Тэр өдрөөс хойш онц сонирхолтой зүйл болсонгүй. Хэвийн өдөр хоногууд ээлжилж цаг хугацаа өнгөрсөөр.

7 хоногийн дараа Намжүүн гүйлдэж эхэллээ. Ийш тийшээ холхин сандарч юм л болвол гөлрөөд суучихдаг болов. Яг яах гээд байгаа нь мэдэгдэхгүй хаашаа ч хамаагүй алхаж чухал царай гарган сууна. Тэр үнэхээр хачин байна.

Би ч учрыг нь асуухыг хүссэнгүй тэр ч надад тайлбарлаж хэлсэнгүй.

...

Ердийн л нэгэн нарлаг өглөө. Өрөөндөө ном уншин сууж байтал хаалга онгойж Намжүүн хурдан хурдан алхалсаар гараас минь чангаар атган байшингийн дээд давхар луу өгсөнө.

Хасү-Тавь л даа яагаад байгаа юм бэ? Би өөрөө хөлөөрөө явчихаж чадна тавь гэж байна хэмээн орилсоор түүнд чирэгдэн 5давхар хүртэл алхлаа. Ер нь бол хамгийн дээд давхар дээврийн өрөө рүү.

Намжүүн юу ч дуугарахгүйгээр явсаар байгаад дээд давхарт ирэн нэгэн жижигхэн бараг ганц хүн багтах жижигхэн шүүгээнд намайг түлхэж оруулаад

Намжүүн-Эндээ байж бай. Дуу гаргаж болохгүй шүү гэж хэлээд яваад өгөх нь тэр.

Хасү-Би өрөөндөө чимээгүй байж чадна аа. Энэ жижигхэн газраасаа намайг гаргаачээ. Гэж орилтол түүнээс ямар ч хариу сонсогдсонгүй.

-Буучхаж байгаа юм уу? Өөрөө надад хайртай гэсэн биз дээ. Хөөе гэсээр миний хоолой л цуурайтах дээврийн хөндийд уураа барсаар доош гулсан сууна.

Хэсэгхэн хугацааны дараа хаалга онгойх нь сонсогдож хэн нэгэн над руу алхана.

Аажуухнаар-Хэн бэ? Гэж асуутал

Тэхён-Намжүүн чамд хайртай тийм болохоор л энд нууж байгаа юм гэх нь тэр.

Хасү-Хайртай!!! тийм юм бол яагаад намайг энд нууна гэж хэнээсээ нуугаад байгаа юм доор юу болоод байгаа юм.

Тэхён-Чи мэдэх хэрэггүй ээ! Намжүүн бүгдийг нь зохицуулчихна.

Хасү-Чи яагаад аавыгаа нэрээр нь дууддаг юм бэ? Хэдий төрсөн аав чинь биш ч гэсэн чамайг хооллож, ундалж, хувцасласан хүн шдэ.

Тэхён-Тэрнийг хэн гэж дуудахаа би өөрөө мэдье гээд хэлчхээд хэсэг хугацааны турш амандаа утгагүй үгс шивнэсээр хаалга саван гараад явлаа.

Хасү-Юун ч ууртай юм билээ дээ. Хүн зүгээр л хэлж байхад гэхдээ тэр аавдаа тийм ч дуртай биш юм шиг байх чинь.

Өнөөх жижигхэн зайдаа бүр дасчихсан бололтой өмнө нь хөдөлж ч болохгүй байсан харин одоо хэдэн тийш эргэж тав тухаа олох гэж ядна.

...

Хаалганы нарийхан завсраар тусаж байсан нарны гэрэл сүүлдээ алга болж цамцан дээр минь сарны сүүмгэр туяа бүдгэрэн харагдана. Өнөөх жижигхэн өрөө ч нилдээ харанхуй болжээ.

Дэндүү удаан байснаасаа болоод нойр хүрч толгойгоо дохисоор нүдээ анин суутал гадаах хаалга ахин онгойж алгуурхнаар хэн нэгэн ойртон ирж жижиг хаалгыг зөөлхөнөөр онгойлголоо. Тэгэхдээ амандаа учир нь ойлгохооргүй хэдэн үг хэлчхээд намайг татан гаргаад

Хасү-Тэхён~аа гэж хэлээд түүн рүү гайхан харвал долоовор хуруугаараа уруулыг минь даран

-Чшшш доор хүмүүс байгаа чимээ гаргаж болохгүй шүү гээд намайг хөтлөн цонх руу алхана.

"Хаалга ч тэр шат ч тэр аль аль нь байхгүй цонх руу яах гээд хүн дагуулаад байгаа юм бол доо".

Хасү-Цонх руу явж яах гээд байгаа юм бэ? Доор хүмүүс байгаа юм бол зүгээр л эндээ байж байя аа хэмээн гараа татах гэж оролдтол.

Таван давхрын цонхыг нилд нь онгойлгоод над руу дулаахнаар инээмсэглэн шууд л намайг чангаар тэврээд доошоо уначхав.

Гараараа амыг минь дарчихсан байсан болохоор даанч хашхирч чадсангүй.

Тэхёныг бэлхүүсээр нь тас тэврээд нүдээ анилаа.

Нуруугаар нь оруулсан гар минь жаахан сульдаж басхүү үзүүр хэсгээрээ даарна.

Өглөөхөн угаачихсан байсан үс минь үдшийн сэрүүхэн салхинд намирч хэд хэдэн хэсгээрээ таран хүзүүг минь дулаацуулах нь таатай.

Хэсэг хугацааны дараа бид хоёр тэнгэрт дүүлэн нисэж байлаа.

Өмнөх шиг

Зүрх амаар гарахаа шахаж арай гэж нүдээ нээн эргэн тойрноо харвал үүлс дунд бид хоёр хөвж явах бөгөөд хэдий агаарын даралтаас болоод даарч байсан ч энэхүү гоо үзэсгэлэн дэндүү алмайрмаар юм. Харин Тэхёны нуруун дээр томоос том хар өнгийн далавч харагдлаа.

Түүний нүд рүү харах мөчид би хөшиж орхисон юм. Зүрх хүчтэй цохилж толгой дотор зөвхөн Тэхён л бодогдож өөрийн мэдэлгүй инээмсэглэнэ. Түүний гүн цэнхэр өнгийн нүдэнд нь би өөрийнхөө тусгалыг олж харлаа. "Хүн болгонд л байдаг нүд байтал яаж ийм гайхамшигтай харагдаж чадаж байна аа".

Зүгээр л түүний нүд рүү ороод явчихмаар, уусаад шингэчихмээр.

Энэ нүд үнэхээр төгс төгөлдөр юм.

Харамсалтай нь би түүний гоо үзэсгэлэнд ухаанаа алдаад гараа сулруулчихсан нь тэр.

Хэдэн футийн өндрөөс доош унасан юм бүү мэд. Нилээн удаан унасан. Гэтэл дээрээс хар өнгийн цэг томрон томорсоор намайг газарт унадгийн даваан дээр барьж амжлаа.

Намайг газарт буулгаад

Тэхён-Чи чинь галзуурчхаа юу? Юугаа бодож тэр өндөрт нисэж байж намайг тавьж байгаа юм. Эсвэл намайг хэр хурдан нисдэгийг харах гэсэн юм уу? Тийм бол зүгээр л хэл ингэж өөрийгөө аюулд оруулах шаардлагагүй. Ер нь дахиж чамайг авч нисэхгүй ээ. Хаширлаа. Гэсээр над руу муухай харахад нь Тэхёнд загнуулсан би гомдож хошуугаа доош нь унжуултал тэр нүдээ эргэлдүүлэн

Тэхён-ЗЗА дахиж тэгж болохгүй шүү ойлгосон уу? гэсээр гараас минь атган харшаас холдсоор төв замтай ойролцоо байх далайн эргийн элсэн дээр ирлээ.

Бид хоёр шөнө дундын далайг харж сарны тусгал хэрхэн далайн хөвөөн дээр үзэсгэлэнтэйгээр гэрэлтдэгийг гайхшран ярилцана.

Гэнэт Тэхёны хоолой нухацтай болж ирснээ.

-Хасү чи одоо явах хэрэгтэй. Одоо л явж чадахгүй юм бол чи энд үүрд бүр насаараа амьдрах болно гэж хэллээ.

Нухацтай царай гарган Тэхён руу харвал түүний харц яагаад ч тоглоогүй эсвэл худлаа яриагүй байгааг нь илтгэнэ. Гараа атган биеэ чангалсаар түүнээс

-Яагаад намайг явуулж байгаа юм!!!

347-р анги төгсөв аая хаха. Та нар яг гоё голдоо орцон уншиж байв уу? Мухахаха

Сүртэй болгох гээд таслаад оруулчихяаа. 🤪😇😂🤫