[Unicode]

006:မိသားစုရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲခြမ်းပြီး အိမ်ခွဲနေချင်တယ်

လက်ထပ်ပြီးနောက် ချင်မျန်ကို လဲ့မိသားစု၏အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲ ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့သည်။အခုအချိန်အထိ သူတို့လက်ထပ်ထားတာ ရက်ပိုင်းပဲရှိပါသေးသည်။

ချင်မျန်သည် သူ့နှလုံးသားအောက်ခြေထိ စိတ်ဓါတ်ကျသွားစေသည့် အခြားသတင်းတစ်ခုကိုပင် ကြားလိုက်ရသည်။အမျိုးသားနှစ်ဦးလက်ထပ်ထားသည့်သတင်းသည် တစ်ပြည်လုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဘယ်အ​​ခြေအ​နေထိပျံ့နှံ့သွားသည် ရှိမရှိတော့ မသိရပေ။ယောက်ျားနှင့်မိန်းမ လက်ထပ်ပေါင်းစည်းခြင်းကသာ မှန်ကန်သောနည်းလမ်းလေ။ဒါပေမဲ့ တောင်စိမ်းရွာတွင် အိမ်ထောင်သည်လင်မယားဖြစ်သွားသော အမျိုးသားနှစ်ဦးရှိနေ၏။ဒီလိုကိစ္စက တခြားသူများရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို ခံရမယ်မဟုတ်ဘူးလား?

ဆိုလိုသည်မှာ လဲ့ယ့်ထျဲနဲ့သူ ကွာရှင်းခဲ့ရင် သူ့နာမည်ပျက်သွားလိမ့်မည်။ဒီနားမှာ ဇနီးမယားတစ်​ယောက်ကိုရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ဘယ်မိသားစုရဲ့မိဘတွေက ယောက်ျားနဲ့လက်ထပ်ဖူးတဲ့ သူကို ကိုယ့်သမီးနဲ့ လက်ထပ်စေချင်ကြမှာလဲ?

လဲ့ယ်ထျဲနှင့် သူ နှစ်ဦးသ​ဘောတူကွာရှင်းဖို့လိုနေပြီဖြစ်သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် တုရှီက ချင်မျန်ကို ရည်ရွယ်ချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် အခက်တွေ့​အောင်လုပ်​ဖို့ ကြိုးစား​လေ့ရှိပြီး လဲ့ယ်ထျဲကတော့အလုပ်လုပ်ရသည်။ညနေမှသာ လဲ့ယ်ထျဲနှင့် စကားပြောခွင့်ရ​တော့သည်။ထိုညတွင် လဲ့ယ်ထျဲ ရေချိုးပြီးနောက် ချင်မိန်က မဝံ့မရဲ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ခင်ဗျားနဲ့ကျွန်တော်က အတင်းအကြပ်လက်ထပ်ခိုင်းခံခဲ့ရတာမလား။ခင်ဗျားက ဇနီးတစ်​​ယောက်နဲ့လက်ထပ်ချင်တာ..ကျွန်တော်ဆိုလိုချင်တာက သာမာန်မိန်းမနဲ့ လက်ထပ်ချင်တာပဲ မဟုတ်လား?"

"မင်းက ကိုယ့်မိန်းမ။" လဲယ်ထျဲက သူ့ကိုကြည့်ကာ တစ်ဖက်လူက ဘာကြောင့် ဒီစကားတွေပြောသည်ကို နားမလည်ပုံရသည်။

အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ချင်မျန်သည် ဒေါသစိတ်ဖြင့် ပူလောင်နေခဲ့သည်။သူက မူမမှန်နေဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား? အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ စိတ်ရှည်သည်းခံဖို့ သူကြိုးစားခဲ့တယ် - "ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက ကလေးရနိုင်တဲ့ မိန်းမနဲ့ လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား?"

"မလိုပါဘူး" လဲ့ယ်ထျဲက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောပြီး ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။

ချင်မျန်က သူ တကယ်နားမလည်တာလား,ဟန်ဆောင်တာလား ဆိုတာ မသိ။ပိုကောင်းတဲ့ရွေးချယ်စရာမရှိစွာ သူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသ​ဘောတူ ကွာရှင်းလိုက်ကြရအောင်”

လဲ့ယ်ထျဲက ရုတ်တရက် နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူ့ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကိုယ်က ဘယ်တော့မှ နှစ်ဦးသ​ဘောတူ ကွာရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထို့နောက် သူသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်ကလို အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့သည်။ချင်မျန်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး တွေးလိုက်မိသည်။လဲ့ယ်ထျဲက နဂိုကတည်းက ယောက်ျားတွေကိုကြိုက်တာ ဖြစ်နေမလား?ဒါပေမယ့် အဲဒါက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလေ။သူ့ နယ်​မြေထဲမှာ မှန်ကြည့်ဖူးပြီး သူက အခုချိန်မှာ လုံးဝကြည့်ကောင်းမနေဘူး။သူက မည်းတယ်၊ပိန်တယ်၊ရွံ့တွ​နေ​သေးတယ်။ဒါတင်မကသေးပါဘူး။သူက အခုထိ ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်။လဲ့ယ်ထျဲက ယောက်ျားတွေကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို ကြိုက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လဲ့ယ်ထျဲက နှစ်ဦးသ​ဘောတူ ကွာရှင်းရန် သဘောမတူသောကြောင့် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။သူ့အိမ်ထောင်စုစာရင်းက လဲ့ယ်မိသားစုအောက်မှာ ရှိနေသရွေ့တော့ သူ ရှောင်ပြေးလို့ မရဘူး။ရွာက အစ်ကိုကျန်းထံမှ ကြားသိရသည့်အတိုင်း ဒီနိုင်ငံ၏အိမ်ထောင်စုစာရင်း စီမံခန့်ခွဲမှုမှာ တင်းကျပ်လွန်းလှသည်။တစ်ခုက​နေ အခြားတစ်ခုကို စလုပ်ရင် ငွေအများကြီးကုန်ကျရုံတင်မကဘဲ ချိတ်ဆက်မှုအချို့လည်း လိုအပ်လိမ့်မယ်။ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် မှန်ကန်တဲ့ချိတ်ဆက်မှုမရှိရင် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။မှတ်ပုံတင်မထားတဲ့အိမ်ထောင်စုတစ်စုဖြစ်လာဖို့ တစ်ချိန်လုံး ခက်ခဲရသလား?

ချင်မျန်က တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့်သာ ဝန်ခံခဲ့ရ​တော့သည်- သူ လဲ့ယ်အိမ်မှာပဲ နေတာက ပိုကောင်းတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။

ချင်မျန်က နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက လဲ့ယ်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို ခြုံငုံလိုက်သည်။လဲ့ယ်မိသားစု၏အခြေအနေက ရွာထဲတွင် သာမန်သာဖြစ်သည်။ပင်မအိမ်ကို အုတ်ဖြင့်ဆောက်ထားပြီး တောင်ဘက်တွင် အထိုင်ချကာ မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။စုစုပေါင်း အခန်းခြောက်ခန်းရှိ၏။ဝင်ပေါက်အခန်းက ဗဟိုခန်းမ နဲ့ ထမင်းစား​သောက်ဖို့နေရာဖြစ်ပြီး လဲ့ယ်တာချန်နှင့် ဇနီးတို့က တစ်ခန်း၊လဲ့ယ်ရှန်းရန်၏မိသားစုက တစ်ခန်း၊လဲ့ယ်ရှန်းရီမိသားစုက တစ်ခန်း၊လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်က စာ​ပေပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူ တစ်ယောက်အခန်းကိုသာ သုံးရသည်ကို နှစ်ခြိုက်သည်။နောက်ဆုံးအခန်းကို လဲ့ယ်ရှန်းလီ နှင့် လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်အတွက် အခန်းနှစ်ခန်းဖွဲ့​ပေးထားသည်။

ပင်မအိမ်အပြင်ဘက်က​တော့ ခြံဝင်းကျယ်ကျယ်ပင်။ အနောက်မြောက်ထောင့်တွင် မီးဖိုချောင်၊ညာဘက်ထောင့်တွင် ရေတွင်းတစ်ခုရှိပြီး အရှေ့ဘက်ဝင်ပေါက်တံခါးအနီးတွင် ဝက်ခြံရှိသည်။လယ်ယာသုံးကိရိယာများနှင့် အခြားအရာများထားရန် ဝက်ခြံကြားတွင် နေရာလွတ်တစ်ခုရှိ၏။လဲ့ယ်ထျဲ ပြန်လာတော့သူ့အတွက် နေရာမရှိသဖြင့် ခြံအနောက်တောင်ထောင့်တွင် သက်ကယ်အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ရသည်။ပထမဆုံးအနေနဲ့ သက်ကယ်အိမ်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ၀က်ခြံပြဿနာ ရှိနေတာပဲ။ သက်ကယ်အိမ်ထဲမှာ လေဝင်​လေထွက်မ​ကောင်းပေ။ရာသီဥတုက ပိုအေးလာတာနဲ့အမျှ အလုပ်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ဒါ့အပြင် မိုးရွာပြီး နှင်းတွေကျလာတဲ့အခါ အဲဒီအထဲမှာ နေနိုင်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတယ်..ဟင်း!

ချင်မျန်သည် လဲ့ယ်ထျဲအတွက် အနည်းငယ် စိတ်တိုမိသွားသည်။လဲ့ယ်မိသားစုက သူ့အ​ပေါ်ကို ဒီလိုအနိုင်ကျင့်တာကို လဲ့ယ်ထျဲက ဘာလို့ ဘာမှပြန်မလုပ်ချင်တာလဲ?သူက အပြင်လောကဘက်ကို ခြေဆန့်ဖူးတာပဲကို အနည်းဆုံးတော့ ထိုးထွင်းဉာဏ်ရှိသင့်တယ်မလား?

သူတို့ ထွက်သွားတာက အ​ကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်ထင်တယ် ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အ​ကြောင်းပြချက်တစ်ချက်အရ လဲ့ယ်ထျဲနှင့် နှစ်ဦးသ​ဘောတူ ကွာရှင်းဖို့ စည်းရုံးတဲ့​နေရာမှာ တခြားလဲ့ယ်မိသားစုဝင်တွေက သူတို့ကို အနှောင့်အယှက်မ​ပေးနိုင်​​တော့ဘူး။တစ်ဖက်မှာလည်း သူသ​ဘောသူ့စိတ်ကြိုက် သူ့ဘဝကို စီမံခန့်ခွဲရတာ ပိုအဆင်ပြေမယ်။

ထူးဆန်းသည်မှာ တုရှီက လဲ့ယ်ထျဲကို အလွန်မုန်းတီးသော်လည်း သူတို့ကို ပြောင်း​ရွှေ့​နေထိုင်ဖို့ လဲ့တာ့ချန်ကို ဘာ​ကြောင့်များ မတိုက်တွန်းခဲ့ရတာလဲ?

"လောင်တာ့ရဲ့ဇနီး.. သတိထား!"

ရုတ်တရက် သူ့နားထဲတွင် အရေးပေါ်သတိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ချင်မျန်က တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ အရာတွေကို မသိစိတ်က လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ထင်းခုတ်နေတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတာ​ကြောင့် နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။အခုလေးတင် ပုဆိန်က လေကိုသာ ခုတ်ချမိသွားတာမို့ သူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို လေးလေးနက်နက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဲဒီလူက တောင်းတစ်လုံးကိုသူ့နောက်ကျောမှာ လွယ်ထားပြီး ထို​တောင်းထဲတွင် ပုဆိန်အဟောင်းတစ်ခုရှိ​နေ၏။

"အဆင်ပြေရဲ့လား?"

“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကျန်း"

ချင်မျန်က ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။များ​သောအားဖြင့်တော့ သူကြားရတဲ့သတင်းအားလုံးက ဒီလူ ကျန်းတ​ရွှေဆီက ကြားရတာပဲ။မကြာသေးမီရက်များအတွင်း လဲ့ယ်မိသားစုမှလွဲ၍ လူဆယ်ဦးကျော်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ကျန်းတ​ရွှေနှင့် သူ့ဇနီး,မရီးချွင်းဟွာသာလျှင် သူ့အပေါ် ပုံမှန်သဘောထား,ထားရှိပေးသည်။အခြားလူများက သူ့ကိုမြင်သောအခါ ကဲ့ရဲ့ကြသလို ဘေးဥပဒ်ကို ရှောင်သကဲ့သို့ သူ့ကို ရှောင်ကြသည်။

ကျန်းတ​ရွှေ၏မျက်လုံးထဲတွင် ချင်မျန်က သူ့သားထက် နှစ်အနည်းငယ်သာကြီးသော ကလေးပင်။သူတကယ်အဆင်ပြေနေတာကိုမြင်တော့မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမေးလိုက်​တော့သည်။

"ဒီလောက်စိတ်ထွေပြားနေရ​အောင် မင်းဘာတွေတွေးနေတာလဲ?" သူပြောနေရင်း ထမ်းပိုးကို ချလိုက်ပြီး ပုဆိန်ကို ကောက်ယူကာ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲလိုက်သည်။သစ်​ပင်​ပေါ်သို့ ပုဆိန်ကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ညှိုးနွမ်းနေသောအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ဆောင်းဦးရာသီတွင် မကြာမီ ရိတ်သိမ်းရတော့မည် ဖြစ်ပြီး လယ်သမားများသည် ဤကာလတွင် အလုပ်များ ပိုမိုလုပ်ဆောင်ကြရမည်ပင်။

ချင်မျန်က အဲဒါကို တွေးမိပြီး အမှန်အတိုင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ " ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော်နဲ့ လဲ့ယ်ထျဲကို သ​ဘောမကျတာပဲကို ဘာလို့များ သူတို့နဲ့ ခွဲခွာပြီးမနေခိုင်းရတာလဲ?ကျွန်တော်သိသလောက်က လျိုမိသားစုလည်း ခွဲပြီးနေ,နေတာမဟုတ်ဘူးလား။”

THUMP!သစ်ပင်ငယ်ကို ခုတ်လှဲပြီးနောက် ကျန်းတ​ရွှေသည် သူ့ပုဆိန်ဖြင့် ဆက်လက်ခုတ်ပိုင်းနေခဲ့သည်။သစ်သားခြောက်တွေက အတုံးအသေးလေးတွေအဖြစ် ဖြတ်ရတာပိုလွယ်တယ်။တီးတိုးသံက သစ်ပင်ပေါ်က ငှက်တွေကို ကြောက်လန့်ပြီး သစ်ရွက်ခြောက်တွေ တဆတ်ဆတ်ကျသွား​စေသည်။

"ဒီအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာတော့ မင်းမိသားစုက​နေခွဲထွက်ဖို့အတွက်က မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကျန်းတ​ရွှေသည် ထင်းခုတ်နေစဉ် "မင်းနဲ့ ထျဲဇီက အခုမှ အိမ်ထောင်ကျပြီးခါစ​လေ။သူမသာ မင်းတို့ကို ခွဲ​နေခိုင်းမယ်ဆိုရင် ရွာသားတွေရဲ့အတင်းစကား​တွေနဲ့ ထိုးနှက်ခံရမှာကို ကြောက်နေတာ​နေမယ်။ဒါ့အပြင် ထျဲဇီက လဲ့ယ်မိသားစုထဲမှာ အကြီးဆုံးသား။မင်းတို့တွေက ခွဲနေရင်တောင်မှ မင်းနဲ့ထျဲဇီက လူအိုကြီးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရလိမ့်မယ်။"

ဟမ်? ချင်မျန်က အံသြသွားသည်။

သူတို့နောက်မှာ သစ်ကိုင်းနင်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတာ​ကြောင့် နှစ်ယောက်သား လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

လဲ့ယ်ထျဲက ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဒူး​လေးကို ကိုင်​ဆောင်ထားရင်း ညာဘက်ပခုံးပေါ်တွင်သမင်တစ်ကောင် ထမ်းလာလျက် လမ်းလျှောက်လာသည်။အနည်းဆုံး ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ကျင်း အလေးချိန်ရှိသောသမင်ကြီးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်။

"ထျဲဇီ...မင်း ကံကောင်းလိုက်တာကွာ။ဒီလိုမျိုး အကောင်ကြီးကြီးကို ရောင်းလိုက်ရင် ပိုက်ဆံအများကြီးရမှာ ဒါမှမဟုတ်ရင် ကိုယ်စားအတွက် သိမ်းထားရင်တောင် အချိန်အကြာကြီး စားလို့ရတယ်။” ကျန်းတ​ရွှေက သမင်ကို မနာလိုစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း လဲ့ယ်ထျဲအား ပြုံးပြ နေသည်။

ချင်မျန်သည်ကား သမင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် မလျက်ဘဲမ​နေနိုင်ပေ။သူက အသားကို ကြိုက်တယ်။ဒါ​ပေမယ့် လဲ့ယ်ထျဲက သားကောင်ကိုရလာလျှင်ပင် အသားမစားရတာ သူသိသည်။တုရှီက အသားမပါတဲ့ အသီးအရွက်​ကြော်ကို​တောင် တွန့်တိုတတ်သည့်သူမျိုးဖြစ်သည်။ကြက်ဥ​ကြော်လျှင်​တောင် သူ့ရဲ့ သား​ယောကျ်ား​လေးမြေးနှစ်​ယောက်နှင့် သူ့သမီးကိုသာ ကျွေးသည်။အသက်နှစ်,နှစ်သာရှိ​သေးသည့် မြေးမ​လေး လဲ့ယ်ရှင်းရှင်း အပါအဝင်အခြားသူများကို စားရဖို့ စိတ်​တောင်မကူး​လေနှင့်။သူ့အိမ်[နယ်​မြေ]မှာ အသားနဲ့ဥတွေ ရှိပေမယ့် ချက်ပြုတ်ဖို့ အခွင့်မသာပြန်ဘူး။

လဲ့ယ်ထျဲက ချင်မျန်ထံ လှမ်း​လျှောက်သွားရင်း ကျန်းတ​ရွှေကို အသိအမှတ်ပြု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ချင်မျန်ဆီ ရောက်​တော့ သူရပ်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲက တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။အစိမ်းရောင်ကြာရွက်နှင့်ပတ်ထားပြီး အသားနံ့သင်းသင်းလေးထွက်​နေတာ​ကြောင့် ချင်မျန်သည် သူ့တံ​ထွေးကို တိတ်တိတ်လေး အသာမျိုချလိုက်ရသည်။

ကျန်းတ​ရွှေသည် ချင်မျန်ကို ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်ပြီး ထင်းဆက်ခုတ်နေသည်။

ချင်မျန်သည် ကြာရွက်ထုပ်လေးကို ယူရန် အချိန်ခဏ​လောက် ရုန်းကန်လိုက်ရသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ကြာရွက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အထဲမှာ ကြက်ပေါင်ကင်တစ်ချောင်းရှိနေကာ အနည်းငယ်ပင် ပူနေသေးသည်။

လဲ့ယ်ထျဲသည် သားကောင်နှင့်လေးကို ချလိုက်ပြီးနောက် ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ထင်းခုတ်ရန် တစ်ဖက်သို့ သွားလေ၏။

သူ့လက်မောင်းတွေကို မြှောက်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ပခုံးပေါ်က ကြွက်သားတွေက သိသိသာသာ ကြွတတ်လာကာ သန်မာပြီးအားကောင်းသည့်ပုံပင်။

ယခင်က ခြင်းတောင်းများထဲတွင် ထင်းသုံးလေးချောင်းသာရှိသော်လည်း ယခု​တော့ တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာသည်။

ချင်မျန်က ကြက်ပေါင်စားပြီသွားပြီး​နောက် သူစားဖူးသမျှ ကြက်ပေါင်ထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။

ကြက်ပေါင်ကို စားပြီးခါနီးတွင် လဲ့ယ်ထျဲက လက်စသပ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ချင်မျန်ယူလာခဲ့တဲ့ တောင်းနှစ်တောင်းထဲတွင် တစ်လုံးက ထင်းချောင်း​တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ။လဲ့ယ်ထျဲက ပုဆိန်နှင့်သား​ကောင်​ရော လေးပါ တခြား​တောင်းထဲသို့ထည့်ပြီး တောင်းနှစ်​တောင်းကြားတွင် ထမ်းပိုးခံကာ ကောက်မလိုက်သည်။

ချင်မိန်၏ခံစားချက်သည် အနည်းငယ် နူးညံ့လိုသွားခဲ့သည်။သူ ကြက်ပေါင်စားပြီးတဲ့အထိ လဲ့ယ်ထျဲ ထင်းခုတ်ရင်း စောင့်နေတာလို့ သူဘာကြောင့်များ ခံစားမိနေရတာလဲ?!

"အစ်ကိုကျန်း ကျွန်တော်တို့ အရင်သွားလိုက်တော့မယ်။" လဲ့ယ်ထျဲက ကျန်းတ​ရွှေကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျန်းတ​ရွှေက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး "အေး..ရတယ်၊ ငါ မပြန်ခင် နဲနဲခုတ်လိုက်ဦးမယ်"

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

006:မိသားစုရဲ႕ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ခြဲျခမ္းၿပီး အိမ္ခြဲေနခ်င္တယ္

လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ ခ်င္မ်န္ကို လဲ့မိသားစု၏အိမ္ေထာင္စုစာရင္းထဲ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းေပးခဲ့သည္။အခုအခ်ိန္အထိ သူတို႔လက္ထပ္ထားတာ ရက္ပိုင္းပဲ႐ွိပါေသးသည္။

ခ်င္မ်န္သည္ သူ႕ႏွလုံးသားေအာက္ေျခထိ စိတ္ဓါတ္က်သြားေစသည့္ အျခားသတင္းတစ္ခုကိုပင္ ၾကားလိုက္ရသည္။အမ်ိဳးသားႏွစ္ဦးလက္ထပ္ထားသည့္သတင္းသည္ တစ္ျပည္လုံးတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားၿပီး ဘယ္အ​​ေျခအ​ေနထိပ်ံ႕ႏွံ႔သြားသည္ ႐ွိမ႐ွိေတာ့ မသိရေပ။ေယာက်္ားႏွင့္မိန္းမ လက္ထပ္ေပါင္းစည္းျခင္းကသာ မွန္ကန္ေသာနည္းလမ္းေလ။ဒါေပမဲ့ ေတာင္စိမ္း႐ြာတြင္ အိမ္ေထာင္သည္လင္မယားျဖစ္သြားေသာ အမ်ိဳးသားႏွစ္ဦး႐ွိေန၏။ဒီလိုကိစၥက တျခားသူမ်ားရဲ႕ ေလွာင္ေျပာင္တာကို ခံရမယ္မဟုတ္ဘူးလား?

ဆိုလိုသည္မွာ လဲ့ယ့္ထ်ဲနဲ႔သူ ကြာ႐ွင္းခဲ့ရင္ သူ႕နာမည္ပ်က္သြားလိမ့္မည္။ဒီနားမွာ ဇနီးမယားတစ္​ေယာက္ကို႐ွာဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ဘယ္မိသားစုရဲ႕မိဘေတြက ေယာက်္ားနဲ႔လက္ထပ္ဖူးတဲ့ သူကို ကိုယ့္သမီးနဲ႔ လက္ထပ္ေစခ်င္ၾကမွာလဲ?

လဲ့ယ္ထ်ဲႏွင့္ သူ ႏွစ္ဦးသ​ေဘာတူကြာ႐ွင္းဖို႔လိုေနၿပီျဖစ္သည္။

ေန႔ခင္းဘက္တြင္ တု႐ွီက ခ်င္မ်န္ကို ရည္႐ြယ္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အခက္ေတြ႕​ေအာင္လုပ္​ဖို႔ ႀကိဳးစား​ေလ့႐ွိၿပီး လဲ့ယ္ထ်ဲကေတာ့အလုပ္လုပ္ရသည္။ညေနမွသာ လဲ့ယ္ထ်ဲႏွင့္ စကားေျပာခြင့္ရ​ေတာ့သည္။ထိုညတြင္ လဲ့ယ္ထ်ဲ ေရခ်ိဳးၿပီးေနာက္ ခ်င္မိန္က မဝံ့မရဲ ေျပာလိုက္သည္။ “တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားနဲ႔ကြၽန္ေတာ္က အတင္းအၾကပ္လက္ထပ္ခိုင္းခံခဲ့ရတာမလား။ခင္ဗ်ားက ဇနီးတစ္​​ေယာက္နဲ႔လက္ထပ္ခ်င္တာ..ကြၽန္ေတာ္ဆိုလိုခ်င္တာက သာမာန္မိန္းမနဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္တာပဲ မဟုတ္လား?"

"မင္းက ကိုယ့္မိန္းမ။" လဲယ္ထ်ဲက သူ႕ကိုၾကည့္ကာ တစ္ဖက္လူက ဘာေၾကာင့္ ဒီစကားေတြေျပာသည္ကို နားမလည္ပုံရသည္။

အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ခ်င္မ်န္သည္ ေဒါသစိတ္ျဖင့္ ပူေလာင္ေနခဲ့သည္။သူက မူမမွန္ေနဘူးလို႔ ဆိုလိုတာလား? ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ စိတ္႐ွည္သည္းခံဖို႔ သူႀကိဳးစားခဲ့တယ္ - "ကြၽန္ေတာ္ဆိုလိုတာက ကေလးရႏိုင္တဲ့ မိန္းမနဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္ခဲ့တာ မဟုတ္လား?"

"မလိုပါဘူး" လဲ့ယ္ထ်ဲက ႐ိုး႐ိုး႐ွင္း႐ွင္းနဲ႔ အမွန္အတိုင္းေျပာၿပီး ေကာက္႐ိုးဖိနပ္ကို ခြၽတ္လိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္က သူ တကယ္နားမလည္တာလား,ဟန္ေဆာင္တာလား ဆိုတာ မသိ။ပိုေကာင္းတဲ့ေ႐ြးခ်ယ္စရာမ႐ွိစြာ သူ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာလိုက္သည္။ “ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးသ​ေဘာတူ ကြာ႐ွင္းလိုက္ၾကရေအာင္”

လဲ့ယ္ထ်ဲက ႐ုတ္တရက္ ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ သူ႕ကို ခဏေလာက္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ "ကိုယ္က ဘယ္ေတာ့မွ ႏွစ္ဦးသ​ေဘာတူ ကြာ႐ွင္းမွာ မဟုတ္ဘူး"

ထို႔ေနာက္ သူသည္ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ကလို အိပ္ရာဝင္သြားခဲ့သည္။ခ်င္မ်န္က ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္သြားၿပီး ေတြးလိုက္မိသည္။လဲ့ယ္ထ်ဲက နဂိုကတည္းက ေယာက်္ားေတြကိုႀကိဳက္တာ ျဖစ္ေနမလား?ဒါေပမယ့္ အဲဒါက အဓိပၸါယ္မ႐ွိဘူးေလ။သူ႕ နယ္​ေျမထဲမွာ မွန္ၾကည့္ဖူးၿပီး သူက အခုခ်ိန္မွာ လုံးဝၾကည့္ေကာင္းမေနဘူး။သူက မည္းတယ္၊ပိန္တယ္၊႐ြံ႕တြ​ေန​ေသးတယ္။ဒါတင္မကေသးပါဘူး။သူက အခုထိ ကေလးပဲ ႐ွိေသးတယ္။လဲ့ယ္ထ်ဲက ေယာက်္ားေတြကို ႀကိဳက္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူ႕ကို ႀကိဳက္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ လဲ့ယ္ထ်ဲက ႏွစ္ဦးသ​ေဘာတူ ကြာ႐ွင္းရန္ သေဘာမတူေသာေၾကာင့္ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ေပ။သူ႕အိမ္ေထာင္စုစာရင္းက လဲ့ယ္မိသားစုေအာက္မွာ ႐ွိေနသေ႐ြ႕ေတာ့ သူ ေ႐ွာင္ေျပးလို႔ မရဘူး။႐ြာက အစ္ကိုက်န္းထံမွ ၾကားသိရသည့္အတိုင္း ဒီႏိုင္ငံ၏အိမ္ေထာင္စုစာရင္း စီမံခန္႔ခြဲမႈမွာ တင္းက်ပ္လြန္းလွသည္။တစ္ခုက​ေန အျခားတစ္ခုကို စလုပ္ရင္ ေငြအမ်ားႀကီးကုန္က်႐ုံတင္မကဘဲ ခ်ိတ္ဆက္မႈအခ်ိဳ႕လည္း လိုအပ္လိမ့္မယ္။ပိုက္ဆံ႐ွိရင္ေတာင္ မွန္ကန္တဲ့ခ်ိတ္ဆက္မႈမ႐ွိရင္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။မွတ္ပုံတင္မထားတဲ့အိမ္ေထာင္စုတစ္စုျဖစ္လာဖို႔ တစ္ခ်ိန္လုံး ခက္ခဲရသလား?

ခ်င္မ်န္က တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္ျဖင့္သာ ဝန္ခံခဲ့ရ​ေတာ့သည္- သူ လဲ့ယ္အိမ္မွာပဲ ေနတာက ပိုေကာင္းတယ္ဆိုတာကိုေပါ့။

ခ်င္မ်န္က ေနဖို႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီးကတည္းက လဲ့ယ္မိသားစုရဲ႕ အေျခအေနကို ျခဳံငုံလိုက္သည္။လဲ့ယ္မိသားစု၏အေျခအေနက ႐ြာထဲတြင္ သာမန္သာျဖစ္သည္။ပင္မအိမ္ကို အုတ္ျဖင့္ေဆာက္ထားၿပီး ေတာင္ဘက္တြင္ အထိုင္ခ်ကာ ေျမာက္ဘက္သို႔ မ်က္ႏွာမူထားသည္။စုစုေပါင္း အခန္းေျခာက္ခန္း႐ွိ၏။ဝင္ေပါက္အခန္းက ဗဟိုခန္းမ နဲ႔ ထမင္းစား​ေသာက္ဖို႔ေနရာျဖစ္ၿပီး လဲ့ယ္တာခ်န္ႏွင့္ ဇနီးတို႔က တစ္ခန္း၊လဲ့ယ္႐ွန္းရန္၏မိသားစုက တစ္ခန္း၊လဲ့ယ္႐ွန္းရီမိသားစုက တစ္ခန္း၊လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္က စာ​ေပပညာ႐ွင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ တစ္ေယာက္အခန္းကိုသာ သုံးရသည္ကို ႏွစ္ၿခိဳက္သည္။ေနာက္ဆုံးအခန္းကို လဲ့ယ္႐ွန္းလီ ႏွင့္ လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္အတြက္ အခန္းႏွစ္ခန္းဖြဲ႕​ေပးထားသည္။

ပင္မအိမ္အျပင္ဘက္က​ေတာ့ ျခံဝင္းက်ယ္က်ယ္ပင္။ အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္တြင္ မီးဖိုေခ်ာင္၊ညာဘက္ေထာင့္တြင္ ေရတြင္းတစ္ခု႐ွိၿပီး အေ႐ွ႕ဘက္ဝင္ေပါက္တံခါးအနီးတြင္ ဝက္ျခံ႐ွိသည္။လယ္ယာသုံးကိရိယာမ်ားႏွင့္ အျခားအရာမ်ားထားရန္ ဝက္ျခံၾကားတြင္ ေနရာလြတ္တစ္ခု႐ွိ၏။လဲ့ယ္ထ်ဲ ျပန္လာေတာ့သူ႕အတြက္ ေနရာမ႐ွိသျဖင့္ ျခံအေနာက္ေတာင္ေထာင့္တြင္ သက္ကယ္အိမ္တစ္လုံး ေဆာက္ရသည္။ပထမဆုံးအေနနဲ႔ သက္ကယ္အိမ္ရဲ႕ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ ၀က္ျခံျပႆနာ ႐ွိေနတာပဲ။ သက္ကယ္အိမ္ထဲမွာ ေလဝင္​ေလထြက္မ​ေကာင္းေပ။ရာသီဥတုက ပိုေအးလာတာနဲ႔အမွ် အလုပ္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ဒါ့အျပင္ မိုး႐ြာၿပီး ႏွင္းေတြက်လာတဲ့အခါ အဲဒီအထဲမွာ ေနႏိုင္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူသိႏိုင္မလဲ။အရမ္းသနားဖို႔ေကာင္းတယ္..ဟင္း!

ခ်င္မ်န္သည္ လဲ့ယ္ထ်ဲအတြက္ အနည္းငယ္ စိတ္တိုမိသြားသည္။လဲ့ယ္မိသားစုက သူ႕အ​ေပၚကို ဒီလိုအႏိုင္က်င့္တာကို လဲ့ယ္ထ်ဲက ဘာလို႔ ဘာမွျပန္မလုပ္ခ်င္တာလဲ?သူက အျပင္ေလာကဘက္ကို ေျခဆန္႔ဖူးတာပဲကို အနည္းဆုံးေတာ့ ထိုးထြင္းဉာဏ္႐ွိသင့္တယ္မလား?

သူတို႔ ထြက္သြားတာက အ​ေကာင္းဆုံးျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အ​ေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခ်က္အရ လဲ့ယ္ထ်ဲႏွင့္ ႏွစ္ဦးသ​ေဘာတူ ကြာ႐ွင္းဖို႔ စည္း႐ုံးတဲ့​ေနရာမွာ တျခားလဲ့ယ္မိသားစုဝင္ေတြက သူတို႔ကို အေႏွာင့္အယွက္မ​ေပးႏိုင္​​ေတာ့ဘူး။တစ္ဖက္မွာလည္း သူသ​ေဘာသူ႕စိတ္ႀကိဳက္ သူ႕ဘဝကို စီမံခန္႔ခြဲရတာ ပိုအဆင္ေျပမယ္။

ထူးဆန္းသည္မွာ တု႐ွီက လဲ့ယ္ထ်ဲကို အလြန္မုန္းတီးေသာ္လည္း သူတို႔ကို ေျပာင္း​ေ႐ႊ႕​ေနထိုင္ဖို႔ လဲ့တာ့ခ်န္ကို ဘာ​ေၾကာင့္မ်ား မတိုက္တြန္းခဲ့ရတာလဲ?

"ေလာင္တာ့ရဲ႕ဇနီး.. သတိထား!"

႐ုတ္တရက္ သူ႕နားထဲတြင္ အေရးေပၚသတိေပးခ်က္တစ္ခု ထြက္ေပၚလာသည္။ခ်င္မ်န္က တုန္လႈပ္သြားၿပီး သူ႕လက္ထဲမွာ႐ွိတဲ့ အရာေတြကို မသိစိတ္က လႊင့္ပစ္လိုက္ၿပီး ထင္းခုတ္ေနတာကို ႐ုတ္တရက္ သတိရသြားတာ​ေၾကာင့္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လိုက္သည္။အခုေလးတင္ ပုဆိန္က ေလကိုသာ ခုတ္ခ်မိသြားတာမို႔ သူ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရလုနီးပါး ျဖစ္သြားသည္။

အသက္သုံးဆယ္ေက်ာ္ခန္႔႐ွိ ၾကမ္းတမ္းေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးသည္ လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္႐ွိလာၿပီး သူ႕ကို ေလးေလးနက္နက္ စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အဲဒီလူက ေတာင္းတစ္လုံးကိုသူ႕ေနာက္ေက်ာမွာ လြယ္ထားၿပီး ထို​ေတာင္းထဲတြင္ ပုဆိန္အေဟာင္းတစ္ခု႐ွိ​ေန၏။

"အဆင္ေျပရဲ႕လား?"

“ကြၽန္ေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္။ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္ကိုက်န္း"

ခ်င္မ်န္က ႐ိုးသားစြာ ေက်းဇူးတင္လိုက္သည္။မ်ား​ေသာအားျဖင့္ေတာ့ သူၾကားရတဲ့သတင္းအားလုံးက ဒီလူ က်န္းတ​ေ႐ႊဆီက ၾကားရတာပဲ။မၾကာေသးမီရက္မ်ားအတြင္း လဲ့ယ္မိသားစုမွလြဲ၍ လူဆယ္ဦးေက်ာ္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံခဲ့ဖူးသည္။က်န္းတ​ေ႐ႊႏွင့္ သူ႕ဇနီး,မရီးခြၽင္းဟြာသာလွ်င္ သူ႕အေပၚ ပုံမွန္သေဘာထား,ထား႐ွိေပးသည္။အျခားလူမ်ားက သူ႕ကိုျမင္ေသာအခါ ကဲ့ရဲ႕ၾကသလို ေဘးဥပဒ္ကို ေ႐ွာင္သကဲ့သို႔ သူ႕ကို ေ႐ွာင္ၾကသည္။

က်န္းတ​ေ႐ႊ၏မ်က္လုံးထဲတြင္ ခ်င္မ်န္က သူ႕သားထက္ ႏွစ္အနည္းငယ္သာႀကီးေသာ ကေလးပင္။သူတကယ္အဆင္ေျပေနတာကိုျမင္ေတာ့မွ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေမးလိုက္​ေတာ့သည္။

"ဒီေလာက္စိတ္ေထြျပားေနရ​ေအာင္ မင္းဘာေတြေတြးေနတာလဲ?" သူေျပာေနရင္း ထမ္းပိုးကို ခ်လိုက္ၿပီး ပုဆိန္ကို ေကာက္ယူကာ သစ္ပင္တစ္ပင္ကို ခုတ္လွဲလိုက္သည္။သစ္​ပင္​ေပၚသို႔ ပုဆိန္က်သြားသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ညိႇဳးႏြမ္းေနေသာအရာတစ္ခု ေပၚလာသည္။ေဆာင္းဦးရာသီတြင္ မၾကာမီ ရိတ္သိမ္းရေတာ့မည္ ျဖစ္ၿပီး လယ္သမားမ်ားသည္ ဤကာလတြင္ အလုပ္မ်ား ပိုမိုလုပ္ေဆာင္ၾကရမည္ပင္။

ခ်င္မ်န္က အဲဒါကို ေတြးမိၿပီး အမွန္အတိုင္း ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ " ကြၽန္ေတာ္႕အေမက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ လဲ့ယ္ထ်ဲကို သ​ေဘာမက်တာပဲကို ဘာလို႔မ်ား သူတို႔နဲ႔ ခြဲခြာၿပီးမေနခိုင္းရတာလဲ?ကြၽန္ေတာ္သိသေလာက္က လ်ိဳမိသားစုလည္း ခြဲၿပီးေန,ေနတာမဟုတ္ဘူးလား။”

THUMP!သစ္ပင္ငယ္ကို ခုတ္လွဲၿပီးေနာက္ က်န္းတ​ေ႐ႊသည္ သူ႕ပုဆိန္ျဖင့္ ဆက္လက္ခုတ္ပိုင္းေနခဲ့သည္။သစ္သားေျခာက္ေတြက အတုံးအေသးေလးေတြအျဖစ္ ျဖတ္ရတာပိုလြယ္တယ္။တီးတိုးသံက သစ္ပင္ေပၚက ငွက္ေတြကို ေၾကာက္လန္႔ၿပီး သစ္႐ြက္ေျခာက္ေတြ တဆတ္ဆတ္က်သြား​ေစသည္။

"ဒီအခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာေတာ့ မင္းမိသားစုက​ေနခြဲထြက္ဖို႔အတြက္က မျဖစ္ႏိုင္ဘူး" က်န္းတ​ေ႐ႊသည္ ထင္းခုတ္ေနစဥ္ "မင္းနဲ႔ ထ်ဲဇီက အခုမွ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးခါစ​ေလ။သူမသာ မင္းတို႔ကို ခြဲ​ေနခိုင္းမယ္ဆိုရင္ ႐ြာသားေတြရဲ႕အတင္းစကား​ေတြနဲ႔ ထိုးႏွက္ခံရမွာကို ေၾကာက္ေနတာ​ေနမယ္။ဒါ့အျပင္ ထ်ဲဇီက လဲ့ယ္မိသားစုထဲမွာ အႀကီးဆုံးသား။မင္းတို႔ေတြက ခြဲေနရင္ေတာင္မွ မင္းနဲ႔ထ်ဲဇီက လူအိုႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရလိမ့္မယ္။"

ဟမ္? ခ်င္မ်န္က အံၾသသြားသည္။

သူတို႔ေနာက္မွာ သစ္ကိုင္းနင္းသံေတြ ထြက္ေပၚလာတာ​ေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္သား လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။

လဲ့ယ္ထ်ဲက ဘယ္ဘက္လက္တြင္ ဒူး​ေလးကို ကိုင္​ေဆာင္ထားရင္း ညာဘက္ပခုံးေပၚတြင္သမင္တစ္ေကာင္ ထမ္းလာလ်က္ လမ္းေလွ်ာက္လာသည္။အနည္းဆုံး ငါးဆယ္ သို႔မဟုတ္ ေျခာက္ဆယ္က်င္း အေလးခ်ိန္႐ွိေသာသမင္ႀကီးသည္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ေပၚတြင္ မလႈပ္မယွက္ ခ်ိတ္ဆြဲခံထားရသည္။

"ထ်ဲဇီ...မင္း ကံေကာင္းလိုက္တာကြာ။ဒီလိုမ်ိဳး အေကာင္ႀကီးႀကီးကို ေရာင္းလိုက္ရင္ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးရမွာ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ကိုယ္စားအတြက္ သိမ္းထားရင္ေတာင္ အခ်ိန္အၾကာႀကီး စားလို႔ရတယ္။” က်န္းတ​ေ႐ႊက သမင္ကို မနာလိုစြာ စိုက္ၾကည့္ရင္း လဲ့ယ္ထ်ဲအား ျပဳံးျပ ေနသည္။

ခ်င္မ်န္သည္ကား သမင္ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ႏႈတ္ခမ္းကို လွ်ာျဖင့္ မလ်က္ဘဲမ​ေနႏိုင္ေပ။သူက အသားကို ႀကိဳက္တယ္။ဒါ​ေပမယ့္ လဲ့ယ္ထ်ဲက သားေကာင္ကိုရလာလွ်င္ပင္ အသားမစားရတာ သူသိသည္။တု႐ွီက အသားမပါတဲ့ အသီးအ႐ြက္​ေၾကာ္ကို​ေတာင္ တြန္႔တိုတတ္သည့္သူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ၾကက္ဥ​ေၾကာ္လွ်င္​ေတာင္ သူ႕ရဲ႕ သား​ေယာက်္ား​ေလးေျမးႏွစ္​ေယာက္ႏွင့္ သူ႕သမီးကိုသာ ေကြၽးသည္။အသက္ႏွစ္,ႏွစ္သာ႐ွိ​ေသးသည့္ ေျမးမ​ေလး လဲ့ယ္႐ွင္း႐ွင္း အပါအဝင္အျခားသူမ်ားကို စားရဖို႔ စိတ္​ေတာင္မကူး​ေလႏွင့္။သူ႕အိမ္[နယ္​ေျမ]မွာ အသားနဲ႔ဥေတြ ႐ွိေပမယ့္ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ အခြင့္မသာျပန္ဘူး။

လဲ့ယ္ထ်ဲက ခ်င္မ်န္ထံ လွမ္း​ေလွ်ာက္သြားရင္း က်န္းတ​ေ႐ႊကို အသိအမွတ္ျပဳ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ခ်င္မ်န္ဆီ ေရာက္​ေတာ့ သူရပ္ၿပီး သူ႕ရင္ခြင္ထဲက တစ္စုံတစ္ရာကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။အစိမ္းေရာင္ၾကာ႐ြက္ႏွင့္ပတ္ထားၿပီး အသားနံ႔သင္းသင္းေလးထြက္​ေနတာ​ေၾကာင့္ ခ်င္မ်န္သည္ သူ႕တံ​ေထြးကို တိတ္တိတ္ေလး အသာမ်ိဳခ်လိုက္ရသည္။

က်န္းတ​ေ႐ႊသည္ ခ်င္မ်န္ကို ဖ်တ္ခနဲ ျပဳံးလိုက္ၿပီး ထင္းဆက္ခုတ္ေနသည္။

ခ်င္မ်န္သည္ ၾကာ႐ြက္ထုပ္ေလးကို ယူရန္ အခ်ိန္ခဏ​ေလာက္ ႐ုန္းကန္လိုက္ရသည္။ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။" ၾကာ႐ြက္ကိုဖြင့္လိုက္သည္ႏွင့္ အထဲမွာ ၾကက္ေပါင္ကင္တစ္ေခ်ာင္း႐ွိေနကာ အနည္းငယ္ပင္ ပူေနေသးသည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲသည္ သားေကာင္ႏွင့္ေလးကို ခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ ပုဆိန္ကို ေကာက္ကိုင္ကာ ထင္းခုတ္ရန္ တစ္ဖက္သို႔ သြားေလ၏။

သူ႕လက္ေမာင္းေတြကို ေျမႇာက္လိုက္တဲ့အခါ သူ႕ပခုံးေပၚက ႂကြက္သားေတြက သိသိသာသာ ႂကြတတ္လာကာ သန္မာၿပီးအားေကာင္းသည့္ပုံပင္။

ယခင္က ျခင္းေတာင္းမ်ားထဲတြင္ ထင္းသုံးေလးေခ်ာင္းသာ႐ွိေသာ္လည္း ယခု​ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း စုပုံလာသည္။

ခ်င္မ်န္က ၾကက္ေပါင္စားၿပီသြားၿပီး​ေနာက္ သူစားဖူးသမွ် ၾကက္ေပါင္ထက္ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ခံစားရသည္။