《La Mafia: Una Mentira Para Una Traición [Español]》Cap:2
Advertisement
UN AÑO ATRÁS.
—¡Hey detente!
Escuchó aquel hombre detrás de él, iba corriendo lo más rápido que podía, a causa de eso jadear por aire, ya no había vuelta atrás no podía dejarse atrapar, tanto tiempo esperando por eso y por fin tenía en sus manos, lo que estaba buscando por años.
Si, lo tuvo que robar, pero fue necesario, una bala le rozó el hombro, pero él siguió, debía llegar al límite, la frontera entre mafias era su mejor ruta de escape, ya que, por más que ahora lo estuvieran siguiendo los hombres del Jefe no podían pasar de allí por el acuerdo, y aún era demasiado pronto para que se arriesgaran a una guerra por algo como eso, no había duda de que habría una guerra, pero estaba seguro que aún faltaba para ello, pero lo que sí sabía era que ya no podía confiar en nadie, desde ahora estaba sólo, y en cuanto pasará la frontera sería el más buscado, no solo entre la mafia del Jefe, sino que en todas.
Le molestaba el hecho de no poder volver a ver a su pequeña, era un sacrificio que debía hacer si quería salvarlos a todos, por eso, cuando tuvo la oportunidad de robarlo no le importo nada y lo hizo, le disparó a Luciano, que era el encargado de llevar el maletín hasta el Jefe, y bajo la acusadora mirada desde el suelo de su, ahora ex compañero, corrió, no se arrepiente de nada y sabe que tuvo suerte, ahora solo debía seguir con el plan, la primera fase estaba lista, un paso en falso y esto sería el fin, no podía dejar que el Jefe se adueñara de esto, no si quería proteger a los suyos, por eso al divisar el lugar miró hacía atrás a las personas que lo seguían, aquel callejón parecía sombrío, escuchaba los pasos alrededor, sus antiguos compañeros llamaban su nombre, gritaban, corrían, lo estaban buscando, pero él ya no era uno de los suyos, era un traidor, ahora solo seguía sobrevivir con el maletín, con ese pensamiento rondando su mente y un poco de pesar lanzó una bomba de humo, pronto ya no se podía ver nada y fue que decidió no volver atrás, decidió cruzar la frontera.
Advertisement
—Lo siento. —Fue lo último que dijo Ramón y desapareció de allí...
[. . .]
El expediente fue lanzado con fuerza contra el escritorio, lo que significaba sólo una cosa, era hora de trabajar, debían cumplir su deber como agentes de policía.
—Quiero que Daniela y Dara se encarguen del accidente automovilístico que hubo en la mañana en la avenida principal, un informe completo, también lleven al hospital general a Megan para que precise la hora y causa de muerte, la última vez los análisis estaban mal y no me quiero arriesgar a confiar en esos incompetentes. —Era el jefe Sokolov, lo decía la reluciente placa a un costado del expediente, el cual fue alcanzado por una muchacha de baja estatura con lentes.
A juzgar por las paredes del lugar que eran adornadas por diversos diplomas de honor, certificados de servicio y reconocimiento, se podría decir que el jefe de Brigada era alguien con experiencia, aunque allí sentado se veía cansado, con el rostro viejo, y en comparación a una de las fotos de las paredes estaba un poco pasado de kilos, y claro ahora tenía el pelo canoso, pero todo eso no relataba en que el hombre se había endurecido con el paso de los años, volviéndose más estricto, teniendo un agudo sexto sentido que le decía cuando iba a llover o cuando alguien le mentía.
—Ivo y Santos. —Se dirigió a unos chicos mientras las otras muchachas dejaban la sala—. Necesito que ayuden a los infiltrados en el grupo de contrabando al sur de la ciudad, los detalles están ahí. —Les pasó un sobre el cual fue tomado por uno de ellos.
—¿No necesitamos los dispositivos de grabación con los avances? —Preguntó el mismo chico con voz desinteresada ojeando el expediente.
—Háblalo con León, Ivo. —El jefe era impaciente—. ¡Rápido!
—Si señor. —Dijeron al unísono ambos, saliendo del lugar con el mencionado por su superior.
No pasó tanto tiempo cuando la oficina quedó vacía, bueno casi, sólo siendo ocupada por dos muchachas.
—Por último, Ignacia y Dominic. —Comentó Sokolov mirando a las únicas que quedaban, quizás con una pizca de emoción—. Nos acaban de llegar esos informes, Por fin. —Suspiró con cansancio, pero no lo malentiendan, quizás la edad lo estaba afectando, ya que, constantemente se sentía cansado—. Creó que ya están al tanto de que cada Brigada del país ha estado detrás del caso que involucra a las mafias. —Ellas asintieron, y como no, si ese era el caso más codiciado entre todos en el mundo policial—, bueno ahora es nuestro turno... —Ambas chicas se dieron una mirada la cual el Jefe solo asoció con curiosidad—... Y yo se los voy a dar a ustedes.
Advertisement
Una de ellas sonrió apretando los labios con fuerza, era la más alta de las dos, aunque solo por un par de centímetros, tenía el cabello casi ondulado casi negro y una contextura delgada, rostro perfilado y ojos negros con rasgos finos, estaba expectante a las palabras de Sokolov.
—Para encontrar algo, lo que sea, nos dieron seis meses y yo confió plenamente en que lo lograrían. —Su rostro antes endurecido cambió a uno lleno de paternidad y cariño, apoyando las manos en la superficie de la mesa—. Han sido de mis mejores empleadas en años, y fueron las mejores en la Academia.
—¿Qué pasa si se nos acaban los seis meses? —Preguntó la chica aún con la sonrisa en su rostro pero con los ojos en cualquier lugar sin mirar a su Jefe.
—¡Eso! —Exclamó Sokolov enderezando su espalda—. Pues se nos unirán a la búsqueda la Brigada de la provincia norte y nos enviaran "refuerzos" —Hizo comillas con una expresión de fastidio, resoplando—. Pero apostaría a que ambas lograron hallar algo.
—Pero Jefe Sokolov... —La otra chica alzó la mano al decir aquello, tenía un aspecto más serio, con el pelo liso y una trenza a un costado que movió con delicadeza cuando él le indicó que hablara, era la más pálida y un poco más baja, con ojos almendrados color pardo y un rostro ovalado—. ¿Cómo lo lograremos? Si el caso llegó a nosotras significa que los otros no han podido, después de todo se ha rumoreado que no hay mucha información. —Indicó con un poco de desconfianza.
—Estamos hablando de las mafias, Dominic. —Interrumpió más serio mientras les pasaba un expediente con grandes letras rojas estampadas diagonalmente, decía Clasificado—. Ahí encontrarán toda la información recogida durante la investigación.
Lo dejó en el escritorio, esparciendo en el proceso un par de hojas, suficientes para que ellas pudieran observar con brevedad el interior de estas.
—Son sólo..., cinco fotos y un párrafo de cuatro líneas. —Habló con estupefacción la chica de pelo ondulado, rozando con la yema de sus dedos las imágenes.
—¿Eso es todo? —Preguntó sin poder creerlo Dominic acercándose a inspeccionar.
—Si. —Respondió Sokolov con severidad y un poco de preocupación, cuando el expediente había llegado a sus manos también se sorprendió—. Es todo... Pero no se desanimen. —Levantó un poco la voz—. Allí dice que cada mafia tiene un logo que las identifica y las fotos muestran algunos miembros de éstas.
—Bien, busquemos en los registros...
—Ojalá fuera tan fácil Ignacia, por algo son los mayores criminales. —Indicó con obviedad Sokolov—. Son invisibles, prácticamente burlan hasta la más alta seguridad, no hay nada de ellos, todas las semanas había un nuevo asesinato, sin asesino, robos, sin ladrones. Nada ni una sola huella o pista, son profesionales, nunca se dejan ver, o eso era hasta sólo unos meses que extrañamente actuaron a plena luz del día, sin contar los altercados que hemos tenido últimamente. Algo está pasando, algo grande, todos estos años actuando en las sombras para que de la noche a la mañana muestren sus caras. —Apuntó las fotografías con las palmas abiertas, reflexionando—. Por lo que decidimos tomar esto como máxima prioridad y como uno de los mejores departamentos de policía de Rusia los detendremos y acabaremos con todo esto.
Esa declaración hizo a las chicas asentir dándole la razón y estaban a punto de preguntar algo más, pero de un momento a otro alguien irrumpió en la habitación acabando con todo de forma estruendosa, ellas lo reconocían, había estado en la reunión hace unos minutos, era el segundo al mando.
—Señor lamento interrumpirlo. —Se veía agitado, y no avanzó más allá del umbral de la puerta.
—Espero que sean buenas noticias si es que has venido Hano. —Dijo él un poco desconcertado al ver su aspecto.
—Son excelentes. —Se hizo un silencio de suspenso en donde miró a las otras dos chicas y luego habló con rapidez—. Atrapamos a uno de ellos.
Advertisement
- In Serial27 Chapters
Frontrunners
While studying at university, Edwin Stein finds his life interrupted when an army of otherworldly forces invade the city. At the same time, an unknown power is unlocked across the globe. In the ensuing chaos, he tries to save a man’s life but instead he receives experience points as a reward for the man’s death. As one of the first to unlock the title Frontrunner, Edwin finds himself mixed up in a deadly scavenger hunt where he fights for survival and plunder. Many others will take the same path as him, while technology fails and society starts to break down. The world is emerging into a new era, one where only those who push forward can expect to succeed.
8 118 - In Serial72 Chapters
Journey of a Scholar
What would you do if you got reincarnated ? Our MC has to answer that question as he is reborn in a fantasy world: full of magic, martial artists, watchfull gods, exotic races and dangerous monsters. But fate isn't on his side, as he has to start from scratch, without strength, magic, riches, nor any cheatlike power. How can one survive as a poor commoner's child in a dire world when his sole strength is the knowledge he retained from his previous life on Earth ? Discover Erendia and its mysteries alongside him, on a journey, full of hardships and struggles, walking the path of a scholar, with a pen mightier than any sword. NB : chapters on tuesdays, fridays and sundays. Expect a slow start, more slice of life oriented till around chap 20 as our MC is an infant discovering a brand new world. PS : English isn't my mother tongue, so please do point out any mistakes so that I can correct and edit them. PPS: tags are here mostly so I don't have to worry about censorship. There will be some gory moments, some psychological violence, some dire situations and maybe some sexy ones, but do not expect smut. participant in the Royal Road Writathon challenge
8 240 - In Serial8 Chapters
Adventures of a Reluctant Pacifistic Monster
When I was chosen to be reborn in a new world, I never would have thought it would be a world filled with nothing but beast! They're constantly killing each other in an effort to survive and become stronger. I'm just a weak little thing and since that lunatic screwed me from the beginning I can only run and hide. Whats that, you giant 2 headed lion, you want me as dessert! But sir giant hawk also finds me tasty! How about this, you two fight it out and since i'm a pacifist i'll just get out of your way. Mr. Lion you don't seem to need this magical flower, how about I take it off your hands. Mr. Hawk do you really not need that spiritual peach, if so I'll gladly have it. Yum! Well thanks you two, i hope to see you again! (I don't own the image i'm using as a cover. If the owner is not ok with me using it please just let me know and ill take it down. Thank you.)
8 89 - In Serial28 Chapters
Directorate: Nationbuilding in Apocalypse
A nation is just a means of survival. Metro Manila fell within 5 months of the first report of cannibalism. Once a hyperurbanized region of 15 million inhabitants, it's been reduced to a dead, greenless shell. Most of the infected had since left to ravage the countryside. The central government was nowhere to be found. Among the survivors who clung to the few gardens and humble plots of arable land left, one of them finds evidence that the slaughter wasn't going to just end with the first wave. Without a nation and a wall of guns, everyone will die. Directorate is an original nationbuilding webnovel that focuses on the gradual rise to power of a select few individuals, and the subsequent unification of the survivors of a devastated Metro Manila. Releases targeted at every 1 to 3 weeks. If there are no chapter updates after 3 weeks, there will be a progress update. Number of releases targeted at a maximum of 100 chapters. Every 10-15 chapters, there will be a 1-month hiatus to let me plan for the next 10-15 chapters. Double releases have a not-insignificant-but-still-small chance of occurring. Original cover edited on GIMP. Destroyed city original photo "apocalypse" from Camila Rodrigues on Pixabay.
8 221 - In Serial19 Chapters
Angels Can Be Bad Too (Bendy X Alice fan fiction)
Literally read the title. :B I am a savage and will constantly kill off characters so you have been warned!!!! This is my first fanfic so please be nice
8 205 - In Serial6 Chapters
Mujahadah
"Aku nak move on." Bibir milik Qurrotun Inn tak pernah lekang dengan ucapan sebegitu."Aku dah bosan dengan move on kau tu." Komen Farhana yang merupakan kawan baru yang paling rapat sejak Inn pindah sekolah.Bibir mudah menyebut tapi hatinya masih berbolak-balik dek kerana dicengkam dengan perasaan yang mendalam.***"Saya solat 5 waktu Alhamdulillah cukup,tapi saya banyak buat dosa.Saya nak berubah, tapi susah. Ustaz tolong beri tips untuk saya."Luahan itu ditulis atas kertas kecil oleh Ahmad Seth Yusuf sebaik sahaja Ustaz Syafi'e membuka sesi soal jawab setelah selesai talaqi kitab di surau sekolahnya.
8 91

