Uni

တစ်နှစ်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်သော သားလေးကို ချီပြီးထိန်းနေရင်း ကိုယ့်ရဲ့ဂျူတီကုတ်တွေကို ပြန့်ရန့်နေသော မီးပူတိုက်နေသော ဇနီးချောလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြုံးမိလိုက်သည်။

နောက်တော့ စိတ်ကူးတစ်ခုပေါက်လာတာနဲ့...

"မှူးလေး... ကိုယ်တို့ မနက်ကျရင် ဘုရားသွားကြရအောင်.... သမီးကလဲ သွားချင်နေတယ်တဲ့.... ပြီးတော့ သားလေးမွေးပြီးကတည်းက ကိုယ်တို့မိသားစု ဘုရားကိုတောင် မရောက်ဖြစ်သေးဘူးလေ.... အဲ့ဒါမနက်ကျရင် သွားကြရအောင်"

မှူးက အင်္ကျီတွေမီးပူတိုက်နေရင်းနဲ့....

"အကို့ဂျူတီချိန်ကရော အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ပြေပါတယ်မှူးရဲ့..... ကိုယ့်မိသားစုအတွက်အချိန်တော့ပေးရဦးမှာပေါ့"

"အဲ့ဒါဆိုရင် မနက်စောစောသွားကြမယ်လေ.... မနက်ဖြန် 1 ရက်နေ့ဆိုတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့"

"အင်း... မနက်စောစောသွားကြမယ်"

အတည်ဖြစ်သွားပြီ ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကလေးကိုဆက်ပြီး ချော့သိပ်နေလိုက်သည်။

"ဖေဖေ.... မီးမီး ချောကလက်စားချင်တယ်"

ထိုစဥ် အခန်းထဲတံခါးဖွင့်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးကာ ၀င်လာသော ချိုကို့​ ကိုကြည့်ပြီး ဘုန်းမြတ်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ရီလိုက်ကြသည်။

"အကိုရေ.... အကို့သမီးကို မှူး မပြောချင်တော့ဘူး အကိုပဲ ဆုံးမလိုက်တော့"

အရှုပ်ထုပ်လေးကို ဆုံးမဖို့ တာ၀န်ပေးအပ်ခြင်းခံလိုက်ရတာကြောင့် ဘုန်းမြတ်သည် နဖူးတ၀ိုက်မှာကျနေတဲ့ ဆံစတွေ မြောက်တက်သွားသည်အထိ လေပူတစ်ခုကို ခပ်ပြင်းပြင်းမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ပြီးနောက်... ကလေးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ချီရင်း သမီးအကြီးမဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"သမီး ချိုကို... ဖေဖေပြောထားတယ်လေ..ညဘက် သွားတိုက်ပြီးရင် အချိုတွေ ထပ်မစားရတော့ဘူးဆိုတာ"

"ဟင်း.... ဖေဖေကလဲ... သမီးက အခုချောကလက်စားချင်တာကို.... ချောကလက်စားပြီးရင် သွားပြန်တိုက်မယ်လေနော်"

"မရဘူး.... သမီးမေမေ ဖေဖေ့ကို သမီးအကြောင်း တိုင်ထားတယ်....နေ့တိုင်း ထမင်းကိုသေချာမစားပဲ မုန့်တွေပဲစားနေတယ်ဆို ဟုတ်လား"

"......"

"ချိုကို... ဖေဖေမေးနေတာဖြေလေ"

"မီးမီးမှ ထမင်းမစားချင်တာကို"

"သမီးပဲ ဖေဖေ့လို ဆရာ၀န်ကြီးဖြစ်ချင်တယ်ဆို... ထမင်းကိုသေချာမစားရင် ဆရာ၀န်ကြီးဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးနော်.... ကဲ ပြော....နောက်နေ့ ထမင်းကို သေချာစားမှာလား"

ချိုကိုက အတော်အတန်ကြာ နှုတ်ခမ်းဆူကာ စဥ်းစားပြီးမှ....

"ဟုတ်"

"ဘာပြောတာလဲ... ဖေဖေမကြားရဘူး... သေချာဖြေ"

"ဟုတ်... နောက်နေ့ကစပြီး မီးမီးထမင်းကိုကုန်အောင်စားပါ့မယ်"

အဖြေကို သဘောကျသွားဟန်နဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ချိုကို့ရဲ့ ဆံနွယ်အိအိလေးတွေကို လက်နဲ့ဖွလိုက်ကာ....

"ဖေဖေ့သမီးက လိမ္မာလိုက်တာ...ဆုချတဲ့အနေနဲ့ ဖေဖေက ချောကလက်သေးသေးလေးတစ်ခု ကျွေးမယ် ဟုတ်ပြီလား"

နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ခေါင်းငုံ့နေရာမှ ချောကလက်ကျွေးမယ်ဆိုသော စကားကြောင့် မျက်နှာလေးက ပြုံးဖြီးသွားပြီး ဘုန်းမြတ်ကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။

"ဟီးးဟီးးးအဲ့ဒါကြောင့် ဖေဖေ့ကိုချစ်တာ"

"ဒီစကားက.....ချောကလက်စားချင်လို့ ပြောတာမလား"

"မဟုတ်ပါဘူးနော်.... မီးမီးက ဖေဖေ့ကို ချစ်လို့ပြောတာ"

"ဟုတ်ပါပြီ.. စကားတတ်မလေး ရယ်"

သမီးရဲ့ ပါးနုနုလေးကို ခပ်ဖွဖွညှစ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုဆွဲကာ မီးဖိုခန်းဘက် လျှောက်ခဲ့သည်။

အကို့ရဲ့ ဂျူတီကုတ်တွေ မီးပူတိုက်ပြီးတဲ့နောက် တစ်ထည်ချင်းစီကို သေသေသပ်သပ် အင်္ကျီချိတ်နဲ့ချိတ်ပြီး ဗီဒိုထဲအစီအရီ ချိတ်ထားလိုက်သည်။

ပြီးနောက် ကလေးတွေကို သွားသိပ်တဲ့ အကိုပြန်လာတာနဲ့ အဆင်သင့်အိပ်စက်အနားယူဖို့ အိပ်ယာကို သေချာပြင်ထားလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်က အိပ်ယာခင်းစတွေကို ပြန့်အောင်လုပ်နေရင်း အနောက်ကခါးကိုသိုင်းဖက်ခံလိုက်ရခြင်းနဲ့အတူ ပါးပြင်ဆီကိုနွေးထွေးအနမ်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုသူကတော့ အကိုဆိုတာ မပြောလဲသိပါသည်။

"မှူးလေး... တစ်နေကုန် အိမ်အလုပ်တွေပဲလုပ်နေတာ မပင်ပန်းဘူးလား"

အကိုက မှူးရဲ့ ခါးကို တင်းကြပ်စွာဖက်ထားရင်း ပုခုံးပေါ်မေးတင်ထားကာ လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့ မေးလေးသည်။

မြမှူး တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ကာ မှူးရဲ့ခါးကိုဖက်ထားသော အကိုလက်ကို အပေါ်ကနေ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ....

"မှူး ပင်ပန်းတာက အကို့လောက်တော့ မပင်ပန်းပါဘူး.... အကိုသာ မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်အထိ ဆေးရုံမှာရော ဆေးခန်းမှာရော လူနာတွေကို ဆေးကုနေရတာ ပိုပင်ပန်းမှာပေါ့"

"ကိုယ်ပင်ပန်းတာက မှူးကို တွေ့ရင်အကုန်ပျောက်သွားရော"

အကိုက လူကို အသဲယားအောင်လို့ နားနားကိုကပ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောနေလေသည်။

"သေချာလို့လား"

"လုံး၀ သေချာတယ်"

"သေချာရင်လဲ အိပ်တော့... မနက်ကျရင် အစောကြီးထပြီး ဘုရားသွားမယ်ဆို"

"ဟင်!! သေချာရင်လဲ အိပ်တော့ ဆိုတာက ဘာလဲ"

စိတ်ကူးနဲ့ လက်တွေ့ ကွာခြားသွားတာကြောင့် ဘုန်းမြတ် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားတော့သည်။

ဘုန်းမြတ်ရဲ့ အကြောင်းကို နောကျေအောင်သိနေတဲ့ မြမှူးကတော့

"အကို!! ည ၁၁နာရီထိုးနေပြီနော်.... မဟုတ်တာတွေ လုပ်ဖို့မကြံနဲ့... မနက်ကျရင် ဘုရားသွားဖို့​ ရှိသေးတယ်"

"မှူးကလဲ...၁၁ နာရီဆိုတာအစောကြီးပဲရှိသေးတယ်.... ကိုယ်တို့ ၁ နာရီလောက် ချစ်ကြမယ်လေနော်...."

"...... "

"နော်.....လို့....."

အကို့ရဲ့ နော်.... လို့... ဆိုပြီး သံရှည်ဆွဲသံကို မှူးကတော့ ကြက်သီးထမိသည်။

"အကို.... ခုနက မီးပူတိုက်ထားလို့ မှူး တစ်ကိုယ်လုံးချွေးတွေကြီးပဲ.... ရေချိုးရဦးမယ်"

"မချိုးပါနဲ့တော့.... မှူးက မွှေးပြီးသားကို.... ရွှတ်"

အကိုက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မှူးရဲ့ လည်တိုင်တ၀ိုက်ကို တရွှတ်ရွှတ်နဲ့ နမ်းရှုံ့နေလေသည်။

နူးညံ့နွေးထွေးသော အနမ်းများက လည်တိုင်တစ်လျောက်ကို အဆက်မပြတ် ကြွေဆင်းလာသလို နားဖျားဆီကိုလဲ လျှာနွေးနွေးလေးက လာကျီစားနေသည်။

အခန်းအတွင်း နှစ်ဦးလုံး စကားသံများက ပျောက်ရှနေပြီး အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အကိုက မှူးနဲ့ အတူနေတဲ့အခါတိုင်း ဘယ်တော့မှဗြုန်းစားကြီး ထမကြမ်းဘဲ မှူးကို စိတ်ပါလာသည်အထိ တစ်ဆင့်ချင်း ဆွဲဆောင်လေသည်။

အခုလဲ လည်တိုင်ထက်ကို နူးညံ့စွာနမ်းလိုက် တစ်ချက်တစ်ချက် စူးခနဲ ဖြစ်သွားအောင် နမ်းစုပ်ရင်းသွားဖြင့် တတိတိကိုက်လိုက်နဲ့ နူးညံ့လိုက် ကြမ်းတမ်းလိုက်လုပ်နေလေသည်။

အကို့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်က မှူးရဲ့ ခါးကို တင်းကြပ်စွာဖက်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်က ရင်သားအစုံကို တစ်လှည့်စီဆုပ်နယ်နေသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်အမေ ဖြစ်နေပြီမို့ မှူးရဲ့ ရင်သားများက အရင်က ပိုပြီးကြီးထွားလာတာတော့အမှန်ပါ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရရင် အကို့လက်ချက်လဲ ပါပါသည်။ ကလေးတွေနဲ့ အပြိုင်သူကဆိုးသည်။ ကလေးတွေက နို့ဖြတ်လို့ရသည် အကို့ကိုတော့ မှူးအခုချိန်ထိ နို့ဖြတ်လို့မရသေး။

"အင့်... အကို... နာတယ်"

အကို့ရဲ့သန်မာတဲ့လက်က မညှာမတာ ဆွဲညှစ်နေတာကြောင့် မှူး မခံနိုင်တော့ပဲ အသံထွက်လာမိသည်။

"နာသွားတာလား... ဆောရီး... ကိုယ် အားပါသွားလို့"

အနာပေးလိုက် ဆေးပေးလိုက် ဆိုတာ အကိုမှအစစ်ပါ။ မှူးက နာတယ်လို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် ပြာပြာသလဲလဲဖြစ်သွားပြီး လက်ကိုဖယ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် မှူးရဲ့ ကိုယ်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲလှည့်ပြီး သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညအိပ်ဂါ၀န်က လက်တစ်လုံးကြိုးကို ပုခုံးကနေ ဆွဲချလိုက်ပြီး လှစ်ခနဲပေါ်ထွက်လာသော ဖြူဥ နေသော အရာကို နူးညံ့စွာ ဆွဲငုံလိုက်သည်။ ထိုထိပ်ဖျားရှိ ပန်းနုရောင် အသီးလေးကိုလဲ လျှာဖြင့်ဆွဲစုပ်ရင်းသာယာမှုတွေ ပေးစွမ်းနေသည်။

ထိုသို့ ဆွဲငုံနေရင်း နဲ့ မှူးရဲ့မျက်နှာကို မျက်လုံးဖြင့်လှန်ကြည့်ပြီး ပြုံးရိပ်သန်းသွားတဲ့အကို့မျက်နှာက မှူးကို အရည်ပျော်ကျသွားစေသည်။ အကို့ရဲ့ ဆံနွယ်တွေကြား မှူးရဲ့လက်ချောင်းများ တိုး၀င်ကာ ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်နေနေနမိသည်။

"အကို.... မှူး... မရတော့ဘူး"

မှူးရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို အကို့က သဘောကျသွားဟန်နဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးရုံလောက်ပြုံးလိုက်ပြီး နောက် မှူးရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီနီစိုစိုလေးကို ငုံထွေးလိုက်သည်။

ပြီးနောက် ခါးကိုဆွဲဖက်ပြီး အကိုနဲ့ နီးကပ်စေသည်။ နှုတ်ခမ်းတွေကို ကျင်တက်ပြီးထူပူသည်အထိ အနမ်းတွေတရစပ်ပေးပြီး ကုတင်ပေါ်က အိစက်ညက်ညောသော မွေ့ယာပေါ် အသာအယာပစ်လဲချလိုက်သည်။

ပြီးတာနဲ့ အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး မြမှူးရဲ့ မျက်နှာကို မေးဖျားကနေ ဆွဲမော့ကာ နှုတ်ခမ်းကို နူးနူးညံံ့ညံ့နဲ့ အငမ်းမရစုပ်နမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆန်သော အကို့ရဲ့ အနမ်းပြင်းပြင်းရှရှများက အဆက်အပြတ် ထိုးစစ်ဆင်လာပြီး မြမှူးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိပါ။ အကို့ရဲ့ အနမ်းခရီးစဥ်နောက်ကို အလိုက်သင့်လိုက်ပါစီးမြောနေမိသည်။ ထို့နောက် အကိုကပဲ ဦးဆောင်ပြီတစ်နာရီကျော်ကြာ အချစ်ခရီးကိုစတင်လိုက်ပါသည်။

_

_

"ကိုယ်တို့ မင်္ဂလာထပ်ဆောင်ကြရင်မကောင်းဘူးလား"

တစ်နာရီကျော် နှစ်နာရီနီးပါးသောင်းကျန်းထားတာတောင် အခုချိန်ထိ မအိပ်နိုင်သေးပဲ ပေါက်ကရတွေလျှောက်ပြောနေသော အကို့ရဲ့ ရင်ဘက်ကို ခပ်ဖွဖွ ထုချလိုက်သည်။

"အကို ပေါက်ကရတွေလျှောက်ပြောမနေနဲ့..... အိပ်တော့"

"ကိုယ်တကယ်ပြောတာမှူးရဲ့.....ကိုယ်တို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ဘာမှကြီးကြီးကျယ်ကျယ်လဲ မလုပ်လိုက်ရဘူး..... အကျဥ်းချုံးပြီးပဲ လုပ်လိုက်ရတာ..... မှူးကို ကိုယ်ကသတို့သမီး၀တ်စုံလေးနဲ့ ထပ်မြင်ချင်သေးတယ်...... အဲ့နေ့က မှူးကအရမ်းလှတာပဲသိလား"

"ဟုတ်လို့လား"

"ဟုတ်ပါတယ်ဆို ဗျာ"

"မယုံပါဘူး.... အဲ့အချိန်တုန်းက အကိုကမှူးကို ချစ်တောင်မချစ်သေးပဲနဲ့"

"ဟောဗျာ..... မှူးလေးနဲ့တော့ ခက်ရချည်ရဲ့..... ကိုယ်ကမှူးကို လက်မထပ်ခင်ကတည်းက မသိစိတ်က ချစ်နေခဲ့တာ..... အကိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသိလို့သာ မှူးကိုဖွင့်ပြောဖို့ နောက်ကျနေခဲ့တာ"

မှူးက မယုံသလိုလိုဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား"

"တကယ်ပါဆို.... ဘာလဲ မှူးက မယုံဘူးလား"

ဆရာ၀န်ကြီးက စိတ်ဆိုးသွားသလိုလိုနဲ့ နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြတော့ မှူးက အသံထွက်အောင်ရယ်ရင်း....

"ယုံပါတယ်အကိုရဲ့..... အကိုပြောသမျှ မှူးကအကုန်ယုံပြီးသား"

အကို့ရဲ့ပါးကို ရွတ်ခနဲ လှမ်းနမ်းလိုက်တော့ ဒေါက်တာကြီးက ချက်ချင်းပြုံးသွားလေသတဲ့။

"မှူးတို့ အိပ်ကြရအောင်...မနက်ကျရင် အစောကြီး ထရဦးမှာ"

"အင်း...အဲ့ဒါဆို အိပ်ကြမယ်"

အကိုက သူ့လက်မောင်းကို ခေါင်းအုံးဖို့ ခင်းပေးသဖြင့် မှူးသည် အကို့လက်မောင်းကို ခေါင်းအုံးပြီး အကို့ရင်ခွင်ထဲ တိုး၀င်ကာ အိပ်မက်ကမ္ဘာလှလှလေးဆီ ဦးတည်လိုက်သည်။

_

_

_

၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်၀ါရီလ ၊ ၁ရက် ( တနင်္လာနေ့)

မနက် ၅နာရီခွဲအချိန်.......

ဒီနေ့မနက်စောစောထပြီး ဘုရားသွားမှာဖြစ်တဲ့အတွက် မှူး အရင်နေ့တွေထက်ပိုပြီး စောနိုးလာခဲ့သည်။ အကိုကတော ဘေးနားမှာ အိပ်မောကျနေဆဲ။

အိပ်နေရင်းနဲ့ကို ခန့်ညားချောမောလွန်းနေသော အကို့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်းပြုံးလိုက်မိသည်။ မှူးအိပ်ယာမထမှီ အကို့ရဲ့ နဖူးတစ်၀ိုက်က ဆံစတွေကလက်နဲ့ဖွဖွလေးသပ်တင်ပေးပြီး နဖူးကို ခိုးပြီး အနမ်းပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အကို့ကို အိပ်ရေး၀အောင်ဆက်အိပ်စေပြီး မှူးကတော့ လုပ်စရာရှိတဲ့အလုပ်တွေ စလုပ်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

ရေမချိုးခင် မှူးရဲ့ ဖုန်းနဲ့ အကို့ရဲ့ ဖုန်းကိုအားသွင်းလိုက်တော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖုန်းနှစ်လုံးလုံးက ဆင်းကတ် တိုင်များပျောက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့လဲ ဆက်သွယ်ရေး ပြဿနာတစ်ခုခုကြောင့် ခဏတာပြတ်တောက်တာပဲနေမှာပါလို့ တွေးရင်း ကိုယ့်အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

အရင်ဦးဆုံး ရေမိုးချိုးပြီး အိမ်နေရင်း အ၀တ်အစားတစ်စုံလဲလိုက်သည်။ ပြီးနောက် အကိုနဲ့ ကလေးတွေမနက်စာစားဖို့အတွက်နဲ့ မနက်စောစော အိမ်ကဘုရားကို စံပယ်ပန်းကပ်ဖို့ ၀ယ်ရန်အတွက် စျေးကိုသွားလိုက်သည်။

စျေးကိုရောက်တော့ မနက်၆နာရီအချိန်ခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းစွာဖြင့် ပုံမှန်ထက်စျေးကခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။

"အစ်မရေ... စံပယ်ပန်း ၂၀၀၀ဖိုးလောက်"

ပုံမှန်၀ယ်နေကျအတိုင်းပဲ ၀ယ်လိုက်သည်။

"စိတ်တွေလဲညစ်ပါတယ် ညီမလေးရယ်.... ဒီနေ့တော့ စျေးရောင်းဖို့တောင် စိတ်မပါတော့ဘူး"

စံပယ်ပန်းသည် အစ်မကြီးရဲ့မျက်နှာက ထိုင်းမှိုင်းပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ပုံပေါ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲအစ်မရဲ့...စျေးရောင်းမကောင်းလို့လား.... အခုမှအစောကြီးရှိသေးတာကို ခဏနေရင် စျေးစည်လာတော့မှာပါ"

စျေးရောင်းမကောင်း၍ ငြီးငြူနေသည်ထင်၍ မြမှူး အားပေးစကားပြောလိုက်သည်။

"ဟယ်... ညီမလေး ဟိုကိစ္စကို အခုထိမသိသေးဘူးထင်တယ်"

"ဟင်... ဘာကိစ္စကို ပြောတာလဲအစ်မ"

"အမေစုတို့ကို ဖမ်းခေါ်သွားပြီး .... အာဏာသိမ်းသွားတာကိုလေ"

"ရှင်!!!!"

မှူးရဲ့ အာမေဋိတ် အသံကအတော်ကျယ်လောင်သွားပြီး မှူးရဲ့ မျက်၀န်းအစုံကလဲ အံ့သြမှုဖြင့်ကျယ်၀န်းသွားတော့သည်။

"အာဏာသိမ်းတယ်ဟုတ်လား ?"

ကြားလိုက်ရတဲ့စကားကို မယုံနိုင်၍ မြမှူး ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..... အမေစုနဲ့ တခြားNLD ခေါင်းဆောင်ပိုင်းကလူတွေကို ဖမ်းသွားကြတယ်"

"ဘယ်သူတွေကလဲ ?"

"စစ်တပ်ဘက်ကလူတွေ။ စိုး၀င်းနဲ့ မင်းအောင်လှိုင်တို့ ဦးဆောင်တာလို့ပြောတယ်။ မဲရလဒ်ကို မကျေနပ်လို့တဲ့..... မဲမသင်္ကာမှုတွေကို ပြန်လည် စိစစ်ပြီးတဲ့အချိန်အထိ ၁လလောက်အာဏာသိမ်းထားမယ်လို့ပြောတယ်"

"အရေးမပါတဲ့ စကားတွေပြောနေကြတယ်.... ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ရှုံးတဲ့ရလဒ်ကို လက်မခံနိုင်တိုင်း ခွေးရူးလိုလိုက်ဆွဲနေတယ်"

"အစ်မပြောချင်တာလဲ အဲ့ဒါပဲ ညီမရေ။ တကယ်ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ဘာမှလုပ်ချင်ကိုင်ချင်စိတ်ကိုမရှိတာ။ အခုဘာတွေဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာလဲ ဘာမှမသိရဘူး... ဖုန်းလိုင်းတွေကိုလဲ ဖြတ်ထားတယ်။ TV က သတင်း ချန်နယ်တွေကိုလဲ ဖြတ်ထားတယ်။ ဘာတွေမှန်းကိုမသိတော့ပါဘူး "

မြမှူးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေလွန်းလို့ ဘာမှကိုပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်။ ဒီအကြောင်းကို အကို့ကိုပြောပြရမယ်ဟူသော အတွေးနဲ့ စံပယ်ပန်းကုံးတွေ ဆွဲပြီး စျေးထိပ်၀ကတင် အိမ်ကိုလှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။

"မှူးလေး.... စံပယ်ပန်းတွေက အများကြီးပဲ။ ဘာလဲ.... အိမ်ကိုဘုရားကိုကပ်ဖို့အပြင် ဘုရားသွားရင်ပါ ယူသွားမလို့လား"

မှူး အိမ်အပေါက်၀မှာ ဖိနပ်ချွတ်နေတုန်း အကိုက မှူးလက်ထဲက စံပယ်ပန်းတွေကို ယူလိုက်ရင်း မေးလေသည်။

"သားနဲ့ သမီး နိုးပြီလား အကို"

"မနိုးသေးဘူး...ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"မှူး အကို့ကို ပြောစရာရှိတယ်"

မှူး ပြောမှာ ဘာစကားလဲ မသိပေမဲ့ မှူးရဲ့ မျက်နှာ မကောင်းတာတော့ ဘုန်းမြတ် ရိပ်မိလိုက်သည်။

ဒါကြောင့် ဘုန်းမြတ်သည် စံပယ်ပန်းကုံးတွေကို အပေါ်ထပ်က ဘုရားခန်းမှာ အမြန်ပြေးကပ်လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ နှစ်ကုံး သုံးကုံးကို အခန်းထဲက ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ သွားချထားလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ဘုန်းမြတ်က စံပယ်ပန်းနံ့ကြိုက်သည်မို့ မြမှူးက အမြဲတမ်း ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ စံပယ်ပန်းတွေ ချိတ်ချိတ်ထားတတ်သည်မို့။

အောက်ထပ်ကို ပြန်ဆင်းလာတော့ မြမှူးသည် ရေတစ်ခွက်အပြည့်ကို အဆက်မပြတ် သောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"မှူး ကိုယ့်ကို ဘာပြောမလို့လဲ"

အကို့ရဲ့ အမေးကို မြမှူး ချက်ချင်းမဖြေနိုင်သေး။

အတော်အတန်ကြာ အကို့ကို တွေတွေကြီးစိုက်ကြည့်ပြီးတော့မှ......

"အာဏာသိမ်းသွားပြီတဲ့"

"ဟင်"

အရင်းမရှိ အဖျားမရှိ ထပြောသော မှူး စကားရဲ့ ဆိုလိုရင်းကိုနားမလည်တာကြောင့် ဘုန်းမြတ်ရဲ့ ပါးစပ်က ဟင် ဆိုသောစကားတစ်လုံးသာထွက်လာခဲ့သည်။

"စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းသွားပြီတဲ့"

မှူး ပြောတာကို အကို သဘောမပေါက်မှန်း ရိပ်မိတာကြောင့် မြမှူး ခြောက်ကပ်ကပ် အသံနဲ့ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုမှသာ အကိုက နားလည်ပုံပေါ်သည်။ နက်မှောင်နေသော အကို့ရဲ့ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်က အလိုမကျသကဲ့သို့ တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ဒီအကြောင်းကို မှူး ဘယ်ကကြားလာတာလဲ"

"စျေးထဲက..... မှူးတို့ကသာကအခုမှသိတာ တခြားလူတွေတော်တော်များများသိနေကြပြီ။

အမေစုနဲ့ တခြားအကြီးပိုင်းခေါင်းဆောင်တွေကို ဖမ်းသွားပြီး အာဏာသိမ်းလိုက်ပြီဆိုတာကို"

မြမှူးရဲ့ စကားအဆုံးမှာတော့ ဘုန်းမြတ်သည် ထိုင်နေရာကထထွက်သွားပြီး အခန်းထဲကို၀င်သွားလေသည်။ ပြန်ထွက်လာတော့ လက်ထဲမှာ ဖုန်းကိုကြည့်လျက်ဖြင့်။ ဒါကိုမြင်တဲ့ မြမှူးကတော့.....

"ဖုန်းကိုကြည့်လဲ ဘာမှထူးမှာမဟုတ်ဘူးအကို။

ဖုန်းလိုင်းတွေရော အင်တာနက်လိုင်းတွေရော အကုန်ဖြတ်ထားတယ်။ နောက်ဆုံးကုန်ကုန်ပြောရရင် TV က သတင်း ချန်နယ်တွေပါ ဖြတ်ထားတယ်"

"တောက်!!!"

အကို့နှုတ်ခမ်းဖျားဆီက တောက်ခေါက်သံ တစ်ခု ကျယ်လောင်စွာထွက်ပေါ်လာခဲသည်။

"စစ်တပ်က TV ချန်နယ်တွေကတော့ ဖမ်းလို့ရတယ်ပြောတယ်..... မှူး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရမလား"

မှူးရဲ့ အမေးစကားကို အကိုက ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်ပြီးသာ ပြန်ဖြေသည်။ သေချာတာကတော့ အကို ဒေါသထွက်နေပြီဆိုတာပါပဲ။

TV ကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အာဏာသိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းများက MRTV MWD နဲ့ တခြား စစ်တပ်ပိုင် ချန်နယ်များမှာ တောက်လျှောက်ကြော်ငြာနေသည်။

အကိုနဲ့ မြမှူးသည် နှုတ်ဆိတ်လျက် သူတို့ပြောနေတဲ့ စကားများကို နားထောင်နေမိသည်။

သူတို့ရဲ့ကြော်ငြာချက်အဆုံးမှာတော့ အကိုသည် TV ရီမု ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး TV ကိုပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ကိုမေကိုလိုးတွေ....ခွေးစကားတွေပြောနေကြတယ်"

မြမှူး မျက်လုံးများ၀ိုင်းစက်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကို ဆဲတာကို မြမှူးဘ၀မှာ အခုမှ ပထမဆုံးကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်း နူးညံ့ညင်သာပြီး စိတ်သဘောထားပြည့်၀သော အကို့လိုလူကို အခုလို ဒေါသထွက်စေသည်ဆိုကတည်းက TV ထဲကထိုလူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ခွေးစကားတွေပြောသွားသလဲဆိုတာသိနိုင်သည်။

မြမှူးမှာ အာဏာသိမ်းတာကြောင့် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်နေရတဲ့အထဲ အကိုကပါ အတော် ဒေါသထွက်နေသည်မို့ မြမှူး အသက်ပင်ရဲရဲမရှုရဲ။

ထိုအချိန်မှစတင်၍ မြမှူးတို့၏ ဘ၀သည် အမှောင်ထုထဲ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"မေမေ..... ဘုရားသွားမယ်ဆို"

အချိန်ကိုက်ဆိုသလို ချိုကိုလေးသည် အခန်းထဲကနေ အိပ်မှုန်စုတ်၀ါးနဲ့ မျက်စိကိုပွတ်သပ်ရင်း မြမှူးတို့ ရှိရာဆီ ရောက်လာလေသည်။

"ဒီနေ့တော့ မသွားဖြစ်တော့ဘူး သမီး..... နောက်နေ့ကြမှ သွားကြရအောင်နော်"

ကလေး စိတ်ချမ်းသာအောင် ချော့မော့ပြီးသာပြောလိုက်သည်။

"သမီး မောင်လေး နိုးပြီလား သွားကြည့်ပါဦး"

"အဲ့ ခေတ်ဘုန်းသော်တာ ကခုချိန်ထိ နိုးဦးမှာမဟုတ်သေးဘူး"

"သွားကြည့်လိုက်ပါဦး သမီးရယ်.... ပြီးရင် မေမေ အနောက်ကလိုက်လာခဲ့မယ်"

"ဟုတ်"

သမီးကအခန်းထဲပြန်၀င်သွားတာနဲ့ မြမှူးအကို့ဘေးမှာ ကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး အကို့လက်ကိုနွေးထွေးစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"တစ်လပဲ အာဏာသိမ်းတာလို့ပြောတယ်လေ အကို သိပ်ပြီးစိတ်ပူမနေပါနဲ့"

မှူးက အဲ့လိုဖြေသိမ့်စကားပြောတော့ အကိုက မှူးရဲ့လက်ကိုပြန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး မှူးရဲ့မျက်လုံးတွေကိုကြည့်ကာ.....

"မှူးက အဲဒီ့စကားကိုယုံနေတာလား...... အာဏာသိမ်းပြီဆိုကတည်းက ဘယ်တော့အဆုံးသတ်မလဲ မသိရတဲ့ တိုက်ပွဲထဲရောက်သွားသလိုပဲ..... ဘယ်နေ့မှာ အဆုံးသတ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး..."

"......."

"ကိုယ်အသေအချာပြောနိုင်တာကတော့.... တစ်လထဲနဲ့ အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ အဲဒါကြောင့် မှူးလဲ အခုကစပြီး စိတ်ကိုကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတော့"

"အကိုပြောတာကို မှူး နားမလည်ဘူး..... တစ်လထဲနဲ့ အဆုံးမသတ်ဘူးဆိုတော့ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မှာမို့လို့လဲ"

"ကိုယ်ပြောတဲ့ စကားရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို မှူး တဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာလိမ့်မယ်..... အခုတော့ တခြားဘာမှမတွေးနဲ့ဦး နေ့ခင်းကြရင် အမေ့တို့ဆီသွားကြရအောင်.... ကလေးတွေကို နှိုးပြီး အဆင်သင့်ပြင်ပေးထားလိုက်.... ကိုယ်အပြင်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်"

"ဘယ်သွားမလို့လဲ အကို"

မှူးကို မှာစရာရှိတာမှာပြီး အိမ်အပြင်ကိုထွက်ရန်ပြင်နေသော အကို့ရဲ့လက်ကို မှူး အမိအရ လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

အဲ့ကျတော့ အကိုက အပြုံးမမြည်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြပြီး....

"ကိုယ် အဝေးကြီးကိုသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး မှူး​ရဲ့.... လမ်းထိပ်က ကိုမြင့်ကျော်တို့အိမ်ကို သွားမှာပါ။ စိတ်မပူနဲ့နော် ခဏလေးပဲ ကိုယ်ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့မယ်"

မှူးစိတ်သက်သာရာရအောင် နဖူးကို အနမ်းတစ်ပွင့်ခြွေပြီး လမ်းထိပ်ကို ခပ်မြန်မြန်သွားလိုက်သည်။

အပြင်ကိုခပ်သုတ်သုတ်ထွက်သွားသောအကို့ရဲ့နောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ မြမှူးရဲ့စိတ်တွေလေးလံလာသလိုခံစားရသည်။

ဒါဟာ ငရဲဘုံရဲ့အစဆိုတာ ထိုအချိန်တုန်းက မြမှူးမသိခဲ့ပါ.........။

အာဏာသိမ်းသည် ဆိုတဲ့အမျိုးက ဘယ်တုန်းကမှ တစ်လနဲ့ပြီးရိုးထုံးစံမရှိ။ လူကြားကောင်းအောင်သာ မဲရလဒ်ကို မသင်္ကာလို့ အာဏာထသိမ်းတယ်လို့ TV မှာ ကြော်ငြာနေတာ တကယ်တမ်းစဥ်းစားကြည့်ရင် ဒီလို အာဏာသိမ်းဖို့ဆိုတာ ကြိုတင်မစီစဥ်ထားဘဲ ထလုပ်လို့ရတဲ့အရာမဟုတ်။ သေချာပေါက် အကွက်ကျကျစီစဥ်ပြီး လုပ်တဲ့အရာမို့လို့ တစ်လနှစ်လနဲ့တော့ ဒီကိစ္စကပြီးပြတ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ စိတ်ထဲကအလိုလိုကြိုသိနေသည်။

ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ်တွေးရင်း လျှောက်လာလိုက်တာဆိုရင်ဖြင့် လမ်းထိပ်က ကိုမြင့်ကျော်တို့အိမ်ရှေ့ကိုတောင် ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

"ကိုမြင့်ကျော်ရေ..... ကိုမြင့်ကျော်....."

ကိုမြင့်ကျော်ဆိုသည်မှာ ဘုန်းမြတ်တို့ နေထိုင်ရာရပ်ကွက်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ရွေးကောက်ပွဲတုန်းက NLD အဖွဲ့ရဲ့ မြို့နယ်ကိုယ်စားလှယ်လောင်း။

အချိန်အတော်ကြာအော်ခေါ်တာတောင် အိမ်ထဲကတစ်ယောက်မှထွက်မလာသလို လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာကိုတောင် မတွေ့ရ။

သိုပေမဲ့ ခြံတံခါးကို အတွင်းထဲကသော့ခတ်ထားတာမို့ အိမ်ထဲမှာတစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတာတော့ သေချာသည်။

အခုလက်ရှိတိုင်းပြည်အခြေအနေကိုသိရဖို့အတွက် ကိုမြင့်ကျော်သာလျှင် တစ်ခုတည်းသော လမ်းစ ဖြစ်တာကြောင့် ဘုန်းမြတ် ဇွဲမလျော့ပဲ နောက်တစ်ခု ထပ်အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုမှသာ မျက်မှန်တ၀င်း၀င်းနဲ့ အိမ်ထဲကနေ ကျီးကန်းတောင်းမှောက် မျက်လုံးများဖြင့် ဘေးဘီကြည့်ရင်းထွက်လာလေသည်။

လက်ထဲမှာခြံသော့ကိုင်လျက်နဲ့ ထွက်လာပေမဲ့ ခြံတံခါးဆီရောက်တော့ ခြံတံခါးကိုဖွင့်မပေး။

အသံကိုအနိမ့်ဆုံး နှိမ့်​ကာ လေသံတိုးတိုးနဲ့ ဘုန်းမြတ်မျက်နှာနားကပ်ကာ.....

"ဘုန်းမြတ်... ဘာလို့ဒီကိုလာတာလဲ"

အနားကိုရောက်တာနဲ့ ခရီးမဆိုက် တန်းဆူတော့သည်။

"ကျွန်တော် ဟိုကိစ္စကိုသိချင်လို့လာတာ"

"အဲ့ကိစ္စက အခုသတင်းထွက်နေတဲ့အတိုင်းပဲ ဟုတ်တယ်။ ငါတောင် အခုပဲနယ်ဘက်ကိုရှောင်တော့မှာ။ ကိစ္စက ထင်သလောက်တော့ လွယ်ကူမှာမဟုတ်ဘူး ဘုန်းမြတ်ရေ။"

"ကျွန်တော်လဲ မလွယ်လောက်ဘူးဆိုတာထင်ပါတယ်။ အမှန်ဆို အခုအချိန်ထကြွရတော့မှာမဟုတ်ဘူးလား.... ဘာလို့အခုချိန်ထိ တည်ငြိမ်တိတ်ဆိတ်နေကြတာလဲ"

"ငါလဲမပြောတတ်တော့ဘူးကွာ...ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီမှာဆက်ရှိနေလို့ မင်းအတွက်ကောင်းတာတစ်ခုမှရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီအနားမှာ သတင်းပေးတွေရှိတယ်လို့ သတင်းရထားတယ်... မတော်ရင် ငါကြောင့် မင်းပါ ပြဿနာထဲ အဆစ်ပါသွားဦးမယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ်တော့ အိမ်ကိုပဲပြန်နေလိုက်ပါကွာ။ မင်းမှာ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေနဲ့ သူတို့နဲ့ပဲအိမ်မှာလုံလုံခြုံခြုံနေပါ။"

ကိုမြင့်ကျော်က စေတနာနဲ့ပြောနေမှန်း နားလည်တာကြောင့် ဘုန်းမြတ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကိုမြင့်ကျော်လဲ အစစအရာရာ သတိထားပြီးဂရုစိုက်ပါ။ ဖုန်းလိုင်းတွေပြန်ရတဲ့အခါကျရင် ကျွန်တော် ဆက်သွယ်လိုက်ပါမယ်"

"အေးပါကွာ။ မင်းတို့မိသားစုလဲ ဂရုစိုက်ပါ။ ငါလဲ အခြေအနေကောင်းရင် အကျိုးအကြောင်းဖုန်းဆက်ပြီး လှမ်းပြောပါ့မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့... အဲ့ဒါဆို ကျွန်တော်ပြန်လိုက်ဦးမယ်"

"အေး...အေး"

_

_

_

နေ့လည် ၂နာရီကျော် အမေတို့အိမ်ကိုရောက်တော့ VPN ကျော်ခွပြီး ဖုန်းတစ်ယောက်တစ်လုံးနဲ့ အပြိုင်အဆိုင် သတင်းကြည့်နေကြသည်။

"၇၂နာရီအတွင်း ဆူပူမှုမရှိရင် အာဏာသိမ်းမှုမမြောက်ဘူးတဲ့"

ဒါက အမေ ရေရွတ်လိုက်တဲ့စကား။

ဒါပေမဲ့ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ပြန်ဖြေချင်းမရှိ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ဖုန်းတိုင်းလိုလိုရဲ့ Facebook newsfeed ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့နေသော သတင်းတိုတစ်ခုဖြစ်တာကြောင့်။ အားလုံးရဲ့စိတ်များသည်လဲ ဘာသတင်းတစ်ခုခုထူးမလဲဆိုပြီး သတင်းချန်နယ်များကိုသာ အဆက်မပြတ်ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်တော်တို့အကုန်လုံး ၇၂ နာရီလုံးလုံး ဒီလိုပဲငြိမ်နေရတော့မှာလား"

ကျယ်လောင်သောအကို့ရဲ့အသံကြောင့် မြမှူးတို့ရဲ့ အကြည့်များကအကို့ဆီရောက်သွားသည်။ အကိုကတော့ အဖေ့ကိုဦးတည်ပြီးပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

အဖေက သက်ပြင်းရှည်တစ်ခုကိုချကာ....

"အခုကအကုန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေကြမှတော့ အဖေတို့လဲ စောင့်ကြည့်နေရုံပဲပေါ့"

အဖေ့ရဲ့စကားသံအဆုံးမှာတော့ အိမ်ခန်းကြီးကပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

မည်သူ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာတာလဲမသိတဲ့ သက်ပြင်းချသံများသာ ခဏခဏ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုနေ့ညက အမေတို့အိမ်မှာသာ မှူးတို့မိသားစု ညအိပ်ခဲ့ကြသည်။