" Чи өөрийгөө тийм лаг гэж бодоо юу! "

Тэхён өнөө эрэгтэйг цохихоор нударга шидэхэд тэр эрэгтэй шаламгай хөдөлгөөнөөр бултан түүний гэдэсрүү цохиход өвдөж байсан ч Тэхён түүнийг гаран голоо хавчин авлаа.

Түүний уруулнаас цус гаран аманд нь давслаг амтагдаж , биеийн ихэнх хэсэг хорсож байсан ч уур хорсолдоо хорссон тэрээр үл тоож байв.

Жинсок өөрлүү нь дайрах хүнд дарагдаж дараалан цохиулж байхад түүний хажуунаас Хусог орж ирэн түүнд тусалсан ч өөрөө ардаасаа цохиулахад тэнд юу болж байгааг тайлбарлан хэлэх хэцүү болж өнгөрөн таарсан хүмүүс юу ч хараагүй мэт зугтаж байлаа.

Жонгүг салганан айж байсан ч зориг гарган Жиминрүү дайрах эрэгтэйг очин мөрөөр нь татах ба өнөө эрэгтэй түүнийг цохих гэхэд тэрээр бултаж харин Жимин цохин унагалаа. Яг л багийн ажиллагаа мэт тэдэнд хэсэгхээн хугацааны адерналин мэдрэгдүүлж байсан ч зодоон улам ширүүсч байгааг хэн бүр анзаарч байв.

Арайхийн өөрлүү нь дайрах хүнээс салсан Жин амьсгаадан бие биетэйгээ зодолдох хүмүүсийг харах ба тэд дарагдаж байх нь түүнийг хамгийн ихээр айлгаж байв. Тэд нэг нэгнээ алах нь байна.

Ихэнх донсэн нар газар унаж , дээр байгаа хүндээ нүүр нүдгүй цохиулахад Жин тэднээс хэд алхамын цаана ноцолдох Тэхёнрүү харлаа. Түүн дээр хувцас нь шороо болж нүүр нь цус болсон Жинсок гүйн очих ба өнөө эрэгтэйг газар унасан Тэхёнаас холдуулан түүнийг авч явах гэсэн дүр зураг үзэгдэх ч Жиний нүдэнд нэгэн зүйл гялтганан харагдав.

Цаг хугацаа удааширсан мэт Жин сандралд амьсгалаа зогсоож хамаг хурдаараа тэр гурвын зүг гүйх гэсэн ч түүний урдуур хүмүүс хөндлөлцөн орж ирэн , ардаасаа татуулан зогсох тэрээр

" Жинсок! " хэмээн хоолойныхоо чадлаар орилоход Намжүүн , Юнги зэрэг түүний орилоонд гацасхийн түүний харах зүгрүү харлаа. Бүгдийг анзаарсан даруйдаа түрүүхэн анзаарсан Жимин бүх зүйлийг болохоос өмнө тийш гүйж дахин ориллоо.

" Тэхён битгий!! "

Гэвч түүний орилоон хэтэрхий оройтсон байв. Яг л онгоцны араас нь дуу гардагтай адил Жиминийг орилсоны дараа гэнэт л бүх юм тэрхэн хугацаанд гацлаа.

Цамцны захаасаа заандуулсан Жонгүг түүний дээр байх эрэгтэй ч тэр гацан бүх хүний харах зүгрүү харж , юу болсоныг харсан тэр дороо Жонгүгийг орхин тийш гүйн очив.

Хөөрхийлөлт Тэхёний гар нь салганаж түүний амьсгал давхцаж байлаа. Бүх зүйл их л хурдан өнгөрөх шиг санагдах тэрээр хэсэгхээн хугацаанд өөрийн ухаан санаагаа алдаж удалгүй өөрийн сэтгэл санаандаа ирсэн даруйдаа урдаас нь түүнээс ердөө хэдхэн сантиметрийн зайтай зогсон харах түүний нүдрүү эгцлэн удаанаар харав.

Гэтэл өнөө эрэгтэй ямар ч нүүр хувирлыг үл агуулж , хувхай цайж чимээгүй байсан түүний хоолой төд удалгүй ханиан , тэр дороо түүний амнаас цус цацран гарч ирэхэд үүнийг харсан Тэхён маш хурдтай арагшилсан ч тэрээр өөрийн гараа ч тэр цус болсон байсныг анзаарсангүй.

Гарт нь атгагдсан хутга хүчээ алдсан тэр эрэгтэйн гарнаас мултарахад гар нь ямар ч амьгүйгээр сул тавигдан унжихтай зэрэгцэн тэрээр доош уналаа.

Бүгд л тэрхээн үед хөшөө мэт болж гайхшран сандарч зогсоход Тэхёнип хажуугаар тэр эрэгтэйн найз гүйн очих ба түүний нэрийг чангаар орилон дуудах ч Тэхёний чихэнд бүх зүйл их хол сонстож байлаа. Түүний чих шуугин нүд нь харанхуйлах мэт мэдэгдэхэд Жинсок түүнийг мөрөөр нь өөрлүүгээ харуулахад гүйн ирсэн Намжүүн ,

" Чи юу хийчих нь энэ вэ?! " хэмээн орилсон ч Тэхёний нүүр хувирлыг харсан тэрээр зүрх нь хэдэн тийш бутрах мэт санагдах нь тэр. Тэхёний бие сүнсээ алдсан мэт түүний дөлгөөн харц Намжүүнийхтэй зэрэгцэх үед хоёр нүднээс нулимс урсаж байлаа. Түүний нүд маш олон зүйлийг агуулж байв.

" Хюн- "

"Зугтья! " Юнгигийн дуунаар хөдөлгөөнгүй юу хийхээ үл мэдэн зогсож байсан найман эрэгтэй тэр дороо хөдөлгөөнд орох ба Тэхёний хөл газартайгаа наалдсан мэт бараг л үл хөдөлж яахаа мэдэлгүй Намжүүн болон арагш харан " Би яах вэ? " хэмээн асуусан ч түүний асуултанд хэн ч хариудсангүй.

Бүгд ухаангүй гүйж байлаа.

***

" Чимээгүй байх нь та нарыг улам гэм хийснийг чинь батлахыг ойлгохгүй байна уу? "

Тэд толгойгоо гудайлган хэн нь ч үг үл дуугарах ба хэний ч толгойд үг орж ирэх мэт санагдсангүй. Саарал цэнхэрдүү комтьюм өмссөн цагдаа ширээгээ гараараа нэг хүчтэй цохиход тэд хэд бүгд л зэрэг цочисхийн хөдлөх ч тэдний зүрх шиг хурдан цохилж байсан зүйл байсангүй.

" Та нарын хийсэн зүйл чинь солонгос улсын хуулыг зөрчиж байгаа. Би та нарыг айж байгааг мэдэж байна. Гэхдээ хэргийн газраас зугтана гэдэг хэзээ ч сайн зүйл дагуулдаггүйг мэддэггүй юм уу? "

Одоо тэрээр арай тайвнаар ярихыг оролдож байлаа. Гэвч хэчнээн хэдэн цаг ч асууж , уурлаад ч хэн ч ганц ч үг гаргахгүйг мэдсэн тэрээр уурлан толгойгоо бариад хажууд нь камерийг шүүн үзэх цагдаа руу харж " Болохгүй нь ээ. Тэднийг саатуулах торлуу хий " хэмээн тушаахад тэр үед л намйан эрэгтэйн харц өргөгдөж нэг нь бослоо.

" Бидний буруу байхгүй шүү дээ! Биднийг тавиад явуулчих л даа. "

Хусогийн араас дагаж Жимин " Бид буруугүй! " хэмээн хэлэхэд удалгүй тэнд хүмүүсийн орилон хэлэх дуунаар дүүрч байлаа. Яг л бусад газруудыг тэд олуулаа яаж дуу шуугианаараа дүүргэдэг байсан шиг энд ч бас дүүрэхэд цагдаа уурлан " Амаа тат" хэмээн орилов.

Гэвч гагцхүү Тэхён ганцаар суух ба түүний уруул хавчигнан хоолой чичигнэж байлаа. Түүний харц ч хүртэл хөдлөхөөс эмээж байв.

" Та нар энийг хаана гэж бодоов! Та нарыг буруутай гэдгийг мэдэж байна. Камер бүгдийг нотолно. Алив эднийг оруул. " хэмээн хэлэхэд тэд хэчнээн өөрсдийгөө хамгаалж байсан ч бүгд чирэгдэн саатуулах торлуу орон хаалгыг түгжив. Намжүүн хоёр төмрөөс барин торонд нүүрээ бараг л наалдуулах ба хэрэггүй л " Биднийг сул тавиач . Бидний буруу байгаагүй ! " хэмээн орилж байсан ч түүний үг ямар ч цагдаагийн чихэнд оролгүйгээр газар унаж орилооныг нь хангалттай сонссон нэг нь очиж түүний толгойруу цохин арагш унагалаа.

" Амаа татацгаа хүн амины хэрэгтнүүд минь! "

-

Төд удалгүй хугацаа өнгөрч өөрсдийгөө гэмгүй хэмээн орилон гуйх хүмүүсийн дуу хоолой намдан цөөрч оройны найм гэхэд тэд бүгд тал талд суун хэн ч одоо үг дуугарахаас зайлсхийж байлаа.

Юнги толгойгоо барин сандал дээр суухад түүний хажууд нүүр хувирлаа гээсэн гэмээр Жонгүг хоосон ханаруу ширтэн сууж харин бусад нь газар эсвэл хана налан зогсож байв. Бүгдийн толгойд янз янзын зүйл бодогдож заримынх нь ч хацраар өөрийн эрхгүй нойтон нулимс урсахад Жинсок чимээгүй бүгдийг нь харлаа.

Хэчнээн харцаа зугтаалган нуугдаж эндээс гаран гүймээр санагдаж байв ч түүний сэтгэл өвдөн , тэрээр газар хана налж хөлөө урдаа ачиад нүүрээ хөлрүүгээ наасан Тэхёнруу хараад бүх зүйл буруугаар эргэснийг ойлгож эхлэв.

Хэн ч энд байх ёсгүй байсан юм. Хэн ч үхэх ёсгүй байсан. Хэн ч .Жинсок хаяадаа бодосхийнэ.

Оффис дахь ихэнх цагдаа нар гэртээ харьж харуулаас өөр хүн үл үлдэхэд , өрөө түнэр харанхуйгаар дүүрч гагцхүү харуулын камерийн дүрс бичлэгийг харуулах хоёр компьютер болон ширээний хажуудаа тавьсан жижигхэн гэрлээс ядуухан гэрэл тусах ч харуул өөрөө аль хэдийн давсанд явсан байв.

Чимээгүй байсан уур амьсгалыг нэгэн хүний чимээгүй шимшрэн уйлах дуу эвдлэх ба үүнийг нь сонссон бүгд л дор бүрнээ санан өгүүлж харамсан гуниглаж уйлж байлаа. Хэн ч түүнийг зогсоож чадсангүй.

Гэхдээ эцэст нь Юнги сул дорой байдлаас залхаж уурлан Жонгүгийг хөлөөрөө хүчтэй биш ч гэлээ өшиглөх ба газар хэвтсэн байсан байрлалаасаа босч

" Дуугай байгаач Жонгүг! чи уйллаа гээд юу авчрах юм ? Битгий жоохон хүүхэд болоод бай " хэмээн орилоход Хусог түүнийг болиулан " Хюн битгий ингэ л дээ. Жонгүг дөнгөж 17 настай- "

" Тэгээд юу гэж! Бид сүйрчихсэн байна ойлгож байна уу? Би одоо яах юм! "

Юнгигийн үгэнд бүгд чимээгүй болох ба ханаруу харан хэвтэх Тэхён нулимсаа барин нүдээ аних ч түүний толгойнд ердөө ганц өгүүлбэр эргэн давтасаар л байлаа.

Би гэмтэн.

-

Зовлонт шөнө арайхийн өнгөрсөн ч бүтэн нойр байтугай гучин минут ч хэртээ унтсан хүн бараг л байхгүй байлаа.

Сөүлээс шууд нислэгээр яаравчлан ирсэн Бан захирал хоёр менежэрүүд ирэн торны цаана суух тэднийг харсан нүдэндээ үл итгэж юу болсоныг сонсох ба түүний харцанд урам хугарал маш тодоор үүсэхийг харсан Намжүүн бүх зүйлд уур нь хүрч байв.

Цагдаа тэмдэглэлийг харан

" Тэд насанд хүрээгүй байж архидан согтуурсан. Дараа нь үймээн дэгдээж зодоон хийсэн. Бүр болоогүй хэрэг хийснийхээ дараа тэд хэргийн газраас зугтсан. Ийм хүмүүсийг яах гэж өөрсдөөр нь байлгадаг байна. " хэмээн уурлахад Бан захирал толгойгоо дохин торны цаана суух бүх гишүүдрүү нэгд нэгэнгүй харлаа. Тэр хэзээ ч ийм зүйл тохионо гэж амьдралдаа төсөөлж явсангүй. Тэд бараг л түүний хүүхэд шиг хүмүүс. Гэтэл тэднийг ....... хүн амины хэрэгт орчихно хэмээн хэзээ ч бодож явсангүй.

Бан захирал офицерлүү харж " Өршөөгөөрэй офицерээ бид түр гадаа ярьж болох уу? " хэмээх ба бараг л юу ярих гэж байгааг нь гадарласан офицер нүүрэндээ бахдалтай жуумалзан даган гарахад Намжүүн аль болох менежэрлүү ойртон очлоо.

Бусад гишүүд бүгд л доош харан сууж зарим нь үүрэглэхэд Намжүүн халтардаж шалбарсан хоёр гараараа төмөрнөөс барьж , менежэрийн амруу чихээ наах ба менежэр түүнд юм шивнэн , дараа нь мөрийг нь цохиход хэн ч сонсоогүй хэмээн бодож байсан нууц яриаг нь аль хэдийн унтсан мэт дүр эсгэн нүдээ аньсан Жинсок сонсон амьжлаа.

" Нэгнийгээ золиослоод өөрсдийгөө авар. "

Намжүүн менежэр хюн руу том нүдлэн гайхширч харах ба чимээгүй бараг л амьсгаа төдий " Хэнийг? " хэмээхэд менежэр торны цаана байх бүх гишүүдийг эргүүлэн харж харц тулгарах дөхсөн Жинсок гялс нүдээ анив.

" Хамгийн их асуудалтайг нь. "