[Unicode]

002-နံနက်စာ,စားချိန်၌ အငြင်းပွားမှုအနည်းငယ်

ဤသူသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့်ရှိပြီး အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသည့် ကိုယ်​နေဟန်ထားရှိသည်။သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို မီးခိုးရောင် ရှေး​ခေတ်ဝတ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ရိုးရိုးခါးပတ်အနက်ရောင်ဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး သူ့၏အောက်ပိုင်းကိုယ်ထည်တွင်မူ အရောင်တူဘောင်းဘီကို ကြွက်သားအနည်းငယ်ပေါ်သည်အထိ လိပ်တင်ထားကာ ကောက်ရိုးဖိနပ်ဟောင်းတစ်ရံကို စီးထားသည်။

ဒီလူက အတော်လေးချောတာပဲ။ခါးထိရှည်သော အနက်ရောင်ဆံပင်ကို အပြာရောင်အထည်စဖြင့် ချည်​နှောင်ကာ သစ်သားဆံထိုးဖြင့် ပိတ်စည်းထားသည်။တောက်ပပြီး စူးရှသည်မျက်လုံးများကို ထူထဲသည့်မျက်ခုံးမွှေးများက ခပ်​ခုံးခုံးဖြင့် တောက်​လျှောက် အနားကွပ်ထားသည်။နေပူထဲမှာ မကြာခဏအလုပ်,လုပ်ထားရတာကြောင့် သူ့အသားအရည်က ကြေးဝါရောင်အသားရည်မျိုးဖြစ်နေပြီး သူ့ကို ပိုကြည့်လို့ကောင်းသွားစေသည်။သို့သော် သူ့ရဲ့ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်တွင် အမာရွတ်တစ်ခုရှိနေပြီး ဘယ်ဘက်မျက်လုံးအတွင်းထောင့်က​နေ နားရွက်အောက်ခြေအထိ ရောက်​နေသည်။ဒဏ်ရာက ဟောင်းပေမယ့် အမာရွတ်က အရမ်းသိသာနေ၏။အတန်ငယ် ကြောက်စရာကောင်းပုံလည်းရ​နေသည်။

သူက ဒီယောက်ျားရဲ့ ဇနီးလား?ချင်မျန်သည် ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။သူ့ဒူးတွေက အနည်းငယ်အားနည်းနေတာကြောင့် နောက်ပြန်လဲကျလုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ထိုလူသည် စူးရှထက်မြက်သော မျက်လုံးများနှင့် သွက်လက်သောလက်များဖြင့် ချင်းမျန်၏လက်မောင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

ချင်မျန်သည် ကြက်လေးတစ်ကောင်ကို ကောက်ယူခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။သူသည် ထိုလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ မည်သည်ကိုမျှ မပြောလိုက်​ပေ။ထိုလူကား အရပ်ရှည်လွန်းပြီး သူ့လက်ရှိ သူ့ကိုယ်ထက် ဦးခေါင်းနှစ်လုံးစာနီးပါး မြင့်လွန်းသည်ဟု ဆိုလျက် စိတ်ထဲမှာသာ ညည်းညူနေလေတော့သည်။တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ဤခန္ဓာကိုယ်သည် ဖျားနာနေပြီး ဤကဲ့သို့သော ပျော့ညံ့မှုမျိုးမှာ လုံးဝပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူသေချာသိနေခဲ့ပြန်သည်။

တံမြက်စည်းချလိုက်တော့မှ တုရှီ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ “လောင်တာ့(အကြီးဆုံး),အမေကို သူ ဒေါသထွက်အောင်လုပ်တယ်။သူက ဝက်တွေကို အစာမကျွေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်လေ။ဒါက အ​မေ့ကို ခံ​ပြောတာမှ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ?မင်း မိန်းမကို သေချာဆုံးမထား!"

ချင်မျန်က တစ်ခွန်းမှ အသံမထွက်လာ​ပေ။ဝက်တွေကို သူ အစာ ကျွေးနိုင်ပါတယ်။မွေးစက​နေအသက် 15 နှစ်အရွယ်အထိ မိခင်ဘက်ကဘိုးဘွားတွေနှင့်အတူ ကျေးလက်တောရွာတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး အိမ်က ကြက်၊ဝက်တွေကို မွေးမြူခဲ့ရတာမို့ သူအကုန်လုပ်နိုင်တယ်။ဒါ​ပေမယ့် ယခုမူ သူသည် ထူးဆန်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး မူလကိုယ်ခန္ဓာပိုင်ရှင်အ​ကြောင်း တစ်စွန်းတစ်စမျှ အမှတ်ရ​နေမှုမရှိခဲ့ပေ။ဝက်အစာက ဘယ်မှာရှိသလဲ ဘယ်လောက်ကျွေးရမယ်ဆိုတာ သူမသိဘူး။အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိပါက အဘွားကြီးက သူ့ကို သံသယဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။အများသိကြတဲ့အတိုင်း ရှေးခေတ်ကလူတွေက အယူသီးကြတယ်လေ။အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ဝိညာဥ် ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုတာကို သိရှိခဲ့ပါက သူကား နောက်တစ်ကြိမ် သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။ထို့ကြောင့် သူ မလုပ်နိုင်​ကြောင်း တည့်တိုး​ပြောလိုက်တာပဲ,အလွန်ဆုံးမှ အဘွားကြီးက သူ ပြဿနာကို တမင်တကာရှာ​နေတယ်ဟု တွေးနေရုံလောက်ပင်။

လဲ့ယ်ထျဲသည် ချင်မျန်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူသည် စိတ်ပင်မဆိုး,စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

တုရှီသည် ချင်မျန်ကို အကြည့်စူးစူးပေးလိုက်သည်။ချင်းမျန်ကား သူမကို မကြောက်ပေ။လေထန်နေသောလမ်းဘက်ကို လျှောက်လှမ်းနေသော ထိုလူအကြောင်းကို တိတ်တိတ်လေး တွေးနေမိသည်။သူဘာမှားသွားမှန်း မသိတော့ဘူး။

ခဏကြာတော့ အဲဒီလူက ပုံးတစ်ပုံးနဲ့ ပြန်တက်လာပြီး ဝက်ဆီသွားကာ ပုပ်နေတဲ့ ဟင်းရွက်တွေနဲ့ ပုံးထဲက မြက်ပင်တချို့ကို ကျင်းထဲကို အမြန်လောင်းထည့်လိုက်သည်။

တုရှီ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်ပြာသွားသော်လည်း သူမ၏လေသံမှာ တတ်နိုင်သမျှနွေးထွေးနေ၏ - "လောင်တာ့ မင်းက အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့​ယောကျ်ားသားတစ်​ယောက်လေ။မင်းဘာလို့ ဒီလိုအလုပ်မျိုးကိုလုပ်ချင်နေရတာလဲ?"

ချင်မျန်က ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူက ယောက်ျားဆိုရင် ငါကရော ယောက်ျားမဟုတ်ဘူးလား?

လဲ့ယ်ထျဲက ပုံးကို မြေပြင်ပေါ်ပြန်ချပြီးသည်ထိ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။သူက ချင်မျန်ကို သက်ကယ်မိုးထားတဲ့အခန်းထဲကို ခေါ်သွားပြီး ကုတင်စွန်းမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ချင်မျန်က သူ့ကို ဘယ်လို ပြောဆိုဆက်ဆံရမလဲမသိတာ​ကြောင့် သူ အပြင်ထွက်ပြီး ရေဇလုံတစ်ခု သွားယူနေတာကို ကြည့်နေလိုက်သည်။တံခါးနောက်တွင် တန်းအဖြစ်ချည်ထားသော ကြိုးပေါ်က​နေ အသစ်စက်စက်ပုဝါထည်ကို ယူလာ၍ ဇလုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ထို့နောက် ချင်မျန်နှင့် လက်သုံးချောင်းအကွာအဝေးရှိ ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်နံရံကို ကြည့်ကာ စကားမပြော တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ချင်မျန်က သူ့ကိုယ်သူ တွေးနေမိလိုက်သည်;တကယ် အဆင်သင့်ပဲ!

ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ဆက်ဆံရေးတွေရှိနေပေမဲ့လည်း ဒီလူကို အခုအချိန်အထိ မကြိုက်နိုင်သေးပေ။စကားအများကြီးပြောမ​နေ​တော့ဘဲ မျက်နှာနှင့်လက်ကို ဆေးကြောရန် မျက်နှာသုတ်ပဝါကို သုံးလိုက်သည်။ရေသွန်ခါနီးတွင် ထိုလူသည် ဇလုံကိုယူကာ သူ့မျက်နှာနှင့်လက်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဆေးကြောနေသည်။

ချင်မျန်ကား အနည်းငယ် အဆင်မပြေတော့ပေ။ယောက်ျားသားနှစ်ယောက်က မျက်နှာသုတ်တဲ့အဝတ်ကို မျှသုံး​နေတယ်ပေါ့!

“ထမင်းစားကြရ​အောင်” လဲ့ယ်ထျဲသည် မျက်နှာကို ဆေးကြောပြီးနောက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဇလုံကိုကိုင်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လျက် ချင်မျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်မျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်က​​နေ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူသည် နံရံထောင့်တွင် ရေစိုအဝတ်ကို ခါလှမ်းပြီး ပင်မအိမ်သို့ မလှမ်းမီ ရေတွင်းဘေးတွင် ဇလုံကိုထားလိုက်သည်။

ချင်မျန်က နောက်က​နေ လိုက်လာခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးဝက​နေ လူအများအပြား ဝင်လာကြသည်။ အမျိုးသား၊အမျိုးသမီး အားလုံးသည် ရှေးခေတ်ဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားကြပြီး လယ်ယာသုံးပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောလာကြသည်။အဲဒီလူတွေ၏​နောက်က​​နေ ကလေးသုံးယောက်က လိုက်လာကြသည်။

ဒီအကြောင်းပြောရရင် လဲ့ယ်မိသားစုဝင်အကြောင်း အရင်ပြောကြည့်ကြရအောင်။လဲ့ယ်အိမ်ထောင်ဦးစီး လဲ့ယ်တာ့ချန်သည် အသက် ၄၀နှစ်အရွယ်ရှိ​နေပြီဖြစ်ပြီး သူနှင့် လက်ထပ်ထားသည့် ဇနီး တုရှီကဖြင့် အသက် ၃၈နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။မိသားစုတွင် လဲ့ယ်ထျဲသည် အကြီးဆုံးသားဖြစ်ပြီး အသက် ၂၃နှစ်ရှိ​နေပြီဖြစ်ကာ သူ့ဇနီးချင်မျန်သည် အသက် ၁၄နှစ်သာရှိသေးသည်။ဒုတိယမြောက်သား လဲ့ယ်ရှန်းရန်က အသက် ၂၁နှစ်ဖြစ်ပြီး သူ့ဇနီးကျိုးရှီနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ကာ သူတို့၏က​လေး(သား)အကြီးဆုံး လဲ့ယ်တာ့ပေါင်းသည် ၅ နှစ်ဖြစ်ပြီး သားငယ် လဲ့ယ်​ရှောင်​ပေါင်းက ၃ နှစ်ဖြစ်သည်။တတိယမြောက်သား လဲ့ယ်ရှန်းရီက အသက် ၁၉နှစ်အရွယ် ရှိ​နေပြီဖြစ်ကာ ချင်းရှီနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ၂နှစ်အရွယ် လဲ့ယ်ရှင်းရှင်းဆိုတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် ထွန်းကားခဲ့သည်။စတုတ္ထမြောက်သား လဲ့ယ်ရှန်းလီက အသက် ၁၇ နှစ်ဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်မပြုရသေးပေ။ပဉ္စမမြောက်ကလေးငယ်များမှာ အမြွှာတွေဖြစ်ကြပြီး သား​ယောကျ်ား​လေး လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်နှင့် တစ်ဦးတည်းသောသမီးဖြစ်သူ အသက် 15 နှစ်အရွယ် လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်တို့ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လဲ့ယ်တာ့ချန်က ဦးစွာ ဝင်လာခဲ့သည်မှာ အတိအကျပင်။ပြီးမှ အခြားသူများ ဝင်လာခဲ့သည်။လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် မှလွဲ၍ အခြားသူများလည်း ရောက်ရှိနေကြပြီ။

လဲ့ယ်ရှန်းရန်သည် လယ်ယာသုံးပစ္စည်းများကို ချလိုက်ပြီး

ချင်မျန်၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရသည်ကို တွေ့သောအခါ သူက “ပထမ မရီး” ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။

အခုမှကူးပြောင်းလာခဲ့ရတဲ့ ချင်မျန်သည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေတော့သည်။ပုံမှန်မဟုတ်တာကို မြင်သွားမှာကြောက်နေ၍ သူတို့ကို ဂရုတစိုက်မကြည့်တော့ဘဲ ဝိုးတဝါး ခေါင်းညိတ်ရုံသာ လုပ်​တော့သည်။အခု သူ ကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်ကူးပြောင်းသွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုရှိနေ၏။သူ့မှာ မှော်ဆန်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြပေ။သူ့ဉာဏ်ပညာနဲ့ အနှီမှော်ဆန်တဲ့ နေရာလေး ရှိနေသရွေ့တော့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝမှာ နေထိုင်နိုင်ဖို့က ပြဿနာမဟုတ်တော့​ပေ။သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူလုပ်နိုင်သမျှမှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေ,နေရုံသာဖြစ်သည်။

ကျိုးရှီနှင့် ချင်းရှီတို့သည် အမျိုးသားများ လက်ဆေးရန်အတွက် ရေခပ်ရန် ရေတွင်းသို့သွားကြသည်။ရေခပ်နေစဉ်တွင် သူတို့သည် ထူးဆန်းသော အပြုံးများဖြင့် အသံတိုးတိုးပြောနေကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများသည် ချင်မျန်ထံသို့ မသိမသာ​ရော သိသိသာသာပါ လွင့်မျောလာကြသည်။ချင်းမျန်က ဂရုမစိုက်နေပေ။ပင်မအ​ဆောင်တွင် လူရှစ်ဦးအတွက် ရှေးခေတ်စတုရန်းစားပွဲနှစ်လုံးထား,ထား၏။လဲ့ယ်ထျဲက စားပွဲတစ်လုံးမှာ ထိုင်နေတာကို မြင်တော့ သူ့ဘေးက လွတ်နေတဲ့ ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လဲ့ယ်ထိုင်ရဲ့တုံ့ပြန်မှုကို တိတ်တဆိတ် သတိထားလိုက်၏။

လဲ့ယ်ထျဲသည် သူ့ရဲ့သာမန်နဲ့မတူ​ဖြစ်နေတဲ့ ဇနီးသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မထင်မှတ်ထားသော အမူအရာ အနည်းငယ်ရှိနေသော်လည်း ဘာမှတော့ပြန်မပြောပေ။

"ဒုတိယမိသားစုနဲ့ တတိယမိသားစုတွေ လာမကူညီကြသေးဘူးလား?" တုရှီသည် မီးဖိုချောင်ထဲက​နေ ထွက်လာတော့ ကျိုးရှီ နဲ့ ချင်းရှီတို့ စကားစမြည်ပြောနေတာကို တွေ့တော့ ဒေါသတကြီး ခါးထောက်ပြီး အေးစက်စွာအော်လိုက်သည်။

"လာပါပြီ!" ကျိုးရှီ နှင့် ချင်းရှီတို့သည် ချက်ချင်းပင် အပြုံးများကို အ​ဝေးဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို အမြန်ဆေးကြောလိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် အပြင်မှလူများအားလုံး ဆေး​ကြောကြပြီးနောက် မှ ဝင်လာကြသည်။ချင်းမျန်သည် အမျိုးသားများစားပွဲခုံတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ခြေသံများ ငြိမ်သွားကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အ​ဖေလဲ့ယ်သည် ဂုဏ်ကျက်သ​ရေအပြည့်ဖြင့် ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ဘာမှတော့မပြောလာပေ။အမှန်မှာ သူသည် အသက် ၄၀ အစောပိုင်းတွင်သာ ရှိသော်လည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်ကြိုးစားမှုကြောင့် အလွန်အိုမင်းနေပုံရသည်။သူ့ကြည့်ရတာ အသက် ၆၀ လောက်ရှိနေပုံပင်။

သူတို့အဖေကမှ ဘာမှမပြောသည်ကို လူအနည်းငယ်က မြင်လိုက်သောအခါ ချင်မျန်ထိုင်နေသည့် စားပွဲမှာပင် ထိုင်ခုံနေရာဝင်ယူလိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် တုရှီ,ကျိုးရှီ နှင့် ချင်းရှီတို့သည် အစားအသောက်များနှင့်အတူ ဝင်လာကြသည်။

တုရှီက ချင်မျန်ကို မြင်တာနဲ့ သူ့မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။သူမ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာကို ထိန်းကာ အခြားစားပွဲကို ပြလိုက်သည် – “လောင်တာ့ရဲ့[ဇနီး]နင် ရူးနေပြီလား။နင့်ရဲ့ထိုင်ခုံက ဒီမှာလေ"

ကျိုးရှီနှင့် ချင်းရှီတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဇာတ်ပွဲကြည့်နေရသလိုမျိုး မျက်နှာထားများ ချက်ချင်းဖြစ်သွားကြသည်။သားအကြီးဆုံးက ယောကျ်ားတစ်​ယောက်ကို ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်ယူထားတဲ့ ကိစ္စက သူတို့အတွက် ပျော်စရာကိစ္စဖြစ်ရုံလုံ​လောက်တဲ့အပြင် လက်ထပ်ထားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ယောက္ခမဖြစ်သူနဲ့ စကားများတယ်ဆိုတဲ့အ​ကြောင်းက သူတို့အတွက် ရက်အ​တော်ကြာတဲ့အထိ ပြောစရာအ​ကြောင်း ရှိလာ​ပေ​​တော့မည်​လေ။

လဲ့ချွင်း​ထောင်၏မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးသွားသည်။သူမသည် တုရှီ၏လက်ထဲမှ ပန်းကန်တစ်ခုကိုယူကာ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။သူမသည် အခြားပန်းကန်တစ်ခုကို ချ​ပေးရန် လုပ်သော်လည်း တုရှီက လက်မလွှတ်ပေးခဲ့ပေ။သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်၏; သူ့အမေ၏မျက်နှာသည် တင်းမာနေပြီး မျက်လုံးများသည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူ့မျက်လုံးများက အပ်နှစ်ချောင်းဖြစ်သွားစေပြီး ကြိမ်ဖန်များစွာ ထိုးဆွရန် ဆန္ဒရှိသကဲ့သို့ လောင်တာ့ရဲ့[ယောကျ်ား]ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တခြားစားပွဲမှာ မိန်းမတွေနဲ့ ကလေးတွေပြည့်နေတာကို ချင်မျန်မြင်လိုက်ရသည်။သူ့စိတ်ထဲတွင် ရယ်နေမိ၏။သူ့အမူအရာသော်လည်းကောင်း စကားအပြောအဆိုသည်လည်း​ကောင်း မပြောင်းလဲနေဘဲ လဲ့ယ်ထျဲသာ မည်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မည်ကိုသိရန် သူ့ဘေးနားရှိ လူကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသူ၏စိတ်နေသဘောထားသည် သူ့အနာဂတ်အစီအစဉ်များ၏လမ်း​​ကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မည်။

လဲ့ယ်ထျဲက သူ့ဘေးနားကလူကို မကြည့်ဘဲ မထသွား​စေရန်သာ တစ်ဖက်လူရဲ့ခြေထောက်ကို ဖိထားလိုက်သည်။သူက ခပ်တိုးတိုးနဲ့ တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြောလိုက်၏။ “အခုကစပြီး ကျွန်တော့်မိန်းမက ဒီမှာပဲ ထိုင်လိမ့်မယ်”

တုရှီသည် မျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့် ပန်းကန်လုံးအား စားပွဲပေါ်ကို အားအင်အပြည့်ဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ချင်မျန်ကား ဒီလောက်အားနဲ့ ရိုက်ချတာ​တောင် ပန်းကန်ပြားသည် မကွဲသွားတာ​ကြောင့် အလွန်ခိုင်ခံ့တာပဲဟု သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်မိ၏။

သူမက ထင်ထားသည့်အတိုင်း လုံးဝလက်မခံ​ပေ။ “ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ?ချွေးမအားလုံးက ဒီစားပွဲမှာ ထိုင်ရမယ်။ဘယ်မိသားစုပဲဖြစ်ဖြစ် စည်းကမ်းကတော့ အတူတူပဲ။နင် ဒီကိုလာခဲ့!"

လဲ့ယ်ထျဲက သူ့လက်ကို မဖြုတ်​ဘဲ ထိုအတိုင်းသာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ဒီမှာပဲ ထိုင်”

“အမေ...ယောကျ်ားမိန်းမတွေကြားမှာ သတိထားရမယ့် အကာအရံတစ်ခု ရှိရမယ်လေ။ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ထိုင်နေရင် သူတို့အတွက် အရှက်ရစရာဖြစ်သွားမယ်မဟုတ်ဘူးလား?မိန်းမငယ်လေးတစ်​ယောက်တောင် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”

ချင်မျန်သည် လဲ့ယ်ထျဲ၏လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အဘွားကြီးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။သူ​ရောက်​နေသည့်မင်းဆက်သည် မည်သည့်မင်းဆက်ဖြစ်သည်ကို သူမသိသောကြောင့် "ခုနှစ်နှစ်အသက်ကွာတဲ့ ယောက်ျားနှင့်မိန်းမတို့သည် အတူတွဲထိုင်၍ မစားရဘူး" ဟု တိုက်ရိုက်မပြောဝံ့ပေ။ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ဆံပင်ကို စည်းမထားသောကြောင့် အိမ်ထောင်မပြုရ​သေးကြောင်းတော့ သူသိသည်။

တုရှီ၏မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီရဲလို့နေသည်။လောင်တာ့ရဲ့(ဇနီး) နှင့် အခြားချွေးမနှစ်ယောက်ကို အတူတူထိုင်ခွင့်ပေးရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူ့ကိုဆုံးမရန်ဖြစ်သော်လည်း သူ့သမီးသည် အိမ်ထောင်ပြုရန် အသက်ပြည့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို မေ့သွားခဲ့သည်။လောင်တာ့၏[ဇနီး]သည် “မရီး” ဖြစ်သော်လည်း ယောက်ျားတစ်​ယောက် ဖြစ်​နေ​သေးသည်။ဒါကိုတွေးမိ​တော့ ဒေါသဖြစ်မိပေမဲ့ ဘာမှ ချေပမ​ပြောနိုင်ပေ။သူမသည် တခြားသူများက ဘာမှဝင်မ​ပြောတာ​ကြောင့် ချင်မျန်အား အကြည့်စူးစူးကိုသာ ပေးခဲ့ရသည်။

သူမလက်ထဲက ပေါက်စီပန်းကန်ကို စားပွဲကြီး (ယောက်ျားတွေထိုင်နေတဲ့ စားပွဲ) ဆီကို သွားပို့ရမည်ဖြစ်တာ​​ကြောင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။သူမသည် နှစ်ခု လျှော့ထားလိုက်ချင်သော်လည်း အလုပ်လုပ်ရသည့် မိသားစုဝင်များက အနည်းငယ်မျှ လုံလောက်စွာ မစားနိုင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထိုအကြံကို လက်​လျှော့ခဲ့ရသည်။ထို့ကြောင့် သူမသည် ချင်မျန်ကို ပို၍ပင်မုန်းတီးလာခဲ့သည်။

ကျိုးရှီ နှင့် ချင်းရှီတို့သည် ဇာတ်ပွဲကို ကောင်း​ကောင်းမကြည့်လိုက်ရသည့်အတွက် တိတ်တဆိတ်စိတ်ပျက်ခဲ့ကြပြီး အနည်းငယ်ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။အရင်နေ့တွင် “အကြီးဆုံးမရီး” သည် ရှက်ရွံ့ပြီး သူရဲဘောကြောင်ပုံပေါက်သည်။ယနေ့တွင် သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး တုရှီကို ပြန်ပြောရန်ပင် သတ္တိရှိနေခဲ့သည်။

ပြောင်​မြောက်ချက်ကြီး..ဟင်း..!ဒါက လောင်တာ့ကိုများ အရမ်းကို အားကိုး​နေလို့လား?

▪︎လဲ့ယ်မိသားစု

လဲ့ယ်တာ့ချန်(အိမ်​ထောင်ဦးစီး) ၄၀ နှစ်

တုရှီ (အိမ်​ထောင်ဦးစီးမိန်းမ) ၃၈ နှစ်

▪︎အကြီးဆုံးမိသားစု

လဲ့ယ့်ထျဲ (အကြီးဆုံးသား) ၂၂ နှစ်

ချင်မျန် (ပထမသား၏ဇနီး) ၁၄ နှစ်

▪︎ဒုတိယမိသားစု

လဲ့ယ်ရှန်းရန် (ဒုတိယသား) ၂၁ နှစ်

ကျိုးရှီ (ဒုတိယသား၏ဇနီး)

လဲ့ယ်တာ့ပေါင်း(အကြီးဆုံးက​လေး) ၅နှစ်

လဲ့ယ်​ရှောင်​ပေါင်း (အငယ်ဆုံးက​လေး) ၃နှစ်

▪︎တတိယမိသားစု

လဲ့ယ်ရှန်းရီ (တတိယသား) ၁၉နှစ်

ချင်းရှီ (တတိယသား၏ဇနီး)

လဲ့ယ်ရှင်းရှင်း (တတိယသား၏က​လေး(သမီး)) ၂နှစ်

လဲယ့်ရှန်းလီ ( စတုတ္ထမြောက်သား) ၁၇နှစ် (အိမ်​ထောင်မရှိ)

လဲ့ယ်ရှန်းကျစ် (ပဥမ​မြောက်သား) ၁၅နှစ် (အိမ်​ထောင်မရှိ/အမြွှာ)

လဲ့ယ်ချွင်း​ထောင်(ပဥမ​မြောက်သမီး) ၁၅နှစ် (အိမ်​ထောင်မရှိ/အမြွှာ)

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

002-နံနက္စာ,စားခ်ိန္၌ အျငင္းပြားမႈအနည္းငယ္

ဤသူသည္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အ႐ြယ္ခန္႔႐ွိၿပီး အရပ္႐ွည္႐ွည္ႏွင့္ ၾကံ့ခိုင္ေတာင့္တင္းသည့္ ကိုယ္​ေနဟန္ထား႐ွိသည္။သူ႕ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္းကို မီးခိုးေရာင္ ေ႐ွး​ေခတ္ဝတ္႐ုံကို ၀တ္ဆင္ထားၿပီး ခါးတြင္ ႐ိုး႐ိုးခါးပတ္အနက္ေရာင္ျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားၿပီး သူ႕၏ေအာက္ပိုင္းကိုယ္ထည္တြင္မူ အေရာင္တူေဘာင္းဘီကို ႂကြက္သားအနည္းငယ္ေပၚသည္အထိ လိပ္တင္ထားကာ ေကာက္႐ိုးဖိနပ္ေဟာင္းတစ္ရံကို စီးထားသည္။

ဒီလူက အေတာ္ေလးေခ်ာတာပဲ။ခါးထိ႐ွည္ေသာ အနက္ေရာင္ဆံပင္ကို အျပာေရာင္အထည္စျဖင့္ ခ်ည္​ေႏွာင္ကာ သစ္သားဆံထိုးျဖင့္ ပိတ္စည္းထားသည္။ေတာက္ပၿပီး စူး႐ွသည္မ်က္လုံးမ်ားကို ထူထဲသည့္မ်က္ခုံးေမႊးမ်ားက ခပ္​ခုံးခုံးျဖင့္ ေတာက္​ေလွ်ာက္ အနားကြပ္ထားသည္။ေနပူထဲမွာ မၾကာခဏအလုပ္,လုပ္ထားရတာေၾကာင့္ သူ႕အသားအရည္က ေၾကးဝါေရာင္အသားရည္မ်ိဳးျဖစ္ေနၿပီး သူ႕ကို ပိုၾကည့္လို႔ေကာင္းသြားေစသည္။သို႔ေသာ္ သူ႕ရဲ႕ဘယ္ဘက္ပါးျပင္ေပၚတြင္ အမာ႐ြတ္တစ္ခု႐ွိေနၿပီး ဘယ္ဘက္မ်က္လုံးအတြင္းေထာင့္က​ေန နား႐ြက္ေအာက္ေျခအထိ ေရာက္​ေနသည္။ဒဏ္ရာက ေဟာင္းေပမယ့္ အမာ႐ြတ္က အရမ္းသိသာေန၏။အတန္ငယ္ ေၾကာက္စရာေကာင္းပုံလည္းရ​ေနသည္။

သူက ဒီေယာက်္ားရဲ႕ ဇနီးလား?ခ်င္မ်န္သည္ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးရင္း မတ္တပ္ထရပ္လိုက္သည္။သူ႕ဒူးေတြက အနည္းငယ္အားနည္းေနတာေၾကာင့္ ေနာက္ျပန္လဲက်လုမတတ္ျဖစ္သြားသည္။ထိုလူသည္ စူး႐ွထက္ျမက္ေသာ မ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ သြက္လက္ေသာလက္မ်ားျဖင့္ ခ်င္းမ်န္၏လက္ေမာင္းကို လက္တစ္ဖက္တည္းျဖင့္ တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္၏။

ခ်င္မ်န္သည္ ၾကက္ေလးတစ္ေကာင္ကို ေကာက္ယူခံလိုက္ရသလို ခံစားလိုက္ရသည္။သူသည္ ထိုလူကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း သူ မည္သည္ကိုမွ် မေျပာလိုက္​ေပ။ထိုလူကား အရပ္႐ွည္လြန္းၿပီး သူ႕လက္႐ွိ သူ႕ကိုယ္ထက္ ဦးေခါင္းႏွစ္လုံးစာနီးပါး ျမင့္လြန္းသည္ဟု ဆိုလ်က္ စိတ္ထဲမွာသာ ညည္းညဴေနေလေတာ့သည္။တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ဤခႏၶာကိုယ္သည္ ဖ်ားနာေနၿပီး ဤကဲ့သို႔ေသာ ေပ်ာ့ညံ့မႈမ်ိဳးမွာ လုံးဝပုံမွန္မဟုတ္ေၾကာင္း သူေသခ်ာသိေနခဲ့ျပန္သည္။

တံျမက္စည္းခ်လိုက္ေတာ့မွ တု႐ွီ၏မ်က္ႏွာသည္ အနည္းငယ္ ေျပေလ်ာ့သြားသည္။ “ေလာင္တာ့(အႀကီးဆုံး),အေမကို သူ ေဒါသထြက္ေအာင္လုပ္တယ္။သူက ဝက္ေတြကို အစာမေကြၽးႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္ေလ။ဒါက အ​ေမ့ကို ခံ​ေျပာတာမွ မဟုတ္ရင္ ဘာလဲ?မင္း မိန္းမကို ေသခ်ာဆုံးမထား!"

ခ်င္မ်န္က တစ္ခြန္းမွ အသံမထြက္လာ​ေပ။ဝက္ေတြကို သူ အစာ ေကြၽးႏိုင္ပါတယ္။ေမြးစက​ေနအသက္ 15 ႏွစ္အ႐ြယ္အထိ မိခင္ဘက္ကဘိုးဘြားေတြႏွင့္အတူ ေက်းလက္ေတာ႐ြာတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၿပီး အိမ္က ၾကက္၊ဝက္ေတြကို ေမြးျမဴခဲ့ရတာမို႔ သူအကုန္လုပ္ႏိုင္တယ္။ဒါ​ေပမယ့္ ယခုမူ သူသည္ ထူးဆန္းေသာ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုတြင္ ႐ွိေနခဲ့ၿပီး မူလကိုယ္ခႏၶာပိုင္႐ွင္အ​ေၾကာင္း တစ္စြန္းတစ္စမွ် အမွတ္ရ​ေနမႈမ႐ွိခဲ့ေပ။ဝက္အစာက ဘယ္မွာ႐ွိသလဲ ဘယ္ေလာက္ေကြၽးရမယ္ဆိုတာ သူမသိဘူး။အမွားတစ္ခုခုလုပ္မိပါက အဘြားႀကီးက သူ႕ကို သံသယျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း ေ႐ွးေခတ္ကလူေတြက အယူသီးၾကတယ္ေလ။အကယ္၍ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ဒီခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ဝိညာဥ္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္ဆိုတာကို သိ႐ွိခဲ့ပါက သူကား ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေသဆုံးရေပလိမ့္မည္။ထို႔ေၾကာင့္ သူ မလုပ္ႏိုင္​ေၾကာင္း တည့္တိုး​ေျပာလိုက္တာပဲ,အလြန္ဆုံးမွ အဘြားႀကီးက သူ ျပႆနာကို တမင္တကာ႐ွာ​ေနတယ္ဟု ေတြးေန႐ုံေလာက္ပင္။

လဲ့ယ္ထ်ဲသည္ ခ်င္မ်န္ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ဆန္႔က်င္ဘက္အားျဖင့္ သူသည္ စိတ္ပင္မဆိုး,စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ လွည့္ထြက္သြားသည္။

တု႐ွီသည္ ခ်င္မ်န္ကို အၾကည့္စူးစူးေပးလိုက္သည္။ခ်င္းမ်န္ကား သူမကို မေၾကာက္ေပ။ေလထန္ေနေသာလမ္းဘက္ကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာ ထိုလူအေၾကာင္းကို တိတ္တိတ္ေလး ေတြးေနမိသည္။သူဘာမွားသြားမွန္း မသိေတာ့ဘူး။

ခဏၾကာေတာ့ အဲဒီလူက ပုံးတစ္ပုံးနဲ႔ ျပန္တက္လာၿပီး ဝက္ဆီသြားကာ ပုပ္ေနတဲ့ ဟင္း႐ြက္ေတြနဲ႔ ပုံးထဲက ျမက္ပင္တခ်ိဳ႕ကို က်င္းထဲကို အျမန္ေလာင္းထည့္လိုက္သည္။

တု႐ွီ၏မ်က္ႏွာသည္ အနည္းငယ္ျပာသြားေသာ္လည္း သူမ၏ေလသံမွာ တတ္ႏိုင္သမွ်ေႏြးေထြးေန၏ - "ေလာင္တာ့ မင္းက အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့​ေယာက်္ားသားတစ္​ေယာက္ေလ။မင္းဘာလို႔ ဒီလိုအလုပ္မ်ိဳးကိုလုပ္ခ်င္ေနရတာလဲ?"

ခ်င္မ်န္က ေဒါသထြက္သြားသည္။

သူက ေယာက်္ားဆိုရင္ ငါကေရာ ေယာက်္ားမဟုတ္ဘူးလား?

လဲ့ယ္ထ်ဲက ပုံးကို ေျမျပင္ေပၚျပန္ခ်ၿပီးသည္ထိ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာေပ။သူက ခ်င္မ်န္ကို သက္ကယ္မိုးထားတဲ့အခန္းထဲကို ေခၚသြားၿပီး ကုတင္စြန္းမွာ ထိုင္ခိုင္းလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္က သူ႕ကို ဘယ္လို ေျပာဆိုဆက္ဆံရမလဲမသိတာ​ေၾကာင့္ သူ အျပင္ထြက္ၿပီး ေရဇလုံတစ္ခု သြားယူေနတာကို ၾကည့္ေနလိုက္သည္။တံခါးေနာက္တြင္ တန္းအျဖစ္ခ်ည္ထားေသာ ႀကိဳးေပၚက​ေန အသစ္စက္စက္ပုဝါထည္ကို ယူလာ၍ ဇလုံထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ခ်င္မ်န္ႏွင့္ လက္သုံးေခ်ာင္းအကြာအေဝး႐ွိ ကုတင္အစြန္းတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ဆန္႔က်င္ဘက္နံရံကို ၾကည့္ကာ စကားမေျပာ တိတ္ဆိတ္ေနေလသည္။

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။" ခ်င္မ်န္က သူ႕ကိုယ္သူ ေတြးေနမိလိုက္သည္;တကယ္ အဆင္သင့္ပဲ!

ဒါေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တြင္ ပုံမွန္မဟုတ္တဲ့ဆက္ဆံေရးေတြ႐ွိေနေပမဲ့လည္း ဒီလူကို အခုအခ်ိန္အထိ မႀကိဳက္ႏိုင္ေသးေပ။စကားအမ်ားႀကီးေျပာမ​ေန​ေတာ့ဘဲ မ်က္ႏွာႏွင့္လက္ကို ေဆးေၾကာရန္ မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါကို သုံးလိုက္သည္။ေရသြန္ခါနီးတြင္ ထိုလူသည္ ဇလုံကိုယူကာ သူ႕မ်က္ႏွာႏွင့္လက္ကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေဆးေၾကာေနသည္။

ခ်င္မ်န္ကား အနည္းငယ္ အဆင္မေျပေတာ့ေပ။ေယာက်္ားသားႏွစ္ေယာက္က မ်က္ႏွာသုတ္တဲ့အဝတ္ကို မွ်သုံး​ေနတယ္ေပါ့!

“ထမင္းစားၾကရ​ေအာင္” လဲ့ယ္ထ်ဲသည္ မ်က္ႏွာကို ေဆးေၾကာၿပီးေနာက္ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ဇလုံကိုကိုင္ကာ မတ္တပ္ထရပ္လ်က္ ခ်င္မ်န္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္က ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး သူ႕ေနာက္က​​ေန လိုက္သြားခဲ့သည္။

ထိုလူသည္ နံရံေထာင့္တြင္ ေရစိုအဝတ္ကို ခါလွမ္းၿပီး ပင္မအိမ္သို႔ မလွမ္းမီ ေရတြင္းေဘးတြင္ ဇလုံကိုထားလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္က ေနာက္က​ေန လိုက္လာခဲ့၏။

ထိုအခ်ိန္တြင္ တံခါးဝက​ေန လူအမ်ားအျပား ဝင္လာၾကသည္။ အမ်ိဳးသား၊အမ်ိဳးသမီး အားလုံးသည္ ေ႐ွးေခတ္ဝတ္စုံကို ၀တ္ဆင္ထားၾကၿပီး လယ္ယာသုံးပစၥည္းမ်ားကို ကိုင္ေဆာင္ကာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စကားေျပာလာၾကသည္။အဲဒီလူေတြ၏​ေနာက္က​​ေန ကေလးသုံးေယာက္က လိုက္လာၾကသည္။

ဒီအေၾကာင္းေျပာရရင္ လဲ့ယ္မိသားစုဝင္အေၾကာင္း အရင္ေျပာၾကည့္ၾကရေအာင္။လဲ့ယ္အိမ္ေထာင္ဦးစီး လဲ့ယ္တာ့ခ်န္သည္ အသက္ ၄၀ႏွစ္အ႐ြယ္႐ွိ​ေနၿပီျဖစ္ၿပီး သူႏွင့္ လက္ထပ္ထားသည့္ ဇနီး တု႐ွီကျဖင့္ အသက္ ၃၈ႏွစ္႐ွိၿပီျဖစ္သည္။မိသားစုတြင္ လဲ့ယ္ထ်ဲသည္ အႀကီးဆုံးသားျဖစ္ၿပီး အသက္ ၂၃ႏွစ္႐ွိ​ေနၿပီျဖစ္ကာ သူ႕ဇနီးခ်င္မ်န္သည္ အသက္ ၁၄ႏွစ္သာ႐ွိေသးသည္။ဒုတိယေျမာက္သား လဲ့ယ္႐ွန္းရန္က အသက္ ၂၁ႏွစ္ျဖစ္ၿပီး သူ႕ဇနီးက်ိဳး႐ွီနဲ႔ လက္ထပ္ခဲ့ကာ သူတို႔၏က​ေလး(သား)အႀကီးဆုံး လဲ့ယ္တာ့ေပါင္းသည္ ၅ ႏွစ္ျဖစ္ၿပီး သားငယ္ လဲ့ယ္​ေ႐ွာင္​ေပါင္းက ၃ ႏွစ္ျဖစ္သည္။တတိယေျမာက္သား လဲ့ယ္႐ွန္းရီက အသက္ ၁၉ႏွစ္အ႐ြယ္ ႐ွိ​ေနၿပီျဖစ္ကာ ခ်င္း႐ွီနဲ႔ လက္ထပ္ခဲ့ၿပီး ၂ႏွစ္အ႐ြယ္ လဲ့ယ္႐ွင္း႐ွင္းဆိုတဲ့ သမီးေလးတစ္ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။စတုတၳေျမာက္သား လဲ့ယ္႐ွန္းလီက အသက္ ၁၇ ႏွစ္ျဖစ္ၿပီး အိမ္ေထာင္မျပဳရေသးေပ။ပၪၥမေျမာက္ကေလးငယ္မ်ားမွာ အႁမႊာေတြျဖစ္ၾကၿပီး သား​ေယာက်္ား​ေလး လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ႏွင့္ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးျဖစ္သူ အသက္ 15 ႏွစ္အ႐ြယ္ လဲ့ယ္ခြၽင္း​ေထာင္တို႔ျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ လဲ့ယ္တာ့ခ်န္က ဦးစြာ ဝင္လာခဲ့သည္မွာ အတိအက်ပင္။ၿပီးမွ အျခားသူမ်ား ဝင္လာခဲ့သည္။လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ မွလြဲ၍ အျခားသူမ်ားလည္း ေရာက္႐ွိေနၾကၿပီ။

လဲ့ယ္႐ွန္းရန္သည္ လယ္ယာသုံးပစၥည္းမ်ားကို ခ်လိုက္ၿပီး

ခ်င္မ်န္၏မ်က္ႏွာသည္ အနည္းငယ္ ထူးဆန္းေနပုံရသည္ကို ေတြ႕ေသာအခါ သူက “ပထမ မရီး” ဟု ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။

အခုမွကူးေျပာင္းလာခဲ့ရတဲ့ ခ်င္မ်န္သည္ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ေနေတာ့သည္။ပုံမွန္မဟုတ္တာကို ျမင္သြားမွာေၾကာက္ေန၍ သူတို႔ကို ဂ႐ုတစိုက္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ ဝိုးတဝါး ေခါင္းညိတ္႐ုံသာ လုပ္​ေတာ့သည္။အခု သူ ကူးေျပာင္းလာခဲ့ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ျပန္ကူးေျပာင္းသြားဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။သူ႕စိတ္ထဲမွာ အေတြးတစ္ခု႐ွိေန၏။သူ႕မွာ ေမွာ္ဆန္တဲ့ ေနရာတစ္ခု ႐ွိတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ၾကေပ။သူ႕ဉာဏ္ပညာနဲ႔ အႏွီေမွာ္ဆန္တဲ့ ေနရာေလး ႐ွိေနသေ႐ြ႕ေတာ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဘဝမွာ ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔က ျပႆနာမဟုတ္ေတာ့​ေပ။သို႔ေသာ္ ယခုအခ်ိန္တြင္ သူလုပ္ႏိုင္သမွ်မွာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေန,ေန႐ုံသာျဖစ္သည္။