ်ိဳး​ေသာ နည္းလမ္း​ေတြကိုသုံးၿပီး အခြင့္ေကာင္းယူခဲ့တဲ့အျပင္ သက္ကယ္အိမ္ကို​ေတာင္ ဝက္ျခံ​ေဘးတြင္ စီစဥ္ေပးခဲ့သျဖင့္ ဝမ္းနည္း႐ွက္႐ြံ႕ခဲ့ရသည္။႐ြာထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္ အျခားသူမ်ားေတြကို ေမာ္မၾကည့္ဝံ့​ေပ။အကိုႀကီးသာ တကယ္ခြဲခြာၿပီး ခြဲေနႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္။တု႐ွီက သူမကို ခ်စ္ေသာ္လည္း သူမက သမီးတစ္​ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အိမ္တြင္ စကားေျပာပိုင္ခြင့္မ႐ွိေပ။သူမသည္ သူမ၏စိတ္လႈပ္႐ွားမႈေတြကို ထိန္းထားႏိုင္႐ုံသာ႐ွိကာ သူမ၏မိဘမ်ား ဖြင့္ဟလာမည္စကား​ေတြကိုသာ ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့သည္။

လဲ့ယ္တာ့ခ်န္၏စကားကိုပင္ မေစာင့္ဘဲ တု႐ွီက အပ်က္သေဘာေဆာင္ေသာ သေဘာထားကို ခ်က္ခ်င္းျပၿပီး ေအးစက္စြာ ေျပာလိုက္သည္။ "ေလာင္တာ့..မင္းဘာေတြေျပာေနတာလဲ?မင္းအေဖနဲ႔အ​ေမ မေသေသးဘူးေလ!"